Home Tags Posts tagged with "αγαπη"

αγαπη

Human Dogs Dogforum

Τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από ένα άρθρο με αυτό τον τίτλο το οποίο φιλοξενείται σε μια σελίδα αποκλειστικά για τον σκύλο;

Τι το «νέο» μπορεί να γράφει παρακάτω, ποια η «πρωτότυπη» θέση;

…και όμως τα τελευταία χρόνια επιταχύνεται ραγδαία η απομάκρυνση από την ουσία αυτής της φράσης. Ο σκύλος, ολοένα και περισσότερο, ολοένα και ταχύτερα γίνεται «άνθρωπος».

Οι σκύλοι, με τα αγελαία τους ένστικτα, την κοινωνική τους συμπεριφορά και την εκπαιδευσιμότητα τους, έχουν φτάσει να είναι με διαφορά το πιο «ανθρωπομορφισμένο» ζώο (κατοικίδιο), σαν μέλος της οικογένειας, σαν ο καλύτερος φίλος ή σαν «το τετράποδο μωρό μας».

Στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας και στην πορεία της σχέσης του ανθρώπου με τον σκύλο, θα βρούμε πολλά βιβλία, πολλές γραφές, πολλές κινηματογραφικές ταινίες, μα και πολλές μαρτυρίες που αναφέρονται στην «αγάπη του σκύλου» και εξυμνούν την «αγάπη του σκύλου». Τι σημαίνει να αγαπάς και να αγαπιέσαι από ένα σκύλο, τι σημαίνει να έχεις ή να ζεις με σκύλο.

Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο όπου «το σκυλομωρό μας», αυτή η «ψυχούλα» έχει gourmet γεύματα, φοράει επώνυμα ρουχαλάκια και αξεσουάρ, κοιμάται σε ορθοπεδικά στρωματάκια, δέχεται πανάκριβες θεραπείες και του γίνονται πάρτι γενεθλίων και Χριστουγεννιάτικα δώρα.

Παρόλο, όμως, που φαινομενικά δείχνουμε να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να διατηρούμε τα σκυλιά μας ευτυχισμένα, στην ουσία υπονομεύουμε και αδιαφορούμε για αυτό που πραγματικά χρειάζονται οι σκύλοι. Παρόλη την «αγάπη», τις αγορές, τα χάδια, την εκπαίδευση, τις διαμαρτυρίες για τα δικαιώματα του, τις κατάρες σε όσους τους κάνουν κακό και τα χιλιάδες like σε «αγαπησιάρικες» και γεμάτες «ευαισθησία» δημοσιεύσεις στα social media, ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε αν όλα αυτά… Όλος αυτός ο ανθρωπομορφισμός είναι περισσότερο πρόβλημα παρά προνόμιο.

Τα σκυλιά δεν είναι παιδιά. Τα σκυλιά δεν είναι άνθρωποι. Παρουσιάζουμε όμως, ως κοινωνία, μια απελπισμένη ανάγκη να πλησιάζουμε κάθε σκυλίσια συμπεριφορά, κάθε τι σκυλίσιο και να το μεταφράζουμε «καθ’ ομοίωση».

 

Στο παραπάνω βίντεο που χαρακτηρίζεται και ως «σπαρακτικό» χιλιάδες ή και εκατομμύρια άνθρωποι (μια που έγινε viral) είδαν στον σκύλο κάποια ή κάποιες συμπεριφορές που πραγματικά, όσες φορές και αν είδα το βίντεο αδυνατώ να διακρίνω.

 

Η ανάγκη να χαρακτηρίζουμε τα σκυλιά με ανθρώπινα κριτήρια, να τα «ανθρωποποιούμε» ξεκινά από την άγνοια μας, την έλλειψη φαντασίας μας μα συγχρόνως και την έλλειψη κοινής λογικής.

Ως άνθρωποι που ελέγχουμε το πεδίο της κρίσης, αδυνατούμε να επιδείξουμε την ταπεινότητα που απαιτείται για να αποδεχθούμε αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε, αυτό που δεν συμφωνεί με αυτά που γνωρίζουμε, αυτό που δεν γνωρίζουμε.

Ίσως αυτό που πρέπει να αναζητούμε στο σκύλο και αυτό που πρέπει να εκτιμούμε είναι το πόσο ζώο είναι και όχι πόσο άνθρωπος.

Διαβάζοντας περιοδικά ή ιστοσελίδες με θέμα τον σκύλο θα συναντήσουμε πολύ συχνά την λέξη «σκυλογονιός». Θα δούμε πολλούς να λένε πως τα σκυλιά τους είναι «τα παιδιά τους» και πολλοί «σκυλογονιοί» θα υποστηρίξουν πως το να έχεις σκύλο είναι σαν να έχεις παιδί.

Στα social media θα βρούμε πολλές δημοσιεύσεις που συνοδεύονται από φωτογραφίες ή βίντεο και μιλούν για σκυλιά που δακρύζουν, για σκυλιά που πενθούν, για σκυλιά που αποχαιρετούν τον «ανθρωπογονιό» τους που πεθαίνει.

Υπάρχει η ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι τα σκυλιά μας δίνουν «ανιδιοτελή αγάπη» και μας είναι πιστά χωρίς να μας κρίνουν. Επαινούμε τα σκυλιά διότι είναι ανίκανα να πράξουν ως «κακοί άνθρωποι» και αυτό είναι απλά μια μεγάλη ανοησία.

Μετατρέπουμε ένα ζώο σε μια ιδεατή ανθρώπινη ύπαρξη που τείνει προς το Θείο, μια εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού μας, της ύπαρξης μας και προσπαθούμε να ανελιχθούμε ηθικά και κοινωνικά «πατρονάροντας» το και «κανακεύοντας» το.

Σαν συνέπεια ο άνθρωπος και οι ανθρώπινες σχέσεις καλούνται να συγκριθούν με (φανταστικά) πλάσματα που διαθέτουν ακλόνητη πίστη, αμνησικακία, εμπιστοσύνη, αθωότητα και πάνω από όλα, αγάπη.

Οι σκύλοι παρουσιάζονται σαν «ηθικά ανώτερα» πλάσματα διότι δεν κλέβουν, δεν ξεκινούν πολέμους, δεν κρίνουν αρνητικά κάποιον για την εμφάνιση του (!).

Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν σοβαρά πως δεν εμπιστεύονται ανθρώπους που δεν έχουν ζώα ή δεν «αγαπούν» τα σκυλιά. Πόσο θλιβερά όμοιο είναι αυτό με τους θεοσεβούμενους που λένε ότι δεν εμπιστεύονται αλλόθρησκους και άπιστους.

Μα ο σκύλος είναι περισσότερο ένα «φυσικό» πλάσμα και όχι ηθικό.

Την «αγάπη» και όλα τα ηθικά και συναισθηματικά που καταλογίζουμε στον σκύλο θα πρέπει να τα εξετάζουμε και να τα σκεφτόμαστε όχι σύμφωνα με τα δικά μας συναισθήματα, μα με το πως ο σκύλος σκέφτεται και κατανοεί. Διότι και σκέφτεται και κατανοεί.

Η συμβίωση με τον σκύλο είναι μια συνεργατική διεργασία. Είναι μια διαδικασία η οποία πρέπει να προκύπτει και να διέπεται από σεβασμό και αφοσίωση στον σκύλο, τον χαρακτήρα του και τις διανοητικές του ικανότητες και όχι από την ανάγκη μας να μετατρέψουμε τους σκύλους σε ανθρώπους και ακόμα χειρότερα, να τους καθιστούμε υπεύθυνους για την «συναισθηματική μας ευεξία» και «ανόρθωση».

Σε όλο το φάσμα της ζωής του σκύλου με τον άνθρωπο ο ανθρωπομορφισμός και η «αγάπη» αντικαθιστούν ολοένα και περισσότερο τον σεβασμό, την αυτοσυγκράτηση και την αφοσίωση και η σχέση μας με τον σκύλο γίνεται όλο και πιο «δραματική» αντί ουσιώδης.

Υπογραμμίζοντας άλλο ένα σημείο αυτής της σχέσης, τα σκυλιά που εκπαιδεύονται για κάποιο σκοπό αποκαλούνται από τους ανθρώπους «στρατιώτες», «αστυνομικοί», «αθλητές», «διασώστες», «θεραπευτές», «ήρωες». Μα ο σκύλος της αστυνομίας δεν έχει καμία γνώση και άποψη για τον νόμο. Ο σκύλος του στρατού δεν γνωρίζει την έννοια του πολέμου, της πατρίδας ή της τρομοκρατίας. Σίγουρα κανένας από τους δύο δεν γνωρίζει πως είναι πολύ πιθανό να χάσει την ζωή του στα επόμενα λεπτά.

Φτάνοντας σε άλλη μια υπερβολή ανθρωπομορφισμού βλέπουμε κηδείες αυτών των σκύλων, όπου αποδίδονται τιμές με αυτοκινητοπομπές, με πυροβολισμούς και άλλα παρόμοια.

Βλέπουμε φέρετρα καλυμμένα με σημαίες και παρασημοφορήσεις. Γίνονται ακόμα και τελετές, με τον ιερέα να απαγγέλει από το Ευαγγέλιο και να κατατίθενται στεφάνια και λουλούδια μπροστά από μια φωτογραφία του σκύλου που έχει πεθάνει. Όλα αυτά για ένα ζώο που ποτέ δεν κατάλαβε τους λόγους για τους οποίους πέθανε, που πολύ πιθανά δεν θα επέλεγε να πεθάνει για αυτούς και που δεν είχε καμία σχέση με θρησκείες, πατρίδες, κλπ.

Όλα αυτά για να δείξουμε πως σεβόμαστε και «υπέρ-αγαπάμε» ενώ ουσιαστικά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Οι άνθρωποι φτάνουν σε σημείο να προσβάλλονται και να εξεγείρονται όταν έρχονται αντιμέτωποι με πιο φυσιολογικές αντιμετωπίσεις του σκύλου. Ακόμα και με πιο ευεργετικές και ουσιώδης όπως π.χ. η μη χρήση καλλυντικών στα σκυλιά, η νηστεία, η διατροφή με αποφάγια, ωμά και φρέσκα προϊόντα, μια σταθερή διόρθωση, κ.α.

Αυτοί που έχουν να προσφέρουν μόνο «κενά» συναισθήματα στο σκύλο προσβάλλονται και αντιδρούν σε αυτά σε σημείο που τα καταδικάζουν ως «σκληρά» ή ακόμα και ως «κακοποίηση».

Από την στιγμή που θα ακουστεί η λέξη «αγάπη» νομίζουμε ότι ξέρουμε τα πάντα που χρειάζεται ο σκύλος… «Μόνο αγάπη ζητούν»… «Αγάπη χρειάζονται και τίποτε άλλο»… Εκείνη την στιγμή ο σκύλος μετατρέπεται σε ένα απλό «βαρόμετρο της συναισθηματικής μας αξίας». Σε αυτές τις «σχέσεις» (που μόνο «σχέσεις» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν) τα σκυλιά υπάρχουν μόνο για να τροφοδοτούν και να διατηρούν τις συνθήκες μιας αέναης και φαύλης γοητείας με το «εγώ» μας. Αν όμως αναλογιστούμε τα πραγματικά συναισθήματα που μοιράζονται ή πρέπει να μοιράζονται ο άνθρωπος και ο σκύλος, όπως ο αμοιβαίος σεβασμός, η σύνδεση, η γνώση και η αφοσίωση τότε η λέξη «αγάπη» απλά δεν είναι η κατάλληλη.

Το να συμπεριφερόμαστε στα σκυλιά σαν να είναι άνθρωποι ή παιδιά και το να μεταφράζουμε τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις τους «καθ’ εικόνα και ομοίωση» δική μας, απλά μας οδηγεί στο να παραβλέπουμε την μοναδικότητα τους και την πραγματική τους αξία.

0

Πολλές φορές κατηγορούμαι ή χρησιμοποιούμαι αρνητικά τις λέξεις «διαφήμιση», «πωλήσεις», «δημοσιότητα», «marketing», κ.α., μα υπάρχει πάντα η «καλή πλευρά», η σωστή χρήση και ο τρόπος όλοι να είναι κερδισμένοι και για καλό σκοπό.

Σε αυτή την περίπτωση έχουν συμβεί αυτά και μια ομάδα εθελοντών που βοηθούν σκύλους σε πραγματικά πολύ άσχημες καταστάσεις, οι άνθρωποι του «Arrow Fund» βοηθήθηκαν από το «Prank it Forward» και από κάποιες άλλες εταιρείες με τέτοιο τρόπο ώστε για όλους να υπάρχει όφελος και καλή δημοσιότητα και κυρίως να αναδειχθεί το πρόβλημα των σκύλων και της κακοποίησης τους μα και το έργο αυτών των εθελοντών.

Αυτοί οι άνθρωποι παραλαμβάνουν πραγματικά κακοποιημένα και παραμελημένα σκυλιά, με ασθένειες ή τραυματισμούς που σίγουρα θα οδηγούσαν στο θάνατό τους και καταφέρνουν, με κάποιο τρόπο, όχι μόνο να τους σώσουν την ζωή, αλλά να τους βρίσκουν μόνιμα σπίτια που να τους γεμίζουν με αγάπη, σεβασμό και χαρά τα επόμενα χρόνια της ζωής τους!

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ αυτό το βίντεο αν νομίζετε πως αυτό το μήνυμα αξίζει να εξαπλωθεί!

0

Πολλοί άνθρωποι αγαπούν τα σκυλιά τα σκυλιά και σχεδόν όλοι οι άνθρωποι αγαπούν και βρίσκουν χαριτωμένα τα κουτάβια. Με την αφράτη και φουντωτή γούνα τους, τα χαριτωμένα πρόσωπά τους και την εκπληκτική προσωπικότητά τους, αυτά τα ζώα είναι οι καλύτεροι φίλοι που ο άνθρωπος θα μπορούσε ποτέ να έχει ζητήσει. Είναι προστάτες τους, σύντροφοι τους, συνεργάτες τους και το σημαντικότερο, είναι καταπληκτικοί φίλοι και μέλη της οικογένειας!

Ωστόσο, για διάφορους λόγους, υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που όταν ένα σκυλί ξεπερνά μια ορισμένη ηλικία να αποφασίζουν πως απλά δεν αξίζει τον κόπο πια, πως πλέον δεν εξυπηρετεί πουθενά. Τα σκυλιά που φτάνουν την «τρίτη ηλικία» εμφανίζουν συχνά ασθένειες ή προβλήματα υγείας γενικότερα, έχουν περισσότερη ανάγκη από ιατρική φροντίδα και μέριμνα, έχουν ανάγκη από εξετάσεις υγείας, έχουν ανάγκη από ιδιαίτερη διατροφή. Για αυτούς μα και άλλους λόγους, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που προτιμούν να πετάξουν σαν σκουπίδι έναν γέρικο σκύλο και αρκετοί άλλοι που θεωρούν ότι ένας σκύλος σε προχωρημένη ηλικία είναι «χαμένη υπόθεση» και δεν έχει τίποτα να τους προσφέρει.

Αυτά τα σκυλιά, ήταν τόσο πιστός σε όλη τη ζωή τους, έδωσαν πολλά στους ανθρώπους τους, δέθηκαν πολύ με αυτούς και απλώς και μόνο επειδή τα χρόνια πέρασαν και έχουν και εκείνα πλέον κάποιες ανάγκες, οι άνθρωποι αποφάσισαν πως δεν επιθυμούν να αναλάβουν την ευθύνη, πως δεν θέλουν να φροντίζουν ένα γέρικο σκύλο.

Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που δεν βλέπουν έτσι τα πράγματα. Μια καταπληκτική ομάδα ανθρώπων που διαθέτουν και ένα κανάλι στο YouTube που ονομάζεται «Η Ζωή στο Σκυλόσπιτο» («Life in the Dog House») έχουν αφιερώσει πολύ χρόνο και πόρους τους για την συγκέντρωση και φροντίδα αυτών των ανεπιθύμητων πλέον τετράποδων συντρόφων.

Αυτά τα σκυλιά συγκεντρώνουν πολύ λίγες πιθανότητες υιοθεσίας από οικογένειες που θα προτιμούσαν να έχουν νεότερους, περισσότερο «χαριτωμένους» και «φουντωτούς» σκύλους, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και εκείνοι που δίνουν σε αυτά τα καταπληκτικά ζώα την δεύτερη ευκαιρία που όλοι θα έπρεπε να γνωρίζουμε πως τους αξίζει!

Όλα τα σκυλιά σε αυτό το βίντεο θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν θανατωθεί, αλλά τώρα έχουν χρόνια και χρόνια μπροστά τους για να παίζουν με τους νέους συντρόφους τους και να δέχονται και να δίνουν όλο αυτό το απόθεμα αγάπης που τους αρμόζει και που διαθέτουν!

Δεν είμαστε λάτρεις αυτών που φορούν κοστούμια ή τα ρούχα στα σκυλιά για δική τους διασκέδαση, μα τα σκυλιά σε αυτό το βίντεο είναι προφανές πως διασκεδάζουν και χαίρονται με τη νέα, δεύτερη τους ευκαιρία στη ζωή και είναι πιο ευτυχισμένα από ότι θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί και να ζητήσει!

Μοιραστείτε αυτό το βίντεο αν κι εσείς πιστεύετε πως αυτά τα σκυλιά αξίζουν μία δεύτερη ευκαιρία και πως οι ηλικιωμένοι σκύλοι μπορούν να γίνουν καταπληκτικοί σύντροφοι!

Έναν Οκτώβρη, πριν 14 περίπου χρόνια κατάλαβες πως το χαριτωμένο κουταβάκι που πήρες δεν είναι ακριβώς αυτό που περίμενες. Μεγάλωσε πολύ και γρήγορα, δεν κατάφερε να εκπαιδευτεί από μόνο του, δεν χωρούσε πλέον στην ζωή σου και όσο εύκολα και αβίαστα πήρες την απόφαση να το αποκτήσεις, ακόμα πιο εύκολα πήρες την απόφαση να το παρατήσεις σε ερημική περιοχή, κάπου κοντά στην Σαρωνίδα.

Ο σκύλος δεν ήταν μαθημένος στη ζωή του δρόμου και λόγω μεγέθους και χαρακτήρα μπλέχτηκε σε αρκετούς καυγάδες με αποτέλεσμα να αποκτήσει πολλά σημάδια και τραύματα. Φαγητό δεν μπορούσε να βρει εύκολα για να συντηρήσει το μέγεθος του και έτσι κατέληξε ένας σκελετωμένος γίγαντας, με δυσπρόσιτο χαρακτήρα, λίγο φοβικό… ακόμα περισσότερο επιφυλακτικό. Για αυτούς τους λόγους ήταν δύσκολο να γίνει και η περισυλλογή του από ανθρώπους που νοιάστηκαν για αυτόν, κάτι που πιθανόν να μην είχε συμβεί ποτέ ξανά.

Μετά από αρκετές ώρες πείστηκε να τους ακολουθήσει κι εκείνοι κατάφεραν να τον δουν από κοντά και να το πάνε σε κάποιον κτηνίατρο. Εκεί διαγνώστηκε με μια αρκετά σοβαρή δερματική μόλυνση μα και με ερλιχίωση. Κατάλαβαν πως είχε περάσει αρκετά άσχημα στο δρόμο και πως πιθανόν άλλος ένας λόγος που τον άφησες στο δρόμο ήταν και η ασθένεια του που δεν είχες την διάθεση να αντιμετωπίσεις.

Εντάξει, μπορώ να κατανοήσω πως στις δύσκολες μέρες που διανύουμε τα προβλήματα είναι πολλά, κυρίως οικονομικά μα όχι μόνο. Μπορεί να μην είχες την δύναμη να ανταπεξέλθεις… Δεν θέλω να φανώ απόλυτος και δικαστής που θα σε καταδικάσει. Ελπίζω να μην έχεις πλέον δυσκολίες και να βρήκες κι εσύ «σωτηρία». Εξάλλου, εγώ σου οφείλω τουλάχιστον ένα «Ευχαριστώ!» γιατί ο σκύλος αυτός κατέληξε σε εμένα όταν οι εθελοντές δεν μπορούσαν ποια να τον φροντίζουν. Έχουν τόσα ζώα για τα οποία φροντίζουν και δίνουν αγώνα καθημερινά που κανένας δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει.

Έτσι, τον Απρίλιο του 2002 μπήκε στην ζωή μου ο Νέστορας. Δεν ξέρω πως μπορεί εσύ να τον είχες ονομάσει πάντως δέχτηκε με ευχαρίστηση θα έλεγα το σχετικά παράξενο όνομα του που για κάποιο περίεργο λόγο μου φαινόταν απόλυτα ταιριαστό.

Είναι μάλλον απίθανο να διαβάσεις ποτέ αυτό το σημείωμα, μα αν τύχει και το δεις να ξέρεις πως εκείνο το γιγαντόσωμο μαυρόσκυλο που παράτησες κάπου στην Σαρωνίδα πριν 14 περίπου χρόνια έζησε μια γεμάτη και ευτυχισμένη, θέλω να πιστεύω ζωή. Μαζί με αυτόν και κυρίως, εξαιτίας του έχουμε κι εμείς πολλές ευτυχισμένες και έντονες στιγμές να θυμόμαστε και να μας έχουν διαμορφώσει.

Ο Νέστορας πήρε κιλά, πήρε θάρρος, κατάφερε να ξεπεράσει κάθε φόβο και κάθε καχυποψία, έκανε μπάνια στην θάλασσα, βουτιές στο χιόνι, ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Ελλάδος, είδε και 3 άλλες χώρες, έζησε την γέννηση της κόρης μου που ίσως ήταν και το άτομο που δέθηκε περισσότερο, μοίρασε αγάπη και αγαπήθηκε πάρα πολύ. Ο σκύλος αυτός είχε μια φλόγα στην καρδιά και μέχρι πριν λίγο καιρό, στα 14 χρόνια του περίπου με ακολουθούσε ακόμα στις εξορμήσεις μου στην φύση και ήθελε ακόμα να παίζει με την κόρη μου.

Μα ευχαριστιόταν πολύ να ξαπλώνει και να απολαμβάνει τις αχτίδες του ήλιου που περνούσαν την τζαμαρία του γραφείου μου, ακουμπώντας πάντα και λίγο στα πόδια μου… Ίσως εγώ να το ευχαριστιόμουν ακόμα περισσότερο. Έτσι και έφυγε πριν μερικές μέρες… Γερμένος στο πόδι μου, με τις αχτίδες του ήλιου να τον χαϊδεύουν, μια λίγο πιο βαριά ανάσα και με μια έκφραση που έμοιαζε με χαμόγελο. Εμείς κλάψαμε αλλά δεν λυπηθήκαμε…

Αν λοιπόν τύχει και διαβάσεις αυτό το σημείωμα θα ήθελα να σου πω «Σε ευχαριστώ για την ανευθυνότητα σου ή την αδυναμία σου!» διότι έτυχε να μου χαρίσεις κάτι ανεκτίμητο και κάτι που πιθανόν δεν θα μπορούσες εσύ να αναγνωρίσεις. Επειδή όμως η τύχη δεν μπορεί πάντα να είναι παρούσα θα σε παρακαλούσα, αν δεν έχουν αλλάξει πολλά στην ζωή σου και σε εσένα σαν άνθρωπο, να μην αποκτήσεις ξανά σκύλο. Μείνε στην απροσδόκητη επιτυχία που είχε αυτή σου η απροθυμία να προσπαθήσεις λίγο περισσότερο.

 

Όχι, δεν θα διαβάσετε τους στίχους τραγουδιού που οι δυσκολίες μιας ερωτικής σχέσης ή η ερωτική απογοήτευση με «έσπρωξαν» να γράψω. Δυστυχώς, θα είναι άλλο ένα κείμενο σχετικό με τους σκύλους μα και τους ανθρώπους (ίσως περισσότερο τους ανθρώπους) που μια γενικότερη απογοήτευση, ίσως αγανάκτηση και σίγουρα υπερβολικές δόσεις «νοθευμένης αγάπης» με ανάγκασαν να γράψω.

Το ρόλο «της σταγόνας που ξεχείλισε το ποτήρι» έπαιξαν τα παρακάτω λόγια:

«Ξέρω ότι γίνεται χιλιάδες χρόνια αυτό το πράγμα και δεν αλλάζει κάτι εάν το κάνω ή όχι… Απλά, μέσα μου δεν μπορώ να διαχειριστώ το κομμάτι το να βρίσκομαι σε ένα έλκηθρο και να με τσουλάνε σκυλιά… Αυτό.»

Τα παραπάνω «ηθικά κολλήματα» ανήκουν στον συμπαρουσιαστή της εκπομπής «World Party», του καναλιού Alpha, Γιώργου Μαυρίδη.

Πολλοί θα αναρωτηθούν «Ε και τι έγινε;», τι είναι τόσο σημαντικό σε αυτά τα λόγια που μπορεί να ωθήσει κάποιον να γράψει δημόσια για αυτά;

Πιθανόν και να συμφωνούσα αν δεν είχα δει (τυχαία ή ατυχώς) την υποδοχή και αποδοχή που είχε αυτή η άποψη και «ηθική αναστολή» του παρουσιαστή από το ευρύ κοινό, από τον κόσμο, στα social media (κυρίως) μα και στην καθημερινή, «πραγματική» ζωή. Πλήθος κόσμου επικρότησε την άποψη και την κίνηση αυτή, εκατοντάδες ανθρώπων έδωσαν συγχαρητήρια στον παρουσιαστή για την φιλοζωική του και κυνοφιλική του στάση και χιλιάδες κοινοποίησαν, δημοσίευσαν και έγραψαν για την θετική και «ηθική» άρνηση του Γιώργου Μαυρίδη που δείχνει έμπρακτα την ευαισθησία και την αγάπη του προς τα ζώα.

Ο Γιώργος Μαυρίδης είναι ένα δημόσιο πρόσωπο, ένας συμπαθής και δημοφιλής άνθρωπος, για πολλούς λόγους και αυτά που θα κάνει και θα πει θα βρουν εύκολα ευρεία αποδοχή, αβίαστα και θα δημιουργήσουν «ήθος» ή τάση ή νοοτροπία… Συμβαίνει με όλα τα δημόσια/δημοφιλή πρόσωπα.

Το συγκεκριμένο τώρα, είναι μέρος μιας γενικότερης διαφαινόμενης σύγχρονης «κουλτούρας αγάπης», μίας τάσης αναλώσιμης και εύκολης «αγάπης» και (υπέρ) ευαισθησίας που έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υποστηρίζει πως επιθυμεί και θα προσπαθήσω να το κάνω κατανοητό παρακάτω.

Ο παρουσιαστής με την στάση του και τα λόγια του άφησε σαφώς να εννοηθεί πως το έλκηθρο, η έλξη έλκηθρου από σκυλιά είναι κάποια μορφή εκμετάλλευσης και κακοποίησης των σκύλων που ο ίδιος δεν αποδέχεται… δεν μπορεί να διαχειριστεί, όπως είπε. Αυτό πέρασε και στο κοινό σε μεγάλο βαθμό. Αυτό, όμως, στην ουσία υπονομεύει την σωστή σχέση ανθρώπου και σκύλου, υπονομεύει την σωστή και κατάλληλη διαβίωση που πρέπει να έχει ένας σκύλος οποιασδήποτε φυλής ή τύπου και υπονομεύει και την σωστή νοοτροπία και άποψη που πρέπει η άνθρωποι να έχουν σε σχέση με τα σκυλιά ως κατοικίδια ζώα.

Πως γίνεται αυτό;

Διαγράφεται και παραβλέπεται με μια φράση ή μια κίνηση ο χαρακτήρας και το ταμπεραμέντο φυλών που έχουν «σμιλευτεί», μέσω της επιλεκτικής εκτροφής, για να χαίρονται και για να «ανθίζουν» όταν επιτελούν κάποιο έργο, κάποια εργασία. Η άγνοια και η κακώς εννοούμενη αγάπη και ευαισθησία ονομάζουν κακοποίηση και εκμετάλλευση την χαρά και την κλίση των σκύλων. Για τα Huskies είναι η έλξη, για τα Greyhounds το τρέξιμο, για τα κυνηγόσκυλα η επαφή με την φύση και το θήραμα έστω «εικονικά» και γενικότερα για όλα τα σκυλιά η ανάγκη για άσκηση σωματική και πνευματική.

Δεν είναι αγάπη το φαγητό, ο καναπές και οι αγκαλίτσες… ή έστω δεν είναι μόνο αυτά.

Οι σκύλοι χρειάζονται άσκηση, χρειάζονται δραστηριότητες, χρειάζονται «εργασία» και λόγους για να τα κάνουν αυτά. Όταν το έλκηθρο «περνά» σαν κακοποίηση αμέσως παρεξηγούνται και παίρνουν αρνητική απόχρωση το dog sledding, το dirt sledding, το bikejoring, το kickbiking, το weight pulling, το canicross και πολλά άλλα. Γίνεται ή θα έπρεπε να γίνεται «αγώνας» για να πειστούν οι ιδιοκτήτες σκύλων να κάνουν πράγματα με τους σκύλους τους, να κουράζουν τους σκύλους τους διότι αυτό είναι υγιές και αυτό είναι «αγάπη». Θα πρέπει να ωθούμε τους ανθρώπους να ενημερώνονται και να σέβονται τις ιστορικές και κληρονομικές καταβολές των σκύλων τους και να διατηρούν τα ένστικτα τους, τον χαρακτήρα τους και τα χαρακτηριστικά τους διατηρώντας χαρούμενα και υγιή σκυλιά.

Μέσα από αυτές τις «ταλαιπωρίες» ή τις «κακοποιήσεις» η σχέση μεταξύ ιδιοκτήτη και σκύλου ενδυναμώνεται, ο δεσμός ενισχύεται, η ποιότητα ζωής και των δύο βελτιώνεται και το επίπεδο φιλοζωίας και κυνοφιλίας ανεβαίνει.

Οι σκύλοι είναι σχεδιασμένοι από την φύση για να τρέχουν και θα πρέπει να δημιουργούμε ευκαιρίες για να συμβαίνει αυτό και όχι να διατηρούμε παχύσαρκους σκύλους (8 στα 10 κατοικίδια ζώα είναι παχύσαρκα), αλλά ακόμα και τα μη παχύσαρκα ζώα μπορούν να καταλήξουν με αρθρίτιδες και άλλες εκφυλιστικές παθήσεις οστών, αρθρώσεων και οργάνων ως αποτέλεσμα της ελλιπούς άσκησης και κίνησης. Παρατηρούμε, επίσης, πολλές ασθένειες και παθολογικές καταστάσεις όπως τα δερματικά π.χ. να έχουν ψυχολογικό αίτιο με συχνότερο την ανία, την έλλειψη πνευματικής και σωματικής απασχόλησης, που το αποτέλεσμα μπορεί να είναι τόσο κτηνιατρικά προβλήματα όσο και προβλήματα συμπεριφοράς (υπερβολικό γάβγισμα, καταστροφές αντικειμένων, επιθετικότητα, άγχος αποχωρισμού, φοβίες, νευρικότητα, κ.α.).

Μη φτάσουμε σε σημείο να θεωρούμε κακοποίηση και ανούσια εκμετάλλευση το γεγονός ότι πετάμε στο σκύλο ένα μπαλάκι και τον «αναγκάζουμε» να μας το φέρει πίσω για να το ξαναπετάξουμε… «χωρίς λόγο».

Η «αγάπη» εμφανίζεται και αλλού (άλλο μέρος) και αλλιώς (άλλο ύφος), προσφερόμενη προς κατανάλωση και υπονομεύοντας πάλι την ορθή φιλοζωία και κυνοφιλία. Εμφανίζεται σε εκπομπές για τα κατοικίδια όπου σαν λέξη την ακούμε 30-40 φορές  κατά την διάρκεια μιας 45λεπτης εκπομπής, όπου οι προσφερόμενες πληροφορίες είναι και αμφιβόλου ποιότητος μα και πλαισιωμένες και «παντρεμένες» πάντα με τους σπόνσορες, που μπορεί να είναι καταστήματα που πωλούν σκυλάκια σε γυάλες στην βιτρίνα ή επεξεργασμένες τροφές που συμβάλουν στην χαμηλή ποιότητα ζωής και το αυξημένο ρίσκο εμφάνισης ασθενειών στα κατοικίδια ζώα.

Μπορούμε να καταλάβουμε τους νόμους της αγοράς και του marketing μα δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε την επικινδυνότητα όταν αυτά «αμπαλάρονται» με περίσσεια ευαισθησία και «τόνους» αγάπης.

Βλέπουμε να «καταδικάζονται» οι αλυσίδες και οι άνθρωποι που μπορεί να κρατούν τα σκυλιά τους δεμένα με αλυσίδα για κάποιο χρονικό διάστημα ή η διατήρηση σκύλων εκτός σπιτιού ή η χρήση εκπαιδευτικής αλυσίδας (και άλλα συναφή) μα ανέχονται όλοι αυτοί να εκτρέφονται σκύλοι με μορφολογία που καταστεί όλη τους την ζωή ένα μαρτύριο. Ένας σκύλος δεμένος με αλυσίδα για κάποιες ώρες ίσως νιώσει μια δυσφορία για αυτές τις στιγμές μα ένα Bulldog, ένα Pug ή ένα Pekingese που δεν μπορεί να αναπνεύσει σωστά και δεν μπορεί να δροσιστεί σωστά, υποφέρει για μια ζωή.

Σκυλάκια με ρουχαλάκια και παπουτσάκια, σκυλάκια που βγαίνουν βόλτα αγκαλιά, σκυλάκια που φορούν άρωμα και πάνε κομμωτήριο πλημμυρισμένα από αγάπη και σκυλιά που τρέχουν χιλιόμετρα, τραβούν τόνους, πηδούν μέτρα ψηλά και περνούν ώρες εκπαίδευσης, προετοιμασίας, προπόνησης και εργασίας που… «κακοποιούνται».

Ο παρουσιαστής δείχνει την ευαισθησία και την αγάπη του αρνούμενος να ανέβει στο έλκηθρο που «τσουλάνε» Huskies στην Φινλανδία π.χ. μα θα βρει χαριτωμένο και θα χαϊδέψει με αγάπη το Husky στην Λάρισα, τον Αύγουστο με τους 42 βαθμούς Κελσίου που το βγάζει ο τύπος για καφέ στην πλατεία. Οι εκπομπές για τα κατοικίδια θα καταδικάσουν τον «πνίχτη» που ίσως ταλαιπωρήσει ένα ζώο για κάποια λεπτά και αυτό στα χέρια κάποιου άσχετου μα θα αγκαλιάσουν και θα βρουν χαριτωμένο το Bulldog που για να έχει την εμφάνιση που βρίσκουν χαριτωμένη ζει τα μισά χρόνια από όσα θα μπορούσε αν δεν το «προικίζαμε» με τις μορφολογικές αναπηρίες που βρίσκουμε χαριτωμένες.

Τέλος, συναντάμε τεράστια αποθέματα αγάπης σε σελίδες και σε κοινωνικά δίκτυα φιλόζωων που «σώζουν» ζωάκια από δέντρα, φρεάτια, φόλες, τον δρόμο και δεν χάνουν την ευκαιρία να βιντεοσκοπήσουν κάθε κίνηση τους… Ακόμα και τον θάνατο των «φίλων» τους ή των «παιδιών» τους, όπως αποκαλούν τα σκυλιά και σπεύδουν να δημοσιεύσουν αυτό το βίντεο στο διαδίκτυο για να «εισπράξουν» χιλιάδες συγχαρητήρια για την ευαισθησία και την αγάπη τους (συνοδευόμενα από χιλιάδες likes και κοινοποιήσεις ή θετικά σχόλια).

Το σύνδρομο του Σωτήρα που έχει ανάγκη προβολής…

Όλα αυτά υπονομεύουν την σχέση κατοικίδιου ζώου και ανθρώπου, υπονομεύουν την εικόνα του φιλόζωου ή του κυνόφιλου όπως πρέπει να είναι, υπονομεύουν και διατηρούν την παραπληροφόρηση, την λάθος νοοτροπία, τους λάθος λόγους για τα λάθος πράγματα και διατηρούν την ελαφρότητα ψηλά αφήνοντας την ουσία να χαθεί και την ανάγκη για προβολή, την επιβεβαίωση ή το κέρδος να «δηλητηριάσει» τον υγιή δεσμό ανθρώπου και σκύλου.

Πάντα προτιμούσα τον σεβασμό έναντι της αγάπης… Ο σεβασμός απαιτεί και προϋποθέτει γνώση και ουσία και πολύ λιγότερα «φρου-φρου» μα σίγουρα και αυτός μπορεί να παρεξηγηθεί και να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Μερικούς από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της ανθρωπότητας τους φυλάμε σε μουσεία…

με κάποιους άλλους μοιραζόμαστε την ζωή μας.

– Άγνωστος –

 

Το «ταξίδι» του Μπεν και του Ντενάλι άρχισε το 1999 όταν ο Μπεν έκανε επίσκεψη σε ένα καταφύγιο σκύλων και διάλεξε τον Ντενάλι ανάμεσα στα τόσα άλλα σκυλιά του καταφυγίου. Το πιθανότερο είναι πως κανείς τους δεν ήξερε τι ξεκινούσε εκείνη την στιγμή, το πιο όμορφο ταξίδι, δύο ζωές σαν μία.

Ο Μπεν Μούν (Ben Moon) ταξίδεψε σε πάρα πολλά μέρη και δεν αποχωρίστηκε ποτέ τον Ντενάλι από το πλάι του. Η φωτογραφική του καριέρα στηρίχθηκε στην καταγραφή και φωτογράφιση ορειβατών και σέρφερς καθώς και αρκετών διαφημιστικών για πολύ γνωστές εταιρείες, όπως οι Nau, Patagonia, Keen, και Timberland. Μα πιο πολύ ίσως του άρεσε να φωτογραφίζει τον Ντενάλι.

Όπως περιγράφει και ο Ντενάλι στην ταινία (με την βοήθεια του Μπεν), ο Μπεν ήταν ένα «ελεύθερο πνεύμα»… Ίσως αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να αναγνωρίσει και να σεβαστεί κανείς το μεγαλείο του σκύλου μέσα από την απλότητα του. Γιατί αυτό το «ταξίδι» που οι δύο τους βιώνουν είναι κάτι που όλοι μπορούν να βιώσουν, αρκεί να θέλουν.

Ταξίδεψαν πολύ, πήγαν για ψάρεμα, έκαναν γιόγκα, ο Ντενάλι βοηθούσε τον Μπεν να γνωρίσει κοπέλες, γνώρισαν διάσημους ανθρώπους, πήγαν για ιστιοπλοΐα στην έρημο…

Όλα τα ταξίδια όμως έχουν και φουρτούνες και μια μέρα, πριν 10 χρόνια περίπου σε μια κατασκήνωση τους, ο Μπεν σηκώθηκε δίπλα στην φωτιά και λιποθύμησε έχοντας και αιμορραγία από την μύτη. Η διάγνωση ήταν καρκίνος και τα πράγματα θα άλλαζαν αρκετά. Ο Ντενάλι δεν έφυγε ποτέ από το πλάι του, τον έγλυφε και μπορούσε να γευτεί τα χημικά που προσπαθούσαν να «σκοτώσουν» τον καρκίνο αλλά έμοιαζε να σκοτώνουν και τον ίδιο. «Αν κάποιος προσπαθούσε να με πάρει από το πλάι του, θα του δάγκωνα το πρόσωπο», λέει ο Ντενάλι με την βοήθεια του Μπεν.

Ο Μπεν υποβλήθηκε σε χειρουργείο για την αφαίρεση των όγκων και του έγινε κολοστομία, δηλαδή θα έπρεπε να «τα κάνει» σε ένα πλαστικό σακουλάκι που είχε πάντα συνδεδεμένο επάνω του για την υπόλοιπη ζωή του, όπως περιγράφει ο Ντενάλι στεναχωρημένος αφού ήδη έπρεπε να μαζεύει τα δικά του «κακά» σε πλαστικό σακουλάκι.

Η ασφάλεια του Μπεν δε δεχόταν να καλύψει τα έξοδα της θεραπείας και οι δυσκολίες συνεχίζονταν, μα κανένας από τους δύο δεν έδειχνε σημεία παράδοσης και θλίψης. Αφού είχαν ο ένας τον άλλον.

Ο Μπεν κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο και ο Ντενάλι δεν θα έχανε τον σύντροφο του.

Πριν λίγο καιρό όμως ο καρκίνος «χτύπησε την πόρτα» του Ντενάλι… Ο Ντενάλι δεν κατάφερε να το ξεπεράσει… Ήταν ήδη 14 ετών…

Αυτή όμως είναι μια μικρή περίληψη του «ταξιδιού» τους. Το «δέσιμο» του ανθρώπου που σεβάστηκε και κατάλαβε τον σκύλο του δεν τελειώνει όταν αυτός αφήσει το σώμα του στα 14 του χρόνια. Το «δέσιμο» και το «ταξίδι» κρατούν όσο υπάρχουν καρδιές που χτυπούν και θυμούνται αυτούς τους δύο. Όσοι έχουν ζήσει ή ζουν κάτι παρόμοιο είναι πολύ εύκολο να το κατανοήσουν.

Οι σκύλοι θα καλύψουν ένα κενό που δεν ήξερες ότι υπάρχει και θα αναδείξουν τον άνθρωπο που δεν ήξερες ότι είσαι… Άφησε τους!