Home Tags Posts tagged with "αδέσποτα"

αδέσποτα

0

Από όποια οπτική γωνιά και αν προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε αυτό το θέμα μόνο οφέλη μπορούμε να δούμε!

Στην πολιτεία του Μιζούρι, στο Humane Societry of Missouri οι σκύλοι μπορούν να απολαμβάνουν την ανάγνωση παραμυθιών και άλλων αναγνωσμάτων από μικρούς φίλους, ηλικίας από 5-16 ετών. Οι σκύλοι, μέσα από αυτή την διαδικασία, καταφέρνουν να ξεπερνούν διάφορες φοβίες που τους έχει δημιουργήσει η ζωή στο δρόμο ή η κακοποίηση των προηγούμενων ιδιοκτητών τους και εξοικειώνονται με ερεθίσματα, όπως η παρουσία ανθρώπων, παιδιών, οι φωνές και οι ομιλίες και άλλα που θα τους βοηθήσουν να βρουν ένα νέο σπίτι.

Όπως εξηγεί και η JoEllyn Klepacki, υποδιευθύντρια του κέντρου «Με το πρόγραμμα Book Buddies (Φιλαράκια του Βιβλίου) βλέπουμε όλο και περισσότερους σκύλους που έχουν διασωθεί και αντιμετώπιζαν προβλήματα με φοβίες, στρες, ήταν πιο ντροπαλά να προσαρμόζονται και να εξοικειώνονται με την ανθρώπινη παρουσία και έτσι να γίνεται πιο εύκολη η υιοθεσία τους».

Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά μαθαίνουν να αλληλεπιδρούν με τα σκυλιά, να βοηθούν, να είναι υπεύθυνα, να νιώθουν χρήσιμα. Μαθαίνουν τι σημαίνει σωστή και υπεύθυνη κυνοφιλία, μαθαίνουν πως με την σωστή αντιμετώπιση κάθε αρνητική συμπεριφορά μπορεί να αντιμετωπιστεί και να αλλάξει θεαματικά.

Τα παιδιά περνούν μέσα από ένα εισαγωγικό πρόγραμμα όπου γνωρίζουν τους χώρους του καταφυγίου, μπαίνουν σε μια αίθουσα όπου τους επεξηγούνται διάφορα πράγματα και καλούνται να κλείσουν τα μάτια και να φανταστούν πως θα ήταν αν ήταν αυτά ένα από τα σκυλιά… Τι βλέπουν;… Τι ακούν;… Τι μυρίζουν;…

Οι απαντήσεις των παιδιών, όπως μας λέει η JoEllyn Klepacki, είναι πάντα ακριβής και όλη αυτή η διαδικασία βοηθά να παιδιά να μπουν στην θέση των σκύλων και να βλέπουν τα πράγματα από τα μάτια των σκύλων. Τα παιδιά παρακολουθούν μαθήματα όπου μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τα σημάδια τους στρες στα σκυλιά και γενικά την γλώσσα του σώματος των σκύλων. Μαθαίνουν να προσεγγίζουν αυτά τα σκυλιά, πως να κάθονται δίπλα τους, πως να τους δίνουν τροφή για να τα ανταμείβουν και πως να χρησιμοποιούν τον τόνο της φωνής τους.

Αν και δεν υπάρχουν ακόμα στατιστικά στοιχεία, οι υπεύθυνοι διαβεβαιώνουν πως το πρόγραμμα έχει εμφανής επιτυχία και αρκεί να δει κανείς τα σκυλιά και τα παιδιά, τα πρόσωπα τους και τον τρόπο που αλλάζουν μέσα από αυτή την διαδικασία.

Μέσα από αυτό το πρόγραμμα η Alex Hinsley, 8 ετών, δημιούργησε έναν ισχυρό δεσμό με την Annie, ένα ημίαιμο Pit Bull, το οποίο ήταν «Αγέλαστο και Αδιάφορο», όπως το χαρακτήρισε η κυρία Klepacki.

Alex and Annie

 

Με το πέρας μίας εβδομάδας και μόνο και μέσα από το πρόγραμμα Book Buddies Reading Program, αυτό το ντροπαλό σκυλί που όμως άκουγε όταν του διάβαζε, όπως λέει η Alex, έγινε πιο ευγενικό, πιο «ανοικτό» και πιο καλό και προσιτό. Λίγο μετά υιοθετήθηκε κιόλας!

Η Alex παρακαλά τους γονείς της να την φέρνουν στο καταφύγιο για να διαβάζει στα σκυλιά και δεν την κουράζουν τα 40 περίπου χιλιόμετρα που πρέπει να διανύσουν. Η Alex έχει πάντα έτοιμη την τσάντα με τα βιβλία για τα σκυλιά και πιστεύει πως στα σκυλιά αρέσουν περισσότερο οι ιστορίες για άλλα σκυλιά, όπως ο Scooby Doo και ο Clifford, the Big Red Dog.

Επίσης, η Alex επέλεξε να γιορτάσει τα γενέθλια της στο καταφύγιο και αντί για δώρα προς αυτήν, οι καλεσμένοι έφεραν πράγματα που χρειαζόταν το καταφύγιο και τα σκυλιά.

Η συγκεκριμένη ιδέα μα και παρόμοιες ιδέες που μπορεί κάποιος να σκεφτεί με έμπνευση αυτό το πρόγραμμα θα μπορούσαν πραγματικά να αποτελέσουν μια πολύ καλή αρχή, μια βάση για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον, τόσο για τα σκυλιά όσο και για τον άνθρωπο.

Αν βρήκατε κι εσείς το άρθρο ενδιαφέρον ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ το!

Έναν Οκτώβρη, πριν 14 περίπου χρόνια κατάλαβες πως το χαριτωμένο κουταβάκι που πήρες δεν είναι ακριβώς αυτό που περίμενες. Μεγάλωσε πολύ και γρήγορα, δεν κατάφερε να εκπαιδευτεί από μόνο του, δεν χωρούσε πλέον στην ζωή σου και όσο εύκολα και αβίαστα πήρες την απόφαση να το αποκτήσεις, ακόμα πιο εύκολα πήρες την απόφαση να το παρατήσεις σε ερημική περιοχή, κάπου κοντά στην Σαρωνίδα.

Ο σκύλος δεν ήταν μαθημένος στη ζωή του δρόμου και λόγω μεγέθους και χαρακτήρα μπλέχτηκε σε αρκετούς καυγάδες με αποτέλεσμα να αποκτήσει πολλά σημάδια και τραύματα. Φαγητό δεν μπορούσε να βρει εύκολα για να συντηρήσει το μέγεθος του και έτσι κατέληξε ένας σκελετωμένος γίγαντας, με δυσπρόσιτο χαρακτήρα, λίγο φοβικό… ακόμα περισσότερο επιφυλακτικό. Για αυτούς τους λόγους ήταν δύσκολο να γίνει και η περισυλλογή του από ανθρώπους που νοιάστηκαν για αυτόν, κάτι που πιθανόν να μην είχε συμβεί ποτέ ξανά.

Μετά από αρκετές ώρες πείστηκε να τους ακολουθήσει κι εκείνοι κατάφεραν να τον δουν από κοντά και να το πάνε σε κάποιον κτηνίατρο. Εκεί διαγνώστηκε με μια αρκετά σοβαρή δερματική μόλυνση μα και με ερλιχίωση. Κατάλαβαν πως είχε περάσει αρκετά άσχημα στο δρόμο και πως πιθανόν άλλος ένας λόγος που τον άφησες στο δρόμο ήταν και η ασθένεια του που δεν είχες την διάθεση να αντιμετωπίσεις.

Εντάξει, μπορώ να κατανοήσω πως στις δύσκολες μέρες που διανύουμε τα προβλήματα είναι πολλά, κυρίως οικονομικά μα όχι μόνο. Μπορεί να μην είχες την δύναμη να ανταπεξέλθεις… Δεν θέλω να φανώ απόλυτος και δικαστής που θα σε καταδικάσει. Ελπίζω να μην έχεις πλέον δυσκολίες και να βρήκες κι εσύ «σωτηρία». Εξάλλου, εγώ σου οφείλω τουλάχιστον ένα «Ευχαριστώ!» γιατί ο σκύλος αυτός κατέληξε σε εμένα όταν οι εθελοντές δεν μπορούσαν ποια να τον φροντίζουν. Έχουν τόσα ζώα για τα οποία φροντίζουν και δίνουν αγώνα καθημερινά που κανένας δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει.

Έτσι, τον Απρίλιο του 2002 μπήκε στην ζωή μου ο Νέστορας. Δεν ξέρω πως μπορεί εσύ να τον είχες ονομάσει πάντως δέχτηκε με ευχαρίστηση θα έλεγα το σχετικά παράξενο όνομα του που για κάποιο περίεργο λόγο μου φαινόταν απόλυτα ταιριαστό.

Είναι μάλλον απίθανο να διαβάσεις ποτέ αυτό το σημείωμα, μα αν τύχει και το δεις να ξέρεις πως εκείνο το γιγαντόσωμο μαυρόσκυλο που παράτησες κάπου στην Σαρωνίδα πριν 14 περίπου χρόνια έζησε μια γεμάτη και ευτυχισμένη, θέλω να πιστεύω ζωή. Μαζί με αυτόν και κυρίως, εξαιτίας του έχουμε κι εμείς πολλές ευτυχισμένες και έντονες στιγμές να θυμόμαστε και να μας έχουν διαμορφώσει.

Ο Νέστορας πήρε κιλά, πήρε θάρρος, κατάφερε να ξεπεράσει κάθε φόβο και κάθε καχυποψία, έκανε μπάνια στην θάλασσα, βουτιές στο χιόνι, ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Ελλάδος, είδε και 3 άλλες χώρες, έζησε την γέννηση της κόρης μου που ίσως ήταν και το άτομο που δέθηκε περισσότερο, μοίρασε αγάπη και αγαπήθηκε πάρα πολύ. Ο σκύλος αυτός είχε μια φλόγα στην καρδιά και μέχρι πριν λίγο καιρό, στα 14 χρόνια του περίπου με ακολουθούσε ακόμα στις εξορμήσεις μου στην φύση και ήθελε ακόμα να παίζει με την κόρη μου.

Μα ευχαριστιόταν πολύ να ξαπλώνει και να απολαμβάνει τις αχτίδες του ήλιου που περνούσαν την τζαμαρία του γραφείου μου, ακουμπώντας πάντα και λίγο στα πόδια μου… Ίσως εγώ να το ευχαριστιόμουν ακόμα περισσότερο. Έτσι και έφυγε πριν μερικές μέρες… Γερμένος στο πόδι μου, με τις αχτίδες του ήλιου να τον χαϊδεύουν, μια λίγο πιο βαριά ανάσα και με μια έκφραση που έμοιαζε με χαμόγελο. Εμείς κλάψαμε αλλά δεν λυπηθήκαμε…

Αν λοιπόν τύχει και διαβάσεις αυτό το σημείωμα θα ήθελα να σου πω «Σε ευχαριστώ για την ανευθυνότητα σου ή την αδυναμία σου!» διότι έτυχε να μου χαρίσεις κάτι ανεκτίμητο και κάτι που πιθανόν δεν θα μπορούσες εσύ να αναγνωρίσεις. Επειδή όμως η τύχη δεν μπορεί πάντα να είναι παρούσα θα σε παρακαλούσα, αν δεν έχουν αλλάξει πολλά στην ζωή σου και σε εσένα σαν άνθρωπο, να μην αποκτήσεις ξανά σκύλο. Μείνε στην απροσδόκητη επιτυχία που είχε αυτή σου η απροθυμία να προσπαθήσεις λίγο περισσότερο.

 

0

Ο Pak Mie (Pak σημαίνει «θείος»), όπως ήταν γνωστός, ή Muhammad Azmi Ismail έφυγε από την ζωή στης 22 Μαρτίου του 2015. Ο ίδιος και η σύζυγος του Mak Intan αφιέρωσαν πάνω από 20 χρόνια της ζωής τους για να περιθάλπουν και να σώζουν αδέσποτους σκύλους και γάτες, στην Alor Setar της περιοχής Kedah, στην Μαλαισία. Το καταφύγιο δεχόταν βοήθεια και δωρεές σε χρήματα, φαγητό και φάρμακα τα τελευταία χρόνια, αλλά ο αριθμός των ζώων όλο και αυξανόταν. Τον τελευταίο καιρό είχε αυξηθεί τόσο πολύ ο αριθμός των ζώων που φιλοξενούσαν και φρόντιζαν ο Pak Mie και η σύζυγος του που ακόμα και η τροφή δεν ήταν αρκετή.

Πολλοί μιλούν για περισσότερα από 700 ζώα αν και αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη. Παραμένει ακόμη άγνωστο τι θα γίνει με αυτά τα ζώα μια που για αρκετά χρόνια ο Pak Mie βρισκόταν σε συζητήσεις με την κοινότητα για την συνεργασία της και την παροχή κάποιου κατάλληλου χώρου για φιλοξενία, μα τίποτα δεν έχει γίνει έως τώρα.

Υπάρχει αρκετή συζήτηση και κριτική γύρω από τα κίνητρα και τις συνθήκες που οδήγησαν τον Pak Mie να μαζεύει και να φροντίζει όλα αυτά τα ζώα, αλλά σίγουρα είχε την επιμονή, την υπομονή μα και το θάρρος να κάνει αυτό που θεωρούσε σωστό για τα αδέσποτα ζώα σε μια κοινωνία που δεν θεωρείται και απόλυτα φιλική προς αυτά.

Ο Pak Mie, που αποκαλούσε τον εαυτό του «ayah», δηλαδή «πατέρα» όταν μιλούσε στα ζώα του, προσπαθούσε να μειώσει και να ελέγξει τον αριθμό των αδέσποτων ζώων με την στείρωση και όχι με την θανάτωση.

Μακάρι, όσο γράφονται αυτές οι γραμμές, να έχει ήδη βρεθεί μια λύση για τα ζώα που με τόσο ζήλο φρόντιζε ο Pak Mie όσο ζούσε!

0

Λένε πως «Κάθε σκυλί έχει την μέρα του» μα για αυτά τα σκυλιά η πιθανότητα να αποκτήσουν την δική τους «μέρα» ήταν ελάχιστη. Η Sara Moran όμως είχε διαφορετική άποψη. Έτσι, δημιούργησε ένα καταφύγιο στο Περού για αυτά τα «ιδιαίτερα» σκυλιά. Το κέντρο της έχει την ονομασία «Milagros Perrunos» (Σκυλίσια Θαύματα) και κάνει ότι περνά από το χέρι της για έχουν αυτά τα σκυλιά τον σεβασμό και την ζωή που τους αξίζει.

Τα σκυλιά που φροντίζει η Sara Moran είναι αδέσποτα και ταλαιπωρημένα ζώα με διάφορους τρόπους, μα και παράλυτα από διάφορες αιτίες. Σκυλιά που έχουν μείνει παράλυτα μετά από χτυπήματα αυτοκινήτων (τροχαία) ή έχουν ακρωτηριαστεί. Το κέντρο προσπαθεί να αγοράζει ή να φτιάχνει καροτσάκια και κινητικά βοηθήματα έτσι ώστε όλα τα σκυλιά να μπορούν να χαίρονται μια βόλτα στην παραλία!

Τα σκυλιά φαίνεται πραγματικά να έχουν ξεπεράσει τα προβλήματα τους χάρη σε αυτή την υπέροχη γυναίκα και τις προσπάθειες της που αποδίδουν πραγματικά θαύματα.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Sara Moran, αλλά και σε όλους τους εθελοντές και στην χώρα μας για τις προσπάθειες τους για αυτά τα υπέροχα πλάσματα. Επιλέξτε ένα σκύλο από το καταφύγιο της περιοχής σας και προσπεράστε τις βιτρίνες των pet shop και τις αγγελίες των ανεύθυνων εκτροφέων και των εισαγωγέων. Με αυτόν τον τρόπο θα έχετε βοηθήσει σημαντικά πολλούς ανθρώπους και πολλά περισσότερα ζώα από όσα φαντάζεστε!

Στην Ελλάδα παράγονται (από εκτροφείς κάθε ποιότητας) και πωλούνται ή χαρίζονται  (από αγγελίες, ιδιώτες, καταστήματα και εισαγωγείς) πάνω από 15.000 κουτάβια ετησίως (αριθμός που προκύπτει από πρόχειρους υπολογισμούς καταγεγραμμένων γενών και εγγραφών στον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος, ανακοινώσεις πωλήσεων από μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων, εισαγωγές και παρακολούθηση και εμπειρία της αγοράς σκύλου γενικότερα).

Την ίδια στιγμή, τα αδέσποτα σκυλιά στην Ελλάδα υπολογίζονται σε κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες (κάποιοι μιλούν για εκατομμύρια). Τα σκυλιά αυτά γεννούν στον δρόμο, πεθαίνουν στον δρόμο από ασθένειες, τους γίνεται ευθανασία, πεθαίνουν από αυτοκίνητα και από μαζικές δηλητηριάσεις. Πολλά από αυτά στοιβάζονται σε φιλοζωικά σωματεία και καταφύγια και ελάχιστα υιοθετούνται.

Παρόλα αυτά, παρόλο που υπάρχει πληθώρα σκύλων, υπερπληθυσμός που δημιουργεί πολλαπλά προβλήματα, ο κόσμος συνεχίζει να ζητά σκυλάκια. Συνεχίζει να υπάρχει μια «ανεξήγητη» ζήτηση για σκυλάκια. Πόσο λογικό και «ηθικό» είναι να συνεχίζουμε να θέλουμε ένα γλυκό χαριτωμένο κουταβάκι και να το ψάχνουμε στα καταστήματα, τους εκτροφείς, τους εισαγωγείς και τις αγγελίες ιδιωτών που ζευγάρωσαν τα «μονάκριβα» τους, ενώ την ίδια ώρα περιμένουν για υιοθεσία εκατοντάδες χιλιάδες σκύλοι σε δρόμους και καταφύγια, με μοναδική εναλλακτική τον θάνατο ή την «ασυλοποίηση»;

Βλέπεται, ο σκύλος, παρότι αντιμετωπίζεται ως καταναλωτικό προϊόν, δεν είναι. Δεν μπορεί να αποθηκευθεί σε ράφια ή κούτες μέχρι να ζητηθεί. Δεν μπορεί να ανακυκλωθεί  και δεν μπορεί να «αλλάξει χρήση». Δεν μπορεί και να πεταχτεί, όπως δυστυχώς όμως γίνεται, σαν σκουπίδι και να «καταστραφεί».

Οι αγοραστές και οι πωλητές, η ζήτηση αλλά και η προσφορά θα πρέπει να σκεφθούν πέρα από στενά εγωιστικά πλαίσια και  πέρα από συνήθως γελοίες αιτιάσεις (για το καλό της φυλής, για την διατήρηση, για την διάδοση, για την διάσωση, κλπ) που εύκολα καταρρίπτονται ακόμα και από πράξεις και πρακτικές των ιδίων.

Πόσοι από αυτούς που αγοράζουν ένα σκύλο από αγγελία, από την γυάλα ενός καταστήματος, από τον γείτονα ή ακόμα και από εκτροφέα έχουν ανάγκη έναν σκύλο συγκεκριμένης φυλής ή ακόμα ξέρουν τι σημαίνει «σκύλος συγκεκριμένης φυλής» και μπορούν να ξεχωρίσουν και να αξιολογήσουν τα χαρακτηριστικά του;

Πόσοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον σκύλο αυτό για συγκεκριμένη και εξειδικευμένη εργασία που δεν μπορεί να φέρει σε πέρας άλλος σκύλος;

Πόσοι μπορούν να ξεχωρίσουν το μπρος από το πίσω μέρος ενός σκύλου;

Οι περισσότεροι μένουν σε μια εικόνα που έχουν στο μυαλό τους, που είδαν σε μια ταινία, σε ένα περιοδικό ή στο διαδίκτυο, η οποία μάλιστα είναι εικόνα κουταβιού, μια που οι περισσότεροι θέλουν κουτάβι (επίσης, με γελοίες αιτιάσεις και δικαιολογίες).

Οι άνθρωποι που θέλουν σκύλο και έχουν στο μυαλό τους τον ενήλικο σκύλο ή τον γέρικο σκύλο, με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του, είναι ελάχιστοι. Για αυτό τον λόγο στον δρόμο καταλήγουν ενήλικα ζώα και για αυτό τα καταφύγια ζώων δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες ζήτησης «καθαρόαιμων κουταβιών».

Οι περισσότεροι θέλουν κουτάβι και το θέλουν τώρα! Μα σαν συζητήσεις μαζί τους θα ακούσεις πως το θέλουν για να «τους μάθει», πως θέλουν κουτάβι συγκεκριμένης φυλής διότι ψάχνουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και πως θέλουν κουτάβι που οι γονείς του θα είναι ελεγμένοι και απαλλαγμένοι από ασθένειες…

Μα πόσοι είναι οι εκτροφείς που παρέχουν τα παραπάνω (για τους υπόλοιπους ούτε συζήτηση) και πόσοι είναι οι ενδιαφερόμενοι που έχουν τις γνώσεις να τα ελέγξουν και να τα αναγνωρίσουν αυτά;

Ο εγωισμός και η υποκρισία είναι σε τελική ανάλυση αυτοί που θα ψάξουν να βρουν δικαιολογίες και λογικοφανείς αιτίες και λόγους να δικαιολογήσουν την ζήτηση και την παραγωγή όλο και περισσότερων καθαρόαιμων κουταβιών κάθε φυλής.

Όσοι θα προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν τα παραπάνω θα πρέπει να αναλογιστούν πως η ζωή έχει να κάνει με επιλογές, με τις δικές μας επιλογές. Θα πρέπει να σκεφτούμε πέρα από «τα θέλω» μας και τους εγωισμούς μας και να δούμε «την μεγάλη εικόνα» και το «μεγαλύτερο καλό». Θα πρέπει να καταλάβουμε πως δεν πρέπει να κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε, δεν είναι κακό να έχουμε επιθυμίες αλλά δεν μπορούν όλες οι επιθυμίες να πραγματοποιηθούν διότι μπορεί να έρχονται σε σύγκρουση με πολύ σοβαρότερα θέματα. Εκεί θα πρέπει να δείξουμε και τις άλλες αρετές που έχει το είδος μας, όπως η προσαρμοστικότητα και η ενσυναίσθηση. Προσαρμόζοντας τις επιθυμίες μας για την καλυτέρευση της ζωής πολλών ζωών, συμπεριλαμβανομένων και των δικών μας.

Η λογική και η «ανθρωπιά» μας θα πρέπει να υπερνικήσουν τον εγωισμό μας και τις επιθυμίες μας. Θα πρέπει να προτιμήσουμε την υιοθεσία ενός αδέσποτου σκύλου από τον δρόμο ή από κάποιο καταφύγιο και να αντισταθούμε στις πλασματικές μας ανάγκες για ένα κουταβάκι «καθαρόαιμο», αγορασμένο από κατάστημα ή ακόμα και από εκτροφέα. Θα πρέπει και οι εκτροφείς να ξανασκεφτούν τους λόγους για τους οποίους παράγουν σκύλους, αλλά και τους ρυθμούς με τους οποίους τους παράγουν.

Τις ανάγκες μας για συντροφιά, για ενασχολήσεις, για φύλαξη και πολλά άλλα μπορούν να τις καλύψουν πολλά σκυλιά αρκεί να έχουμε όρεξη και γνώση.

Επιτέλους, ας γίνουμε «η παιδεία» που όλοι θέλουμε να λέμε πως αναζητούμε.

 

Τα ΜΜΕ βρίσκουν άλλη μια είδηση στο θάνατο του Λουκάνικου ή Θόδωρα, ενός σκύλου «επαναστάτη», ενός σκύλου «διαδηλωτή», ενός σκύλου «σύμβολο» που εκείνοι ασεβώς δημιούργησαν.

Ο Λουκάνικος ήταν ένα αδέσποτο σκυλί της Αθήνας, σαν τα τόσα άλλα που καθημερινά περιφέρονται, ζουν και πεθαίνουν δίπλα μας χωρίς να δίνουμε την παραμικρή σημασία. Δεν ήταν κάτι το διαφορετικό, δεν αγωνιζόταν για τον 13ο ή τον 14ο μισθό, δεν πάλευε για τις μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο, δεν ήταν συνδικαλιστής της ΓΣΕΕ ή της ΑΔΕΔΥ και δεν υπερασπιζόταν κανένα συμφέρον ή κεκτημένο, δικό του ή άλλων…ήταν απλά ένας σκύλος.

Όχι πως είναι τόσο «απλό» να είσαι ένας αδέσποτος σκύλος στην Αθήνα. Η κάθε σου μέρα μπορεί να είναι και η τελευταία. Η κάθε σου μέρα είναι μια διαρκής προσπάθεια επιβίωσης που η επιτυχία της επαφίεται στην δική σου (του σκύλου) προσαρμοστική ικανότητα και στην τύχη. Πρέπει να γλυτώσεις από τα αυτοκίνητα, από τις πέτρες, από τις κλωτσιές που δεν τις ρίχνουν μόνο τα ΜΑΤ στον Λουκάνικο αλλά τις «μοιράζουν» γενναιόδωρα πολλοί συνάνθρωποι μας,  καθημερινά, σε πολλά αδέσποτα, από τις παντός τύπου φόλες που «κερνάνε», επίσης, πολλοί συνάνθρωποι μας. Ακόμα και το φαγητό ή το νερό σε μια ζεστή και αφιλόξενη πόλη σαν την Αθήνα δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση. Τι να συζητήσουμε ύστερα; Για την ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με την παραμικρή ασθένεια να είναι απειλή για την ζωή σου;

Μόνο και μόνο η ύπαρξη του Λουκάνικου, ενός αδέσποτου στο κέντρο της πρωτεύουσας, δείχνει την έλλειψη σωστής νοοτροπίας και σεβασμού σε ακόμα ένα τομέα. Μόνο αυτή θα έπρεπε να αρκεί για να ντρεπόμαστε και να προσπαθούμε να κάνουμε κάτι για αυτό και όχι θεαματικές φωτογραφίες και δίστηλα.

Παρ’ όλα αυτά, ο Λουκάνικος δεν αγωνιζόταν και δεν εξαγριωνόταν ούτε για αυτά τα θέματα. Αν το έκανε (που θα έπρεπε) θα έπρεπε να δαγκώνει και τα ΜΑΤ και τους διαδηλωτές, εναλλάξ και ασταμάτητα διότι κανένας από τα δύο «στρατόπεδα» δεν τον σεβάστηκε ποτέ, ότι και αν εκπροσωπούσε ή αντιπροσώπευε ο καθένας τους (κράτος, εξουσία, παιδεία, συνδικαλισμό, σωματεία, εργατιά, φοιτητές, κλπ).

Τα ΜΜΕ, οι φωτογράφοι, οι δημοσιογράφοι με «βοηθό» την άγνοια τους, «παντοτινό συνοδοιπόρο» την αδιαφορία τους για την ουσία και την ανάγκη τους για ένα τίτλο, ένα σύμβολο, μια αράδα…έδωσαν διαστάσεις που δεν υπάρχουν σε συμπεριφορές «σκυλίσιες» που κάθε σκύλος επιδίδεται σε καταστάσεις «μπάχαλου» και «αναμπουμπούλας». Το «ωραίο» είναι πως όποιος έχει παρευρεθεί σε πορείες και διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, γνωρίζει πως δεν υπάρχει (υπήρχε) μόνο ο Λουκάνικος σαν «συνοδός» των διαδηλώσεων, μα αρκετά αδέσποτα που κάνουν «τα δικά τους». Ένας όμως μπορεί να είναι σύμβολο και θα είναι αυτός που θα φωτογραφηθεί και θα «επιλεχθεί» πρώτος. Μετά η διαδικασία είναι γνωστή σε όλους για την ανάδειξη του και την αναγωγή του σε κάτι που δεν είναι και που δεν έχει αξία, σε είδηση. Γίνεται με ανθρώπους, ζώα και γεγονότα, αδιάκριτα και με τον ίδιο τρόπο…κοινή χρήση, κατανάλωση και «πέταμα».

Κανείς ποτέ δεν βρέθηκε να μιλήσει, έστω και με την «ψεύτικη» αφορμή του σκύλου επαναστάτη, για τα αδέσποτα της Αθήνας και της Ελλάδας γενικότερα. Κανείς δεν προσπάθησε να προστατέψει τον Λουκάνικο από τα χημικά, να τον πάρει από εκεί και να τον προφυλάξει μια που εκτιθόταν σε άλλον έναν κίνδυνο που δεν μπορούσε ο ίδιος να γνωρίζει…Όλοι τον έκαναν «χάζι», όλοι στην ουσία αδιαφορούσαν. Το ίδιο συμβαίνει καθημερινά, σε πολλές γωνιές της χώρας μας.

Βέβαια, θα σκεφτείτε «Εδώ βαρούσαν ηλικιωμένους και ψέκαζαν στη μούρη παιδιά και κανείς δεν ασχολείται παραπάνω…» και έτσι είναι. Επιφανειακή κάλυψη ειδήσεων και καταγραφή γεγονότων για εντυπωσιασμό.

Οι σκύλοι, τα κατοικίδια ζώα ικανοποιούν δικές μας ανάγκες και επιθυμίες. Δεν ερωτώνται για τίποτα και στην ουσία δεν επιλέγουν τίποτα. Τα χρησιμοποιούμε με κάθε τρόπο, από την διασκέδαση μας μέχρι την «λύτρωση» μας και τα αναγάγουμε σε σύμβολα του οτιδήποτε μας ικανοποιεί και μας βολεύει. Έχουμε, πιθανόν, μακρύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι τον σεβασμό για αυτό που πραγματικά είναι.

Τώρα ο Λουκάνικος, χθες ο Κανέλος, αύριο σίγουρα θα διαβάσουμε και θα ακούσουμε για τον «αντικαταστάτη-επαναστάτη» σκύλο…

* Στην φωτογραφία ένας τυχαίος σκύλος, δεν έχει σημασία…και μόνο όταν το κατανοήσουμε αυτό, ίσως, κάτι αρχίσει να γίνεται.