Home Tags Posts tagged with "ασφάλεια"

ασφάλεια

Ο Γιώργος μόλις είχε πάρει τον Απάτσι, ένα κουταβάκι 9 μηνών ράτσας American Pit Bull Terrier και τον είχε βγάλει την πρώτη του βόλτα. Με τα αυτιά του να αιωρούνται ανέμελα και το βλέμμα του Γκούφυ ήταν ο αποδέκτης πολλών βλεμμάτων. Σε κάποια στιγμή ένα κοριτσάκι τον πλησίασε και τον χάιδεψε στο κεφάλι… «Μαμά κοίτα ένα κουταβάκι;»

Η μαμά πλησίασε και αναφώνησε «Αυτό δεν είναι κουταβάκι!…Είναι Πιτ Μπουλ!…Έλα εδώ γρήγορα!».

Η Βίκυ, μετά από αρκετό ψάξιμο και αναμονή, πήρε στα χέρια της το Cane Corso κουταβάκι της. Μαύρο,γυαλιστερό τρίχωμα και λαμπερά μάτια.

Σε μια επίσκεψη σε φιλικό σπίτι και ενώ είχε πάρει μαζί και τον Cezar, κάποιος σχολίασε «Αυτός ο σκύλος θα σε φάει ζωντανή!».

Όλοι όσοι έχουμε ή είχαμε σκυλιά που ανήκουν σε φυλές «δυναμικές» και έχουν χαρακτηριστεί «επικίνδυνα», έχουμε ακούσει παρόμοια σχόλια.

Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε αυτή την άποψη ή έστω να διασφαλίσουμε ένα πιο σίγουρο μέλλον για τις φυλές που αγαπάμε.

1. Ας είμαστε ρεαλιστές

Ας μην αρνούμαστε πεισματικά τα ελαττώματα ή ιδιαίτερα γνωρίσματα της φυλής μας. Σίγουρα πολλές από τις «κατηγορίες» είναι αναληθείς ή υπερβολικές. Οι περισσότερες μάλλον, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα σκυλιά ποτέ δεν είναι επικίνδυνα.

Τα APBT, Perro de pressa Canario, Fila Brasileiro, Dogo Argentino, Rottweiler και άλλα πολλά, έχουν εμπλακεί σε σκυλοκαυγάδες και σε επιθέσεις σε ανθρώπους, πολλές φορές με πολύ σοβαρές συνέπειες.

Μιλάμε για πολύ δυνατά σκυλιά, με μεγάλη επιμονή και «ξεροκεφαλιά».

Ας μη κάνουμε τα «στραβά μάτια» στα σημάδια τέτοιων συμπεριφορών και να θυμόμαστε πάντα πως τα σκυλιά αλλάζουν με την ενηλικίωση. Το γλυκούλικο, χαζοχαρούμενο, «φιλειρηνικό» κουταβάκι μπορεί να μην είναι τόσο «διαλλακτικό» όταν θα φτάσει τους 18 μήνες.

Μη παραβλέπετε τα σημάδια επιθετικότητας ως «μικρόελαττώματα» ή απλά να τα σημειώνετε ως λάθη και «βλακεία» του άλλου σκύλου και του άλλου ιδιοκτήτη.

Η συμπεριφορά έχει και κληρονομική διάθεση.

Για αυτό τον λόγο τα Retrievers (Θηραματοφόροι) ανακτούν το θήραμα, τα Pointers (Δείκτες) το δείχνουν και τα κυνηγόσκυλα το κυνηγούν. Τα APBT’s εκτράφηκαν χρόνια για να μάχονται με ταύρους και άλλα σκυλιά, το ίδιο τα Tosa Inu, τα Perro de presa Canario, κ.α. Όπως κάποια εκτράφηκαν σαν man stopers ταυτόχρονα (Fila, Rottweiler, Cane Corso, etc.).

Οι εκτροφείς μπορούν, εάν θέλουν, να μετριάσουν και να ελέγξουν αυτές τις συμπεριφορές μέσα από την επιλεκτική αναπαραγωγή. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να ενισχύουμε ΜΟΝΟ αυτούς τους εκτροφείς, που φροντίζουν να έχουν ισορροπημένα σκυλιά.

Βέβαια μην αφήνετε το καλό γενεαλογικό δέντρο και τον έγκριτο εκτροφέα να σας παρασύρει σε μια λανθασμένη αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς. Πάντα πρέπει να έχετε τα «μάτια ορθάνοιχτα».

2. Ας αποφύγουμε τα πάρκα και τις πλατείες με τα πολλά σκυλιά

Είναι υπέροχο ο σκύλος σου να παίζει και να συναναστρέφεται με δεκάδες άλλα σκυλιά, αλλά είναι εξίσου αφύσικο για κάποια ζώα. Στο πάρκο, πέρα από χαρές και παιχνίδια, θα ξεκινήσουν και καυγάδες.

Το APBT σας, Perro de pressa Canario σας, Fila Brasileiro σας κλπ., μπορεί να μην είναι αυτό που θα αρχίσει τον καυγά αλλά σίγουρα θα είναι αυτό που θα τον τελειώσει και με σοβαρές συνέπειες για το άλλο ζώο.

Μπορεί να μοιάζει άδικο το να αφαιρείτε από τον σκύλο σας αυτή την χαρά, αλλά είναι το ασφαλέστερο που μπορείτε να κάνετε για να έχετε καλό μέλλον. Ας περιοριστείτε σε βόλτες με σκυλιά που γνωρίζετε 100%, σε ελεγχόμενα μέρη και με τα «μάτια σας 14».

3. Λάβετε μέτρα

Τι και αν, παρ’ όλες τις προσπάθειες σας, ο σκύλος σας είναι επιθετικός σε ζώα ή ανθρώπους;

Μπορείτε να ρισκάρετε περιμένοντας πως θα εξελιχθεί ή μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιον επαγγελματία να σας βοηθήσει.

Επίσης βεβαιώνετε πως ο σκύλος σας ΠΟΤΕ δεν κυκλοφορεί ελεύθερος. Βεβαιώνετε πως δεν μπορεί να ξεφύγει από φράκτες, αυλές, μπαλκόνια και να προκαλέσει ατυχήματα και φροντίστε να το κάνετε σωστά γιατί μπορεί να μην έχετε δεύτερη ευκαιρία.

4. Η στείρωση βοηθά

Εκτός από το ότι θα ήταν καλύτερο να στειρώνουμε τα σκυλιά μας για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα και το πρόβλημα των παρατημένων, ταλαιπωρημένων, αδέσποτων σκύλων, είναι και μια κίνηση που μπορεί να προσφέρει σε θέματα συμπεριφοράς και επιθετικότητας. Λιγότερη τεστοστερόνη, λιγότερη επιθετικότητα.

Ακόμα και πολλές θηλυκές, που «αγριεύουν» ιδιαίτερα τις μέρες της περιόδου, επωφελούνται από την στείρωση.

5. Πρώιμη κοινωνικοποίηση

Η κοινωνικοποίηση είναι απαραίτητη και σημαντική για κάθε κουτάβι. Ακόμα περισσότερο για τις φυλές που αναφέρομαι.

Οι πρώτοι μήνες της ζωής του κουταβιού και οι πρώτες εμπειρίες του είναι και αυτές που «σημαδεύουν» την εξέλιξη του αργότερα. Αυτοί οι πρώτοι μήνες μπορεί να κάνουν την διαφορά από ένα σκύλο που κινείτε και αντιδρά φιλικά σε άγνωστους ανθρώπους και ζώα, σε ένα σκύλο που είναι φοβικός, ντροπαλός, επιθετικός και απρόβλεπτος.

Ο σκύλος πρέπει να έρχεται σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και αρκετά σκυλιά, πάντα κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες.

6. Απαραίτητη η βασική υπακοή

Κάθε σκύλος πρέπει να γνωρίζει βασική υπακοή. Εντολές βασικές, που θα τον καθιστούν ελεγχόμενο. Πολύ περισσότερο φυλές όπως APBT, Perro de pressa Canario, Fila Brasileiro, Rottweiler, κλπ. Τα σκυλιά αυτά μπορούν εύκολα να φοβίσουν κάποιον μόνο και μόνο πηδώντας επάνω του και έτσι να δημιουργήσουν λανθασμένες εντυπώσεις που θα οδηγήσουν σε εχθρική αντιμετώπιση.

Το ότι μοιάζει εύκολη, δε σημαίνει πως είναι κιόλας!

Για αυτό τον λόγο καλό θα ήταν να θεωρούμε πως ένας καλός εκπαιδευτής μας είναι όσο απαραίτητος κι ένας καλός κτηνίατρος.

7. Καλή εντύπωση

Οι άνθρωποι προσέχουν αυτά τα σκυλιά κυρίως όταν κάνουν κάτι «κακό», κάτι που επιβεβαιώνει την φήμη τους. Σιγουρευτείτε πως ο σκύλος σας δίνει το καλό παράδειγμα!

Μη δίνετε αφορμή για σχόλια και παράπονα προσπαθώντας να επιδείξετε την ρώμη, το ταμπεραμέντο και τις «ικανότητες» του σκύλου σας απέναντι σε άλλα ζώα ή ανθρώπους.

Εσείς και ο σκύλος σας είστε οι πρεσβευτές της φυλής και αυτό σημαίνει extra ευθύνη και μεγάλη προσοχή.

Να επιδυκνείετε το πόσο ισορροπημένο και καλό χαρακτήρα έχει ο σκύλος σας, χωρίς να τον αφήνετε να γρυλίζει, αγριεύει, γαβγίζει προς τρίτους για να δείξετε τις «ικανότητες» του.

Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τον φόβο προς τα σκυλιά, χρειάζονται τον σεβασμό και την αγάπη.

8. Ασχοληθείτε!

Ασχοληθείτε με τον σκύλο σας σε σπορ ή άλλες δραστηριότητες.

Διοχετεύστε την ενέργεια του, σωστά και ελεγχόμενα και απασχολήστε το πνεύμα και το σώμα του όσο το δυνατόν περισσότερο. Επίσης, πολύ καλή ιδέα, για σκυλιά με «φήμη», είναι η ενασχόληση με κοινωφελής δραστηριότητες, όπως επισκέψεις σε ιδρύματα, σχολεία, νοσοκομεία και η δραστηριοποίηση σε φιλοζωικές οργανώσεις.

9. Καταδικάστε και καταγγείλετε

Υπάρχουν πολλές πιθανότητες, όταν κατέχετε μια τέτοια φυλή, να σας πλησιάσουν άνθρωποι που ασχολούνται ή θα ήθελαν να ασχοληθούν με κυνομαχίες ή άλλου τέτοιου είδους παράνομες και επικίνδυνες δραστηριότητες.

Μην αφήνετε το θέμα έτσι!

Υπάρχουν τρόποι να «κινηθείτε» και να δώσετε ένα ισχυρό πλήγμα σε τέτοιες δραστηριότητες που μόνο κακό έχουν να κάνουν στην φυλή που αγαπάτε.

10. Διαδώστε το!

Προσπαθήστε να ενημερώνετε και άλλους για την ευθύνη που έχουν απέναντι σε τέτοια σκυλιά. Αποτρέψετε άπειρους ανθρώπους ή ακατάλληλους στο να αποκτήσουν ένα τέτοιο σκύλο. Προσπαθήστε να ενημερώνετε με κάθε δυνατό τρόπο (media, internet, συζητήσεις, σεμινάρια) και με υπομονή και επιμονή.

Αυτοί είναι 10 τρόποι που μπορείτε να βοηθήσετε τις φυλές που πραγματικά αγαπάτε.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι, αλλά είναι μια καλή αρχή!

Πολλοί θα έχουμε δεί και ζηλέψει τη σχέση της Lassie και του μικρού Joe Carraclough , του Rin Tin Tin και του ορφανού Rusty ή του Pete και της συμμορίας των μικρών κατεργαρέων.
Στην πραγματικότητα αυτή η σχέση , αν και μπορεί να θεμελιωθεί , δεν είναι κάτι που συμβαίνει αυτόματα και σίγουρα δεν πρέπει να θεωρείτε ως κανόνας ή δεδομένο.Υπάρχουν μια σειρά από παγίδες που μπορούν να αποβούν μοιραίες (όπως και στην περίπτωση της μικρής από τα Χανιά) που μπορούμε να τις αποφύγουμε εάν είμαστε προσεκτικοί , γνωρίζουμε τον σκύλο μας και δουλέψουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Αρχικά θα πρέπει να κατανοήσουμε πως ΠΟΤΕ δεν πρέπει να αφήνουμε ένα παιδί και ένα σκυλί , ανεξαρτήτως μεγέθους , φυλής ή ηλικίας χωρίς επιτήρηση , ούτε για μία στιγμή.
Τα παιδιά μπορεί άθελα ή από περιέργεια να τραυματίσουν ή να πονέσουν ένα ζώο τσιμπώντας το , σκουντώντας το , κλωτσώντας το και αυτό να αντιδράσει ποικιλοτρόπος.
Λέγετε ότι μέχρι τα 6 έτη τα παιδιά αδυνατούν να κατανοήσουν την έννοια του γρυλίσματος ή του ανασηκώματος του άνω χείλους του σκύλου , οπότε η όποια προειδοποίηση του σκύλου προς το παιδί για την δυσφορία του δεν θα έχει καμία σημασία.

Ο σκύλος δεν έχει τα ίδια μέσα επικοινωνίας με τον άνθρωπο. Δε διαθέτει λόγο , δεν διαθέτει χέρια. Δε μπορεί να μεταδώσει την δυσφορία του με λόγια , να αποτρέψει το παιδί με τα χέρια του και εάν ο δικός του τρόπος επικοινωνίας και έκφρασης αγνοηθεί , δεν γίνει κατανοητός , τότε θα καταφύγει στα τελευταία μέσα έκφρασης που έχει , προειδοποιητικό/αμυντικό δάγκωμα.

Ένα παιδί πρέπει να μάθει να σέβεται την περιοχή του σκύλου. Αν ο σκύλος είναι στο σπιτάκι του , στο χώρο του , στο κρεβατάκι του πρέπει να αφήνετε στην ησυχία του.Το ίδιο και τις στιγμές που ο σκύλος μπορεί να τρώει , να κοιμάται , να παίζει με το κόκκαλο του , κλπ.

Δεν πρέπει ένα παιδί να ενοχλεί το σκύλο με φαγητό ή παιχνίδια , να του πετάει πράγματα , να φωνάζει και να τρέχει γύρω του. Χρειάζετε να μάθουμε στο παιδί μας να παίζει ήρεμα με το σκύλο.

Τα παιχνίδια κυνηγητού και οι απότομες κινήσεις στο επίπεδο του ματιού του σκύλου τον ερεθίζουν και του διεγείρουν το ένστικτο του θηρευτή (prey drive) με αποτέλεσμα ο σκύλος να «αρπάξει» κάποιο ρούχο του παιδιού ή και το χέρι ή το πόδι του ή απλά να το ρίξει κάτω ορμώντας πάνω του.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί πως οι φυλές σκύλων Saarloos Wolfhound , Czech Wolfhound και άλλα υβρίδια σκύλου/λύκου παρουσιάζουν αυξημένη επιθετικότητα απέναντι σε παιδιά λόγο του ότι τα παιδιά κινούνται στο ύψος του ματιού τους , όπως και το όποιο θήραμα.Η αυξημένη αυτή επιθετικότητα σε συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα και για τους συγκεκριμένους λόγους , οφείλετε στο υψηλό prey drive αυτών των σκύλων.

Μία άλλη πλευρά του θέματος «κυνηγητό» , κουταβιών και παιδιών , είναι ότι τα σκυλιά με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν πως είναι διασκεδαστικό και θεμιτό να φεύγουν όταν τα κυνηγά άνθρωπος ή μπορεί να τους προκαλέσει φοβίες που δύσκολα θα ξεπεραστούν στο μέλλον. Ένα άλλο παιχνίδι που δεν είναι καλό να παίζουν τα παιδιά με τα σκυλιά είναι η διελκυστίνδα (tug of war) η οποία εδραιώνει ένα αίσθημα ανωτερότητας στο σκύλο , αν νικά συχνά.

Πρέπει να μάθουμε στο παιδί μας να ξεχωρίζει και να σέβεται ένα γέρικο σκυλί , μία έγκυο σκύλα , μία σκύλα με κουτάβια , ένα τραυματισμένο ζώο ή ακόμα ένα δεμένο ζώο.
Όλα τα παραπάνω μπορεί να αντιδράσουν άσχημα σε απότομα και άτσαλα ερεθίσματα για διάφορους λόγους.

Όταν ένα παιδί πλησιάζει ένα ξένο σκύλο στο δρόμο πρέπει να του έχουμε μάθει πως πρώτα ΠΑΝΤΑ πρέπει να ρωτήσει τον ιδιοκτήτη , τον άνθρωπο που το κρατά.Ποτέ δεν πρέπει να βάλει το χέρι μέσα από περιφράξεις , αυλές , παράθυρα αυτοκινήτων , κλπ. Το ζώο νιώθει πως απειλείτε ο χώρος του , ακόμα και ο νοητός χώρος δίπλα στον ιδιοκτήτη του και κοντά στο λουρί του.

Αν και εφόσον ο ιδιοκτήτης επιτρέψει να αγγίξει το παιδί το σκύλο ΠΟΤΕ δεν πρέπει να απλώνει το χέρι με φορά από πάνω προς τα κάτω αλλά αντίθετα. Ποτέ δεν πρέπει να ξαφνιάζει το σκύλο , να τον πλησιάζει αθόρυβα , να κάνει απότομες κινήσεις. Πρέπει να δίνει χρόνο στο σκύλο να το δεί προτού νιώσει το άγγιγμα του και καλό θα ήταν να του επιτρέψει να το μυρίσει πρώτα. Το παιδί δεν πρέπει να αγκαλιάζει τον σκύλο , να τον χτυπά στο κεφάλι ή ότι άλλο θα κάνει το σκύλο να δυσανασχετήσει.

Τα σκυλιά από την πλευρά τους και οι ιδιοκτήτες τους , εάν θα ζούν σε περιβάλλον με παιδιά ή σε κάποιο αστικό κέντρο όπου θα έρχονται σε επαφή με παιδιά , θα πρέπει από μικρά να κοινωνικοποιηθούν και να έρθουν σε επαφή με παιδιά ΠΑΝΤΑ υπό επιτήρηση. Θα πρέπει να εκπαιδευθούν στη βασική υπακοή και να δημιουργούνται σενάρια εκπαίδευσης που θα περιλαμβάνουν και παιδιά.

Τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν «αυστηρά» , υπερβολικά , αλλά αν δεν καταλάβουμε πως η αγάπη μας για τα ζώα , όπως τα σκυλιά , πρέπει να συνοδεύετε από σεβασμό στην φύση του ζώου , το χαρακτήρα του , τον τρόπο επικοινωνίας του και από μεγάλη υπευθυνότητα από εμάς ως ιδιοκτήτες για το σκύλο , αλλά και τον περίγυρο μας , τότε καλύτερα ας αφήσουμε στην άκρη την ενασχόληση με τα ζώα…υπάρχουν άλλες ασχολίες , λιγότερο απαιτητικές.

Οι σινεφίλ θα κάνουν άμεσους συνειρμούς με εκείνη την ταινία μυστηρίου και σιωπής του Jim Jarmousch. Ένας μοναχικός, περίεργος ξένος που δεν μιλά Ισπανικά και μέσα σε όλα μια ποιητική σκηνή με ένα flamengo και τον τραγουδιστή να τραγουδά «El que se tenga por grande»…

Για τους «κυνοφίλ» όμως τι μπορεί να σημαίνει;

Ποια μπορεί να είναι τα «όρια του ελέγχου»;

Ποια τα «όρια των επιλογών»;

Ποιος και γιατί θέτει όρια;

Με μια πρώτη ματιά, κάποιος θα έλεγε πως ο κάθε ένας κάνει και μπορεί να κάνει, ότι επιθυμεί…Ιδιαίτερα σε σχέση με το σκυλί (και το παιδί) του…Είναι όμως έτσι;

Μπορεί ο σεβασμός να είναι «a la carte» ή τα δικαιώματα να έρχονται δίχως υποχρεώσεις;

Μάλλον όχι…

Το δικαίωμα του να έχουμε σκύλο και ιδιαίτερα σε ένα αστικό περιβάλλον όπως αυτό των σύγχρονων πόλεων δεν είναι ίδιο με το δικαίωμα που είχαν οι παππούδες μας να έχουν σκύλο πριν 50-60 χρόνια στα χωριά τους.

Με αυτό θέλω να πω πως το δικαίωμα συνοδεύεται από πολλές, ποικίλες και διαφορετικές υποχρεώσεις.

Για παράδειγμα, τα λιγοστά τετραγωνικά χώματος ή γκαζόν στις πόλεις δεν είναι απαραίτητα η φυσική τουαλέτα του αγαπημένου μας κατοικίδιου. Δεν ισχύει το ίδιο με αυτό που ίσχυε πριν 50 χρόνια στα μεγάλα χωράφια, τους λιγοστούς ανθρώπους και τους ακόμα λιγότερους σκύλους.

Υπάρχουν σημεία στις πόλεις μας που το ποσοστό κόπρανα/χώμα είναι 70/30 και δεν ισχύει το «Έλα μωρέ!…Λίπασμα είναι».

Μια «νέα» ευθύνη, μια «νέα» υποχρέωση», λοιπόν, για τον κυνόφιλο του σήμερα είναι να μαζεύει ΠΑΝΤΑ τα κόπρανα του σκύλου του…Όπου κι αν τα κάνει.

Δεν υπάρχει επιλογή σε αυτό, δεν υπάρχουν προϋποθέσεις και τα όρια τα βάζει η λογική και ο σεβασμός προς όλους.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η επιλογή του να «αφήνω τον σκύλο μου ελεύθερο»…και εδώ τα πράγματα έχουν αλλάξει από το 1950.

Μια νησίδα, μια πλατεία, ένα πάρκο ή ένα κοντινό βουνό ή δάσος δεν μπορεί να θεωρηθεί «τσιφλίκι» μας και να είμαστε σίγουροι πως είμαστε μόνοι μας και το ελέγχουμε. Δεν είναι δυνατόν με την πυκνότητα που είναι κατοικημένες οι πόλεις μας.

Ένας ελεύθερος σκύλος, όσο «καλός» και υπάκουος να είναι καταπατά το δικαίωμα συνανθρώπων μας να νιώθουν ασφαλείς και δείχνει να μη σεβόμαστε εμείς την πιθανότητα ύπαρξης φοβιών ή άλλων θεμάτων που εμείς δεν είμαστε σε θέση να κρίνουμε (πάντα σε λογικά πλαίσια που συνήθως ο νόμος προβλέπει).

Επίσης, δεν σκεφτόμαστε πως άλλα σκυλιά και άλλοι ιδιοκτήτες μπορεί να μην είναι τόσο «ανεκτικοί», όσο εμείς, με έναν σκύλο που πηδάει, γλύφει, λερώνει, γαβγίζει…Μπορεί το αποτέλεσμα μιας τέτοιας «συνάντησης» να είναι άσχημο με πολλούς τρόπους.

Βέβαια, σπάνια συναντάμε υπάκουους και «υπό έλεγχο» σκύλους στην χώρα μας, στην καθημερινότητα και αυτό διότι θεωρούμε δικαίωμα επιλογής μας και άλλη μια υποχρέωση ενός κυνόφιλου που ζει σε μια σύγχρονη κοινωνία…Ότι ο σκύλος θα πρέπει να έχει εκπαιδευθεί έστω στην βασική υπακοή.

Δεν είναι «επιλογή», δεν είναι «έξτρα», δεν είναι «για λίγους», δεν είναι «πολυτέλεια»…είναι ΑΝΑΓΚΗ!

Είναι αναγκαίο για την ασφάλεια την δική μας, του σκύλου μας αλλά και του περιβάλλοντος μας.

Ακόμα και η επιλογή του σκύλου που θα εισάγουμε στο σπίτι μας και κατ’επέκταση στην κοινωνία και το περιβάλλον μας δεν πρέπει να θεωρείτε μόνο «δικαίωμα μας».

Θα πρέπει στα κριτήρια μας να συνυπολογίσουμε πως ίσως δεν είναι κατάλληλος κάποιος σκύλος, κάποια φυλή για το διαμέρισμα μας, στην 6όροφη πολυκατοικία μας, με τα 8 διαμερίσματα ανά όροφο…

Όσο και αν «βομβαρδιζόμαστε» από τα Μ.Μ.Ε. για την έξαρση της εγκληματικότητας και την ανάγκη «ασφάλειας», δεν θα πρέπει να «πέφτουμε θύματα» μιας «τρομοκρατίας προς κατανάλωση» που μας επιβάλει διάφορα προϊόντα προς κατανάλωση με βασικό όργανο marketing τον τρόμο…»Το χρειάζεσαι!…Το έχεις ανάγκη!…Θα σε γλυτώσει!» και άλλα παρόμοια.