Home Tags Posts tagged with "εκτροφή"

εκτροφή

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο το άρθρο της Carol Beuchat του Institute of Canine Biology με τίτλο «Βλέπουμε την εξαφάνιση μιας φυλής; ( ή Γιατί επικεντρωνόμαστε στις συνέπειες και όχι στην αιτία; ).

Σε αυτό το άρθρο, η Carol Beuchat ορμώμενη από μια πληθώρα περιστατικών «ξαφνικών» θανάτων νεαρών σκύλων από διάφορες αιτίες (όπως ο καρκίνος ή η εκφυλιστική μυοκαρδιοπάθεια) των οποίων όλοι είμαστε μάρτυρες, είτε από το άμεσα προσωπικό μας περιβάλλον, είτε ακόμα και από τις επαφές μας στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα, προσπαθεί να επισημάνει τον πραγματικό κίνδυνο, την πραγματική αιτία.

Πολλές φορές, πολλοί από εμάς αναφερόμαστε στον «ελέφαντα στο δωμάτιο» μα σπάνια οι αποδέκτες είναι σε θέση να παραδεχθούν την παρουσία του. Ο «ελέφαντας» και κύρια πηγή των προβλημάτων είναι η κλειστή αναπαραγωγή ή ενδογαμία, το λεγόμενο inbreeding μα ακόμα και το λεγόμενο line breeding που τις περισσότερες φορές, αν αναλυθεί και κριθεί λογικά είναι ένας «ευφημισμός» για το inbreeding.

Όπως λέει και η Carol Beuchat, τα σκυλιά που αγαπάμε πεθαίνουν. Οι βιολόγοι μπορούν να σας εξηγήσουν γιατί συμβαίνει αυτό και στην πραγματικότητα, ακόμη και οι εκτροφείς πριν από 100 χρόνια θα μπορούσαν να σας πουν γιατί συμβαίνει αυτό.

Η ενδογαμία επηρεάζει την υγεία. Σε χαμηλά επίπεδα inbreeding, δηλαδή 5% έως 10%, υπάρχουν επιπτώσεις στη γονιμότητα, το μέγεθος της τοκετομάδας, την θνησιμότητα των κουταβιών και το «σφρίγος». Υπάρχει, επίσης αύξηση στον αριθμό των γενετικών διαταραχών. Όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο της ενδογαμίας, τόσο πιο αρνητικές είναι οι επιπτώσεις.

Η ενδογαμία είναι απαραίτητη για να σταθεροποιηθούν κάποια χαρακτηριστικά, για να σταθεροποιηθεί ο «τύπος». Έτσι δημιουργήθηκαν οι φυλές, σε όλα τα κατοικίδια ζώα και όχι μόνο στο σκύλο. Μα αυτό μπορεί να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα και να μην «κουβαλά» τόσες πολλές αρνητικές συνέπειες αν περιορίζεται σε ποσοστά κάτω του 10%.

Στις σημερινές, σταθεροποιημένες και «αναγνωρισμένες» φυλές αυτό έχει γίνει καιρό τώρα. Ο τύπος έχει σταθεροποιηθεί.

Μα η αναζήτηση του «τέλειου δείγματος φυλής» ή του υποκειμενικά «τέλειου» και ιδεατού, χωρίς σωστά κριτήρια, χωρίς πραγματική έγνοια για τον σκύλο και χωρίς μακροχρόνια «ματιά» είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια σημαντικών γονιδίων και την γονιδιακή δεξαμενή όλο και φτωχότερη. Όσο και αν μοιάζουν «τέλεια» σε εμφάνιση κάποια σκυλιά, τόσο κατεστραμμένα και καταδικασμένα είναι εσωτερικά, από πλευράς υγείας.

Από παντού κατακλυζόμαστε από ειδήσεις και νέα σκύλων νεαρών σε ηλικία που πεθαίνουν από διάφορες αιτίες που με την πάροδο του χρόνου θα ονομαστούν «μάστιγα της φυλής» και θα γίνει προσπάθεια να περιοριστούν με DNA tests και περισσότερους περιορισμούς στην αναπαραγωγή και την γονιδιακή δεξαμενή.

Η επιστήμονας και λάτρης των Ντόμπερμαν, Dr Sonia Garcia Herdez, χρησιμοποιώντας δημοσιευμένες πληροφορίες σχετικά με τη συχνότητα της DCM (εκφυλιστικής μυοκαρδιοπάθειας) στα Dobermans, δημιούργησε αυτό το ωραίο γράφημα της γνωστής και της προβλεπόμενης συχνότητας της νόσου:

5598584.png

Το γράφημα δείχνει ότι αν προβάλουμε στο μέλλον τα τελευταία ποσοστά εμφάνισης, μέχρι το 2020 (που είναι τέσσερα χρόνια από τώρα), το 72% των ευρωπαϊκών Dobermans θα ταλαιπωρούνται από την DCM. Αν κάνουμε «τα μαθηματικά», μέχρι το 2039, ουσιαστικά 100% των ευρωπαϊκών Dobermans θα έχουν DCM.

Βέβαια, δεν είναι μόνο τα Ντόμπερμαν που είναι αντιμέτωπα με αυτό το πρόβλημα. Υπάρχουν πολλές φυλές που είναι στην ίδια κατάσταση, με αυτό το παθολογικό πρόβλημα ή άλλο και σίγουρα είναι όλες οι φυλές καταδικασμένες να οδηγηθούν εκεί αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά και γρήγορα.

Πέρα από το συγκεκριμένο άρθρο, που θα πρέπει να διαβάσετε, αξίζει να διαβάσετε και τα δύο παρακάτω άρθρα της Μαρίας Γκινάλα στο greatdanegnosis.wordpress.com

The next in line?

A conservation movement for the Great Dane

Το πρωτότυπο κείμενο ανήκει στην Kathy McCoubrey, εκτροφέα σκύλων Δαλματίας με την επωνυμία Ravenwood Dalmatians, εθελοντή διασώστη παρατημένων και κακοποιημένων σκύλων και συγγραφέα βιβλίων κυνολογικού περιεχομένου.

Αγαπητέ εκτροφέα της πίσω αυλής (back yard breeder):

Τα γράφω αυτά σε κατάσταση θυμού, απογοήτευσης και θλίψης. Νομίζω ότι θα καταλάβετε όλοι το γιατί καθώς θα διαβάζετε την επιστολή αυτή.

Περίπου πριν από δύο χρόνια, αποφασίσατε να ζευγαρώσετε το Γκόλντεν Ριτρίβερ σας. Η σκύλα σας δεν ήταν ποιότητας αναπαραγωγής και σίγουρα δεν γνωρίζατε αρκετά για την φυλή,
οπότε, ίσως να ήταν η απληστία, η άγνοια ή η επιθυμία να δείξετε στα παιδιά σας το εξαιρετικά υπερτιμημένο θαύμα της γέννησης.

Καταφέρατε να βρείτε, ένα αρσενικό εξίσου αμφίβολης προέλευσης και η συμφωνία κλείστηκε. Η σκύλα σας, η οποία ήταν πάντα περιορισμένη στην αυλή επειδή δεν είχε μάθει να τα κάνει έξω και δεν είχε καθόλου καλούς τρόπους, πρέπει να ένιωσε σαν βασίλισσα όταν της επιτρέψατε να μείνει στο γκαράζ όσο μεγάλωνε τα κουτάβια της.

Με τα κουτάβια, είχατε σχεδόν μηδενική επαφή και δώσατε την απολύτως ελάχιστη κτηνιατρική φροντίδα. Έπρεπε, όμως, να βγάλετε και κάποια χρήματα από αυτά.

Πανικοβληθήκατε όταν τα κουτάβια έφτασαν 6 εβδομάδων και οι υποψήφιοι αγοραστές δεν έκαναν ακριβώς ουρά στην πόρτα σας.

Η τιμή πώλησης μειώθηκε και η συνέντευξη για τους υποψήφιους αγοραστές, αποτελούνταν σχεδόν μόνο, από την φράση «Φέρατε μετρητά;».

Κάπως έτσι, ένα ζωηρό, παιχνιδιάρικο αρσενικό, πωλήθηκε σε ένα νεαρό ζευγάρι με ένα νήπιο και ένα άλλο παιδί να έρχεται. Κάθε υπεύθυνος εκτροφέας θα γνώριζε ότι αυτό ήταν μια κακή επιλογή και θα συμβούλευε το ζευγάρι, να περιμένει έως ότου τα παιδιά, γίνονταν 4 ή 5 χρόνων.

Ίσως δεν το γνωρίζατε καθόλου ή ίσως απλά δεν σας ένοιαζε και έτσι πουλήσατε το κουτάβι.

Τα πράγματα ήταν καλά για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αλλά στη συνέχεια το κουτάβι, πάνω στον νεανικό ενθουσιασμό του, έριξε το μικρό παιδί κάτω και το παιδί κατέληξε να τον φοβάται.

Οι γονείς, αρχάριοι νέοι ιδιοκτήτες σκύλου, χωρίς ιδέα για την χρησιμότητα της εκπαίδευσης, εξόρισαν το κουτάβι στην αυλή.

Αυτό, αισθανόταν μοναξιά και γρήγορα, άρχισε να γαβγίζει και να σκάβει. Σας κάλεσαν και πρότειναν να τον επιστρέψουν σε εσάς, αλλά είπατε ότι δεν τον θέλετε πίσω και ότι τελειώσατε με τα σκυλιά πλέον (Ευτυχώς!).

Έβαλαν μια αγγελία στην εφημερίδα … «Χαρίζεται σε ένα καλό σπίτι» αλλά ήταν πολύ επιεικής, ως προς την ερμηνεία της έννοιας «καλό σπίτι».

Ένας νεαρός άντρας πήρε το κουτάβι… «Δωρεάν καθαρόαιμο σκυλί», σκέφτηκε. Κάποτε, όμως, το σκυλί χτυπήθηκε από αυτοκίνητο. Ο ιδιοκτήτης, αμέλησε να τον πάει στον κτηνίατρο, μέχρι 5 ημέρες αργότερα κι αυτό μόνο γιατί το πόδι ήταν πρησμένο και ο σκύλος είχε έντονους πόνους. Όταν ο κτηνίατρος του είπε πόσο θα κόστιζε η θεραπεία, ο ιδιοκτήτης είπε ευθανασία.

Ο κτηνίατρος, όμως, σκέφτηκε ότι ο σκύλος ήταν πολύ γλυκός για να τον σκοτώσει και φώναξε κάποιον της φιλοζωικής. Αυτό το πρόσωπο κατέβαλλε το ποσό για τη θεραπεία και πήρε το σκυλί υπό την προστασία του, μέχρι να επουλωθούν τα τραύματα.

Όταν ο σκύλος ανάρρωσε και δεν είχε γίνει ακόμη τίποτα με τις αγγελίες υιοθεσίας, μου τηλεφώνησε και πήρα το σκυλί για να το φιλοξενήσω. Του άρεσε πολύ του καημένου που ζούσε εδώ.

Του δίδαξα κάποιους βασικούς κανόνες υπακοής και παρακολουθούσαμε μαζί τηλεόραση το βράδυ.

Του άρεσε να παίζει με τα σκυλιά μου. Όταν παρουσιάστηκε μια καλή ευκαιρία, για ένα νεο σπίτι, τον εδωσα.

Τα πράγματα ήταν καλά για τις πρώτες 2 ημέρες, αλλά στη συνέχεια άρχισε να δείχνει απρόβλεπτη επιθετικότητα, όχι για τους ιδιοκτήτες, αλλά για τους επισκέπτες ή τους ανθρώπους που συναντούσαν στην βόλτα. Τον επέστρεψαν με θλίψη σε μένα.

Του έκανα περισσότερη κοινωνικοποίηση και στη συνέχεια πήρα ένα άλλο φίλο από την φιλοζωική οργάνωση για να τον πάρει για μια εβδομάδα και να δούμε τι είδους αποτελέσματα θα είχαμε.

Ίδια ιστορία… Το σκυλί ήταν μια χαρά για μικρό χρονικό διάστημα και στη συνέχεια άρχισε να εμφανίζει απρόβλεπτη επιθετικότητα.

Τον πήρα πίσω, γνωρίζοντας ότι η μόνη εναλλακτική λύση τώρα, ήταν να του κάνω ευθανασία.

Ένα σκυλί με απρόβλεπτη επιθετικότητα δεν είναι ακριβώς ένας καλός υποψήφιος για υιοθεσία.

Έχουμε τόσα πολλά σκυλιά που ψάχνουν για ένα σπίτι και δυστυχώς διαθέσιμοι πόροι δεν υπάρχουν.

Έτσι, «εκτροφέα της πίσω αυλής», ανεύθυνε εκτροφέα, έφερες αυτό το σκυλί στον κόσμο και στη συνέχεια δεν ανέλαβες καμία ευθύνη γι ‘αυτόν.

Τον πήγα στον κτηνίατρο χθες… Ήξερε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά… ίσως γιατί έκλαιγα και τα χέρια μου έτρεμαν.

Ήξερα ότι έπρεπε να το κάνουμε αυτό, αλλά μου άρεσε πολύ αυτό το σκυλί και μισούσα το ότι αυτός θα ήταν ο τρόπος που θα τελείωνε.

Τον κράτησα στα χέρια μου καθώς «έφευγε»…

Δεν υπάρχει πια σύγχυση και «αστάθεια» στη νεαρή και σύντομη ζωή του και τώρα θα βρει φίλους εκεί που πήγε.

Ξέρω ότι τουλάχιστον για το χρόνο που έζησε εδώ ήταν ευτυχής και καλά φροντισμένος. Δεν μπορώ να μην σκέφτομαι, ότι εάν ήσουν περισσότερο επιλεκτικός στους αγοραστές και εάν οι ιδιοκτήτες του ήταν πιο υπεύθυνοι και εάν του είχαν δοθεί φροντίδα και εκπαίδευση δεν θα χρειαζόταν, να πεθάνει. Ακόμα καλύτερα, αν είχες την λογική και την υπευθυνότητα να μην κάνεις ποτέ αυτή την γέννα.

Ίσως ήταν γενετικό. Ίσως οι γονείς του είχαν προβλήματα επιθετικότητας και ποτέ δεν το σκέφτηκες όταν έκανες την γέννα. Δεν ξέρω… Ξέρω μόνο, ότι εύχομαι να μπορούσες να αισθανθείς τόσο άσχημα όσο εγώ. Να μπορούσες να δεις και να νιώσεις αυτά που ο σκύλος βίωσε και αυτά που οι άνθρωποι που «εμπλέχτηκαν» και διασταυρώθηκαν με αυτόν πέρασαν.

Υποθέτω ότι και οι ανεύθυνοι άνθρωποι που ο σκύλος πέρασε από τα χέρια τους στην πορεία θα έπρεπε να έχουν μερίδιο στην ευθύνη.

Το νεαρό ζευγάρι που αγόρασε από παρόρμηση, χωρίς να κάνει καμία έρευνα σχετικά με τη φυλή και την σωστή διαδικασία απόκτησης ενός σκύλου. Δεν ασχολήθηκαν με τον σκύλο, δεν τον εκπαίδευσαν και στη συνέχεια, μόλις έγινε ενοχλητικός, τον έδωσαν .

Ο νεαρός άνδρας, που τον άφησε να υποφέρει χωρίς κτηνιατρική φροντίδα, δεν πρέπει ποτέ να έχει άλλο κατοικίδιο.

Αλλά σε γενικές γραμμές, «εκτροφέα της πίσω αυλής», εσένα κατηγορώ, γιατί έκανες μια ενσυνείδητη απόφαση για τη δημιουργία μιας ζωής και στη συνέχεια αρνήθηκες να αναλάβεις την ευθύνη για ότι είχες δημιουργήσει.

Με θυμό,

Ένας εθελοντής διασώστης.

 

Στην Ελλάδα παράγονται (από εκτροφείς κάθε ποιότητας) και πωλούνται ή χαρίζονται  (από αγγελίες, ιδιώτες, καταστήματα και εισαγωγείς) πάνω από 15.000 κουτάβια ετησίως (αριθμός που προκύπτει από πρόχειρους υπολογισμούς καταγεγραμμένων γενών και εγγραφών στον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος, ανακοινώσεις πωλήσεων από μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων, εισαγωγές και παρακολούθηση και εμπειρία της αγοράς σκύλου γενικότερα).

Την ίδια στιγμή, τα αδέσποτα σκυλιά στην Ελλάδα υπολογίζονται σε κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες (κάποιοι μιλούν για εκατομμύρια). Τα σκυλιά αυτά γεννούν στον δρόμο, πεθαίνουν στον δρόμο από ασθένειες, τους γίνεται ευθανασία, πεθαίνουν από αυτοκίνητα και από μαζικές δηλητηριάσεις. Πολλά από αυτά στοιβάζονται σε φιλοζωικά σωματεία και καταφύγια και ελάχιστα υιοθετούνται.

Παρόλα αυτά, παρόλο που υπάρχει πληθώρα σκύλων, υπερπληθυσμός που δημιουργεί πολλαπλά προβλήματα, ο κόσμος συνεχίζει να ζητά σκυλάκια. Συνεχίζει να υπάρχει μια «ανεξήγητη» ζήτηση για σκυλάκια. Πόσο λογικό και «ηθικό» είναι να συνεχίζουμε να θέλουμε ένα γλυκό χαριτωμένο κουταβάκι και να το ψάχνουμε στα καταστήματα, τους εκτροφείς, τους εισαγωγείς και τις αγγελίες ιδιωτών που ζευγάρωσαν τα «μονάκριβα» τους, ενώ την ίδια ώρα περιμένουν για υιοθεσία εκατοντάδες χιλιάδες σκύλοι σε δρόμους και καταφύγια, με μοναδική εναλλακτική τον θάνατο ή την «ασυλοποίηση»;

Βλέπεται, ο σκύλος, παρότι αντιμετωπίζεται ως καταναλωτικό προϊόν, δεν είναι. Δεν μπορεί να αποθηκευθεί σε ράφια ή κούτες μέχρι να ζητηθεί. Δεν μπορεί να ανακυκλωθεί  και δεν μπορεί να «αλλάξει χρήση». Δεν μπορεί και να πεταχτεί, όπως δυστυχώς όμως γίνεται, σαν σκουπίδι και να «καταστραφεί».

Οι αγοραστές και οι πωλητές, η ζήτηση αλλά και η προσφορά θα πρέπει να σκεφθούν πέρα από στενά εγωιστικά πλαίσια και  πέρα από συνήθως γελοίες αιτιάσεις (για το καλό της φυλής, για την διατήρηση, για την διάδοση, για την διάσωση, κλπ) που εύκολα καταρρίπτονται ακόμα και από πράξεις και πρακτικές των ιδίων.

Πόσοι από αυτούς που αγοράζουν ένα σκύλο από αγγελία, από την γυάλα ενός καταστήματος, από τον γείτονα ή ακόμα και από εκτροφέα έχουν ανάγκη έναν σκύλο συγκεκριμένης φυλής ή ακόμα ξέρουν τι σημαίνει «σκύλος συγκεκριμένης φυλής» και μπορούν να ξεχωρίσουν και να αξιολογήσουν τα χαρακτηριστικά του;

Πόσοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον σκύλο αυτό για συγκεκριμένη και εξειδικευμένη εργασία που δεν μπορεί να φέρει σε πέρας άλλος σκύλος;

Πόσοι μπορούν να ξεχωρίσουν το μπρος από το πίσω μέρος ενός σκύλου;

Οι περισσότεροι μένουν σε μια εικόνα που έχουν στο μυαλό τους, που είδαν σε μια ταινία, σε ένα περιοδικό ή στο διαδίκτυο, η οποία μάλιστα είναι εικόνα κουταβιού, μια που οι περισσότεροι θέλουν κουτάβι (επίσης, με γελοίες αιτιάσεις και δικαιολογίες).

Οι άνθρωποι που θέλουν σκύλο και έχουν στο μυαλό τους τον ενήλικο σκύλο ή τον γέρικο σκύλο, με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του, είναι ελάχιστοι. Για αυτό τον λόγο στον δρόμο καταλήγουν ενήλικα ζώα και για αυτό τα καταφύγια ζώων δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες ζήτησης «καθαρόαιμων κουταβιών».

Οι περισσότεροι θέλουν κουτάβι και το θέλουν τώρα! Μα σαν συζητήσεις μαζί τους θα ακούσεις πως το θέλουν για να «τους μάθει», πως θέλουν κουτάβι συγκεκριμένης φυλής διότι ψάχνουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και πως θέλουν κουτάβι που οι γονείς του θα είναι ελεγμένοι και απαλλαγμένοι από ασθένειες…

Μα πόσοι είναι οι εκτροφείς που παρέχουν τα παραπάνω (για τους υπόλοιπους ούτε συζήτηση) και πόσοι είναι οι ενδιαφερόμενοι που έχουν τις γνώσεις να τα ελέγξουν και να τα αναγνωρίσουν αυτά;

Ο εγωισμός και η υποκρισία είναι σε τελική ανάλυση αυτοί που θα ψάξουν να βρουν δικαιολογίες και λογικοφανείς αιτίες και λόγους να δικαιολογήσουν την ζήτηση και την παραγωγή όλο και περισσότερων καθαρόαιμων κουταβιών κάθε φυλής.

Όσοι θα προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν τα παραπάνω θα πρέπει να αναλογιστούν πως η ζωή έχει να κάνει με επιλογές, με τις δικές μας επιλογές. Θα πρέπει να σκεφτούμε πέρα από «τα θέλω» μας και τους εγωισμούς μας και να δούμε «την μεγάλη εικόνα» και το «μεγαλύτερο καλό». Θα πρέπει να καταλάβουμε πως δεν πρέπει να κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε, δεν είναι κακό να έχουμε επιθυμίες αλλά δεν μπορούν όλες οι επιθυμίες να πραγματοποιηθούν διότι μπορεί να έρχονται σε σύγκρουση με πολύ σοβαρότερα θέματα. Εκεί θα πρέπει να δείξουμε και τις άλλες αρετές που έχει το είδος μας, όπως η προσαρμοστικότητα και η ενσυναίσθηση. Προσαρμόζοντας τις επιθυμίες μας για την καλυτέρευση της ζωής πολλών ζωών, συμπεριλαμβανομένων και των δικών μας.

Η λογική και η «ανθρωπιά» μας θα πρέπει να υπερνικήσουν τον εγωισμό μας και τις επιθυμίες μας. Θα πρέπει να προτιμήσουμε την υιοθεσία ενός αδέσποτου σκύλου από τον δρόμο ή από κάποιο καταφύγιο και να αντισταθούμε στις πλασματικές μας ανάγκες για ένα κουταβάκι «καθαρόαιμο», αγορασμένο από κατάστημα ή ακόμα και από εκτροφέα. Θα πρέπει και οι εκτροφείς να ξανασκεφτούν τους λόγους για τους οποίους παράγουν σκύλους, αλλά και τους ρυθμούς με τους οποίους τους παράγουν.

Τις ανάγκες μας για συντροφιά, για ενασχολήσεις, για φύλαξη και πολλά άλλα μπορούν να τις καλύψουν πολλά σκυλιά αρκεί να έχουμε όρεξη και γνώση.

Επιτέλους, ας γίνουμε «η παιδεία» που όλοι θέλουμε να λέμε πως αναζητούμε.

 

Όταν το Άγριο Σκυλί έφτασε στην είσοδο της σπηλιάς, ανασήκωσε το αποξηραμένο δέρμα αλόγου με την μουσούδα του και πήρε μια μυρωδιά από το ψητό κρέας…

«Ω, Εχθρέ μου και Γυναίκα του Εχθρού μου, τι είναι αυτό που μυρίζει τόσο όμορφα σε όλο το Άγριο Δάσος;»…είπε το Άγριο Σκυλί.

Τότε η Γυναίκα πήρε ένα κόκκαλο από το ψητό και το πέταξε προς το Άγριο Σκυλί και είπε…»Αγρίμι του Άγριου Δάσους, δοκίμασε».

Το Άγριο Σκυλί καταβρόχθισε το κόκκαλο και ήταν ότι πιο νόστιμο είχε γευθεί ποτέ…»Ω, Εχθρέ μου και Γυναίκα του Εχθρού μου, δώστε μου ακόμα ένα».

Η Γυναίκα αποκρίθηκε «Αγρίμι του Άγριου Δάσους, βοήθησε τον Άντρα μου στο κυνήγι κατά την διάρκεια της ημέρας και προστάτευε αυτή την σπηλιά το βράδυ και θα σου δίνω όσα ψητά κόκαλα χρειάζεσαι»…

– από το «Η γάτα που περπατούσε» του Rudyard Kipling

Για πολλά χρόνια, η επιστημονική εξήγηση της εξημέρωσης του σκύλου δεν απείχε πολύ από τα λόγια του Κίπλινγκ. Οι άνθρωποι των σπηλαίων λεγόταν πως είχαν εξημερώσει τον λύκο, πιθανόν μεγαλώνοντας παρατημένα κουτάβια. Τα κουτάβια αυτά μεγάλωσαν για να γίνουν σύντροφοι του ανθρώπου στο κυνήγι και φύλακες της σπηλιάς που εκείνος ζούσε και με τον καιρό ζευγάρωναν με άλλους εξημερωμένους λύκους για να φτάσουμε στον σκύλο. Έτσι απλά!

Πως όμως ο πρωτόγονος άνθρωπος είχε την ιδέα να κάνει κάτι τέτοιο εξαρχής; Οι άγριοι λύκοι δεν υπήρχε περίπτωση να είχαν δείξει κάποια ένδειξη ότι θα ήταν καλοί σύντροφοι και χρήσιμοι κοντά στις σπηλιές.

Το να μεγαλώνεις κουτάβια λύκων δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Ακόμα και σύγχρονες προσπάθειες εξημέρωσης κουταβιών λύκων πρέπει να γίνουν πριν τα κουτάβια ανοίξουν τα μάτια τους, πράγμα που σημαίνει πως η γυναίκα των σπηλαίων θα έπρεπε να μεγαλώσει τα κουτάβια με… μπιμπερό.

Υπάρχει ακόμα ένα πρόβλημα με το μεγάλωμα λύκων από τον άνθρωπο… Όσο καλή δουλειά και αν κάνεις, όταν θα φτάσουν στην σεξουαλική ωριμότητα θα φύγουν. Όχι και τόσο καλός σύντροφος, ειδικά για το κυνήγι.

Μήπως κρατούσαν τους λύκους μαντρωμένους;… Αρκετά απίθανο.

Οι λύκοι είναι γνωστοί για τις αποδράσεις τους (έχουν υπάρξει αρκετά περιστατικά ακόμα και στην Ελλάδα που λύκοι απέδρασαν από πάρκα και βρέθηκαν να κυκλοφορούν ελεύθεροι ακόμα και στο κέντρο του Πειραιά και της Αθήνας) από μοντέρνες εγκαταστάσεις, πόσο μάλλον από αυτές του ανθρώπου των σπηλαίων. Ο άνθρωπος των σπηλαίων δεν είχε αλυσίδες, κάγκελα ή κλειδαριές.

Παρόλα αυτά, υπάρχει η πεποίθηση πως ο άνθρωπος δημιούργησε τον καλύτερο του φίλο με επιλεκτική αναπαραγωγή των πιο ήρεμων λύκων μέσα σε πολλές γενιές. Αυτό όμως προϋποθέτει πάρα πολλούς λύκους.

Για να πάρετε μια ιδέα πόσους, ένα Σιβηρικό πείραμα που ξεκίνησε το 1959 για την αναπαραγωγή εξημερωμένων αλεπούδων διαλέγοντας αυστηρά για ηρεμία και δεκτικότητα, μετά από 35 γενιές και 75.000 αλεπούδες, κατάφεραν να έχουν μια γραμμή φιλικών αλεπούδων από τις οποίες το 75% ζητούσαν την ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Η επιλογή και η επιλεκτική εκτροφή για ηρεμία, πραότητα και δεκτικότητα δεν είναι βραχυπρόθεσμος στόχος και δεν επιτυγχάνετε εύκολα και είναι πολύ μακρυά από τα πλάνα και τα σχέδια ενός ανθρώπου που προσπαθεί να επιβιώσει μέρα με την μέρα.

Αλλά αν ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν εξημέρωσε τον σκύλο, τότε ποιος το έκανε;… Μη μπλέξουμε πάλι τους εξωγήινους!… Ο σκύλος από μόνος του το έκανε.

Πολλοί ερευνητές και κυνολόγοι πιστεύουν πως ο σκύλος εξημέρωσε τον εαυτό του (ο λύκος της εποχής, αν προτιμάτε).

Όταν ο άνθρωπος απέκτησε μόνιμες κατοικίες, αναπόφευκτα δημιουργήθηκαν και «χωματερές», μέρη στα οποία συσσωρεύονταν τα σκουπίδια και τα υπολείμματα φαγητού. Για τους λύκους της εποχής όμως αυτά τα μέρη ήταν τεράστιοι μπουφέδες.

Το να πας να τραφείς όμως εκεί δεν ήταν ένα άθλημα για όλους, χρειαζόταν θάρρος και θράσος για να πλησιάσεις τόσο κοντά σε έναν φυσικό εχθρό και ανταγωνιστή σου. Όσοι όμως το έκαναν αυτό και διέθεταν αυτά τα χαρακτηριστικά που χρειαζόταν είχαν ένα αναπαραγωγικό αβαντάζ απέναντι στους άλλους μια που έβρισκαν σχετικά εύκολα άφθονη τροφή και όχι μόνο επιβίωναν, αλλά μεγάλωναν δυνατοί.

Με τον καιρό αυτοί οι θρασείς, πιο δεκτικοί και περισσότερο πράοι λύκοι, συνεχίζοντας να έχουν αυτό το αβαντάζ, ζευγάρωναν μεταξύ τους και δημιουργούσαν ακόμα πιο ήρεμες γενιές. Τελικά, κάποιοι από αυτούς τους λύκους έφτασαν να είναι τόσο ήρεμοι και πράοι που αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το «υπέρτατο όπλο» του σκύλου… την ζητιανιά!

Ο σκύλος έχει αυτό το καταπληκτικό χάρισμα να μπορεί να ζητιανεύει και να παρακαλάει για τα πάντα με τόσο εύστοχο τρόπο που ούτε ένα μωρό δεν μπορεί να τον συναγωνιστεί.

Ίσως δεν μάθουμε ποτέ πως ακριβώς εξημερώθηκε ο σκύλος, αλλά είμαστε πιο τυχεροί με τα ποιος, τι, που και πότε.

Στοιχεία από το DNA των σκύλων δείχνουν πως όλα τα σκυλιά προήλθαν από τον γκρίζο λύκο (όχι τον σημερινό, αλλά από ένα είδος λυκόμορφου σκύλου, ας πούμε, που δεν υπάρχει πλέον).

Επίσης, στοιχεία από το DNA δείχνουν πως η πρώιμη εξημέρωση του λύκου έλαβε χώρα σε πολλά σημεία του πλανήτη και όχι μόνο στην Ευρασία, την Ευρώπη και την Ανατολική Ασία, όπως μέχρι πρόσφατα υποστηριζόταν.

Τα παλαιότερα απολιθώματα εξημερωμένου σκύλου βρέθηκαν στις περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου και Δυτικής Ασίας, αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη.

Ο σκύλος είναι το παλαιότερο εξημερωμένο ζώο, το πρώτο ζώο που εξημερώθηκε…αλλά πότε;

Τα πράγματα εδώ δεν είναι τόσο ξεκάθαρα. Το παλαιότερο αρχαιολογικό εύρημα και στοιχείο της εξημέρωσης του σκύλου είναι 14.000 ετών, αλλά ανάλογα τις παραμέτρους που θα χρησιμοποιηθούν, στοιχεία από το DNA του σκύλου δείχνουν πως ο λύκος και ο σκύλος «ξεχώρισαν» από 15.000 εώς και 135.000 χρόνια πριν. Η ποικιλομορφία των σκύλων και η εξάπλωση τους ανά τον πλανήτη τόσο σύντομα μετά τα 15.000 χρόνια δείχνει πως η εξημέρωση είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα.

Αλλά μέχρι να έχουμε νέα αδιάψευστα στοιχεία, μπορούμε μόνο να μιλήσουμε για εξημέρωση τουλάχιστον 15.000 ετών.

Πως όμως αυτό ο «πρωτόγονος» γκρίζος λύκος έφτασε να μεταλλαχθεί από το να μας φέρνει το θήραμα στο να μας φέρνει τις παντόφλες; Πως άλλαξε τόσο ακόμα και σε εμφάνιση;

Ας πάμε πίσω σε εκείνο το Σιβηρικό πείραμα με τις αλεπούδες… Κάτι πολύ περίεργο συνέβει καθώς οι αλεπούδες άρχισαν να είναι πιο ήρεμες. Κάποιες ανέπτυξαν εξωτερικά χαρακτηριστικά πολύ αντίθετα με αυτά των αλεπούδων, όπως πλατιά και βαριά αυτιά που ήταν πεσμένα, μεγάλες άσπρες στάμπες στο τρίχωμα τους και είχαν οίστρο 2 φορές τον χρόνο, ακριβώς όπως ο σκύλος.

Με κάποιο τρόπο η επιλεκτική εκτροφή για πραότητα και ηρεμία ακούσια «επιλέγει» και άλλα χαρακτηριστικά. Οι άνθρωποι δεν ήθελαν και δεν επέλεγαν για πεσμένα αυτιά, άσπρα σημάδια, κλπ… Αυτά απλά εμφανίστηκαν.

Παρόλα αυτά, κάποια χαρακτηριστικά που δεν τα αναπτύσσει ο λύκος σίγουρα ήταν στόχος επιλογής από τον άνθρωπο.

Τα κατοικίδια σκυλιά που εξαρτώνται από τον άνθρωπο και τα σκουπίδια του ή την «ελεημοσύνη» του, δεν χρειάζονταν μεγάλο και βαρύ σκελετό, μεγάλο όγκο, τεράστια δόντια ή ακόμα και μεγάλο εγκέφαλο όπως ένας κυνηγός αγέλης, όπως ο λύκος. Όλα αυτά απαιτούν μεγαλύτερες ανάγκες σε θερμίδες και όταν τα σκουπίδια δεν ήταν αρκετά, το μικρότερο «πρωτόγονο σκυλί», με τις μικρότερες ανάγκες σε θερμίδες θα είχε το προβάδισμα στην επιβίωση.

Τα πρώτα κατοικίδια σκυλιά το πιθανότερο να είχαν την μορφή των Κογιότ και των λοιπών παριών σκύλων που επιβιώνουν ακόμα και σήμερα κοντά σε πρωτόγονες φυλές (ένα μοντέρνο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι το Μπασέντζι).

Τα σκυλιά σε σχέση με τον λύκο είναι πολύ πιο εύκολα στην συμβίωση γιατί, σε πολλά σημεία, φέρονται σαν ανώριμοι λύκοι. Αν κλείσεις ένα μέσο σκύλο σε ένα τυπικό φράχτη θα γαβγίζει, θα πηδάει χωρίς λόγο, θα γρατζουνάει, θα δαγκώνει τα ξύλα και τέλος θα καταφύγει στο «μυστικό του όπλο» να δείχνει λυπημένος.

Αν κλείσεις ένα μέσο λύκο σε ένα τυπικό φράχτη μετά από λίγο δεν θα έχεις λύκο!

Αν τώρα κάνεις το ίδιο με έναν έφηβο και ανώριμο λύκο θα είναι εκεί μαζί με τον σκύλο.Αυτό γιατί με διάφορους τρόπους ο χαρακτήρας του σκύλου είναι σαν αυτόν του ανώριμου λύκου, σαν ένας λύκος με μόνιμο παλιμπαιδισμό.

Συγκριτικά με τους ενήλικες λύκους, οι έφηβοι λύκοι έχουν μικρότερο εγκέφαλο συγκριτικά με το μέγεθος τους, μικρότερα δόντια και μικρότερα σαγόνια… όπως και οι σκύλοι.

Συγκριτικά με τους ενήλικες λύκους, οι έφηβοι λύκοι είναι λιγότερο ευρηματικοί, λιγότερο θαρραλέοι, περισσότερο πράοι και πολύ λιγότερο επιφυλακτικοί… όπως και οι σκύλοι.

Ακόμα, οι έφηβοι λύκοι κάνουν κάτι που σπάνια ένας ενήλικας λύκος κάνει… γαβγίζουν όταν είναι σε εγρήγορση, όταν νιώσουν απειλή… όπως και οι σκύλοι.

Όλες αυτές οι αλλαγές μπορεί να οφείλονται στα ίδια γονίδια που επηρεάζουν το μέγεθος και την ωρίμανση. Μια μικρή αλλαγή σε αυτά τα γονίδια μπορεί να επηρεάσει τις ορμόνες ενεργεί και αλληλεπιδρά σε μια πληθώρα πραγμάτων επηρεάζοντας χαρακτήρα και ταμπεραμέντο, φυσικά χαρακτηριστικά ή σεξουαλική ωρίμανση.

Μπορεί τα σκυλιά να είναι «χαζοί λύκοι» αλλά είναι πανέξυπνα σκυλιά. Κανένας λύκος, ούτε καν πρωτεύοντα όπως ο χιμπαντζής δεν μπορούν να πλησιάσουν την ικανότητα του σκύλου να «διαβάζει» τον άνθρωπο, να αποκωδικοποιεί την γλώσσα του σώματος του και να αλληλεπιδρά μαζί του.

Συμπέρασμα: Οι λύκοι είναι καλύτεροι λύκοι από ότι τα σκυλιά και τα σκυλιά είναι καλύτερα σκυλιά από ότι οι λύκοι!… Τι λέτε;

Η πρώτη μου επαφή με τα S.B.T. έλαβε χώρα περί το 1949, μέσω ενός δεκαεπτάχρονου κοριτσιού που αργότερα θα γινόταν γυναίκα μου. Οι γνωστοί και οι φίλοι την ήξεραν ως Terry.

Συνηθίζαμε να βγάζουμε βόλτα παρέα μια θηλυκιά με το όνομα Killingworth Bell, ήταν πραγματικός «χαρακτήρας» και οι δύο ήμασταν «ερωτευμένοι» μαζί της. Κάποια στιγμή απέκτησε κουτάβια και η Terry κράτησε ένα που το ονομάσαμε Terry’s Nell.

Υπήρχε τότε ένα club, το «North Eastern Bull and Staffordshire Bull Terrier» και παρόλο που δεν είμαστε μέλη, μας έπεισαν να δείξουμε την Nell σε μια έκθεση. Κριτής ήταν ο Gerald Dudley (το show έγινε το 1952). Η Nell πήγε αρκετά καλά και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε να την κατεβάζουμε στις εκθέσεις και ίσως να ασχοληθούμε και με την εκτροφή των Staffords.

Εν τω μεταξύ, διαβάζοντας συνειδητοποιήσαμε πως ο κος Gerald Dudley και το φημισμένο εκτροφείο Wychbury ήταν «συνδεδεμένα» και με το θάρρος της γνωριμίας μας στην «παρθενική» μας εμφάνιση σε show, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε εκεί για κάποιο κουτάβι.

Πέρασαν 6 μήνες μέχρι να έρθει σε εμάς ο Terrys Pip. Ένα μαύρο ραβδωτό (black brindle) με τεράστιο κεφάλι. Δυστυχώς, παρουσίασε ελάττωμα στο δάγκωμα του (προγναθισμό-undershot) και παρόλο που δεν ήταν κατάλληλος για show ή αναπαραγωγή, έγινε το αγαπημένο Stafford της Terry μέχρι τα 13 του χρόνια, όπου και απεβίωσε.

Ήδη, εγώ και η Terry, δείχναμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για οτιδήποτε είχε σχέση με τα S.B.T. και διαβάζαμε οτιδήποτε «έπεφτε στα χέρια μας» σχετικό με εκτροφή, αναπαραγωγή ή γενετική. Μελετούσαμε γενεαλόγια (pedigrees) και όλα έδειχναν πως έπρεπε να αποκτήσουμε ένα πολύ καλό δείγμα της φυλής.

Αποφασίσαμε να επικοινωνήσουμε πάλι με τον Gerald Dudley, όπου είχε το εκτροφείο αναφοράς για την εποχή, για να δούμε αν υπάρχει κανένα ενήλικο θηλυκό με τις απαιτήσεις που είχαμε.

Θυμάμαι ακόμα την Terry να γυρνά τρέχοντας από τον τηλεφωνικό θάλαμο και να μου ανακοινώνει πως μας προσφέρουν την CH Wychbury Midly Girl (Queenie). Όταν έφτασε η Queenie αντικρίσαμε μια πανέμορφη, μαύρη-ραβδωτή (black brindle), 3 ετών σκυλίτσα.

Μετά από λίγο καιρό, το Wychbury «διαλύθηκε» και ο «ετεροθαλής» αδελφός της Queenie, CH Wychbury Red Riband πουλήθηκε στον Dr John Silvera από το Newcastle. Αυτό ήταν και το ιδανικό ζευγάρωμα που όλες μας οι μελέτες είχαν δείξει (CH Wychbury Midly Girl με τον CH Wychbury Red Riband)… το «καταλληλότερο».

Επικοινωνήσαμε με τον Gerald και αφού πήραμε και την δική του σύμφωνη γνώμη, προχωρήσαμε. Ήταν όμως η 2η φορά που επαναλάβαμε το ζευγάρωμα που έδωσε τον CH Rellim A’Boy.

Ο A’Boy ήταν ο πρώτος σκύλος που έφερε το προσωνύμιο «Rellim» και προκάλεσε σάλο στον χώρο του Stafford. Πολλά έχουν γραφτεί για αυτό τον σκύλο και θεωρούταν ως ένα από τα καλύτερα (εξαίρετα) δείγματα της φυλής για την εποχή του. Ο χαρακτήρας του ήταν πάντα ένας γρίφος για εμάς… Στο σπίτι ένας αληθινός gentlemen αλλά εκτός σπιτιού ένας πολύ επιθετικός σκύλος, κάτι σαν Jekyl & Hyde. Έχοντας μελετήσει τον χαρακτήρα των Stafford δεν βρήκαμε να «παρεκκλίνει» ιδιαίτερα από το ταμπεραμέντο της φυλής.

Ο Rellim A’Boy (Roger) ήταν ένας άξιος επιβήτορας, αλλά δεν είχε πολλές ευκαιρίες να το αποδείξει μια που οι μετακινήσεις ήταν ένα εμπόδιο εκείνη την εποχή. Παρ’όλες τις δυσκολίες, ένας λάτρης της φυλής ονόματι Sid Craik ταξίδεψε από την Ιρλανδία για να ζευγαρώσει την σκύλα του, Fury of Drugade. Η Fury ζευγάρωσε με τον Roger και αυτή η γραμμή έδωσε τον CH Benext Beau του Ken Bailey.

Ο Tom Winter τον χρησιμοποίησε σε ένα πολύ καλό θηλυκό του, αλλά δυστυχώς έχασε όλη την τοκετομάδα. Ο Maurice Ramshaw από το Kelloe ζευγάρωσε μια σκύλα του (Chestonion Chimes) με τον Roger και έδωσαν τον CH Rellim Ferryvale Victor, πατέρα 5 πρωταθλητών Αγγλίας και πολλών στο εξωτερικό. Περίπου εκείνη την περίοδο το εκτροφείο μας δέχθηκε ένα ισχυρό πλήγμα με τον χαμό του CH Rellim A’Boy, μετά από ασθένεια, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα…

 

«Τον χρυσοπλήρωσα! Εμένα θα μου πεις τι θα κάνω τον σκύλο μου;»

Η σκέψη και μόνο ότι κάποιος εκτροφέας μπορεί να ζητήσει από τον μελλοντικό ιδιοκτήτη κουταβιού του να έχει υπόψη του και την στείρωση είναι ικανή να επιφέρει αντιδράσεις και σχόλια που θα κάνουν αυτόν τον άνθρωπο που «τόλμησε» να το σκεφτεί και να το εκφράσει, να νιώσει χειρότερα και από βασανιστή του Άουσβιτς.

Στην χώρα μας δεν έχει καλλιεργηθεί η νοοτροπία της «μη αναπαραγωγής» των σκύλων μόνο και μόνο επειδή είναι καθαρόαιμοι αλλά, αντιθέτως, έχει ενισχυθεί και επεκτείνεται και στα «Μα είναι τόσο γλυκό! Κρίμα είναι να μη κάνει παιδάκια!», «Μα πρέπει να γεννήσει τουλάχιστον μία φορά!», «Ο σκύλος είναι καθαρόαιμος και από γονείς πρωταθλητές!» και πολλά άλλα.

Ακόμα και οι ίδιοι οι εκτροφείς έχουν συνεισφέρει στο να διατηρηθεί και να εδραιωθεί αυτή η νοοτροπία μια που συνήθως ενεργούν ως πωλητές και το μόνο που τους διαφοροποιεί από το γειτονικό pet shop ή τον εισαγωγέα είναι… η τιμή.

Όταν ο «πελάτης» δεν βλέπει εξετάσεις υγείας, δεν βλέπει γνώσεις, δεν βλέπει σωστή νοοτροπία, δεν βλέπει ενδιαφέρον, δεν βλέπει όραμα, παρά μόνο κύπελλα, πρωταθλητές (νομίζω πως πλέον όλα τα σκυλιά έχουν και ένα Ch. Gr ή έστω ένα JCh.) και ακούει απλά μια τιμή, δεν «μαθαίνει» να ψάχνει σωστά και δεν «εκπαιδεύεται» στην υπευθυνότητα της ιδιοκτησίας ενός σκύλου (πόσο μάλλον της πιθανής αναπαραγωγής του). Πολλές φορές ακόμα ενθαρρύνεται ή επικροτείται από τον εκτροφέα η αναπαραγωγή του σκύλου του ιδιοκτήτη από «τυχαίο παρτενέρ» (επιλογής του ιδιοκτήτη).

Φυσικά και υπάρχουν και οι εξαιρέσεις και στις δύο πλευρές (ιδιοκτήτες και εκτροφείς), αλλά δεν θα αναφερθούμε σε αυτές τώρα!

Η στείρωση, λοιπόν, είναι κάτι που θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας (είτε ιδιοκτήτες είτε εκτροφείς) χωρίς να σημαίνει πως είναι κάτι στο οποίο θα πρέπει να προσφεύγουμε «αβασάνιστα» και χωρίς σκέψη. Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε αναφερθεί στο «συμβόλαιο στείρωσης» και προσπαθήσαμε να γίνει κατανοητό πως και αυτή η «ρήτρα» πρέπει να υπάρχει σε ένα συμβόλαιο υιοθεσίας καθαρόαιμου σκύλου από εκτροφέα, χωρίς να είναι «κάθετη» απαίτηση. Είχαμε γράψει, πως μετά το πέρας κάποιας ηλικίας, όπου ο σκύλος θα μπορεί να αξιολογηθεί πιο σωστά σε όλους τους τομείς (υγεία, χαρακτήρας και μορφολογία), ο εκτροφέας θα πρέπει να ξαναβλέπει τον σκύλο και τον ιδιοκτήτη (θα «αξιολογηθεί» και αυτός για την έως τώρα «πορεία του») για να συζητήσουν το πως πρέπει να προχωρήσουν στον τομέα αναπαραγωγής ή στείρωσης. Φυσικά και ένας υπεύθυνος ιδιοκτήτης μπορεί να μην ζευγαρώσει τον σκύλο του, χωρίς να τον στειρώσει. Υπάρχουν όμως και οι φορές που ένας πολύ καλός άνθρωπος και με καλές προθέσεις, δεν είναι τόσο προσεκτικός και «αυστηρός» και εκεί η στείρωση είναι η πιο καλή λύση για την αποφυγή μιας ανεπιθύμητης γέννας.

Στο ενδεχόμενο, τώρα, που ο εκτροφέας διακρίνει πως έκανε «λάθος αξιολόγηση» του ιδιοκτήτη και πως αυτός θέλει να προχωρήσει σε ζευγάρωμα (ή το έχει κάνει ήδη) με σκύλο που δεν έπρεπε, παρ όλες τις παραινέσεις, τις συζητήσεις και τα επιχειρήματα, μπορεί να «ενεργοποιήσει» αυτή την ρήτρα στο συμβόλαιο και να προσπαθήσει να περισώσει τον σκύλο του, την υπόληψη του, αλλά πιο σημαντικό, τα σκυλιά που θα γεννηθούν.

Στην χώρα μας οι κυνόφιλοι δέχονται ευκολότερα την στείρωση μη καθαρόαιμων σκύλων, παρά των καθαρόαιμων. Πίσω από τους λόγους αυτής της πιο εύκολης αποδοχής κρύβετε ίσως μια ελλειπή γνώση των πραγμάτων. Ίσως θεωρούν πως αυτό που πληρώνεται με χρήμα δίνει περισσότερα δικαιώματα σε αυτόν που το πληρώνει, να το χρησιμοποιήσει όπως επιθυμεί ή πως τα καθαρόαιμα μπορούν να αναπαράγονται με μόνο κριτήριο την «καθαροαιμία» τους… και οι δύο είναι λανθασμένες απόψεις.

Τα χρήματα που ο μελλοντικός ιδιοκτήτης δίνει σε έναν εκτροφέα δεν είναι για να του εξασφαλίσουν «πλήρη δικαιώματα» επί του σκύλου, δεν είναι ούτε για να του εξασφαλίσουν την απόκτηση ενός «καθαρόαιμου» σκύλου («καθαρόαιμο» σκύλο μπορεί να πάρεις και από pet shop και από εισαγωγέα και από B.Y.B. κ.λ.π.). Στην ουσία, οι ιδιοκτήτες πρέπει να καταλάβουν ότι με τα χρήματα τους δεν αγοράζουν κάτι (όσο παράξενο και αν ακούγεται, έτσι θα πρέπει να σκεφτόμαστε). Με τα χρήματα αυτά διαλέγουν να υποστηρίξουν έναν άνθρωπο που μέσα από την εκτροφή σκύλων προσπαθεί να βελτιώσει (διατηρήσει), όχι μόνο την φυλή που εκτρέφει, αλλά προσπαθεί να έχει μια θετική παρουσία σε όλο το φάσμα της κυνοφιλίας και να ανεβάσει ένα «κλικ» παραπάνω τον πήχη σε αυτά τα θέματα. Φυσικά και θα πάρει ένα τυπικό ως προς το πρότυπο της φυλής κουτάβι, ένα υγιές κουτάβι, ένα κουτάβι καλής εκτροφής, με σωστό χαρακτήρα γεννητόρων, με…με… αλλά κυρίως από έναν άνθρωπο υπεύθυνο «all around», που αξίζει να τον «ψηφίσεις» με τα χρήματα σου.

Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος θα σκεφτεί και θα σε βάλει κι εσένα να σκεφτείς την περίπτωση της στείρωσης, με τα υπέρ και τα κατά της.

Στο δεύτερο σημείο τώρα, δεν είναι μόνο τα «καθαρόαιμα» σκυλιά, αναγνωρισμένων φυλών που «αξίζουν» εκτροφής και αναπαραγωγής. Πολλά σκυλιά που έχουν κάποιο καθήκον, κάποια εργασία, είναι συνήθως «ημίαιμα». Προέρχονται, δηλαδή, από διασταυρώσεις δύο ή περισσοτέρων φυλών με κύριο κριτήριο την απόδοση τους στην συγκεκριμένη εργασία και όχι την… «καθαροαιμία» τους (σκυλιά έλξης, σκυλιά φύλαξης κοπαδιών, κυνηγετικά σκυλιά, σκυλιά στρατού ή αστυνομίας, κ.α.). Άρα, δεν υπάρχει η «καθαροαιμία» και το pedigree σαν μοναδικό κριτήριο αναπαραγωγής ή της μη στείρωσης.

Κάποιοι θα μιλήσουν για την μείωση της γονιδιακής ποικιλίας αν στειρώνονται καθαρόαιμοι υγιείς σκύλοι. Αυτοί ξεχνούν να «φροντίσουν» πρώτα τις εμμονές σε συγκεκριμένα «μοδάτα» χαρακτηριστικά, όπως μεγάλα κεφάλια, μικρά ή μεγάλα μεγέθη, πτυχώσεις στο δέρμα ή άτριχα σκυλιά, λευκά σκυλιά, μπλε σκυλιά και πάει λέγοντας. Επίσης, ξεχνούν να «φροντίσουν» την εμμονή σε ζευγαρώματα βραβείων και κυπέλλων και όχι σκύλων και την εμμονή ζευγαρώματος με τον «πρωταθλητή». Ακόμα δεν «ανοίγουν» το μυαλό τους στην εισαγωγή στην εκτροφή μιας «προβληματικής» φυλής, «νέου αίματος» από μια άλλη φυλή ή άλλο τύπο σκύλου. Το πρόβλημα λοιπόν είναι τα «στείρα μυαλά» και όχι οι στειρώσεις.

Αν η στείρωση γίνει στην κατάλληλη ηλικία και υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες, δεν θα αλλοιωθεί ούτε το ταμπεραμέντο του σκύλου, ούτε οι ικανότητες του στο όποιο καθήκον επιτελεί. Ξαναλέμε, πως σίγουρα πρέπει να λαμβάνουμε πολλά πράγματα υπόψη μας, πως τίποτα δεν είναι μόνο καλό ή μόνο κακό, αλλά το σίγουρο είναι πως πρέπει να αλλάξει η αντίληψη μας ως προς την στείρωση, τους στόχους και τους σκοπούς που πρέπει να έχει η αναπαραγωγή σκύλων, τις απαιτήσεις που χρειάζεται να πληρεί η εκτροφή, του τι αγοράζουν τα χρήματα μας και την ενσυναίσθηση που πρέπει να έχουμε ως άνθρωποι και κυνόφιλοι απέναντι στο μεγάλο πρόβλημα των αδέσποτων ζώων. Ειδικά όταν μιλάμε για την χώρα μας.

 

Γιατί ο σκύλος που ξεχωρίζει μπορεί να είναι ο χαμένος…

Τον καλύτερο των καλύτερων ή έναν που μοιάζει με τους υπόλοιπους;

Κάτι που λέγεται «προτιμώμενος τύπος» πλημμυρίζει τους στίβους σήμερα και σε πολλές φυλές λίγο έχει να κάνει με το πρότυπο της φυλής.

Όταν ο «σημερινός ή επικρατέστερος τύπος» δεν ισούται με την ορθότητα, ο καλύτερος σκύλος μπορεί να χάσει σε πολλούς στίβους γιατί «το μοιραίο ελάττωμα» του είναι ότι ξεχωρίζει.

Μια φίλη από τις εκθέσεις σκύλων, που όμως «απουσίαζε» από τους στίβους για αρκετό καιρό, επισκέφθηκε κάποιες τοπικές εκθέσεις μαζί μου. Χαιρετίζοντας την ευκαιρία να δει σκύλους γενικότερα μετά την αποχή της, ένιωσε «οπτικά στρεσαρισμένη» και στεναχωρημένη. Η απόγνωση της μεγάλωνε όταν έβλεπε σκυλιά «κάτω του μετρίου» να λαμβάνουν B.O.B. Η απουσία της ποιότητας στην δική της φυλή της «ραγίζει την καρδιά». Δήλωσε πως θα ήταν «χαμένη προσπάθεια» να δείξεις έναν σωστό σκύλο ως προς το πρότυπο σήμερα μια που οι περισσότεροι κριτές νιώθουν υποχρεωμένοι να βραβεύσουν σκύλους που «ταιριάζουν» με τις περισσότερες συμμετοχές στο στίβο.

Παρατηρώντας και άλλες φυλές σημειώνει την απουσία λαιμού, την περιορισμένη κίνηση στα μπροστινό μέρος και την έλλειψη της ακολουθίας του πίσω μέρους, συζητάμε για τις “gay tails” («γυριστές ουρές») και την ποικιλομορφία των τύπων σε κάθε φυλή. Παρατηρούμε λανθασμένη κίνηση και βλέπουμε σκυλιά με μανδύα που σέρνεται στο έδαφος. Αδύναμα μετατάρσια και «γυριστή» ταρσοί συμπληρώνουν την εικόνα. Αναρωτιέται τι είναι αυτό που κάνει όλα αυτά να εμφανίζονται και να συμβαίνουν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Μοιάζει σαν οι σωστοί σκύλοι να έχουν «πέσει θύματα» αυτού που θα ονομάζαμε «η τελειότητα του μέτριου».

Σήμερα, αρκετοί εκτροφείς και ιδιοκτήτες επιλέγουν να στραφούν στην απόδοση, μη θέλοντας να συμμετάσχουν στον «τζόγο» των πολλών τύπων που μπερδεύουν κριτές και κοινό. Θα κάνω αυτή την δήλωση με το ρίσκο να με «ρίξουν στην πυρά» αλλά όλο και περισσότερο διαφαίνεται πως ο καλύτερος σκύλος που θα «βγάλεις», θα εκθρέψεις ποτέ θα είναι και ο δυσκολότερος σκύλος για να καθιερώσεις. Θα είναι «η μύγα μεσ’το γάλα» στο στίβο και θα μοιάζει διαφορετικός από την πλειονότητα. Θα είναι δύσκολο να καθιερώσεις και να «επιτύχεις» με έναν τέτοιο σκύλο διότι οι περισσότεροι κριτές θα παραμερίσουν το «διαφορετικό» σκύλο από το να ρισκάρουν και να τον επιλέξουν σαν καλύτερο. Κατανοητό, αλλά πρέπει αυτοί που δεν έχουν αυτοπεποίθηση και θάρρος να κρίνουν σκύλους;

Ο μέντορας μου έλεγε «Το εκκρεμές του τύπου ταλαντεύεται μπρος και πίσω, αλλά αυτοί που μένουν πιστοί στο πρότυπο θριαμβεύουν στο τέλος».

Αυτοί οι αφοσιωμένοι και επίμονοι εκτροφείς είναι αυτοί που έχουν την γνώση να επαναφέρουν μια φυλή στην αρχική της μορφή την στιγμή που θα έχει «πιάσει πάτο».

Πρέπει ο κριτής να επιβραβεύει ένα σκύλο υποδηλώνοντας ότι αυτός ο σκύλος μπορεί να «διορθώσει» κάποια ελαττώματα της φυλής;…ΟΧΙ! Είναι δουλειά του εκτροφέα να εντάσσει τέτοια ζώα στην εκτροφή του, άσχετα με την επιτυχία που θα έχουν στις εκθέσεις. Οι κριτές όμως πρέπει να κρίνουν με βάση το πρότυπο της φυλής στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους, δίκαια και αποτελεσματικά.

Ένας αξιοσέβαστος «σκυλάς» με πλησίασε κάποτε σε ένα σεμινάριο και μου είπε «Ένας κριτής ποτέ δε θα βγεί λάθος αν επιλέγει νικητές σύμφωνα με την πλειοψηφία του τύπου των σκύλων στο στίβο την δεδομένη μέρα». Η απάντηση μου ήταν «Αποκλείετε!». Σήμερα το πιστεύω!

Μετά από παρατήρηση ενός all rounder (όλων των φυλών) κριτή από έξω, ως θεατής είδα πως άφησε στην άκρη δύο καταπληκτικά δείγματα μόνο και μόνο επειδή ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους σκύλους με τους ανύπαρκτους λαιμούς, τις κοντές μουσούδες, τα μεγάλα κεφάλια και τον «εκβιαστικό» τροχασμό που τα έκανε να μοιάζουν σαν καρικατούρες της φυλής κάνοντας τον γύρο του στίβου.

Αυτή η παράξενη προοπτική του «όμοιου» έχει κυριεύσει αρκετούς στίβους και όχι μόνο τους κριτές. Πολλοί εκτροφείς «προσαρμόζουν» την εκτροφή τους στον «επικρατέστερο τύπο» μια που δύσκολα αλλιώς θα «επιτύχουν» στους στίβους. Διαβάζουν το πρότυπο, το «μεταφράζουν» κατά το δοκούν και φυσικά απέχουν πολύ από το να το εφαρμόσουν σωστά.

Ο κριτής θα πρέπει να μπορεί να εξηγήσει γιατί ένας σκύλος κερδίζει έναντι ενός άλλου. Μοιάζει με το «φιλί του Ιούδα» η επιλογή ενός σκύλου από τον κριτή με κριτήριο το ότι μοιάζει με τα υπόλοιπα που βρίσκονται στον στίβο, ταιριάζει με τον τύπο που επικρατεί. Αυτό ενθαρρύνει τους ανθρώπους να εκτρέφουν νικητές και όχι σκύλους σύμφωνα με το πρότυπο.

Μια φυλή πρέπει να είναι ικανή να περπατά ως το πιάτο με το φαΐ χωρίς να σκοντάφτει.

Είναι λοιπόν οι κριτές «προστάτες του προτύπου» της κάθε φυλής; Οι κριτές έχουν την γνώση, αλλά το πρόβλημα είναι το πώς και αν επιλέγουν να την χρησιμοποιούν. Κάποιοι κριτές φυλής προωθούν κάποια σκυλιά με τους χειριστές τους αγνοώντας ή χωρίς να τους ενδιαφέρει η ποιότητα του σκύλου ή το αντίκτυπο που μπορεί να έχουν αυτά τα «επιτυχημένα» σκυλιά στην φυλή.

Οι εκτροφείς πρέπει να προβάλουν τους «καλύτερους των καλύτερων» (με βάση το πρότυπο) και όχι να επιλέγουν τα σκυλιά που «θα νικήσουν» επειδή μοιάζουν με τα υπόλοιπα και με τον τύπο που «αρέσει» την δεδομένη στιγμή. Πράττοντας έτσι δίνουν λάθος «μηνύματα» τόσο στο κοινό όσο και στους κριτές.

Όταν οι κριτές λένε «Αυτό θα είναι αυτό που οι εκτροφείς επιθυμούν, για αυτό είναι οι στίβοι γεμάτοι από αυτόν τον τύπο σκύλου» είναι επιζήμιο για κάθε φυλή. Δεν πρέπει να γίνεται λόγος και να ενδιαφέρει «τι θέλουν οι εκτροφείς» αλλά οι εκτροφείς και οι κριτές έχουν την ευθύνη να εκτρέφουν και να κρίνουν με βάση το πρότυπο.

Θα πρέπει οι χειριστές (οι handlers) να παρουσιάζουν σκύλους που γνωρίζουν ότι δεν είναι καλοί εκπρόσωποι της φυλής τους;

Οι εκτροφείς και οι εκθέτες έχουν την ευθύνη να παρουσιάζουν σκύλους που αντιπροσωπεύουν το πρότυπο της φυλής και να «παραμερίζουν» (να κρατούν ως pet) αυτούς που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό!

Οι χειριστές σίγουρα θα πρέπει να κάνουν τα πάντα για να επιτύχει ένας σκύλος αλλά κι εκείνοι θα πρέπει να είναι επιλεκτικοί με τα σκυλιά των πελατών τους. Οι χειριστές που γνωρίζουν το πρότυπο και θα αρνηθούν πρόταση να δείξουν σκύλο που δεν ανταποκρίνεται σε αυτό πρέπει να εκτιμώνται ιδιαιτέρως.

Η διαφήμιση δεν σημαίνει πάντα πως ο σκύλος είναι ένα «εξαίρετο δείγμα» της φυλής του. Οι επαγγελματίες και διάσημοι χειριστές δεν παρουσιάζουν πάντα «καλούς σκύλους». Η διαφήμιση και ο επαγγελματίας χειριστής επηρεάζουν σε ένα ποσοστό τους κριτές και αν ο κριτής επιλέγει με βάση μόνο αυτά, παρέχει «κακή υπηρεσία» στην φυλή και αυτό αντανακλά και στην ικανότητα του ως κριτής.

Η κρίση με «προτεραιότητες» είναι, επίσης, καταστρεπτική για τις φυλές. Κριτές «πιάνονται» να επιλέγουν με βάση μια μοναδική «αρετή», ένα εντυπωσιακό κεφάλι, μια καλή τοποθέτηση αυτιών, γερά πόδια ή έναν όμορφο μανδύα. Οι ξεχωριστές «αρετές» και τα μεμονωμένα πλεονεκτήματα είναι σημαντικά, αλλά πιο σημαντικό είναι το αρμονικό και σύμφωνα με το πρότυπο σύνολο. Ο σκύλος πρέπει να «γεμίζει το μάτι» γενικότερα και όχι να έχει κάτι το ξεχωριστό ανάμεσα σε μια πληθώρα ελαττωμάτων! Αυτό καμιά φορά δικαιολογεί και το γιατί κάποιοι κριτές σπαταλούν τόση πολύ ώρα να κρίνουν μια ομάδα, μια κατηγορία.

Πολλοί εκθέτες συζητάμε μεταξύ μας για την πορεία του σπορ και πως εξελίσσεται. Πολύς χρόνος και προσπάθεια χρειάζονται για να κατανοήσεις μια φυλή, να καταλάβεις ποιος είναι «εξαίρετος». Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος. Όλοι μπορεί να έχουν άποψη προσωπική, αλλά να είναι μια άποψη βασισμένη σε γνώση και επίγνωση. Το προσωπικό γούστο, οι προσωπικές προτιμήσεις επιτρέπονται μόνο όταν έχουμε να κάνουμε με δύο σκύλους ισάξιους ως προς το πρότυπο της φυλής.

Παρατηρήστε τα σκυλιά στο στίβο σαν θεατής, δείτε και κατανοήστε γιατί ο ένας σκύλος αντέχει στον τροχασμό και το κάνει αβίαστα και ο άλλος όχι. Γιατί κάποιοι ώμοι δεν «ανοίγουν» και ο σκύλος τεντώνει από τον αγκώνα. Παρατηρήστε τα κοντότριχα σκυλιά και μετά προσπαθήστε να δείτε κάτω από τους εντυπωσιακούς μανδύες. Κατανοήστε τι σημαίνει «γερή ράχη» και περίγραμμα σώματος ή κίνηση σύμφωνα με την κάθε φυλή. Πολλοί παρατηρητές έξω από τους στίβους και λάτρεις φυλών κοιτούν με απογοήτευση και αναρωτιούνται που βρίσκονται τα λειτουργικά σκυλιά του παρελθόντος, τι απέγιναν.

Δυστυχώς κάποια ελαττώματα είναι τόσο διαδεδομένα σήμερα που τα βλέπουμε ως «αρετές».

Αγαπώ τα σκυλιά! Αγαπώ τα σκυλιά με Τύπο και Αρμονία!…και οι δύο αρετές μπορούν να βρεθούν μαζί, στο ίδιο ζώο. Η εκτροφή για χάρη της νίκης είναι μια κατηφόρα χωρίς τέλος. Η αντιστροφή των πραγμάτων απαιτεί αφιερωμένους εκτροφείς και κριτές, χειριστές με κρίση και επίγνωση και κοινό με γνώση. Το σπορ μας δεν αξίζει τίποτα λιγότερο από το καλύτερο των προθέσεων μας.

Υπάρχει μόνο ένα πρότυπο! Ο «επικρατέστερος τύπος φυλής» και ο «δημοφιλής τύπος φυλής» είναι σαν την «γεύση του μήνα»…εφήμερος!

Οι εκτροφείς, οι κριτές και οι εκθέτες έχουν ευθύνη να προστατέψουν τα πρότυπα της φυλής τους!

Το παιχνίδι είναι μια σημαντική και πολυδιάστατη διαδικασία για την ζωή και εξέλιξη του σκύλου. Παρόλα αυτά όμως, δεν θα αποτελέσει το αντικείμενο του συγκεκριμένου άρθρου.

Εδώ θα ασχοληθούμε με το «παιχνίδι» που εμείς παίζουμε χρησιμοποιώντας τον σκύλο σαν το «παιχνίδι» μας…Ο μικρός θεός και το πιο εύπλαστο δημιούργημα του!

Το ποσοστό που επηρεάσαμε και συνεχίζουμε να επηρεάζουμε την εμφάνιση του σκύλου είναι από τα πιο εύκολα που μπορούμε να παρατηρήσουμε. Πάνω από 400 φυλές σκύλων με πολύ διαφορετική μορφολογία και σίγουρα, στις περισσότερες των περιπτώσεων, αρκετά διαφοροποιημένη από αυτή του πρόγονου λύκου. Οι αλλαγές όμως που επιφέρουν οι «παρεμβολές» μας φτάνουν ακόμα παραπέρα.

Για πρώτη φορά επιστήμονες έδειξαν πως η επιλεκτική αναπαραγωγή του κατοικίδιου σκύλου αλλάζει και τον εγκέφαλο του σκύλου.

Ο εγκέφαλος πολλών βραχύρυγχων φυλών έχει «μετατοπιστεί», έχει «γυρίσει» σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και 15 μοίρες προς τα εμπρός, ταυτόχρονα με μια φανερή μετατόπιση της περιοχής του εγκεφάλου που ελέγχει την όσφρηση.

Οι μεγάλες διαφορές και μορφές που έχει το κρανίο του σκύλου από φυλή σε φυλή ή από τύπο σκύλου σε κάποιον άλλο τύπο, έχουν ένα «παρελθόν» περίπου 12.000 ετών επιλεκτικής αναπαραγωγής για συγκεκριμένες εργασίες και λειτουργίες ή απλά για μορφολογικά (αισθητικά) χαρακτηριστικά.

Οι ανακαλύψεις τόσο μεγάλων και δραματικών αλλαγών στον εγκέφαλο του σκύλου «γεννούν» άπειρα ερωτήματα για τον αντίκτυπο όλων αυτών των αλλαγών στην συμπεριφορά, τον χαρακτήρα και το ταμπεραμέντο του σκύλου.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου του New South Wales σε συνεργασία με άλλους από το πανεπιστήμιο του Sidney έχουν εκπονήσει σχετική και λεπτομερής μελέτη από το 2010.

Κανένα άλλο είδος ζώου δεν έχει «δεθεί» τόσο πολύ με τον άνθρωπο και κανένα άλλο ζώο δεν χαίρει τόσης «αγάπης» και «φροντίδας» από τον άνθρωπο. Ταυτόχρονα όμως, κανένα άλλο ζώο δεν έχει «ταλαιπωρηθεί» τόσο πολύ και δεν έχει δεχθεί τόσο δραματικές αλλαγές και παρεμβολές στην βιολογία του μέσω της αναπαραγωγής. Όλη αυτή η ποικιλότητα υποδηλώνει μια τρομερή «πλαστικότητα» στο γονιδίωμα του σκύλου.

«Έχουμε εντοπίσει πολλούς και ανεξάρτητους συσχετισμούς μεταξύ του σχήματος του κρανίου και του μεγέθους του με την μετατόπιση του εγκεφάλου και την θέση του οσφρητικού λοβού.

Όσο το κρανίο του σκύλου αλλάζει σχήμα και γίνεται πιο επίπεδο – σαν του Pug π.χ. – ο εγκέφαλος μετατοπίζεται προς τα εμπρός και ο οσφρητικός λοβός προς τα κάτω, στα χαμηλά επίπεδα του κρανίου.

Οι σκύλοι φαίνεται πως είναι αρκετά «δεκτικοί» στις ανθρώπινες παρεμβάσεις και τα αποτελέσματα της επιλεκτικής αναπαραγωγής έχουν άμεση «ανταπόκριση» στην ανατομία και φυσιολογία του σκύλου. Είναι εντυπωσιακό πως ο εγκέφαλος του σκύλου μπορεί να «αντέξει» και να προσαρμοστεί σε τόσο μεγάλες αλλαγές στο σχήμα και στο μέγεθος του κρανίου. Είναι κάτι που δεν έχει παρατηρηθεί σε άλλο είδος» όπως λέει ο κος Michael Valenzuela από το UNSW και την έδρα της Ψυχιατρικής.

Τα παθολογικά «αντίκτυπα» των παρεμβάσεων μας όπως οι εγκεφαλίτιδες στα Pug ή η δυσπλασία του ισχύου στα German Shepherds για παράδειγμα, είναι γνωστές. Λίγα όμως γνωρίζαμε για τις συνέπειες των παρεμβάσεων αυτών στον εγκέφαλο του σκύλου και κατά συνέπεια την «ψυχολογία» και των τρόπο που αντιλαμβάνεται και «μεταφράζει» το περιβάλλον και τον κόσμο.

Ο Paul Mc Greevy από το πανεπιστήμιο του Sydney «Υποστηρίζουμε πως ο σκύλος ζει σε ένα κόσμο οσμών, τα ευρήματα αυτά όμως μας δείχνουν αρκετά πειστικά πως ο κόσμος οσμών ενός σκύλου μπορεί να είναι τελείως διαφορετικός από τον κόσμο οσμών κάποιου άλλου.»

Ακόμα όμως και ο τρόπος που αλληλεπιδρούμε και «συνεργαζόμαστε’ με τα σκυλιά διαφοροποιεί και τον τρόπο ή την ποιότητα που αυτά αντιλαμβάνονται περιβάλλον και ερεθίσματα.

Σκύλοι που έχουν επιλεγεί και εκτραφεί για να εργάζονται με οπτική επαφή με τον άνθρωπο, είναι πολύ πιο ικανά στο να «διαβάσουν» και να αντιληφθούν χειρονομίες σε αντίθεση με αυτά που εργάζονται μόνα τους, χωρίς ανθρώπινη επίβλεψη.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν πως σκυλιά δείκτες, σκυλιά που οδηγούν πρόβατα ή σκυλιά που κάνουν aport μπορούν να ερμηνεύσουν και να αντιληφθούν χειρονομίες ανθρώπινες και εντολές που δίνονται με νεύματα από ότι σκύλοι δίωξης, σκύλοι που κυνηγούν σε λαγούμια, οδηγούν έλκηθρα ή σκύλοι που προστατεύουν κοπάδια και ζώα. Οι δεύτεροι έχουν μάθει να «δουλεύουν» ανεξάρτητοι από την ανθρώπινη παρουσία και να παίρνουν πρωτοβουλίες.

Επίσης, οι σκύλοι που είχαν κοντότερο ρύγχος και μάτια τοποθετημένα περισσότερο κεντρικά έδειξαν να είναι κατά πολύ ικανότεροι στο να αντιληφθούν νοήματα σε σχέση με τους σκύλους με μακρύ ρύγχος και μάτια τοποθετημένα στο πλάι. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε μια καλύτερη, «αποδοτικότερη» τοποθέτηση των ματιών και καλύτερη τοποθέτηση του αμφιβληστροειδούς που ευνοεί την δυνατότητα εστίασης και οξύτητας της όρασης.

Σε συνδυασμό και με τα ευρήματα της παραπάνω έρευνας και την ανακάλυψη της μετατόπισης του οσφρητικού λοβού, κάποιες φυλές αρχίζουν να «στηρίζονται» περισσότερο στην όραση από ότι στην όσφρηση, ενώ άλλες παραμένουν αρκετά ικανότερες στην… «μύτη».

«Οι παρατηρήσεις αυτές στον σκύλο και τις «επικοινωνιακές» του ικανότητες, μας δίνει στοιχεία ακόμα και για την πορεία της ανθρώπινης επικοινωνίας μέσα στα χρόνια» σημειώνει η Marta Cacsi από το πανεπιστήμιο Eotvos της Ουγγαρίας, που μαζί με την ομάδα της μελέτησαν την απόδοση των σκύλων, διαφόρων φυλών αλλά και ημίαιμων, στην αντίληψη χειρονομιών.

Τελικά, ο σκύλος αποδεικνύετε ένα πολύ εντυπωσιακό και ενδιαφέρον «παιχνίδι», αλλά πόσο θα πρέπει να σεβαστούμε το «παιχνίδι» μας;

Που θα βάλουμε όρια και κανόνες στο «παιχνίδι» μας και εν τέλει πως θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε για το κοινό μας «καλό» (ανθρώπου και σκύλου) τις γνώσεις που μας δίνουν οι δικοί μας «πειραματισμοί» και οι παρεμβάσεις σε συνδυασμό με την «υπομονή», την «δεκτικότητα» και την αδυναμία, ίσως, του σκύλου να αντιδράσει;