Home Tags Posts tagged with "επιλογές"

επιλογές

Το πρόσφατο, πολύ δυσάρεστο, τραγικό περιστατικό με το πεντάχρονο παιδάκι που έχασε την ζωή του είναι ίσως το πρώτο με αυτή την κατάληξη που έχει συμβεί στην χώρα μας. Δυστυχώς, για κάποιους από εμάς που ασχολούμαστε με το θέμα «σκύλος», με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αυτό ήταν ένα γεγονός που «περίμενε να γίνει» και από τύχη δεν είναι αρκετά συχνότερο. Δεν θα αναλύσουμε, ούτε και θα ασχοληθούμε συγκεκριμένα με το περιστατικό της Κοζάνης. Δεν θα είχε καμία αξία και κανένα νόημα και αρκεί μόνο να εκφράσουμε την βαθιά μας λύπη.

Για όσους περιμένουν να διαβάσουν για «επικίνδυνα σκυλιά», να δουν λίστες και κατατάξεις επικινδυνότητας φυλών, να διαβάσουν για σαγόνια που «κλειδώνουν» και σκυλιά που «κάνουν μόνο για φύλακες» να προτείνουμε να κλείσουν το άρθρο και να προχωρήσουν σε κάτι άλλο διότι δεν θα ικανοποιηθούν. Επίσης, δεν θα ικανοποιηθούν όσοι περιμένουν να διαβάσουν για το πόσο «γλυκούλικα» είναι όλα τα σκυλάκια και πως το μόνο που χρειάζεται ο κάθε σκύλος, ανεξάρτητα της φυλής, του τύπου, του μεγέθους ή της ιδιοσυγκρασίας του είναι «αγάπη και μια αγκαλιά και όλα θα πάνε καλά»…

Το να προσπαθήσουμε γρήγορα και απλοϊκά να πούμε «τι φταίει» θα ήταν τουλάχιστον γελοίο! Θα ήταν λάθος να προσεγγίσουμε το θέμα από πλευράς φυλών και καταλληλότητας αυτών για «αστική συμβίωση», όπως λάθος θα ήταν να «ρίξουμε όλα τα βάρη» στον «κακό ιδιοκτήτη» που δε μεγάλωσε σωστά τον σκύλο του, τον κακοποίησε ή τον εκπαίδευσε λάθος, κλπ. Αυτό το αποτέλεσμα, ακόμα και αν δεν είναι ο θάνατος ενός παιδιού ή ενός ενήλικα μα ένας πολύ σοβαρός τραυματισμός, δεν είναι μονοπαραγοντικό αλλά πολυπαραγοντικό. Είναι πολλά μικρά λάθη που γίνονται σταδιακά, περνούν απαρατήρητα ή κρίνονται ως ασήμαντα, συσσωρεύονται και αρκεί μια «σπίθα» για να μας δώσει την «έκρηξη».

Τα λάθη ξεκινούν ακόμα και πριν από την εκπαίδευση και την υπερτιμημένη και παρανοημένη «κοινωνικοποίηση» του κουταβιού, που κάποιοι θα βιάζονταν να υπογραμμίσουν. Τα λάθη ξεκινούν ακόμα πιο πριν και από την επιλογή σκύλου που κάποιοι πιο «υποψιασμένοι» μπορεί να επεσήμαναν. Τα λάθη ξεκινούν από τους λόγους και τα κίνητρα που μας ωθούν να αποκτήσουμε σκύλο και από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την «ιδιοκτησία ενός σκύλου» εν γένει.

Τις περισσότερες φορές ακούμε ή διαβάζουμε ανθρώπους να θέλουν «ένα σκύλο για τα παιδιά», «ένα σκύλο για διαμέρισμα», «ένα σκύλο για οικογένεια», «ένα σκύλο που να μην χρειάζεται πολύ άσκηση» και πολύ σύνηθες και «σημείο των καιρών»… «ένα σκύλο φύλακα». Μπαίνουν, δηλαδή, μπροστά στην απόφαση μας να αποκτήσουμε σκύλο ανάγκες μας, πόθοι μας για μια εικόνα της κατοχής σκύλου (ο σκύλος και η οικογένεια, όλοι ευτυχισμένοι… ο σκύλος που παίζει ανέμελα με τα παιδιά, κ.α.), ανασφάλειες που η κοινωνία μας προκαλεί (ανάγκη για συναναστροφή, αναγνώριση, επιβεβαίωση μέσω του σκύλου ή ανάγκη να νιώσουμε ασφάλεια). Μέσα σε όλα αυτά ξεχνάμε πως ο σκύλος δεν είναι κάτι το υποχρεωτικό και πως για όλα τα παραπάνω υπάρχουν καλύτερα «οχήματα» από τον σκύλο, λιγότερο απαιτητικά και με μικρότερο ρίσκο αποτυχίας, σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Κάποιοι έχουν μια παρεξηγημένη έννοια της «ελευθερίας» και της «φυσικής ζωής» στο μυαλό τους και άλλοι μια στρεβλή έννοια της «πειθαρχίας» και του «αρχηγού». Πάνω από όλα ο σκύλος πρέπει να είναι απόλυτα ενταγμένος στην ανθρώπινη κοινωνία μας και η κατοχή του, η συμβίωση μας μαζί του να έχει ως αξίωμα τον σεβασμό σε δύο επίπεδα, τον σεβασμό στην φύση του σκύλου και τον σεβασμό στον συνάνθρωπο μας.

Θα μπορούσαμε να αναλύσουμε αρκετά τα λάθη και τις παρανοήσεις σε αυτό το επίπεδο, μα για το συγκεκριμένο άρθρο είναι πιο χρήσιμο να περάσουμε στο επόμενο στάδιο. Το στάδιο της απόκτησης σκύλου που είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, συγκεχυμένο με το προηγούμενο. Δεν έχουμε καταλάβει τι σημαίνει επιλέγω συγκεκριμένη φυλή ή τύπο σκύλου και για ποιους λόγους, πότε αυτό έχει σημασία και πότε δεν έχει, δεν έχουμε καταλάβει τι σημαίνει γνωρίζω το γενεαλόγιο του σκύλου μου και τους προγόνους του και που αυτό έχει σημασία, τι σημαίνει γνωρίζω την ιστορία και τα χαρακτηριστικά της φυλής που επιθυμώ, τι σημαίνει «παίρνω σκυλάκι από το φίλο που τα ζευγάρωσε», «το πήρα από το κατάστημα της γειτονιάς», «το πήρα από καλό εκτροφείο με γονείς πρωταθλητές» και που αυτά έχουν σημασία και που όχι…

Τις περισσότερες φορές μένουμε απλά στο «φαίνεσθαι» σε κάθε επίπεδο. Μένουμε στην εμφάνιση του σκύλου που μας αρέσει, στο πόσο μας εντυπωσιάζει, μένουμε στο πόσο μας εντυπωσιάζουν μεμονωμένες εικόνες και στιγμιότυπα αυτών των σκύλων σε βιβλία, βίντεο, συναντήσεις ή αφηγήσεις, μένουμε στο πόσο μας εντυπωσιάζει ο μύθος της ιστορίας της φυλής, μένουμε στο πόσο μας εντυπωσιάζει ο πωλητής στο κατάστημα ή ο πωλητής εκτροφέας… Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τις εντυπώσεις και τους εντυπωσιασμούς και να κοιτάμε στοιχεία, γεγονότα, αριθμούς και να συζητούμε περισσότερο με αυτούς που δεν μας λένε αυτά που θέλουμε να ακούσουμε, να ζητάμε περισσότερες πληροφορίες από αυτούς που μας «δυσαρεστούν», που δεν μας αρέσουν οι απαντήσεις τους.

Έτσι γρήγορα και επιγραμματικά φτάνουμε στο στάδιο ένταξης και εισαγωγής του σκύλου στην ζωή μας, στο στάδιο της εκπαίδευσης του και της «καημένης» κοινωνικοποίησης. Το κουταβάκι που αποκτήσαμε και πρωταρχικός του ρόλος θα είναι η συντροφιά και η συμβίωση με εμάς και τους γύρω μας δεν έχει κάποιο υποχθόνιο και σατανικό σχέδιο να μας εξουσιάσει ή να μας σκοτώσει, δεν έχει σκοπό να βλάψει εμάς ή κάποιον άλλο. Μπορεί όμως να φτάσουμε εκεί αν δεν γνωρίζουμε ήδη ή δεν έχουμε την διάθεση να μάθουμε να επικοινωνούμε με τον σκύλο μας και ιδιαίτερα αν έχουν προηγηθεί και λάθη, μικρά ή μεγάλα, στα προηγούμενα στάδια. Δεν χρειάζεται να «σπάσουμε τον τσαμπουκά» ή να «δείξουμε ποιος είναι αρχηγός» για τον ίδιο λόγο που δεν πρέπει να πιστεύουμε πως όλα θα κυλήσουν υπέροχα αν «αγκαλιάζουμε και φιλάμε συνέχεια το σκύλο μας» και αν τον «αγαπάμε». Δεν είναι κακό μα απαραίτητο να μάθουμε τους τρόπους που οι σκύλοι επικοινωνούν και συνδιαλέγονται, πρέπει να κατανοήσουμε και να σεβαστούμε την φύση τους, να είμαστε δίκαιοι μαζί τους… Δίκαιοι στην αυστηρότητα και την τρυφερότητα μας.

Κοινωνικοποίηση δεν είναι «πάω τον σκύλο μου στην πλατεία που έχει σκυλάκια και παιδάκια και πολλούς ανθρώπους για να γίνει… κοινωνικός»… Η κοινωνικοποίηση, όταν αναφέρεται στα σκυλιά, δεν σημαίνει να πηγαίνεις σε parties και clubs. Κοινωνικοποίηση είναι η μεθοδική και σταδιακή εισαγωγή του σκύλου σε ερεθίσματα που πρόκειται ή μπορεί να συναντήσει και να αντιμετωπίσει, η αξιολόγηση της αντίδρασης τους σε σχέση με τον τύπο ή την φυλή του και η αντιμετώπιση ή το «φινίρισμα» αυτής της αντίδρασης από μέρους μας ώστε να εξασφαλίζει μια, όσο το δυνατόν, καλύτερη συμβίωση και προσαρμογή του σκύλου με εμάς και τον περίγυρο μας.

Ο σκύλος μας μπορεί (και είναι μάλλον φυσιολογικό) να μην ανέχεται κάθε σκύλο να τον καβαλά ή κάθε περαστικό να τον χαϊδεύει μα εμείς θα πρέπει να γνωρίσουμε ποιες είναι οι αντιδράσεις του και αν είναι ακραίες, να μην τις δεχτούμε απλά και να συνεχίσουμε διότι «έτσι είναι» μα να δουλέψουμε ώστε να απομακρυνθούμε από τα άκρα, να απομακρυνθούμε από το ρίσκο «τραγικού συμβάντος», να αποκτήσουμε περισσότερο έλεγχο της κατάστασης, να εξομαλύνουμε την κατάσταση και να σεβαστούμε τις ιδιαιτερότητες του σκύλου μας μα και τον συνάνθρωπο μας.

Σαν τελικό στάδιο έρχεται αυτό της καθημερινότητας, του τρόπου ζωής μας, του τι θεωρούμε δικαίωμα και τι υποχρέωση, του τι θεωρούμε δεδομένο μα και τι τελικά είναι δεδομένο. Βασικοί κανόνες όπως:

  1. Ο σκύλος είναι πάντα με λουρί (δεμένος) σε δημοσίους χώρους μα και ιδιωτικούς όταν υπάρχουν πολλά άγνωστα πρόσωπα, παιδιά ή απρόσμενες καταστάσεις.
  2. Ο σκύλος μας πρέπει να γνωρίζει βασικές εντολές και μέσα σε αυτές να είναι και το «Μη» και «Άστο».
  3. Ο σκύλος μας δεν θα πρέπει να μένει χωρίς επίβλεψη με πολύ μικρά παιδιά, ακόμα και αν είναι δικά μας.
  4. Ο σκύλος μας θα πρέπει να γνωρίζει (να του έχουμε δείξει) πως και πόσο να χρησιμοποιεί το στόμα του στο παιχνίδι.
  5. Ο σκύλος μας θα πρέπει να γνωρίζει να συμπεριφέρεται ανάλογα σε παιδιά και ηλικιωμένους, ανθρώπους που κινούνται ή συμπεριφέρονται διαφορετικά από τον μέσο όρο.
  6. Ο σκύλος μας θα πρέπει να έχει αρκετή και κατάλληλη εκτόνωση, τόσο σωματική όσο και πνευματική.
  7. Εμείς θα πρέπει να γνωρίζουμε τις πιθανές αντιδράσεις του σκύλου μας σε καταστάσεις που θα τον εκθέσουμε.
  8. Εμείς θα πρέπει να έχουμε μιλήσει και να μην σταματάμε να μιλάμε και να διδάσκουμε μικρούς και μεγάλους για το πως προσεγγίζουμε, πως παίζουμε και πως συμπεριφερόμαστε σε ένα σκύλο.
  9. Εμείς θα πρέπει να διαβάζουμε και να αναγνωρίζουμε τα σημάδια του στρες στον σκύλο μας και πότε αρχίζει να δυσφορεί με κάτι. Πάντα υπάρχουν σημάδια που οι περισσότεροι δεν γνωρίσουν και δεν παρατηρούν. Θα πρέπει να επεμβαίνουμε κατευναστικά τότε.

Έτσι, λοιπόν, πίσω από κάθε επικίνδυνο ή πιθανά επικίνδυνο σκύλο, «κρύβονται» πολλοί άνθρωποι που έδρασαν ανεύθυνα και επικίνδυνα. Από άγνοια, από βλακεία, από ανευθυνότητα. Όταν βρισκόμαστε μπροστά από ένα τόσο τραγικό γεγονός, σαν αυτό που συνέβει πριν λίγες μέρες, βλέπουμε μόνο την «κορυφή του παγόβουνου», το αποτέλεσμα πολλών, διαδοχικών, συσσωρευμένων λαθών που οδήγησαν σε αυτό. Ας πάψουμε να παίρνουμε αψήφιστα και ελαφρά τις επιλογές μας (ποιος σκύλος μας αρέσει, γιατί, από που θα τον πάρουμε, πως και που θα τον εκπαιδεύσουμε, κ.α.), ας πάψουμε να θεωρούμε μικρά, ασήμαντα ή και χαριτωμένα κάποια πράγματα, ας πάψουμε να επικεντρωνόμαστε σε επουσιώδη και πλασματικά, όπως η ανάγκη για σκύλους «άγριους φύλακες» και ας μην περιμένουμε να (συλ)λυπηθούμε όταν κάτι τέτοιο «ξεσπά».

Ο Γιώργος μόλις είχε πάρει τον Απάτσι, ένα κουταβάκι 9 μηνών ράτσας American Pit Bull Terrier και τον είχε βγάλει την πρώτη του βόλτα. Με τα αυτιά του να αιωρούνται ανέμελα και το βλέμμα του Γκούφυ ήταν ο αποδέκτης πολλών βλεμμάτων. Σε κάποια στιγμή ένα κοριτσάκι τον πλησίασε και τον χάιδεψε στο κεφάλι… «Μαμά κοίτα ένα κουταβάκι;»

Η μαμά πλησίασε και αναφώνησε «Αυτό δεν είναι κουταβάκι!…Είναι Πιτ Μπουλ!…Έλα εδώ γρήγορα!».

Η Βίκυ, μετά από αρκετό ψάξιμο και αναμονή, πήρε στα χέρια της το Cane Corso κουταβάκι της. Μαύρο,γυαλιστερό τρίχωμα και λαμπερά μάτια.

Σε μια επίσκεψη σε φιλικό σπίτι και ενώ είχε πάρει μαζί και τον Cezar, κάποιος σχολίασε «Αυτός ο σκύλος θα σε φάει ζωντανή!».

Όλοι όσοι έχουμε ή είχαμε σκυλιά που ανήκουν σε φυλές «δυναμικές» και έχουν χαρακτηριστεί «επικίνδυνα», έχουμε ακούσει παρόμοια σχόλια.

Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε αυτή την άποψη ή έστω να διασφαλίσουμε ένα πιο σίγουρο μέλλον για τις φυλές που αγαπάμε.

1. Ας είμαστε ρεαλιστές

Ας μην αρνούμαστε πεισματικά τα ελαττώματα ή ιδιαίτερα γνωρίσματα της φυλής μας. Σίγουρα πολλές από τις «κατηγορίες» είναι αναληθείς ή υπερβολικές. Οι περισσότερες μάλλον, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα σκυλιά ποτέ δεν είναι επικίνδυνα.

Τα APBT, Perro de pressa Canario, Fila Brasileiro, Dogo Argentino, Rottweiler και άλλα πολλά, έχουν εμπλακεί σε σκυλοκαυγάδες και σε επιθέσεις σε ανθρώπους, πολλές φορές με πολύ σοβαρές συνέπειες.

Μιλάμε για πολύ δυνατά σκυλιά, με μεγάλη επιμονή και «ξεροκεφαλιά».

Ας μη κάνουμε τα «στραβά μάτια» στα σημάδια τέτοιων συμπεριφορών και να θυμόμαστε πάντα πως τα σκυλιά αλλάζουν με την ενηλικίωση. Το γλυκούλικο, χαζοχαρούμενο, «φιλειρηνικό» κουταβάκι μπορεί να μην είναι τόσο «διαλλακτικό» όταν θα φτάσει τους 18 μήνες.

Μη παραβλέπετε τα σημάδια επιθετικότητας ως «μικρόελαττώματα» ή απλά να τα σημειώνετε ως λάθη και «βλακεία» του άλλου σκύλου και του άλλου ιδιοκτήτη.

Η συμπεριφορά έχει και κληρονομική διάθεση.

Για αυτό τον λόγο τα Retrievers (Θηραματοφόροι) ανακτούν το θήραμα, τα Pointers (Δείκτες) το δείχνουν και τα κυνηγόσκυλα το κυνηγούν. Τα APBT’s εκτράφηκαν χρόνια για να μάχονται με ταύρους και άλλα σκυλιά, το ίδιο τα Tosa Inu, τα Perro de presa Canario, κ.α. Όπως κάποια εκτράφηκαν σαν man stopers ταυτόχρονα (Fila, Rottweiler, Cane Corso, etc.).

Οι εκτροφείς μπορούν, εάν θέλουν, να μετριάσουν και να ελέγξουν αυτές τις συμπεριφορές μέσα από την επιλεκτική αναπαραγωγή. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να ενισχύουμε ΜΟΝΟ αυτούς τους εκτροφείς, που φροντίζουν να έχουν ισορροπημένα σκυλιά.

Βέβαια μην αφήνετε το καλό γενεαλογικό δέντρο και τον έγκριτο εκτροφέα να σας παρασύρει σε μια λανθασμένη αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς. Πάντα πρέπει να έχετε τα «μάτια ορθάνοιχτα».

2. Ας αποφύγουμε τα πάρκα και τις πλατείες με τα πολλά σκυλιά

Είναι υπέροχο ο σκύλος σου να παίζει και να συναναστρέφεται με δεκάδες άλλα σκυλιά, αλλά είναι εξίσου αφύσικο για κάποια ζώα. Στο πάρκο, πέρα από χαρές και παιχνίδια, θα ξεκινήσουν και καυγάδες.

Το APBT σας, Perro de pressa Canario σας, Fila Brasileiro σας κλπ., μπορεί να μην είναι αυτό που θα αρχίσει τον καυγά αλλά σίγουρα θα είναι αυτό που θα τον τελειώσει και με σοβαρές συνέπειες για το άλλο ζώο.

Μπορεί να μοιάζει άδικο το να αφαιρείτε από τον σκύλο σας αυτή την χαρά, αλλά είναι το ασφαλέστερο που μπορείτε να κάνετε για να έχετε καλό μέλλον. Ας περιοριστείτε σε βόλτες με σκυλιά που γνωρίζετε 100%, σε ελεγχόμενα μέρη και με τα «μάτια σας 14».

3. Λάβετε μέτρα

Τι και αν, παρ’ όλες τις προσπάθειες σας, ο σκύλος σας είναι επιθετικός σε ζώα ή ανθρώπους;

Μπορείτε να ρισκάρετε περιμένοντας πως θα εξελιχθεί ή μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιον επαγγελματία να σας βοηθήσει.

Επίσης βεβαιώνετε πως ο σκύλος σας ΠΟΤΕ δεν κυκλοφορεί ελεύθερος. Βεβαιώνετε πως δεν μπορεί να ξεφύγει από φράκτες, αυλές, μπαλκόνια και να προκαλέσει ατυχήματα και φροντίστε να το κάνετε σωστά γιατί μπορεί να μην έχετε δεύτερη ευκαιρία.

4. Η στείρωση βοηθά

Εκτός από το ότι θα ήταν καλύτερο να στειρώνουμε τα σκυλιά μας για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα και το πρόβλημα των παρατημένων, ταλαιπωρημένων, αδέσποτων σκύλων, είναι και μια κίνηση που μπορεί να προσφέρει σε θέματα συμπεριφοράς και επιθετικότητας. Λιγότερη τεστοστερόνη, λιγότερη επιθετικότητα.

Ακόμα και πολλές θηλυκές, που «αγριεύουν» ιδιαίτερα τις μέρες της περιόδου, επωφελούνται από την στείρωση.

5. Πρώιμη κοινωνικοποίηση

Η κοινωνικοποίηση είναι απαραίτητη και σημαντική για κάθε κουτάβι. Ακόμα περισσότερο για τις φυλές που αναφέρομαι.

Οι πρώτοι μήνες της ζωής του κουταβιού και οι πρώτες εμπειρίες του είναι και αυτές που «σημαδεύουν» την εξέλιξη του αργότερα. Αυτοί οι πρώτοι μήνες μπορεί να κάνουν την διαφορά από ένα σκύλο που κινείτε και αντιδρά φιλικά σε άγνωστους ανθρώπους και ζώα, σε ένα σκύλο που είναι φοβικός, ντροπαλός, επιθετικός και απρόβλεπτος.

Ο σκύλος πρέπει να έρχεται σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και αρκετά σκυλιά, πάντα κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες.

6. Απαραίτητη η βασική υπακοή

Κάθε σκύλος πρέπει να γνωρίζει βασική υπακοή. Εντολές βασικές, που θα τον καθιστούν ελεγχόμενο. Πολύ περισσότερο φυλές όπως APBT, Perro de pressa Canario, Fila Brasileiro, Rottweiler, κλπ. Τα σκυλιά αυτά μπορούν εύκολα να φοβίσουν κάποιον μόνο και μόνο πηδώντας επάνω του και έτσι να δημιουργήσουν λανθασμένες εντυπώσεις που θα οδηγήσουν σε εχθρική αντιμετώπιση.

Το ότι μοιάζει εύκολη, δε σημαίνει πως είναι κιόλας!

Για αυτό τον λόγο καλό θα ήταν να θεωρούμε πως ένας καλός εκπαιδευτής μας είναι όσο απαραίτητος κι ένας καλός κτηνίατρος.

7. Καλή εντύπωση

Οι άνθρωποι προσέχουν αυτά τα σκυλιά κυρίως όταν κάνουν κάτι «κακό», κάτι που επιβεβαιώνει την φήμη τους. Σιγουρευτείτε πως ο σκύλος σας δίνει το καλό παράδειγμα!

Μη δίνετε αφορμή για σχόλια και παράπονα προσπαθώντας να επιδείξετε την ρώμη, το ταμπεραμέντο και τις «ικανότητες» του σκύλου σας απέναντι σε άλλα ζώα ή ανθρώπους.

Εσείς και ο σκύλος σας είστε οι πρεσβευτές της φυλής και αυτό σημαίνει extra ευθύνη και μεγάλη προσοχή.

Να επιδυκνείετε το πόσο ισορροπημένο και καλό χαρακτήρα έχει ο σκύλος σας, χωρίς να τον αφήνετε να γρυλίζει, αγριεύει, γαβγίζει προς τρίτους για να δείξετε τις «ικανότητες» του.

Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τον φόβο προς τα σκυλιά, χρειάζονται τον σεβασμό και την αγάπη.

8. Ασχοληθείτε!

Ασχοληθείτε με τον σκύλο σας σε σπορ ή άλλες δραστηριότητες.

Διοχετεύστε την ενέργεια του, σωστά και ελεγχόμενα και απασχολήστε το πνεύμα και το σώμα του όσο το δυνατόν περισσότερο. Επίσης, πολύ καλή ιδέα, για σκυλιά με «φήμη», είναι η ενασχόληση με κοινωφελής δραστηριότητες, όπως επισκέψεις σε ιδρύματα, σχολεία, νοσοκομεία και η δραστηριοποίηση σε φιλοζωικές οργανώσεις.

9. Καταδικάστε και καταγγείλετε

Υπάρχουν πολλές πιθανότητες, όταν κατέχετε μια τέτοια φυλή, να σας πλησιάσουν άνθρωποι που ασχολούνται ή θα ήθελαν να ασχοληθούν με κυνομαχίες ή άλλου τέτοιου είδους παράνομες και επικίνδυνες δραστηριότητες.

Μην αφήνετε το θέμα έτσι!

Υπάρχουν τρόποι να «κινηθείτε» και να δώσετε ένα ισχυρό πλήγμα σε τέτοιες δραστηριότητες που μόνο κακό έχουν να κάνουν στην φυλή που αγαπάτε.

10. Διαδώστε το!

Προσπαθήστε να ενημερώνετε και άλλους για την ευθύνη που έχουν απέναντι σε τέτοια σκυλιά. Αποτρέψετε άπειρους ανθρώπους ή ακατάλληλους στο να αποκτήσουν ένα τέτοιο σκύλο. Προσπαθήστε να ενημερώνετε με κάθε δυνατό τρόπο (media, internet, συζητήσεις, σεμινάρια) και με υπομονή και επιμονή.

Αυτοί είναι 10 τρόποι που μπορείτε να βοηθήσετε τις φυλές που πραγματικά αγαπάτε.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι, αλλά είναι μια καλή αρχή!

Οι σινεφίλ θα κάνουν άμεσους συνειρμούς με εκείνη την ταινία μυστηρίου και σιωπής του Jim Jarmousch. Ένας μοναχικός, περίεργος ξένος που δεν μιλά Ισπανικά και μέσα σε όλα μια ποιητική σκηνή με ένα flamengo και τον τραγουδιστή να τραγουδά «El que se tenga por grande»…

Για τους «κυνοφίλ» όμως τι μπορεί να σημαίνει;

Ποια μπορεί να είναι τα «όρια του ελέγχου»;

Ποια τα «όρια των επιλογών»;

Ποιος και γιατί θέτει όρια;

Με μια πρώτη ματιά, κάποιος θα έλεγε πως ο κάθε ένας κάνει και μπορεί να κάνει, ότι επιθυμεί…Ιδιαίτερα σε σχέση με το σκυλί (και το παιδί) του…Είναι όμως έτσι;

Μπορεί ο σεβασμός να είναι «a la carte» ή τα δικαιώματα να έρχονται δίχως υποχρεώσεις;

Μάλλον όχι…

Το δικαίωμα του να έχουμε σκύλο και ιδιαίτερα σε ένα αστικό περιβάλλον όπως αυτό των σύγχρονων πόλεων δεν είναι ίδιο με το δικαίωμα που είχαν οι παππούδες μας να έχουν σκύλο πριν 50-60 χρόνια στα χωριά τους.

Με αυτό θέλω να πω πως το δικαίωμα συνοδεύεται από πολλές, ποικίλες και διαφορετικές υποχρεώσεις.

Για παράδειγμα, τα λιγοστά τετραγωνικά χώματος ή γκαζόν στις πόλεις δεν είναι απαραίτητα η φυσική τουαλέτα του αγαπημένου μας κατοικίδιου. Δεν ισχύει το ίδιο με αυτό που ίσχυε πριν 50 χρόνια στα μεγάλα χωράφια, τους λιγοστούς ανθρώπους και τους ακόμα λιγότερους σκύλους.

Υπάρχουν σημεία στις πόλεις μας που το ποσοστό κόπρανα/χώμα είναι 70/30 και δεν ισχύει το «Έλα μωρέ!…Λίπασμα είναι».

Μια «νέα» ευθύνη, μια «νέα» υποχρέωση», λοιπόν, για τον κυνόφιλο του σήμερα είναι να μαζεύει ΠΑΝΤΑ τα κόπρανα του σκύλου του…Όπου κι αν τα κάνει.

Δεν υπάρχει επιλογή σε αυτό, δεν υπάρχουν προϋποθέσεις και τα όρια τα βάζει η λογική και ο σεβασμός προς όλους.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η επιλογή του να «αφήνω τον σκύλο μου ελεύθερο»…και εδώ τα πράγματα έχουν αλλάξει από το 1950.

Μια νησίδα, μια πλατεία, ένα πάρκο ή ένα κοντινό βουνό ή δάσος δεν μπορεί να θεωρηθεί «τσιφλίκι» μας και να είμαστε σίγουροι πως είμαστε μόνοι μας και το ελέγχουμε. Δεν είναι δυνατόν με την πυκνότητα που είναι κατοικημένες οι πόλεις μας.

Ένας ελεύθερος σκύλος, όσο «καλός» και υπάκουος να είναι καταπατά το δικαίωμα συνανθρώπων μας να νιώθουν ασφαλείς και δείχνει να μη σεβόμαστε εμείς την πιθανότητα ύπαρξης φοβιών ή άλλων θεμάτων που εμείς δεν είμαστε σε θέση να κρίνουμε (πάντα σε λογικά πλαίσια που συνήθως ο νόμος προβλέπει).

Επίσης, δεν σκεφτόμαστε πως άλλα σκυλιά και άλλοι ιδιοκτήτες μπορεί να μην είναι τόσο «ανεκτικοί», όσο εμείς, με έναν σκύλο που πηδάει, γλύφει, λερώνει, γαβγίζει…Μπορεί το αποτέλεσμα μιας τέτοιας «συνάντησης» να είναι άσχημο με πολλούς τρόπους.

Βέβαια, σπάνια συναντάμε υπάκουους και «υπό έλεγχο» σκύλους στην χώρα μας, στην καθημερινότητα και αυτό διότι θεωρούμε δικαίωμα επιλογής μας και άλλη μια υποχρέωση ενός κυνόφιλου που ζει σε μια σύγχρονη κοινωνία…Ότι ο σκύλος θα πρέπει να έχει εκπαιδευθεί έστω στην βασική υπακοή.

Δεν είναι «επιλογή», δεν είναι «έξτρα», δεν είναι «για λίγους», δεν είναι «πολυτέλεια»…είναι ΑΝΑΓΚΗ!

Είναι αναγκαίο για την ασφάλεια την δική μας, του σκύλου μας αλλά και του περιβάλλοντος μας.

Ακόμα και η επιλογή του σκύλου που θα εισάγουμε στο σπίτι μας και κατ’επέκταση στην κοινωνία και το περιβάλλον μας δεν πρέπει να θεωρείτε μόνο «δικαίωμα μας».

Θα πρέπει στα κριτήρια μας να συνυπολογίσουμε πως ίσως δεν είναι κατάλληλος κάποιος σκύλος, κάποια φυλή για το διαμέρισμα μας, στην 6όροφη πολυκατοικία μας, με τα 8 διαμερίσματα ανά όροφο…

Όσο και αν «βομβαρδιζόμαστε» από τα Μ.Μ.Ε. για την έξαρση της εγκληματικότητας και την ανάγκη «ασφάλειας», δεν θα πρέπει να «πέφτουμε θύματα» μιας «τρομοκρατίας προς κατανάλωση» που μας επιβάλει διάφορα προϊόντα προς κατανάλωση με βασικό όργανο marketing τον τρόμο…»Το χρειάζεσαι!…Το έχεις ανάγκη!…Θα σε γλυτώσει!» και άλλα παρόμοια.