Home Tags Posts tagged with "ιστορία"

ιστορία

0

Ο Gordon Stewart ήταν ένας πλούσιος Άγγλος επιχειρηματίας, στις αρχές του 20ου αιώνα, ο οποίος έκανε την περιουσία του κυρίως πουλώντας αυτοκίνητα. Επίσης, είχε επενδύσει σε ακίνητα στο Λονδίνο όπως το περίφημο Θέατρο Strand και για την εποχή εκείνη θεωρούνταν ένας άνθρωπος με μεγάλη επιρροή και δύναμη, έχοντας ένα προφίλ πλούσιου εκκεντρικού.

Πόθος του και επιδίωξη του ήταν να δημιουργήσει το μεγαλύτερο και καλύτερο εκτροφείο Μεγάλων Δανών κάτι που μπορούμε να πούμε πως κατάφερε μια που στην έπαυλη του, στο Send του Surrey, φιλοξενούσε κάποια στιγμή περισσότερους από 500 Μεγάλους Δανούς. Στόχος του ήταν να διατηρεί Μεγάλους Δανούς όλων των χρωμάτων και πάντα πολύ καλά εκπαιδευμένους. Σκυλιά εκτροφής του έχουν κατακτήσει πολλούς τίτλους και βρίσκονται στο γενεαλογικό δέντρο (pedigree) πολλών σημερινών σκύλων.

Ο Gordon Stewart δεν αγαπούσε απλά τους Μεγάλους Δανούς, μα θεωρούσε πως είναι τα σκυλιά με την μεγαλύτερη ευφυΐα και εκπαιδευσιμότητα.

Σκύλο εκτροφής του είχε και ο Πρίγκηπας Γεώργιος, Δούκας του Κεντ (HRH Prince George, Duke of Kent), τον Ch Midas of Send (υπόξανθο αρσενικό, γεννημένο το Μάιο του 1928). Στην παρακάτω φωτογραφία απεικονίζονται ο Πρίγκηπας Γεώργιος με τον Μίδα και ο Gordon Stewart:

Prince Geogre and Midas

Παρόλο που ήταν διάσημος και πολυπράγμων στην εποχή του, τώρα είναι γνωστός μόνο στους λάτρεις των Μεγάλων Δανών. Η βιογραφία του και πολλά στοιχεία για το εκτροφείο Send έχουν γραφτεί στο «The Danes of Send Manor: The Life, Loves and Mystery of Gordon Stewart» του Robert Heal.

Παρακάτω ένα βίντεο, γυρισμένο το 1930 περίπου, όπου παρουσιάζεται ο ίδιος ο Gordon Stewart με άλλους 4 χειριστές και συνεργάτες του. Ο ένας είναι ο Bob Montgomery, υπεύθυνος εκπαιδευτής του εκτροφείου και η Audrey Field που ήταν η εκπαιδευτής και χειριστής του Ch Lancelot of Send και την ακούμε να φωνάζει «Lancelot».

Τα 4 σκυλιά που ακούν τα ονόματα τους και πλησιάζουν είναι οι : Ulana of Send (υπόξανθο, γεννημένη 2 Ιουλίου 1928), Lancelot of Send (μπλε, γεννημένος 13 Μαΐου 1928), Mona of Send (υπόξανθο, γεννημένο 29 Μαΐου 1928) και ο Jeromy of Send (υπόξανθο).

Gordon Stewart kennel Send

Αξιοπρόσεκτο, όπως και σε κάθε οπτικό υλικό εποχής, η διαφορά των σκύλων με πολλά από τα σημερινά δείγματα της φυλής. Οι σκύλοι του βίντεο δεν εμφανίζουν υπερτυπικά στοιχεία, έχουν λειτουργικό μέγεθος και κατασκευή, είναι ευκίνητα ζώα με αβίαστη κίνηση και γενικώς δεν παρουσιάζουν υπερβολές κανενός είδους.

 

0

Ο Pak Mie (Pak σημαίνει «θείος»), όπως ήταν γνωστός, ή Muhammad Azmi Ismail έφυγε από την ζωή στης 22 Μαρτίου του 2015. Ο ίδιος και η σύζυγος του Mak Intan αφιέρωσαν πάνω από 20 χρόνια της ζωής τους για να περιθάλπουν και να σώζουν αδέσποτους σκύλους και γάτες, στην Alor Setar της περιοχής Kedah, στην Μαλαισία. Το καταφύγιο δεχόταν βοήθεια και δωρεές σε χρήματα, φαγητό και φάρμακα τα τελευταία χρόνια, αλλά ο αριθμός των ζώων όλο και αυξανόταν. Τον τελευταίο καιρό είχε αυξηθεί τόσο πολύ ο αριθμός των ζώων που φιλοξενούσαν και φρόντιζαν ο Pak Mie και η σύζυγος του που ακόμα και η τροφή δεν ήταν αρκετή.

Πολλοί μιλούν για περισσότερα από 700 ζώα αν και αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη. Παραμένει ακόμη άγνωστο τι θα γίνει με αυτά τα ζώα μια που για αρκετά χρόνια ο Pak Mie βρισκόταν σε συζητήσεις με την κοινότητα για την συνεργασία της και την παροχή κάποιου κατάλληλου χώρου για φιλοξενία, μα τίποτα δεν έχει γίνει έως τώρα.

Υπάρχει αρκετή συζήτηση και κριτική γύρω από τα κίνητρα και τις συνθήκες που οδήγησαν τον Pak Mie να μαζεύει και να φροντίζει όλα αυτά τα ζώα, αλλά σίγουρα είχε την επιμονή, την υπομονή μα και το θάρρος να κάνει αυτό που θεωρούσε σωστό για τα αδέσποτα ζώα σε μια κοινωνία που δεν θεωρείται και απόλυτα φιλική προς αυτά.

Ο Pak Mie, που αποκαλούσε τον εαυτό του «ayah», δηλαδή «πατέρα» όταν μιλούσε στα ζώα του, προσπαθούσε να μειώσει και να ελέγξει τον αριθμό των αδέσποτων ζώων με την στείρωση και όχι με την θανάτωση.

Μακάρι, όσο γράφονται αυτές οι γραμμές, να έχει ήδη βρεθεί μια λύση για τα ζώα που με τόσο ζήλο φρόντιζε ο Pak Mie όσο ζούσε!

Μερικούς από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της ανθρωπότητας τους φυλάμε σε μουσεία…

με κάποιους άλλους μοιραζόμαστε την ζωή μας.

– Άγνωστος –

 

Το «ταξίδι» του Μπεν και του Ντενάλι άρχισε το 1999 όταν ο Μπεν έκανε επίσκεψη σε ένα καταφύγιο σκύλων και διάλεξε τον Ντενάλι ανάμεσα στα τόσα άλλα σκυλιά του καταφυγίου. Το πιθανότερο είναι πως κανείς τους δεν ήξερε τι ξεκινούσε εκείνη την στιγμή, το πιο όμορφο ταξίδι, δύο ζωές σαν μία.

Ο Μπεν Μούν (Ben Moon) ταξίδεψε σε πάρα πολλά μέρη και δεν αποχωρίστηκε ποτέ τον Ντενάλι από το πλάι του. Η φωτογραφική του καριέρα στηρίχθηκε στην καταγραφή και φωτογράφιση ορειβατών και σέρφερς καθώς και αρκετών διαφημιστικών για πολύ γνωστές εταιρείες, όπως οι Nau, Patagonia, Keen, και Timberland. Μα πιο πολύ ίσως του άρεσε να φωτογραφίζει τον Ντενάλι.

Όπως περιγράφει και ο Ντενάλι στην ταινία (με την βοήθεια του Μπεν), ο Μπεν ήταν ένα «ελεύθερο πνεύμα»… Ίσως αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να αναγνωρίσει και να σεβαστεί κανείς το μεγαλείο του σκύλου μέσα από την απλότητα του. Γιατί αυτό το «ταξίδι» που οι δύο τους βιώνουν είναι κάτι που όλοι μπορούν να βιώσουν, αρκεί να θέλουν.

Ταξίδεψαν πολύ, πήγαν για ψάρεμα, έκαναν γιόγκα, ο Ντενάλι βοηθούσε τον Μπεν να γνωρίσει κοπέλες, γνώρισαν διάσημους ανθρώπους, πήγαν για ιστιοπλοΐα στην έρημο…

Όλα τα ταξίδια όμως έχουν και φουρτούνες και μια μέρα, πριν 10 χρόνια περίπου σε μια κατασκήνωση τους, ο Μπεν σηκώθηκε δίπλα στην φωτιά και λιποθύμησε έχοντας και αιμορραγία από την μύτη. Η διάγνωση ήταν καρκίνος και τα πράγματα θα άλλαζαν αρκετά. Ο Ντενάλι δεν έφυγε ποτέ από το πλάι του, τον έγλυφε και μπορούσε να γευτεί τα χημικά που προσπαθούσαν να «σκοτώσουν» τον καρκίνο αλλά έμοιαζε να σκοτώνουν και τον ίδιο. «Αν κάποιος προσπαθούσε να με πάρει από το πλάι του, θα του δάγκωνα το πρόσωπο», λέει ο Ντενάλι με την βοήθεια του Μπεν.

Ο Μπεν υποβλήθηκε σε χειρουργείο για την αφαίρεση των όγκων και του έγινε κολοστομία, δηλαδή θα έπρεπε να «τα κάνει» σε ένα πλαστικό σακουλάκι που είχε πάντα συνδεδεμένο επάνω του για την υπόλοιπη ζωή του, όπως περιγράφει ο Ντενάλι στεναχωρημένος αφού ήδη έπρεπε να μαζεύει τα δικά του «κακά» σε πλαστικό σακουλάκι.

Η ασφάλεια του Μπεν δε δεχόταν να καλύψει τα έξοδα της θεραπείας και οι δυσκολίες συνεχίζονταν, μα κανένας από τους δύο δεν έδειχνε σημεία παράδοσης και θλίψης. Αφού είχαν ο ένας τον άλλον.

Ο Μπεν κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο και ο Ντενάλι δεν θα έχανε τον σύντροφο του.

Πριν λίγο καιρό όμως ο καρκίνος «χτύπησε την πόρτα» του Ντενάλι… Ο Ντενάλι δεν κατάφερε να το ξεπεράσει… Ήταν ήδη 14 ετών…

Αυτή όμως είναι μια μικρή περίληψη του «ταξιδιού» τους. Το «δέσιμο» του ανθρώπου που σεβάστηκε και κατάλαβε τον σκύλο του δεν τελειώνει όταν αυτός αφήσει το σώμα του στα 14 του χρόνια. Το «δέσιμο» και το «ταξίδι» κρατούν όσο υπάρχουν καρδιές που χτυπούν και θυμούνται αυτούς τους δύο. Όσοι έχουν ζήσει ή ζουν κάτι παρόμοιο είναι πολύ εύκολο να το κατανοήσουν.

Οι σκύλοι θα καλύψουν ένα κενό που δεν ήξερες ότι υπάρχει και θα αναδείξουν τον άνθρωπο που δεν ήξερες ότι είσαι… Άφησε τους!

Όταν το Άγριο Σκυλί έφτασε στην είσοδο της σπηλιάς, ανασήκωσε το αποξηραμένο δέρμα αλόγου με την μουσούδα του και πήρε μια μυρωδιά από το ψητό κρέας…

«Ω, Εχθρέ μου και Γυναίκα του Εχθρού μου, τι είναι αυτό που μυρίζει τόσο όμορφα σε όλο το Άγριο Δάσος;»…είπε το Άγριο Σκυλί.

Τότε η Γυναίκα πήρε ένα κόκκαλο από το ψητό και το πέταξε προς το Άγριο Σκυλί και είπε…»Αγρίμι του Άγριου Δάσους, δοκίμασε».

Το Άγριο Σκυλί καταβρόχθισε το κόκκαλο και ήταν ότι πιο νόστιμο είχε γευθεί ποτέ…»Ω, Εχθρέ μου και Γυναίκα του Εχθρού μου, δώστε μου ακόμα ένα».

Η Γυναίκα αποκρίθηκε «Αγρίμι του Άγριου Δάσους, βοήθησε τον Άντρα μου στο κυνήγι κατά την διάρκεια της ημέρας και προστάτευε αυτή την σπηλιά το βράδυ και θα σου δίνω όσα ψητά κόκαλα χρειάζεσαι»…

– από το «Η γάτα που περπατούσε» του Rudyard Kipling

Για πολλά χρόνια, η επιστημονική εξήγηση της εξημέρωσης του σκύλου δεν απείχε πολύ από τα λόγια του Κίπλινγκ. Οι άνθρωποι των σπηλαίων λεγόταν πως είχαν εξημερώσει τον λύκο, πιθανόν μεγαλώνοντας παρατημένα κουτάβια. Τα κουτάβια αυτά μεγάλωσαν για να γίνουν σύντροφοι του ανθρώπου στο κυνήγι και φύλακες της σπηλιάς που εκείνος ζούσε και με τον καιρό ζευγάρωναν με άλλους εξημερωμένους λύκους για να φτάσουμε στον σκύλο. Έτσι απλά!

Πως όμως ο πρωτόγονος άνθρωπος είχε την ιδέα να κάνει κάτι τέτοιο εξαρχής; Οι άγριοι λύκοι δεν υπήρχε περίπτωση να είχαν δείξει κάποια ένδειξη ότι θα ήταν καλοί σύντροφοι και χρήσιμοι κοντά στις σπηλιές.

Το να μεγαλώνεις κουτάβια λύκων δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Ακόμα και σύγχρονες προσπάθειες εξημέρωσης κουταβιών λύκων πρέπει να γίνουν πριν τα κουτάβια ανοίξουν τα μάτια τους, πράγμα που σημαίνει πως η γυναίκα των σπηλαίων θα έπρεπε να μεγαλώσει τα κουτάβια με… μπιμπερό.

Υπάρχει ακόμα ένα πρόβλημα με το μεγάλωμα λύκων από τον άνθρωπο… Όσο καλή δουλειά και αν κάνεις, όταν θα φτάσουν στην σεξουαλική ωριμότητα θα φύγουν. Όχι και τόσο καλός σύντροφος, ειδικά για το κυνήγι.

Μήπως κρατούσαν τους λύκους μαντρωμένους;… Αρκετά απίθανο.

Οι λύκοι είναι γνωστοί για τις αποδράσεις τους (έχουν υπάρξει αρκετά περιστατικά ακόμα και στην Ελλάδα που λύκοι απέδρασαν από πάρκα και βρέθηκαν να κυκλοφορούν ελεύθεροι ακόμα και στο κέντρο του Πειραιά και της Αθήνας) από μοντέρνες εγκαταστάσεις, πόσο μάλλον από αυτές του ανθρώπου των σπηλαίων. Ο άνθρωπος των σπηλαίων δεν είχε αλυσίδες, κάγκελα ή κλειδαριές.

Παρόλα αυτά, υπάρχει η πεποίθηση πως ο άνθρωπος δημιούργησε τον καλύτερο του φίλο με επιλεκτική αναπαραγωγή των πιο ήρεμων λύκων μέσα σε πολλές γενιές. Αυτό όμως προϋποθέτει πάρα πολλούς λύκους.

Για να πάρετε μια ιδέα πόσους, ένα Σιβηρικό πείραμα που ξεκίνησε το 1959 για την αναπαραγωγή εξημερωμένων αλεπούδων διαλέγοντας αυστηρά για ηρεμία και δεκτικότητα, μετά από 35 γενιές και 75.000 αλεπούδες, κατάφεραν να έχουν μια γραμμή φιλικών αλεπούδων από τις οποίες το 75% ζητούσαν την ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Η επιλογή και η επιλεκτική εκτροφή για ηρεμία, πραότητα και δεκτικότητα δεν είναι βραχυπρόθεσμος στόχος και δεν επιτυγχάνετε εύκολα και είναι πολύ μακρυά από τα πλάνα και τα σχέδια ενός ανθρώπου που προσπαθεί να επιβιώσει μέρα με την μέρα.

Αλλά αν ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν εξημέρωσε τον σκύλο, τότε ποιος το έκανε;… Μη μπλέξουμε πάλι τους εξωγήινους!… Ο σκύλος από μόνος του το έκανε.

Πολλοί ερευνητές και κυνολόγοι πιστεύουν πως ο σκύλος εξημέρωσε τον εαυτό του (ο λύκος της εποχής, αν προτιμάτε).

Όταν ο άνθρωπος απέκτησε μόνιμες κατοικίες, αναπόφευκτα δημιουργήθηκαν και «χωματερές», μέρη στα οποία συσσωρεύονταν τα σκουπίδια και τα υπολείμματα φαγητού. Για τους λύκους της εποχής όμως αυτά τα μέρη ήταν τεράστιοι μπουφέδες.

Το να πας να τραφείς όμως εκεί δεν ήταν ένα άθλημα για όλους, χρειαζόταν θάρρος και θράσος για να πλησιάσεις τόσο κοντά σε έναν φυσικό εχθρό και ανταγωνιστή σου. Όσοι όμως το έκαναν αυτό και διέθεταν αυτά τα χαρακτηριστικά που χρειαζόταν είχαν ένα αναπαραγωγικό αβαντάζ απέναντι στους άλλους μια που έβρισκαν σχετικά εύκολα άφθονη τροφή και όχι μόνο επιβίωναν, αλλά μεγάλωναν δυνατοί.

Με τον καιρό αυτοί οι θρασείς, πιο δεκτικοί και περισσότερο πράοι λύκοι, συνεχίζοντας να έχουν αυτό το αβαντάζ, ζευγάρωναν μεταξύ τους και δημιουργούσαν ακόμα πιο ήρεμες γενιές. Τελικά, κάποιοι από αυτούς τους λύκους έφτασαν να είναι τόσο ήρεμοι και πράοι που αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το «υπέρτατο όπλο» του σκύλου… την ζητιανιά!

Ο σκύλος έχει αυτό το καταπληκτικό χάρισμα να μπορεί να ζητιανεύει και να παρακαλάει για τα πάντα με τόσο εύστοχο τρόπο που ούτε ένα μωρό δεν μπορεί να τον συναγωνιστεί.

Ίσως δεν μάθουμε ποτέ πως ακριβώς εξημερώθηκε ο σκύλος, αλλά είμαστε πιο τυχεροί με τα ποιος, τι, που και πότε.

Στοιχεία από το DNA των σκύλων δείχνουν πως όλα τα σκυλιά προήλθαν από τον γκρίζο λύκο (όχι τον σημερινό, αλλά από ένα είδος λυκόμορφου σκύλου, ας πούμε, που δεν υπάρχει πλέον).

Επίσης, στοιχεία από το DNA δείχνουν πως η πρώιμη εξημέρωση του λύκου έλαβε χώρα σε πολλά σημεία του πλανήτη και όχι μόνο στην Ευρασία, την Ευρώπη και την Ανατολική Ασία, όπως μέχρι πρόσφατα υποστηριζόταν.

Τα παλαιότερα απολιθώματα εξημερωμένου σκύλου βρέθηκαν στις περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου και Δυτικής Ασίας, αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη.

Ο σκύλος είναι το παλαιότερο εξημερωμένο ζώο, το πρώτο ζώο που εξημερώθηκε…αλλά πότε;

Τα πράγματα εδώ δεν είναι τόσο ξεκάθαρα. Το παλαιότερο αρχαιολογικό εύρημα και στοιχείο της εξημέρωσης του σκύλου είναι 14.000 ετών, αλλά ανάλογα τις παραμέτρους που θα χρησιμοποιηθούν, στοιχεία από το DNA του σκύλου δείχνουν πως ο λύκος και ο σκύλος «ξεχώρισαν» από 15.000 εώς και 135.000 χρόνια πριν. Η ποικιλομορφία των σκύλων και η εξάπλωση τους ανά τον πλανήτη τόσο σύντομα μετά τα 15.000 χρόνια δείχνει πως η εξημέρωση είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα.

Αλλά μέχρι να έχουμε νέα αδιάψευστα στοιχεία, μπορούμε μόνο να μιλήσουμε για εξημέρωση τουλάχιστον 15.000 ετών.

Πως όμως αυτό ο «πρωτόγονος» γκρίζος λύκος έφτασε να μεταλλαχθεί από το να μας φέρνει το θήραμα στο να μας φέρνει τις παντόφλες; Πως άλλαξε τόσο ακόμα και σε εμφάνιση;

Ας πάμε πίσω σε εκείνο το Σιβηρικό πείραμα με τις αλεπούδες… Κάτι πολύ περίεργο συνέβει καθώς οι αλεπούδες άρχισαν να είναι πιο ήρεμες. Κάποιες ανέπτυξαν εξωτερικά χαρακτηριστικά πολύ αντίθετα με αυτά των αλεπούδων, όπως πλατιά και βαριά αυτιά που ήταν πεσμένα, μεγάλες άσπρες στάμπες στο τρίχωμα τους και είχαν οίστρο 2 φορές τον χρόνο, ακριβώς όπως ο σκύλος.

Με κάποιο τρόπο η επιλεκτική εκτροφή για πραότητα και ηρεμία ακούσια «επιλέγει» και άλλα χαρακτηριστικά. Οι άνθρωποι δεν ήθελαν και δεν επέλεγαν για πεσμένα αυτιά, άσπρα σημάδια, κλπ… Αυτά απλά εμφανίστηκαν.

Παρόλα αυτά, κάποια χαρακτηριστικά που δεν τα αναπτύσσει ο λύκος σίγουρα ήταν στόχος επιλογής από τον άνθρωπο.

Τα κατοικίδια σκυλιά που εξαρτώνται από τον άνθρωπο και τα σκουπίδια του ή την «ελεημοσύνη» του, δεν χρειάζονταν μεγάλο και βαρύ σκελετό, μεγάλο όγκο, τεράστια δόντια ή ακόμα και μεγάλο εγκέφαλο όπως ένας κυνηγός αγέλης, όπως ο λύκος. Όλα αυτά απαιτούν μεγαλύτερες ανάγκες σε θερμίδες και όταν τα σκουπίδια δεν ήταν αρκετά, το μικρότερο «πρωτόγονο σκυλί», με τις μικρότερες ανάγκες σε θερμίδες θα είχε το προβάδισμα στην επιβίωση.

Τα πρώτα κατοικίδια σκυλιά το πιθανότερο να είχαν την μορφή των Κογιότ και των λοιπών παριών σκύλων που επιβιώνουν ακόμα και σήμερα κοντά σε πρωτόγονες φυλές (ένα μοντέρνο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι το Μπασέντζι).

Τα σκυλιά σε σχέση με τον λύκο είναι πολύ πιο εύκολα στην συμβίωση γιατί, σε πολλά σημεία, φέρονται σαν ανώριμοι λύκοι. Αν κλείσεις ένα μέσο σκύλο σε ένα τυπικό φράχτη θα γαβγίζει, θα πηδάει χωρίς λόγο, θα γρατζουνάει, θα δαγκώνει τα ξύλα και τέλος θα καταφύγει στο «μυστικό του όπλο» να δείχνει λυπημένος.

Αν κλείσεις ένα μέσο λύκο σε ένα τυπικό φράχτη μετά από λίγο δεν θα έχεις λύκο!

Αν τώρα κάνεις το ίδιο με έναν έφηβο και ανώριμο λύκο θα είναι εκεί μαζί με τον σκύλο.Αυτό γιατί με διάφορους τρόπους ο χαρακτήρας του σκύλου είναι σαν αυτόν του ανώριμου λύκου, σαν ένας λύκος με μόνιμο παλιμπαιδισμό.

Συγκριτικά με τους ενήλικες λύκους, οι έφηβοι λύκοι έχουν μικρότερο εγκέφαλο συγκριτικά με το μέγεθος τους, μικρότερα δόντια και μικρότερα σαγόνια… όπως και οι σκύλοι.

Συγκριτικά με τους ενήλικες λύκους, οι έφηβοι λύκοι είναι λιγότερο ευρηματικοί, λιγότερο θαρραλέοι, περισσότερο πράοι και πολύ λιγότερο επιφυλακτικοί… όπως και οι σκύλοι.

Ακόμα, οι έφηβοι λύκοι κάνουν κάτι που σπάνια ένας ενήλικας λύκος κάνει… γαβγίζουν όταν είναι σε εγρήγορση, όταν νιώσουν απειλή… όπως και οι σκύλοι.

Όλες αυτές οι αλλαγές μπορεί να οφείλονται στα ίδια γονίδια που επηρεάζουν το μέγεθος και την ωρίμανση. Μια μικρή αλλαγή σε αυτά τα γονίδια μπορεί να επηρεάσει τις ορμόνες ενεργεί και αλληλεπιδρά σε μια πληθώρα πραγμάτων επηρεάζοντας χαρακτήρα και ταμπεραμέντο, φυσικά χαρακτηριστικά ή σεξουαλική ωρίμανση.

Μπορεί τα σκυλιά να είναι «χαζοί λύκοι» αλλά είναι πανέξυπνα σκυλιά. Κανένας λύκος, ούτε καν πρωτεύοντα όπως ο χιμπαντζής δεν μπορούν να πλησιάσουν την ικανότητα του σκύλου να «διαβάζει» τον άνθρωπο, να αποκωδικοποιεί την γλώσσα του σώματος του και να αλληλεπιδρά μαζί του.

Συμπέρασμα: Οι λύκοι είναι καλύτεροι λύκοι από ότι τα σκυλιά και τα σκυλιά είναι καλύτερα σκυλιά από ότι οι λύκοι!… Τι λέτε;

Ομάδα 2: Πίντσερ & Σνάουτσερ, Μολοσσοειδείς & Ελβετικοί Ορεινοί Σκύλοι & Βοοφύλακες

Υποομάδα: 2.1 Μολοσσοειδείς & Mastiff Σκύλοι

Χώρα προέλευσης: Γερμανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 147

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 06/04/2000

Χρησιμότητα: Σκύλος συντροφιάς, προστασίας & εργασίας

Με εξετάσεις εργασίας

Το Rottweil ήταν η πόλη στην οποία ήταν συγκεντρωμένα όλα τα σφαγεία της περιοχής. Εκεί οδηγούνταν τα μοσχάρια από τους κτηνοτρόφους και τα σκυλιά τους προκειμένου να σφαχτούν. Έχει αναφερθεί ότι οι κτηνοτρόφοι αφού πούλαγαν τα βόδια στο παζάρι και γνωρίζοντας ότι ύστερα από λίγο δεν θα βλέπουν μπροστά τους από το ποτό, έβαζαν τις εισπράξεις σε ένα πουγκί και το έδεναν στον λαιμό του σκύλου τους γνωρίζοντας ότι θα είναι ασφαλή. Το σκυλί αυτό είναι ο πρόγονος του σημερινού Ρόττβαϊλερ.

Ο κύριος σκοπός του Ρόττβαϊλερ ήταν η καθοδήγηση και φύλαξη των κοπαδιών από μοσχάρια και η φύλαξη των αφεντικών τους και της περιουσίας τους. Οι χασάπηδες εξέθρεψαν αυτού του τύπου το σκυλί μόνο για την απόδοση και την χρησιμότητα του. Στην πορεία δημιουργήθηκε ένα πολύ δυνατό σκυλί το οποίο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως σκύλος έλξης. Οι χασάπηδες ανακάλυψαν τη χρησιμότητα ενός δυνατού και αξιόπιστου σκύλου φύλακα και τα σκυλιά αυτά έγιναν πολύ δημοφιλή ανάμεσα τους, με το Γερμανικό παρατσούκλι «Metzgerhund» ή σκυλί των χασάπηδων. Οι ζωγραφιές των τότε Ρόττβαϊλερ δείχνουν το σκυλί να έχει άσπρα μπαλώματα καθώς και μπαλώματα άλλων χρωμάτων εκτός του μαύρου και του καφέ, που τώρα είναι τα μοναδικά χρώματα της αναγνωρισμένης φυλής.

Όταν στις αρχές του 20ου αιώνα , διάφορες φυλές δοκιμάστηκαν για αστυνομική εργασία, το Rottweiler ήταν μία από αυτές. Γρήγορα έγινε εμφανές ότι η φυλή ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη για τους στόχους που είχε θέσει η αστυνομία και για αυτόν τον λόγο αναγνωρίσθηκαν επίσημα ως αστυνομικοί σκύλοι το 1910.

Οι δυο Παγκόσμιοι Πόλεμοι που ακολούθησαν, δεν βοήθησαν ιδιαίτερα την φυλή. Πολλοί εκτροφείς, συμπεριλαμβανομένων και των απλών ιδιοκτητών των Ρόττβαϊλερ, πήγαν στον πόλεμο και κάποιοι, ελάχιστοι, που έμειναν πίσω είχαν τόσα πράγματα στο μυαλό τους με την εκτροφή του Ρόττβαϊλερ να μην είναι προτεραιότητα. Πολλά σκυλιά κατασχέθηκαν από την Γερμανική κυβέρνηση για να χρησιμοποιηθούν ως σκυλιά αγγελιοφόροι στις μπροστινές γραμμές ή για άλλες χρήσεις.

Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι λάτρεις των σκύλων άρχισαν πάλι να εκτρέφουν, το μέλλον όμως του Ρόττβαϊλερ δεν φαινόταν ιδιαίτερα ελπιδοφόρο. Η υπομονή και η επιμονή όμως κάποιων ανθρώπων που νοιαζόντουσαν για την φυλή, την βοήθησε να «αναστηθεί» και να καθιερωθεί.

Το 1935 η φυλή αναγνωρίστηκε επίσημα από το American Kennel Club (A.K.C.) κai έναν χρόνο αργότερα, τα Ρόττβαϊλερ έκαναν την εμφάνιση τους στα Crufts.

Οι εκτροφείς Rottweiler στοχεύουν σε ένα σκύλο με πολύ δύναμη , μαύρο τρίχωμα με εμφανή καφέ σημάδια , του οποίου η δυνατή εμφάνιση δεν καλύπτει την κομψότητα του , το οποίο είναι πολύ καλό για καθήκοντα εργασίας, προστασίας αλλά και συντροφιάς.

Γενική Εμφάνιση: Το Rottweiler είναι ένας μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους σκύλος, στιβαρός αλλά όχι βαρύς και δυσκίνητος, ούτε όμως και ελαφρύς και «ψηλόλιγνος». Με την σωστή ισορροπία, η μαζεμένη και δυνατή κατασκευή, παραπέμπει σε μεγάλη ισχύ, ευκινησία και αντοχή.

Σημαντικές Αναλογίες: Το μήκος του σώματος, μετρημένο από το στέρνο μέχρι το ισχίο, δεν μπορεί να ξεπερνά το ύψος ως το ακρώμιο πάνω από 15%.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Καλής φύσεως και φιλικό, συμπαθεί τα παιδιά, πολύ αφοσιωμένο, υπάκουο, και πρόθυμο να εργαστεί. Η εμφάνισή του στιβαρή και τραχιά, η συμπεριφορά του δείχνει αυτοπεποίθηση, σταθερότητα και έλλειψη φόβου. Αντιδρά στα εξωτερικά ερεθίσματα με μεγάλη επαγρύπνηση.

Κεφάλι: Μέσου μήκους, φαρδύ επίπεδο ανάμεσα στα αυτιά. Η περιοχή του μετώπου δημιουργεί ελαφριά καμπύλη αν παρατηρήσει κανείς από το πλάι. Το ινιακό οστό είναι καλά ανεπτυγμένο χωρίς να προεξέχει. Έντονη ρινομετωπική κοιλότητα (στοπ).

Μύτη: Καλά ανεπτυγμένη, περισσότερο πλατιά παρά στρογγυλή, με σχετικά μεγάλα ρουθούνια, πάντα μαύρη.

Ρύγχος:  Το ρύγχος δεν πρέπει να εμφανίζεται ούτε κοντό ούτε μακρύ σχετικά με το μήκος του κρανίου. Ίσια άνω γραμμή ρύγχους, με φαρδιά βάση, που στενεύει μετρίως μέχρι το ακρορίνιο.

Χείλη: Μαύρα, σφιχτά, η γωνία του στόματος (τέλος των χειλιών) δεν είναι ορατή, ούλα όσο το δυνατόν πιο σκούρα.

Γνάθοι & Δόντια: Άνω και κάτω γνάθοι πολύ δυνατές. Δυνατή πλήρης οδοντοστοιχία (42 δόντια) με «ψαλιδωτό» δάγκωμα, οι άνω κοπτήρες εφάπτονται στενά με τους κάτω. Ανεπτυγμένα ζυγωματικά.

Μάτια: Μετρίου μεγέθους, αμυγδαλωτά, σκούρο καφέ σε χρώμα. σφιχτά βλέφαρα.

Αυτιά: Μετρίου μεγέθους, πεσμένα, τριγωνικά, τοποθετημένα ψηλά και σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Με τα αυτιά σωστά τοποθετημένα και τραβηγμένα μπροστά, το κρανίο εμφανίζεται αρκετά φαρδύτερο.

Λαιμός: Δυνατός, μετρίου μήκους, πολύ μυώδης, ελαφρά τοξωτός, στεγνός, χωρίς προγούλι.

Ράχη: Ίσια, δυνατή, σφιχτή.

Λαγόνια (Οσφύς): Κοντή, δυνατή και βαθιά.

Λεκάνη: Φαρδιά, μέσου μήκους, σχηματίζει ελαφριά καμπύλη. Δεν είναι ούτε ίσια (σε συνέχεια με το σώμα) ούτε πέφτει έντονα.

Στήθος: Ευρύχωρο, φαρδύ και βαθύ (αποτελεί περίπου το 50% του ύψους στο ακρώμιο) με καλά ανεπτυγμένο στέρνο και καλής καμπυλότητας πλευρά.

Κοιλιά: Μη ανασηκωμένη.

Ουρά: Σε φυσική κατάσταση, το επίπεδό της είναι σε συνέχεια της γραμμής ράχης. Σε χαλαρή κατάσταση μπορεί να κρέμεται.

Εμπρόσθια άκρα:  Παρατηρώντας τα από μπροστά, τα μπροστινά πόδια είναι ίσια και δεν τοποθετούνται πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Ο πήχης, όπως φαίνεται από τα πλάγια είναι ίσιος. Η γωνία της ωμοπλάτης με την οριζόντιο είναι 45°.

Ώμοι: Καλά τοποθετημένοι.

Βραχίονας: Ακουμπάει καλά στον κορμό.

Πήχης: Καλά ανεπτυγμένος και μυώδης.

Μετακάρπιο: Ελαφρά ελαστικό, δυνατό, δεν είναι κάθετο.

Πέλματα: Στρογγυλά, σφιχτά και σχηματίζουν καλό τόξο, πατούσες σκληρές, νύχια κοντά μαύρα και δυνατά.

Πίσω άκρα: Όπως φαίνονται από πίσω, τα πόδια είναι ίσια και όχι πολύ κοντά μεταξύ τους. Όταν στέκεται ελεύθερα, σχηματίζονται αμβλείες γωνίες μεταξύ της λεκάνης του σκύλου και του μηριαίου, του μηριαίου με το αντικνήμιο και του αντικνήμιου με τον ταρσό.

Μηρός: Μέσου μήκους, φαρδύς και ιδιαίτερα μυώδης.

Μετατάρσιο: μακρύ, δυνατό, φαρδύ, με καλά ανεπτυγμένους μύες, συνδέεται ισχυρά με την άρθρωση του ταρσού, δεν είναι κάθετο.

Πέλματα: Ελαφρώς μακρύτερα από τα μπροστινά. Δάχτυλα δυνατά, τοξωτά, το ίδιο σφικτά με τα μπροστινά.

Κίνηση: Το Rottweiler είναι σκυλί τροχαστικό. Στην κίνηση η πλάτη παραμένει σφιχτή και σχετικά σταθερή. Κίνηση αρμονική, σταθερή, σίγουρη, γεμάτη ενέργεια και δύναμη, με καλό διασκελισμό.

Δέρμα του κεφαλιού: Είναι παντού σφιχτό. Όταν ο σκύλος είναι σε εγρήγορση, μπορεί να δημιουργούνται κάποιες ζάρες στο μέτωπο.

Τρίχωμα: Ο μανδύας αποτελείται από τον εξωτερικό μανδύα και τον υπομανδύα. Ο εξωτερικός μανδύας είναι μέτριου μήκους, ίσιος, σκληρός, πυκνός και εφαρμόζει σφιχτά. Ο υπομανδύας δεν πρέπει να φαίνεται μέσα από τον μανδύα. Το τρίχωμα είναι λίγο μακρύτερο στα καπούλια.

Χρώμα: Μαύρο με ευδιάκριτα και καλά διαχωρισμένα σημάδια από πλούσιο πύρινο στα μάγουλα, στο ρύγχος, στο κάτω μέρος του λαιμού, στο στήθος και στα πόδια, καθώς και πάνω από τα μάτια και κάτω από την ρίζα της ουράς.

Μέγεθος: Αρσενικά 61 – 68 cm, 61 – 62 cm είναι μικρό, 63 – 64 cm είναι μετρίου ύψους, 65 – 66 cm είναι μεγάλου – σωστού ύψους, 67 – 68 cm είναι πολύ μεγάλο.
Βάρος: περίπου 50 kg

Θηλυκά 56 – 63 cm, 56 – 57 cm είναι μικρό, 58 – 59 cm είναι μετρίου ύψους, 60 – 61 cm είναι μεγάλου – σωστού ύψους, 62 – 63 cm είναι πολύ μεγάλο.
Βάρος: περίπου 42 kg

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα προαναφερθέντα πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η σοβαρότητα που θα πρέπει αυτό να αξιολογείται είναι ανάλογη με τον βαθμό απόκλισης.

Γενική εμφάνιση: Ελαφριά, αέρινη εμφάνιση, μακριά πόδια, αδύναμα οστά και μύες.

Κεφάλι: Κυνηγετικού τύπου. Λεπτό, ελαφρύ, χοντροκομμένο, πολύ κοντό ή μακρύ κεφάλι. Ίσιο μέτωπο (ελάχιστη ή παντελής απουσία στοπ).

Πρόσωπο: Μακρύ ή μυτερό ρύγχος, σχιστή μύτη, ρινική γέφυρα με ανοδική ή καθοδική καμπύλη (Roman type), γαμψή μύτη, ανοιχτόχρωμο ή δίχρωμο ακρορίνιο.

Χείλη: Ανοιχτά, ρόδινα ή δίχρωμα χείλη, ανοιχτή γωνία χειλιών.

Σιαγόνες: Μικρή αδύναμη κάτω γνάθος.

Δάγκωμα: Pincer bite (δάγκωμα τανάλια).

Μάγουλα: Έντονα προεξέχοντα μάγουλα.

Μάτια: Ανοιχτόχρωμα, βαθουλωτά. Επίσης, πολύ προεξέχοντα και στρογγυλά μάτια, χαλαρά βλέφαρα.

Αυτιά: Τοποθετημένα πολύ χαμηλά, βαριά, μακριά, χαλαρά που φέρονται προς τα πίσω ή ανόμοια ή πετάνε.

Λαιμός: Πολύ μακρύς, λεπτός, με αδύναμους μύες. Ατροφικός λαιμός, προγούλι.

Κορμός: Πολύ μακρύς, πολύ κοντός ή πολύ αδύναμος.

Πλάτη: Πολύ μακριά, αδύναμη και χαλαρή με ανοδική ή καθοδική καμπύλη.

Λεκάνη: Πολύ πεσμένη, πολύ κοντή, πολύ επίπεδη ή μακριά.

Στήθος: Ίσια πλευρά , βαρελοειδής θώρακας και ανεπαρκές στέρνο.

Ουρά: Τοποθετημένη πολύ ψηλά ή χαμηλά.

Μπροστινά μέλη: Στενά ή στραβά εμπρόσθια μέλη, απότομη ωμοπλάτη, αγκώνας που δεν εφάπτεται σφιχτά στον θώρακα, πολύ μακρύς ή κοντός ή απότομος βραχίονας, μαλακό ή κάθετο μετακάρπιο, ανοικτά πέλματα, δάχτυλα με πολύ μικρή ή ανύπαρκτη καμπύλη, ανοιχτόχρωμα νύχια.

Οπίσθια μέλη: Λεπτοί μηροί, ταρσοί πολύ κοντά, ταρσοί αγελάδας ή βαρελοειδής. Αρθρώσεις που δημιουργούν πολύ μικρές ή μεγάλες γωνιώσεις. Ψευδόνυχα.

Δέρμα: Ζάρες στο κεφάλι.

Τρίχωμα: Μαλακό, πολύ κοντό ή μακρύ. κυματιστό τρίχωμα, έλλειψη υπομανδύα.

Χρώμα: Σημάδια λάθους χρώματος, όχι καλά διαχωρισμένα. Σημάδια πολύ εκτεταμένα.

Ελαττώματα Αποκλεισμού:

Γενικά: Έντονη αντιστροφή του τύπου του σκύλου, δηλαδή θηλυπρεπή αρσενικά ή ανδροπρεπή (ανεπτυγμένα) θηλυκά.

Δόντια: Προγναθισμός ή υπογναθισμός, ανόμοιο δάγκωμα σκύλοι με έλλειψη σε κοπτήρες, κυνόδοντες, προγόμφιους, γομφίους.

Μάτια: Εντρόπιο, εκτρόπιο, κίτρινα μάτια ή διαφορετικού χρώματος.

Ουρά: Γυριστή.

Τρίχωμα: Υπερβολικά μακρύ και κυματιστό τρίχωμα.

Χρώμα: Σκυλιά που δεν έχουν το τυπικό χρώμα του rottweiler με τα καφέ σημάδια σε μαύρο, άσπρα σημάδια.

Συμπεριφοράς: Φοβισμένα , δειλά, άτολμα, οξύθυμα, πολύ καχύποπτα, νευρικά, κροτοφοβικά ζώα.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο.

Όλοι μας έχουμε βρεθεί να διαβάζουμε για τις ιστορίες φυλών σκύλων που κρατούν από τα βάθη του χρόνου, από την Αναγέννηση, από τα αρχαία χρόνια ή ακόμα και από την εποχή του λίθου και του ανθρώπου των σπηλαίων. Επίσης, οι περισσότεροι έχουμε αφεθεί να μας παρασύρουν στην γοητεία τους αυτές οι ιστορίες, ιδιαίτερα αν αυτές έχουν να κάνουν με την φυλή σκύλου που έχουμε στα χέρια μας. Φυλές που μένουν αναλλοίωτες ή που διατηρούνται σχεδόν ίδιες «για χιλιάδες χρόνια», φυλές που βρίσκονται σε γλυπτά σε αρχαίους ναούς, φυλές που απεικονίζονται σε πίνακες, σε αγγειογραφίες ή σε τοιχογραφίες. Έχουμε ακούσει πως «Αυτά τα σκυλιά συνόδευαν τον Μέγα Αλέξανδρο», «Αυτά είναι τα σκυλιά του βασιλιά Πύρρου», «Με αυτά τα σκυλιά προέλασε ο Αννίβας», «Αυτά τα σκυλιά είχε ο Ρωμαϊκός στρατός» και πολλά παρόμοια.

Αυτές, οι πραγματικά πολύ ωραίες ιστορίες, εμπεριέχουν μέρος κάποιας ιστορικής αλήθειας, συνοδεύονται από κάποια λογικοφανή στοιχεία και επιχειρήματα αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από ρομαντικοί μύθοι με στόχο την ρομαντική μας πλευρά και την ανάγκη μας να δώσουμε περισσότερη αξία και «βάρος» στην ενασχόληση μας με τον σκύλο. Αυτές οι ιστορίες ανεβάζουν τις «μετοχές» του καθαρόαιμου σκύλου μας, του σκύλου που κατέχουμε ή του σκύλου που εκτρέφουμε γιατί, διάολε, δε μπορεί σε ναούς, σε αγγεία, σε πίνακες ή ακόμα περισσότερο, στις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου να συμμετείχαν «κοπρίτες»!

Αν όμως θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και κυρίως να χρησιμοποιήσουμε και λίγο την κοινή λογική, ακριβώς αυτό συνέβαινε. Δεν υπάρχει κανένας καθαρόαιμος σκύλος σε όλες αυτές τις απεικονίσεις και τις εξιστορήσεις και ναι, ο Μέγας Αλέξανδρος συνοδευόταν απλά από σκυλιά που μπορούσαν να φέρουν σε πέρας την όποια εργασία τους, το όποιο καθήκον είχαν. Σκυλιά που μπορούσαν να φυλάξουν και να οδηγήσουν τα κοπάδια, σκυλιά που μπορούσαν να φυλάξουν τα πολύτιμα αγαθά, σκυλιά που μπορούσαν να κυνηγήσουν και σκυλιά που μπορούσαν να εκφοβίσουν και να τρομοκρατήσουν περιστασιακούς ληστές ή τον εχθρό.

Μπορούμε να είμαστε απολύτως σίγουροι πως αυτά τα σκυλιά δεν μπορούσαν να αποτελούν «φυλή», πολύ απλά διότι δεν υπήρχε καν η έννοια της φυλής ακόμα. Δεν υπήρχε η έννοια της επιλεκτικής εκτροφής, δεν υπήρχε η έννοια της καταγραφής προγόνων και χαρακτηριστικών, δεν υπήρχε τίποτα που να μπορεί να δικαιώσει αυτές τις ιστορίες. Αυτές οι έννοιες και αυτές οι ιδέες θα περνούσαν αιώνες για να κάνουν την εμφάνιση τους.

Οι άνθρωποι μέχρι και το πολύ πρόσφατο παρελθόν αναπαρήγαγαν τα σκυλιά με βάση την χρήση και με μοναδικό κριτήριο την ικανότητα στο όποιο καθήκον. Δεν έμπαιναν καν στην διαδικασία να κρατούν στοιχεία και γενεαλογικά δέντρα (pedigrees) πολύ απλά διότι όσα ήταν χρήσιμα έμεναν και αναπαράγονταν και όσα ήταν άχρηστα «εξαλείφονταν». Η ιδέα της ομοιόμορφης εμφάνισης ερχόταν τελευταία, αν υπήρχε καν. Την ομοιομορφία την έδινε ο γεωγραφικός αποκλεισμός περιοχών και με αυτόν το τρόπο περιοχές δυσπρόσιτες και περισσότερο απομονωμένες εμφάνιζαν τύπους σκύλων με πιο ιδιαίτερα εξωτερικά χαρακτηριστικά, ενώ άλλες, με ευκολότερη προσβασιμότητα, εμφάνιζαν σκύλους που έμοιαζαν με των «γειτόνων» τους.

Αν ήταν χρήσιμος, λοιπόν, ο Τζακ θα έμενε, θα είχε την βασική φροντίδα και θα ζευγάρωνε με την Λίζα που θα έπρεπε να είναι, επίσης, χρήσιμη και τα κουτάβια τους θα είχαν αξία και προοπτική.

Καμία έννοια φυλής δεν υπήρχε λοιπόν μέχρι και τα μέσα του 1800 περίπου. Οποιαδήποτε ομοιότητα σημερινών φυλών με σκύλους πέρα από το 1800 είναι περισσότερο τυχαία και σίγουρα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν «ιστορία της φυλής» μια που είναι, κατά πάσα πιθανότητα, «ιστορία πολλών φυλών» για την οποία δεν έχουμε επαρκή στοιχεία.

Εκεί στο δεύτερο μισό του 1800, λοιπόν, οι άνθρωποι άρχισαν να μπαίνουν στην διαδικασία διατήρησης βιβλίων και στοιχείων και την καταγραφή «γραμμών αίματος» για πολλά οικόσιτα ζώα, με πρώτα τα άλογα κούρσας και ακολούθως με τα σκυλιά, τις αγελάδες, τα γουρούνια, κ.α. Οι κτηνοτρόφοι είδαν ότι αυτή η διαδικασία ήταν πολύ χρήσιμη και μακροπρόθεσμα προσοδοφόρα μια που μπορούσαν να αυξάνουν την παραγωγική ικανότητα των ζώων τους μέσα από την επιλεκτική εκτροφή σύμφωνα με τα στοιχεία που τους έδινε η τήρηση γενεαλογίων. Τα σκυλιά δεν αποτελούσαν παραγωγικό ζώο και ζώο που μπορούσε να σου επιφέρει άμεσα εισόδημα, αλλά ήταν απλά ένα χρήσιμο εργαλείο. Έτσι, δεν ήταν οι αγρότες και ο απλός κόσμος που θέλησε να κρατήσει γενεαλόγια για τους σκύλους, αλλά οι πλούσιοι και ευγενείς που χρησιμοποιούσαν τους σκύλους για την διασκέδαση τους, κυρίως στο κυνήγι και ήθελαν να βελτιώσουν το «στοκ» τους και να υπερηφανευθούν στους ομοίους, αντίζηλους τους, ανταγωνιστές. Δεν άργησαν λοιπόν να ξεχωρίσουν οι φωλεοδύτες (terriers) από τα λαγωνικά, τα spaniels, οι δείκτες (pointers) και τα σκυλιά για μεγάλο θήραμα.

Βλέποντας τους άρχοντες και τους ευγενείς, ακολούθησε και ο λαός και κρατούσε στοιχεία και γενεαλόγια και για πιο «ποταπές» ασχολίες, όπως η φύλαξη κοπαδιών, η καταπολέμηση ποντικών και αρουραίων, η φύλαξη της φάρμας ή και τα «σπορ των φτωχών» στα οποία ενεπλάκονταν σκύλοι, οι διαφόρων ειδών μάχες (baitings).

Από αυτή την εποχή και μετά λοιπόν μπορούμε να μιλάμε για «φυλές» με την ορθή έννοια του όρου. Χωρίς κανενός είδους καταγραφή στοιχείων οποιαδήποτε νύξη σε φυλές είναι άτοπη, «άυλη» και μάλλον λανθασμένη.

Οι φυλές σήμερα στηρίζουν και αναπαράγουν την κληρονομιά τους με βάση την εμφάνιση και όχι την χρησιμότητα και την λειτουργία (form over function). Αυτή την συγκεκριμένη μορφή τους δεν θα μπορούσαν να την είχαν και να την διατηρήσουν χωρίς τήρηση γενεαλόγιων (pedigrees). Πιθανόν αυτός να είναι και ο λόγος πολλών θεμάτων που έχουνε να αντιμετωπίσουν σήμερα οι καθαρόαιμοι σκύλοι, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι λάθος η καταγραφή στοιχείων και η γνώση των γενεαλογικών στοιχείων. Η χρήση τους και ο στόχος είναι αυτός που χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα.

Κάποιοι ίσως νιώσουν «αδικημένοι» που η φυλή τους δεν μπορεί να «καρπωθεί» ιστορία χιλιάδων χρόνων και ρίζες που φτάνουν μέχρι την εποχή των σπηλαίων, αλλά δεν πρέπει. Δεν πειράζει που «δεν είναι ράτσας» όλοι αυτοί οι σκύλοι του παρελθόντος, δεν πειράζει που δεν είναι γνήσιος απόγονος του Άργου ή του Λαίλαπα ο σκύλος που είναι κουλουριασμένος στα πόδια μου. Κανείς τους δεν χάνει σε αξία και κανείς τους δεν έχει ανάγκη μια πλασματική υπεραξία. Καλοί, γοητευτικοί και πιθανά χρήσιμοι οι μύθοι και τα μνημεία του παρελθόντος αλλά όχι με αυτόν τον τρόπο.

Ομάδα 2: Πίντσερ & Σνάουτσερ, Μολοσσοειδείς & Ελβετικοί Ορεινοί Σκύλοι & Βοοφύλακες

Υποομάδα: 1 Πίντσερ & Σνάουτσερ

Χώρα προέλευσης: Γερμανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 143

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 14/02/1994

Χρησιμότητα: Σκύλος συντροφιάς, προστασίας & εργασίας

Με εξετάσεις εργασίας

Η φυλή έκανε τα πρώτα της βήματα στην Γερμανία, περί τα 1890, παίρνοντας το όνομα της από τον εμπνευστή της Karl Friedrich Louis Dobermann (02.01.1834 – 09.06.1894), στην πόλη της Απόλντα (κοντά στην Λειψία). Το Ντόμπερμανν είναι η μόνη Γερμανική φυλή η οποία φέρει το όνομα του δημιουργού της. Ο Λούις Ντόμπερμανν ξεκίνησε να φτιάξει τη φυλή θέλοντας να καλύψει κάποιες ανάγκες προστασίας που είχε και θέλοντας να δημιουργήσει τον απόλυτο, για την εποχή, σκύλο προστασίας. Πιστεύεται ότι ήταν φοροσυλλέκτης, διαχειριστής σφαγείου και μερικής απασχόλησης κυνοσυλλέκτης (μπόγιας), νομίμως εντεταλμένος να περισυλλέγει αδέσποτους σκύλους. Εξέθρεψε ζώα από το κυνοκομείο του που ήταν ιδιαίτερα οξύθυμα. Τα αποκαλούμενα «χασαπόσκυλα», τα οποία ήδη θεωρούνταν σχετικώς καθαρόαιμη φυλή κατά την εποχή εκείνη, έπαιξαν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην δημιουργία της φυλής των Ντόμπερμαν. Αυτοί οι σκύλοι ήταν ένας πρώιμος τύπος Ρόττβαϊλερ (Rottweiler), διασταυρωμένοι με έναν τύπο ποιμενικού που υπήρχε στη Θουριγκία και ήταν μαύρος με πύρινα σημάδια.

Ο Herr Dobermann εξέθρεψε αυτό το «μείγμα» σκύλων στην δεκαετία του 1870. Το βάρος της εκτροφής του το έριξε στο χαρακτήρα για να αποκτήσει έναν σκύλο, όπως τον χρειαζόταν, δυνατό, ατρόμητο, ρωμαλέο. Άλλες φυλές που συνέβαλαν στην δημιουργία αυτής της καταπληκτικής φυλής ήταν το Μάντσεστερ Τέρριερ (Manchester Terrier) και το Μπωσερόν (Beauceron). Λέγεται πως αργότερα, όταν την φυλή ανέλαβε ο Otto Goeller, προστέθηκε και το Γκρέυχαουντ (Greyhound) στις φυλές που τελειοποίησαν το Ντόμπερμανν.

Απόψεις για την δημιουργία της φυλής υπάρχουν πολλές και ποικίλες, αλλά όπως και ο ίδιος ο υιός του Louis Dobermann έχει πει «Ο πατέρας μου, ότι έκανε, το έκανε πίσω από κλειστές πόρτες».

Το 1899 (είχαν περάσει πέντε χρόνια από το θάνατο του Louis Dobermann), ο Otto Goeller ίδρυσε τον θρυλικό όμιλο της φυλής Ντόμπερμανν με έδρα την Απόλντα. Μετά από μεγάλο αγώνα δημοσιεύουν οι εκτροφείς το πρώτο επίσημο πρότυπο της φυλής και παράλληλα αποφασίζουν ομόφωνα το όνομα φυλής ως Ντόμπερμανν Πίντσερ, διότι μέχρι τότε άλλαζε συνεχώς ονομασία. Το όνομα που επικρατούσε ήταν «τα σκυλιά του Ντόμπερμανν». Ένα χρόνο, μετά αναγνωρίζεται η φυλή επίσημα ως καθαρόαιμη, αλλά με χρώμα δεκτό μόνο το μαύρο πύρινο.  Την επόμενη χρονιά, το 1901, γίνονται δεκτά το γκρι μπλε πύρινο όπως και το καστανό πύρινο, διότι εμφανίζονταν αρκετά πύρινα σε αυτούς τους χρωματισμούς.

Η δημοτικότητα του Doberman εκτοξεύτηκε πολύ γρήγορα και σύντομα άρχισαν να εξάγονται σε όλο τον κόσμο. Το 1904 είχαν αποσταλεί στην Ολλανδία και από εκεί έφτασαν γρήγορα μέχρι την Ινδονησία. Οι περισσότερες από τις ευρωπαϊκές χώρες τα εισήγαγαν, και το 1907 μερικά Dobermanns πήγαν στη Ρωσία. Το 1919 ιδρύθηκε το Αυστριακό Doberman Pinscher Club.

Μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο οι Γερμανοί εκτροφείς άρχισαν με μεγάλο σθένος να αναδομούν την αναπαραγωγής τους. Το 1921 στην έκθεση Sieger στο Μόναχο, 119 Dobermanns θεωρήθηκαν εξαιρετικά. Μόλις 1 χρόνο αργότερα 223 σκυλιά εκπροσώπησαν τη φυλή στην έκθεση Sieger στο Βερολίνο. Ο William Sidney Shmidt παρατήρησε ότι «η φυλή είχε φτάσει σχεδόν την τελειότητα».

Το 1921 οι Αμερικανοί είχαν ήδη κάποια εξαιρετικά Dobermanns. Πολλά από αυτά είχαν εισαχθεί από την Ολλανδία και αργότερα από τη Γερμανία, την Ελβετία και τη Ρωσία. Τότε ιδρύθηκε και το Αμερικανικό Dobermann Pinscher Club.

Η εκτεταμένη χρήση τους στα αστυνομικά καθήκοντα οδήγησε στο προσωνύμιο «σκύλος χωροφύλακας». Χρησιμοποιούνταν ακόμα και στο κυνήγι για τον έλεγχο μεγάλων επιβλαβών τρωκτικών. Σε αυτές τις συνθήκες ήταν επόμενο ότι το Ντόμπερμανν αναγνωρίσθηκε επίσημα σαν αστυνομικός σκύλος περί τις αρχές του αιώνα. Η φυλή Ντόμπερμανν επιζητεί ένα μέσου μεγέθους, πανίσχυρο, μυώδη σκύλο. Παρά τη μάζα του είναι κομψός και αριστοκρατικός, κάτι εμφανές στις γραμμές του σώματός του. Πρέπει να είναι εξαιρετικά κατάλληλος ως σύντροφος, σκύλος προστασίας και εργασίας και επίσης ως οικογενειακός σκύλος.

Γενική Εμφάνιση: Το Ντόμπερμανν είναι μέσου μεγέθους, ισχυρής και μυώδους κατασκευής. Με τις κομψές γραμμές του σώματος, την περήφανη κορμοστασιά και την αποφασιστική του έκφραση, συμμορφώνεται προς την ιδανική (ιδεατή) εικόνα του σκύλου.

Σημαντικές Αναλογίες: Το σώμα του Ντόμπερμανν δείχνει σχεδόν τετράγωνο, ιδιαίτερα στ’ αρσενικά. Το μήκος του σώματος που μετριέται από την άρθρωση του ώμου έως το πίσω άκρο της λεκάνης δεν είναι πάνω από 5% μακρύτερο του ύψους από το ακρώμιο έως το έδαφος στους αρσενικούς και έως 10% στα θηλυκά.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Η διάθεση του Ντόμπερμανν είναι φιλική και ήρεμη, πολύ αφοσιωμένο στην οικογένεια και αγαπά τα παιδιά. Μέσο ταμπεραμέντο και μέση οξύτης (διέγερση) είναι επιθυμητή. Μέσο επίπεδο ερεθισμού είναι το ζητούμενο, με καλή επαφή με τον ιδιοκτήτη. Εύκολα εκπαιδεύσιμο, το Ντόμπερμανν απολαμβάνει την εργασία και έχει καλή εργασιακή ικανότητα, θάρρος και σκληρότητα. Οι ιδιαίτερες αρετές της αυτοπεποίθησης, της επιμονής και της τόλμης, όπως επίσης και η προσαρμοστικότητα και η θέληση για ένταξη στο κοινωνικό περιβάλλον είναι απαιτούμενες.

Κεφάλι: Το κρανίο είναι ισχυρό και σε αναλογία με το σώμα. Σε κάτοψη, η κεφαλή έχει σχήμα επιπεδόληκτης σφήνας. Σε εμπρόσθια όψη, η γραμμή του «στέμματος» (οροφή του κρανίου) είναι σχεδόν επίπεδη, χωρίς να πέφτει προς τα αφτιά εκατέρωθεν. Η γραμμή του ρύγχους εκτείνεται σχεδόν ευθεία προς την άνω γραμμή του κρανίου, το οποίο πέφτει απαλά στρογγυλεμένο στη γραμμή του αυχένα. Τα υπερόφρυα τόξα είναι ανεπτυγμένα χωρίς να προεξέχουν. Η μετωπική αύλακα παραμένει ορατή. Η ινιακή προεξοχή δεν είναι έντονη. Σε εμπρόσθια και πλάγια όψη, οι πλευρές της κεφαλής δεν προεξέχουν. Η ελαφρά προεξοχή μεταξύ του πίσω τμήματος της άνω γνάθου και του ζυγωματικού πρέπει να ευρίσκεται σε αρμονία με το συνολικό μήκος της κεφαλής. Οι μύες της κεφαλής είναι καλά ανεπτυγμένοι. Το στοπ (ρινομετωπική γωνία) είναι ελαφρύ αλλά εμφανώς ανεπτυγμένο.

Μύτη: Ρουθούνια καλά ανεπτυγμένα, περισσότερο φαρδιά παρά στρογγυλά, με μεγάλα ανοίγματα και χωρίς γενικά να προεξέχουν. Μαύροι στα μαύρα σκυλιά. Στα καστανά, αναλόγως ανοικτότερες αποχρώσεις.

Ρύγχος: Το ρύγχος πρέπει να βρίσκεται στη σωστή αναλογία με το κρανίο και να είναι ισχυρά ανεπτυγμένο. Το ρύγχος πρέπει να είναι βαθύ. Το άνοιγμα του στόματος είναι βαθύ, φθάνοντας τους γομφίους. Καλό εύρος ρύγχους πρέπει επίσης να είναι παρόν στην περιοχή των άνω και κάτω κυνόδοντων.

Χείλη: Είναι σφικτά και εφαρμόζουν σφιχτά πάνω στη γνάθο, εξασφαλίζοντας σφικτό κλείσιμο στόματος. Η χρωστική των ούλων είναι σκουρόχρωμη. Σε καστανά σκυλιά αναλόγως ανοικτότερη απόχρωση.

Γνάθοι & Δόντια: Άνω και κάτω σιαγόνες γεμάτες δύναμη, ψαλιδωτό δάγκωμα, 42 δόντια σωστά τοποθετημένα και κανονικού μεγέθους.

Μάτια: Μέσου μεγέθους, οβάλ (ωοειδή) και σκουρόχρωμα. Ανοικτότερες αποχρώσεις επιτρέπονται στα καστανά σκυλιά. Σφικτά βλέφαρα. Βλεφαρίδες καλυμμένες από τρίχωμα. Αλωπεκία (απουσία τριχών) γύρω στο περίγραμμα του ματιού είναι πολύ ανεπιθύμητη.

Αυτιά: Το αυτί που είναι ψηλά τοποθετημένο, φέρεται όρθιο και κομμένο σε μήκος εναρμονισμένο με το κεφάλι. Σε χώρες όπου το κόψιμο των αυτιών απαγορεύεται, το άκοπο (φυσικό) αυτί επιτρέπεται εξίσου (προτιμάται μέτριο μέγεθος και η εμπρόσθια άκρη να πέφτει κοντά στις παρειές).

Λαιμός: Πρέπει να έχει καλό μήκος και να είναι εναρμονισμένος (σε αναλογία) με το σώμα και την κεφαλή. Είναι «στεγνός» και μυώδης. Το περίγραμμά του υψώνεται προοδευτικά και καμπυλώνει απαλά. Το κράτημα του λαιμού είναι όρθιο και φανερώνει μεγάλη «αρχοντιά» (ευγένεια).

Σώμα: Ακρώμια: Διαγράφονται έντονα σε ύψος και μήκος, ιδίως στους αρσενικούς κι επομένως καθορίζουν την κλίση της ραχιαίας γραμμής που υψώνεται από τους γοφούς προς τ’ ακρώμια.

Ράχη: Κοντή και σφικτή, καλού εύρους και πολύ μυώδης. Η θηλυκιά μπορεί να είναι ελαφρώς μακρύτερη στην οσφύ επειδή χρειάζεται χώρο για θηλασμό.

Γοφοί: Πέφτουν ελαφρά, σχεδόν ανεπαίσθητα από την κορυφή των γοφών προς την ουρά και δείχνουν καλώς στρογγυλεμένοι, χωρίς να είναι ίσιοι ούτε αισθητά επικλινείς, καλού εύρους και πολύ μυώδεις.

Στήθος: Μήκος κι εύρος του στήθους πρέπει να είναι στη σωστή αναλογία με το μήκος του σώματος. Το βάθος, με ελαφρώς τοξωτά πλευρά, πρέπει να είναι περίπου το 50% του ύψους του σκύλου στο ακρώμιο. Το στήθος έχει καλό εύρος, με ιδιαίτερα καλό ανεπτυγμένο προστέρνο.

Κάτω γραμμή σώματος: Από το κάτω τμήμα της ξιφοειδούς απόφυσης έως τη λεκάνη, η γραμμή είναι αισθητά ανασηκωμένη.

Ουρά: Ψηλά τοποθετημένη και κομμένη κοντή. Με δύο περίπου κοκκυγικούς σπονδύλους να παραμένουν εμφανείς. Σε χώρες όπου ο ακρωτηριασμός της ουράς δεν επιτρέπεται από το νόμο, η ουρά μπορεί να αφήνεται φυσική (άκοπη).

Εμπρόσθια άκρα: Τα εμπρός σκέλη, όπως φαίνονται από κάθε πλευρά, είναι σχεδόν ολόισια, κάθετα στο έδαφος και ισχυρά ανεπτυγμένα.

Ώμοι: Οι ωμοπλάτες φέρονται σφικτά πάνω στο θώρακα και οι δύο πλευρές της ωμοπλάτης είναι πολύ μυώδεις και φθάνουν πάνω από την κορυφή των θωρακικών σπονδύλων, αποκλίνοντας όσο γίνεται περισσότερο και καλά τοποθετημένες προς τα πίσω. Η γωνία ως προς την οριζόντιο είναι περίπου 50%.

Βραχίονας: Καλού μήκους, πολύ μυώδης. Η γωνία του ως προς την ωμοπλάτη είναι περίπου 105° έως 110°.

Αγκώνας: Σφικτός, δεν γυρίζει προς τα έξω.

Σκέλος: Ισχυρό και ίσιο. Πολύ μυώδες. Μήκος σε αρμονία με το σύνολο του σώματος.

Καρπός: Ισχυρός.

Μετακάρπια: Ισχυρά οστά, ίσια όπως φαίνεται από εμπρός. Σε πλάγια όψη, μόνον ελαφρά επικλινή, 10° κατά μέγιστο όριο.

Πατούσες : Τα πέλματα είναι κοντά και σφικτά. Τα δάκτυλα καμπυλώνουν προς τα πάνω (σαν της γάτας). Νύχια κοντά και μαύρα.

Πίσω άκρα: Όταν βλέπουμε από πίσω το Ντόμπερμανν, δείχνει, λόγω των καλώς ανεπτυγμένων μυών της λεκάνης στα ισχία και τους γοφούς, φαρδύ και στρογγυλεμένο. Οι μυς που διατρέχουν την περιοχή από τη λεκάνη προς το μηρό και την κνήμη, έχουν ως αποτέλεσμα καλή ανάπτυξη σε εύρος, όπως και στην περιοχή του μηρού, στην άρθρωση του γόνατος και στην κνήμη. Τα ισχυρά πίσω σκέλη είναι ίσια και στέκονται παράλληλα.

Μηρός: Καλού μήκους και εύρους, πολύ μυώδης. Καλή γωνίωση στην άρθρωση καθώς και στην επιγονατίδα. Γωνία ως προς την οριζόντιο μεταξύ 80° έως 85°.

Γόνατο: Η άρθρωση είναι ισχυρή και σχηματίζεται από τον μηρό και την κνήμη καθώς και την επιγονατίδα. Η γωνίωση στο γόνατο είναι περίπου 130°.

Κνήμη: Μέσου μήκους και σε αρμονία με το συνολικό μήκος του πίσω σκέλους.

Ταρσός: Μέσης ισχύος και παράλληλοι. Η κνήμη συνδέεται με το μετατάρσιο στην άρθρωση του ταρσού (γωνία περίπου 140°).

Μετατάρσιο: Κοντό και κάθετο προς το έδαφος.

Πατούσα: Όπως στα εμπρός, τα δάκτυλα των πίσω πελμάτων είναι κοντά, καμπυλωτά και κλειστά. Νύχια κοντά και μαύρα.

Κίνηση: Η κίνηση είναι ιδιαίτερα σημαντική για την εργασιακή ικανότητα και για την εξωτερική εμφάνιση, επίσης. Το βήμα είναι ελαστικό, κομψό, ευέλικτο, ελεύθερο (άνετο) και καλύπτει έδαφος. Τα εμπρός σκέλη εκτείνονται προς τα έξω όσο περισσότερο είναι δυνατόν. Το πίσω άκρο παρέχει μεγάλης έκτασης και απαραίτητα ελαστική ώθηση. Το εμπρός σκέλος τής μιας πλευράς και το πίσω της άλλης, κινούνται προς τα εμπρός ταυτόχρονα. Πρέπει να υπάρχει σταθερότητα στη ράχη, τους τένοντες, τους συνδέσμους και τις αρθρώσεις.

Δέρμα: Το δέρμα ταιριάζει σφικτά παντού και είναι καλής χρωστικής.

Τρίχωμα: Η τρίχα είναι κοντή, σκληρή και χοντρή. Σφικτή και λεία και είναι ομοιόμορφα κατανεμημένη πάνω σε όλη την επιφάνεια. Υποτρίχωμα δεν επιτρέπεται.

Χρώμα: Το χρώμα είναι μαύρο ή καστανό, με κόκκινα της σκουριάς (πύρινα), ευκρινώς καθορισμένα και διαυγή σημάδια. Σημάδια στο ρύγχος, κηλίδες στις παρειές και στην κορυφή των φρυδιών, στο λάρυγγα, δύο σημάδια στο εμπρός μέρος του στήθους, στα μετακάρπια, τα μετατάρσια και τα πόδια, το εσωτερικό των μηρών, τους βραχίονες και κάτω από την ουρά.

Ύψος: Στο ανώτατο σημείο των ακρωμίων
Αρσενικοί : 68 – 72 εκ.
Θηλυκές : 63 – 68 εκ.
Τα μεσαία ύψη είναι επιθυμητά.

Βάρος:
Αρσενικοί : περίπου 40 – 45 κιλά
Θηλυκές : περίπου 32 – 35 κιλά

Σφάλματα: Κάθε απομάκρυνση από τα προαναφερθέντα σημεία πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η αυστηρότης με την οποία το σφάλμα πρέπει να αντιμετωπίζεται, να είναι ακριβή αναλογία με το βαθμό της απόκλισης.

Γενική Εμφάνιση: Αντιστροφή της σεξουαλικής εντυπώσεως. Υπερβολικό βάρος. Υπερβολικό μήκος σκελών. Αδύναμα οστά.

Κεφαλή: Πολύ βαριά. Πολύ στενή. Πολύ κοντή. Πολύ μακριά. Υπερβολικό ή λίγο στοπ. Ρωμαϊκή (κυρτή) μύτη. Κακή κλίση της κορυφής του κρανίου. Αδύναμη κάτω γνάθος.

Στρογγυλά ή σχιστά μάτια. Ανοιχτόχρωμο μάτι. Παρειές πολύ βαριές. Χαλαρά χείλη. Μάτια πολύ ανοιχτά ή πολύ βαθιά στις κόγχες. Αυτί πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά τοποθετημένο. Ανοιχτή (χαλαρή) γωνία στόματος.

Λαιμός: Ελαφρώς βραχύς. Πολύ βραχύς. Χαλαρό δέρμα γύρω στο λάρυγγα. Προγούλι. Πολύ μακρύς (όχι σε αρμονία). Αδύναμος λαιμός.

Σώμα: Ράχη όχι σφικτή. Πεσμένοι γοφοί. Κοίλη ράχη. Κυρτή ράχη. Ανεπαρκής ή υπερβολική καμπύλη πλευρών. Ανεπαρκές βάθος ή εύρος θώρακα. Ράχη πολύ μακριά στο σύνολο. Ανεπαρκής ανάπτυξη στήθους εμπρός (προστέρνου). Έμφυση ουράς πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά. Πολύ λίγο ή υπερβολικά ανασηκωμένο υπογάστριο.

Μέλη & άκρα: Λίγη ή υπερβολική γωνίωση εμπρός ή πίσω σκελών. Χαλαροί αγκώνες. Αποκλίσεις από την τυπική στάση και μήκος των οστών και των αρθρώσεων ή συνδέσμων. Πόδια πολύ κοντά το ένα στο άλλο ή πολύ ανοιχτά . Συγκλίνοντες ταρσοί (αγελάδας), ανοιχτοί ή απλωμένοι (χαλαροί) ταρσοί. Ανοιχτά ή μαλακά πέλματα, στραβά δάκτυλα και ανοιχτόχρωμα νύχια.

Τρίχωμα: Σημάδια πολύ ανοιχτόχρωμα ή όχι σαφώς καθορισμένα. «Μουτζουρωμένα» (σβησμένα) σημάδια. Μάσκα υπερβολικά σκουρόχρωμη. Μεγάλη μαύρη κηλίδα στα σκέλη. Σημάδια στο στήθος ελάχιστα ορατά ( δυσδιάκριτα ) ή πολύ μεγάλα. Τρίχα μακριά μαλακή, σγουρή ή θαμπή ή ξηρή. Λεπτό τρίχωμα. Άτριχες περιοχές. Μεγάλες «τούφες» τριχώματος, ιδιαιτέρως πάνω στο σώμα. Εμφανές υποτρίχωμα.

Χαρακτήρας: Ανεπαρκής αυτοπεποίθηση. Πολύ υψηλό ταμπεραμέντο. Πολύ υψηλή οξύτης. Πολύ υψηλό ή πολύ χαμηλό όριο ερεθισμού και αντίδρασης.

Μέγεθος: Απόκλιση μεγέθους έως και δύο εκατοστόμετρα από το πρότυπο πρέπει να επιφέρει υποβάθμιση του χαρακτηρισμού ποιότητας (αξιολόγηση).

Κίνηση: Ασταθής. Περιορισμένο ή σφιγμένο βήμα. Πλαγιοσυγχρονισμός (βήμα «καμήλας»).

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ
Γενικά: Έντονη αναστροφή των σεξουαλικών χαρακτηριστικών και εντυπώσεων.
Μάτια: Κίτρινα μάτια (αρπακτικού πτηνού). Διαυγές ή υδατόχρωμο μάτι.
Οδοντοστοιχία: Προγναθισμός. Επίπεδο δάγκωμα (λαβιδοντία). Υπογναθισμός. Έλλειψη (απουσία) δοντιών.
Τρίχωμα: Λευκά σημάδια. Έντονα μακρύ και κυματιστό τρίχωμα. Έντονα λεπτό τρίχωμα ή μεγάλες άτριχες περιοχές.
Χαρακτήρας: Νευρικά και επιθετικά ζώα.
Μέγεθος: Σκύλοι περισσότερο από δύο εκατοστά πάνω ή κάτω από το πρότυπο.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο.

To Cradley Heath Club δημιουργήθηκε στο «Old Cross Guns» με οικοδεσπότες την κα. Lil Mallen και τον κο. Joe Mallen. Ο Joe πάντα έλεγε πως αφού η άδεια ήταν στο όνομα της Lil, αυτός ήταν απλά πελάτης. Ο σκοπός της δημιουργίας του Club ήταν για να μπορέσει να γίνει η αίτηση αναγνώρισης της φυλής των Staffordshire Bull Terriers ως ξεχωριστή φυλή από το Kennel Club.

Κατά την διάρκεια του 1933, τα Staffordshire Bull Terriers αναφέρθηκαν στο Our Dogs (περιοδικό) σε άρθρο του John Bull σαν το «μαχητικό σκυλί των ανθρακωρύχων». Σε αυτό το τεύχος δεν υπήρχε κανενός είδους pedigree στην παρουσίαση. Στα τέλη του 1934, δημοσιεύθηκε στο Our Dogs ένα γράμμα από τον Stewart Poole of Tipton που ζητούσε από όσους και όποιους ενδιαφέρονται για την δημιουργία ενός Club για τα Staffordshire Bull Terriers να επικοινωνήσουν μαζί του. Εγώ το έκανα, αλλά δυστυχώς μόνο 9 απαντήσεις είχε η «πρόσκληση» του και έτσι αποφάσισε να περιμένει και να χρησιμοποιήσει το Our Dogs δίνοντας έμφαση στην βελτίωση της φυλής και στην «διαφήμιση» των προτερημάτων του υπέροχου Staffordshire Bull Terrier το οποίο ήταν δέκτης μόνο κακής δημοσιότητας μέχρι εκείνη την στιγμή.

Τρεις μήνες μετά, ο Joe Dunn συνάντησε τον Joe Mallen στη δουλειά και τον ρώτησε αν θα μπορούσε να βοηθήσει στην δημιουργία ενός Club και αν θα μπορούσε να οργανωθεί κάποια συνάντηση στο «Old Cross Guns» φωνάζοντας και κάποιους ντόπιους που είχαν σκυλιά και θα ήταν πρόθυμοι να «συνεισφέρουν» 5 σελίνια. Ο κος Mallen συμφώνησε και η συνάντηση κανονίστηκε γρήγορα με 9 ή 10 άτομα παρόντα και την κα Mallen να «δανείζει» τα 5 σελίνια της εγγραφής!

Μερικά από τα ονόματα των «πρώτων 10» ήταν ο Fred Silvers που είχε τον αυθεντικό «Queenie», ο Jack Shaw ιδιοκτήτης του «Jim the Dandy» και ο Harry Pegg με τον «Fearless Joe».

Το πρώτο Cradley Club Show διοργανώθηκε 9 βδομάδες αργότερα, στις 17 Αυγούστου 1935, με τον Mr. H. N. Beilby σαν κριτή. Όλα τα αξιόλογα σκυλιά της εποχής βρίσκονταν εκεί, με τον «Jim the Dandy» από τον οποίο και δημιουργήθηκε το πρώτο πρότυπο, τον «Cross Guns Johnson» που 6 μήνες αργότερα πήρε το πρώτο B.O.B. (Best Of Breed) στην Crufts, τον «Fearless Joe» και τον γιο του «Vindictive Monty» και τον δικό μου, τον «Game Lad». Στα θηλυκά είχαμε την «Brave Nell», την «Queenie» και την «Lioness».

Στην Ανοικτή κατηγορία και B.I.S. (Best In Show) ήταν ο »Jim the Dandy», δεύτερος ο »Game Lad» και τρίτος ο »Cross Guns Johnson». Reserve (αναπληρωματικός) ο »Vindictive Monty».

Στα θηλυκά, πρώτη η »Brave Nell», δεύτερη η »Queenie» και τρίτη η »Lioness». Reserve (αναπληρωματική) η «Victorious Lass».

Καλύτερος άνω των 4 ετών (ειδική κατηγορία) ήταν ο »Game Lad».

Η Crufts του 1936 ήταν ένας «σταθμός» για την φυλή μια που για πρώτη φορά εμφανίστηκε η φυλή μας εκεί και δόθηκε μεγάλη προσοχή από έναν άνθρωπο που είχε ακούσει πολλά για αυτήν στο παρελθόν και είχε κάνει πολλά για αυτήν, τον Joe Dunn, συνιδρυτή και γραμματέα του Club που θα έκρινε και την φυλή. Έδωσε στον Joe Mallen και τον «Cross Guns Johnson» το «Καλύτερος Φυλής» (B.O.B.) και στην «Brother of Looe» του Tom Walls το «Καλύτερο Αντίθετου Φύλλου» . Δυστυχώς ο »Cross Guns Johnson» πέθανε λίγο αργότερα και δεν κατάφερε να δώσει απογόνους. Μια τραγωδία που μπορούσε να αποφευχθεί και στοίχισε αρκετά στην φυλή.

Η επόμενη μεγάλη διοργάνωση που θα φιλοξενούσε Staffords ήταν το Wembley National Dog Show που διοργανώθηκε σε συνδυασμό με το Star Dog Tournament (με την χορηγία της εφημερίδας «London Star»). Αυτό το show οργάνωνε ο κος Leo Wilson, μεγάλο όνομα στον κυνολογικό τύπο και παγκοσμίου φήμης κριτής. Η ημερομηνία ήταν 2 Οκτωβρίου 1936 και δύο κατηγορίες είχαν τα Staffords, μία εκ των οποίων φιλοξενούσε 24 συμμετοχές με όλα τα ξακουστά σκυλιά της εποχής να συμμετέχουν.

Θυμάμαι αρκετά καλά την άφιξη του τρένου από το Cradley με τα σκυλιά στο Wembley Way. Αναρωτιόμουν πως ήταν το ταξίδι μια που τα έβλεπα σε πολύ καλή διάθεση, ζωντανά και κάνοντας θραύση στους «στίβους». Δύο διεκδικητές ήταν ο «Barham» του Jack Barnard και ο «Cloth of Gold». Ο Jack εν’τω μεταξύ είχε αγοράσει τον «Jim the Dandy» και τον είχε εκεί με τους υπόλοιπους. Ο κριτής, ο διάσημος allrounder, Mr. Jas. Saunders έκρινε τα Staffords και έδωσε το Best of Breed (Καλύτερος Φυλής) στο άγνωστο σε εμάς εως τότε «Bocking-Joseph» ένα ωραίο ραβδωτό (brindle) της Miss Joan Elliott και δεύτερο τον «Game Lad».

Καλύτερο θηλυκό, η δική μου «Timyke-Mustard» που ήταν από τον »Game Lad». Μέχρι τότε οι κα. και ο κος Mallen ήταν φίλοι μας και νιώθαμε ιδιαίτερα «δεμένοι» μαζί τους, έτσι νιώσαμε την δύναμη της απώλειας του «Cross Guns Johnson» που έκανε τον Joe να μείνει για λίγο «εκτός». Μέχρι την στιγμή που απέκτησε τον «Game Bill», ένα νεαρό ραβδωτό, που αργότερα πούλησε στον Dan Potter. Αυτό το σκυλί κέρδισε το «Καλύτερος Φυλής» στην Crufts το 1937 με τον Phil Dee.

Παρόλα αυτά, ήταν στις 25 Μαΐου του 1937 με την γέννηση του «Gentleman Jim», από τον Jack Dunn και τον «Brindle Mick», που η φυλή έκανε ένα μεγάλο βήμα προς μεγάλη ικανοποίηση του Joe μια που ο »Gentleman Jim» ήταν «αδελφός» (ίδιο ζευγάρωμα) με τον «χαμένο» «Cross Guns Johnson». Ήταν ο σκύλος «ιδρυτής» της γραμμής «Μ» των Staffords, γεγονός που βοήθησε αρκετά τον Joe να ξεπεράσει τις προηγούμενες ατυχίες.

Νωρίτερα, την 1η Ιανουαρίου 1936, μια γέννα που είχα «περιείχε» μια σκύλα με το όνομα «Game Laddie» (όπως την «έγραψα» αργότερα). Αυτή συμμετείχε στην Crufts το 1938 με τον «Gentleman Jim» να συμμετέχει στην κατηγορία «Κουτάβια» . Αυτός βγήκε «Καλύτερο Κουτάβι» και η »Game Laddie» B.O.B. (Καλύτερο Φυλής) με κριτή τον Mr. H. N. Beilby.

Ο Jim ήταν ο πρώτος Champion (CH) της φυλής και για την ακρίβεια, αυτός και η »Game Laddie» ήταν οι μοναδικοί Πρωταθλητές (CH) πριν τον πόλεμο.

Κάπως έτσι, υποθέτω, άρχισαν «τα πράγματα» για την φυλή μας και έγιναν ακόμα «μεγαλύτερα» με την ίδρυση της «δικής μας» Southern Society που διοργάνωσε το πρώτο show την 1η Μαΐου 1937 με κριτή τον Mr. Jas. Saunders. Με 76 συμμετοχές και 21 εκθέτες. Τώρα υπάρχουν πλέον πολλά Clubs για το Staffordshire Bull Terrier, στην Μεγάλη Βρετανία, αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Πιστεύω πως για τα Staffords, να κάνουν τόσο σημαντικά «άλματα» από μια μικρή αρχή που έγινε στα μέσα της δεκαετίας του ’30, είναι ένας «άθλος» που αξίζει να καταγραφεί.

Επίσημο όνομα Rossisle Merely a Monarch ή Butch… Από τον UK Ch Rapparee Threapwood Handyman και την Rossisle Meddlesome Millie.

Το 1971 κάποιος από το Omaha Community Playhouse έψαχνε ένα Staffordshire Bull Terrier κατάλληλο για τον ρόλο του Bullseye στο μιούζικαλ «Oliver» που θα ανέβαζαν. Εκεί κάπου προτάθηκε ο Butch από τον άνθρωπο που μόλις τον είχε δώσει σε μια καλή οικογένεια στην Omaha.

Ο Butch ήταν ένα «αγαλματένιο», μαύρο ραβδωτό stafford, από τον UK Ch Rapparee Threapwood Handyman και την Rossisle Meddlesome Millie, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω. Ο Butch είχε εισαχθεί στις Η.Π.Α. από ένα ζευγάρι Βρετανών, τους Mr. & Mrs. Lloyd από την Rachael Swindells, από το Shrewsbury και έμεναν στο Birmingham της Alabama.

Μια μέρα, στην Alabama, ο Butch καθόταν στην μπροστινή αυλή του σπιτιού μαζί με τα παιδιά της οικογένειας όταν πλησίασε το απορριμματοφόρο για να μαζέψει τα σκουπίδια. Ο Butch εξέλαβε το φορτηγό ως απειλή για τα παιδιά και πετάχτηκε με μιας να τα προφυλάξει. Δυστυχώς, δε μπόρεσε να «νικήσει» το φορτηγό και μαζί με την «μάχη» έχασε και το δεξί πίσω πόδι του που αναγκάστηκαν να του αφαιρέσουν αφού είχε υποστεί συντριπτικά κατάγματα από το απορριμματοφόρο.

Ο Butch, μετά το ατύχημα, ήταν κάθε άλλο παρά ένα αξιολύπητο, ανάπηρο σκυλί… ήταν πολύ πιο ενεργητικός και ευκίνητος από πολλά σκυλιά που διαθέτουν και τα 4 πόδια τους!

Μόνο όταν χρειαζόταν να «μαρκάρει» την περιοχή του αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα που όμως και για αυτό πάντα έβρισκε την λύση ακόμα και αν χρειαζόταν να ισορροπήσει μόνο στα 2 μπροστινά πόδια του.

Ο Butch έφτασε στα χέρια του ανθρώπου που τον «έβγαλε» στην showbiz όταν το ζευγάρι των Βρετανών έπρεπε να γυρίσει πίσω στην Αγγλία λόγω μετάθεσης και δεν ήθελε να περάσει τον σκύλο από την ταλαιπωρία της εξάμηνης καραντίνας.

Ποιός καταλληλότερος, λοιπόν,  για σύντροφος του κακόφημου Bill Sykes, από ένα τρίποδο σκύλο; Έτσι, με ένα χάλκινο γυαλιστερό κολάρο, έκανε την εμφάνιση του στην σκηνή ο Butch. Πέρα όμως από το «προσόν» των τριών ποδιών, ο Butch ήταν ένα σκυλί με καταπληκτικό χαρακτήρα, πλήρως ισορροπημένο και αρκετά έξυπνο για να αντεπεξέλθει σε κάτι τέτοιο.

Η σκηνή του Butch ήταν να διασχίσει την γέφυρα του Λονδίνου (στο σκηνικό) και να φτάσει στην πόρτα του σπιτιού του Bill Sykes ενώ θα τον ακολουθούσε ένας αστυνομικός…κάτι που ο Butch έμαθε σε μια μόνο πρόβα.

Ο Butch εμφανίστηκε πολλές φορές στο πλευρό του ηθοποιού John Dennis Johnston και σε άλλες σκηνές και έδειχνε πραγματικά να το απολαμβάνει.

Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το πλάνο για περίπου 12 παραστάσεις και πλέον ο Butch άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον και για άλλα πράγματα στην σκηνή, πέρα από τον δικό του ρόλο. Ο Butch λοιπόν παρατήρησε πως σε μια σκηνή ο Bill Sykes ταρακουνά τον Oliver από τους ώμους, φωνάζοντας του… δεν έκανε κάτι επί σκηνής όμως. Όταν, στα παρασκήνια, ο ηθοποιός που υποδυόταν τον Sykes χτύπησε ενθαρρυντικά στον ώμο τον Oliver (τον μικρό ηθοποιό), ο Butch με μιας πετάχτηκε και τον άρπαξε από το μανίκι.

– Θεέ μου!… Με δάγκωσε!… είπε ο ηθοποιός.

– Αιμορραγείς;… τον ρώτησε ο ιδιοκτήτης και εκπαιδευτής του Butch.

– Όχι… απάντησε.

– Έχεις ανάγκη από ιατρική περίθαλψη και φροντίδα; …τον ξαναρώτησε.

– Όχι… απάντησε ξανά εκείνος.

– Τότε, ο σκύλος δε σε δάγκωσε… Απλά, σε έπιασε από το μανίκι για να σε εμποδίσει από το να πειράξεις το αγόρι.

…και αυτό ακριβώς είχε συμβεί. Τα δόντια του Butch δεν είχαν καν τρυπήσει το μανίκι.

Από τότε, όταν ερχόταν αυτή η σκηνή, κάποιος άλλος ηθοποιός κρατούσε τον Butch ώστε να μη δει τον Bill Sykes να ταρακουνά το αγόρι.

Η μόδα μπορεί να είναι ωραία, αποκρουστική ή και περίεργη και αυτό ισχύει και για τα σκυλιά, αλλά πίσω από μερικά από τα πιο «περίεργα» κουρέματα κρύβετε μια εξήγηση περισσότερο χρηστική παρά καθαρά «μοδάτη».

Το Poodle με τις «φουντίτσες» του, ήταν (και είναι σε πολλές περιπτώσεις) κάτι περισσότερο από μια «ευαίσθητη πριγκίπισσα των σαλονιών». Αυτό το κατσαρό τρίχωμα είναι το νούμερο ένα «όπλο» κατά της υγρασίας ενός κυνηγόσκυλου επαναφοράς, σαν το Poodle.

To τρίχωμα παρέμενε εσκεμμένα σε σημεία όπως οι αρθρώσεις και τα ζωτικά όργανα για να τα κρατά ζεστά και αφαιρούταν από άλλα σημεία για να κάνει το κολύμπι πιο εύκολο. Η φουντίτσα στην ουρά λέγετε πως «μπήκε» από τους Γάλλους σαν κοροϊδία προς το λιοντάρι, σύμβολο της Μ.Βρετανίας.

Το Portuguese Water Dog επίσης για τους ίδιους λόγους έχει και αυτό παρόμοιο κούρεμα. Επιλέγοντας, αυτή τη φορά, να αφήσουν όλο το πίσω μέρος χωρίς τρίχα για καλύτερη πλεύση.

Το Schnauzer με τα «πυκνά φρύδια» και το «μουσάκι» έχει και αυτό μια ιστορία χρησιμότητας. Παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν στην καταπολέμηση τρωκτικών και η τρίχα σε αυτά τα συγκεκριμένα σημεία λειτουργούσε προστατευτικά απέναντι στα νύχια και τα δόντια των αρουραίων.

Σήμερα βέβαια, ακόμα και τα Schnauzer που δεν έχουν συναντήσει ούτε ποντίκι έχουν αυτό το κούρεμα.

Τα Puli και αυτά βοηθούνται από τη «ράστα» τους να κρατούνται ζεστά καθώς φύλαγαν τα κοπάδια, αλλά ταυτόχρονα να μπορούν να κινούνται γρήγορα με ένα τρίχωμα που αερίζεται όσο χρειάζεται. Τα κούρευαν βέβαια ώστε να μπορούν να δουλέψουν και να κινηθούν και δεν είχαν ακριβώς την σημερινή εικόνα.

Η ίδια περίπου ιστορία και για τα «ξαδέρφια» Pumi.

Το Bedlington Terrier, συχνά επονομαζόμενο και σαν «αρνάκι», ήταν και αυτό ένας δεινός κυνηγός τρωκτικών (πολλοί εκτροφείς και λάτρεις της φυλής τα χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα για αυτή την εργασία), όπως τα περισσότερα Terriers. To λεπτό αλλά και «τραγανό» τρίχωμα του αφηνόταν σε κάποια σημεία με σκοπό να παγιδεύει τα τρωκτικά που τα νύχια τους μπερδεύονταν σε αυτό. Ταυτόχρονα βέβαια ήταν και προστατευτικό στα ευάλωτα σε επιθέσεις σημεία.

Από τότε πάντως υπήρχε η ταύτιση με το αρνί αφού μία από τις πρώτες ονομασίες του ήταν Rothbury’s Lamb.

Πολλά από τα περίεργα κουρέματα που συναντάμε στον κόσμο των σκύλων δεν είναι απλά ένα καπρίτσιο και δεν οφείλεται στην εκκεντρικότητα των ιδιοκτητών, αλλά αποτελούν ή τουλάχιστον αποτελούσαν μια χρήσιμη παρέμβαση, με πρακτικά οφέλη.