Home Tags Posts tagged with "κυνήγι"

κυνήγι

Ομάδα 6: Δρομείς, σκύλοι αναζήτησης οσμής αίματος και συγγενείς φυλές.

Υποομάδα: Τομέας 1.2 Δρομείς μεσαίου μεγέθους.

Χώρα προέλευσης: Ελλάδα

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 214

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 16/10/1959

Χρησιμότητα: Δρομέας με εξαιρετικά λεπτή όσφρηση και μεγάλη αντοχή, κυνηγά ακούραστα είτε μόνος είτε κατά κοπάδια προσαρμόζεται απολύτως σε όλα τα πεδινά ή ορεινά εδάφη καθώς επίσης και στα πλέον βραχώδη και απρόσιτα εδάφη. Η φωνή του είναι ηχηρή και αρμονική.

Με εξετάσεις εργασίας.

Ο Ελληνικός Ιχνηλάτης κατάγεται από τους καταδιωκτικούς σκύλους (ιχνηλάτες λαγωοθήρες) της εποχής του Ξενοφώντα. Στην Αρχαία Ελλάδα καλλιεργούσαν διάφορες γνήσιες κυνηγετικές φυλές απο τις οποίες οι κυριότερες ήταν στη Λακωνία, Αργολίδα, Κρήτη και γενικά στη Νότια Ελλάδα. Οι αρχαίοι λαγωνικοί ονομάζονταν λακωνικοί (από τον τόπο της προέλευσης τους, την Λακωνία). Η λέξη λαγωνικός προέρχεται απο τη λέξη λακωνικός και όχι απο τη λέξη λαγωός όπως φαίνεται εκ πρώτης όψεως.

Οι σκύλοι που κυνηγούν το λαγό ονομάζονταν και ονομάζονται λαγωοθήρες κοινώς λαγόσκυλα. Πρόκειται για μια μικρή παραφθορά της λέξης λακωνικός που έγινε λαγωνικός.

Στην Αρχαία Ελλάδα οι λαγωνικοί χρησιμοποιούνταν ευρέως στο κυνήγι του χοντρού θηράματος (ελαφιού, αγριόχοιρου, ζαρκαδιού) και όχι σπάνια στο κυνήγι του μικρού τριχωτού θηράματος (λαγού). Τους καλύτερους λαγωνικούς τους χρησιμοποιούσαν και στον πόλεμο, τους οποίους εκγύμναζαν (όπως τους μολοσσούς) να μάχονται σε λόχους.  Ήσαν και αγγελιοφόροι. Χρησιμοποιήθηκαν (όπως και σήμερα οι λαγωνίκες-λεβριέ) και ως σκυλιά συντροφιάς. Οι πλούσιες Αθηναίες είχαν τη συνήθεια να συντροφεύονται στο σπίτι και να συνοδεύονται στον περίπατό τους γενικά από τέτοια σκυλιά.

Οι αναπαραστάσεις των αρχαιοελληνικών τοιχογραφιών, αγγείων, νομισμάτων κ.λ.π., μας βεβαιώνουν ότι ο λαγωνικός υπήρξε από μακρότατη εποχή στη χώρα μας. Τον βλέπουμε να συνοδεύει τον κυνηγό, τον πολεμιστή, τον κωμωδό, τη μεγάλη κυρία, τις βακχίδες, αλλά ιδιαίτερα, ως αχώριστος σύντροφος την θεά του κυνηγιου Άρτεμις. Ήταν καθιερωμένος ακόμη ως σύμβολο λατρείας, που ο αρχαίοι Έλληνες είχαν για το σκύλο.

Ο Λαγωνικός αναφέρεται στην ελληνική μυθολογία ως ουράνιος αστερισμός (Σείριος). Περίφημος έγινε ο ταχύτατος Λαγωνικός Κέφαλος για το μεγάλο αριθμό φονευθέντων θηραμάτων.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ 

Σκύλος μεσαίων διαστάσεων, με κοντό τρίχωμα, μαύρο και κόκκινο της φωτιάς, δυνατός, ρωμαλέος, ζωηρός και οξύνους.

ΥΨΟΣ & ΒΑΡΟΣ

Το ύψος στο ακρώμιο στους αρσενικούς είναι από 47 έως 55 εκ., και στους θηλυκούς από 45 έως 53 εκ. Αποδεκτό όριο συν πλην 2 εκ.
Το βάρος είναι από 17 έως 20 κιλά.

ΜΑΝΥΑΣ

Κοντό τρίχωμα, πυκνό, λίγο σκληρό, πολύ λείο και σφικτό πάνω στο σώμα.

ΧΡΩΜΑ

Μαύρο και κόκκινο της φωτιάς. Μια μικρή λευκή κηλίδα στο στήθος είναι ανεκτή. Οι ορατοί βλεννογόνοι, η μύτη και τα νύχια μαύρα.

ellinikos ihnilatis

ΚΕΦΑΛΙ

Μακρύ, το συνολικό μήκος του φθάνει τα 4,35/10 του ύψους στο ακρώμιο. Το διζυγωματικό εύρος του κρανίου δεν πρέπει να ξεπερνά το ήμισυ του συνολικού μήκους της κεφαλής, δηλαδή ο συνολικός κεφαλικός δείκτης πρέπει να είναι κάτω από 50. Οι ανώτερες επιμήκεις γραμμές του κρανίου και της γέφυρας της μύτης είναι αποκλίνουσες.

ΚΡΑΝΙΟ

Το μήκος του είναι ίσο ή λίγο πιο βραχύ από το μήκος της γέφυρας της μύτης το σχήμα του ελαφρά πεπλατυσμένο. Η ινιακή απόφυση προεξέχει λίγο. Το μέτωπο είναι αρκετά ευρύ, ενώ η μετωπική ραφή διακρίνεται λίγο. Ανυψωμένα οφρυακά τόξα.

ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΜΥΤΗΣ

Ευθύγραμμη, ή στα αρσενικά ελαφρά κυρτή το μήκος της είναι ίσο ή λίγο μεγαλύτερο από το μήκος του κρανίου. Το στοπ είναι λίγο εμφανές. Η μύτη βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τη γέφυρα και φθάνει έως την πρόσθια κάθετη γραμμή του χείλους, είναι υγρή ευκίνητη και χρώματος μαύρου. Τα ρουθούνια είναι καλά ανοικτά.

ΣΙΑΓΟΝΕΣ & ΧΕΙΛΟΣ

Οι σιαγόνες είναι δυνατές και η συναρμογή άνω και κάτω γνάθου είναι τέλεια, δάγκωμα σε σχήμα τανάλιας ή ψαλιδιού, τα δόντια είναι δυνατά και λευκά. Τα χείλη αρκετά ανεπτυγμένα.

ΜΑΤΙΑ

Κανονικού μεγέθους, δεν είναι βαθουλωτά ούτε προεξέχουν, ίρις καστανού χρώματος, έκφραση ζωηρή και ευφυής.

ΑΥΤΙΑ

Μεσαίου μεγέθους (σχεδόν το ήμισυ του μήκους της κεφαλή), τοποθετημένα ψηλά, δηλαδή πάνω από το ζυγωματικό τόξο, πλατιά, στρογγυλεμένα στην κατώτερη άκρη. Πέφτουν κάθετα.

ΛΑΙΜΟΣ

Ισχυρός, μυώδης, χωρίς προγούλι, κατέρχεται αρμονικά προς τους ώμους. Το μήκος του είναι σχεδόν 6,50/10 του συνολικού μήκους της κεφαλής.

ΚΟΡΜΟΣ : Το μήκος του κορμού ξεπερνά κατά 10% το ύψος στο ακρώμιο. Η ανώτερη γραμμή του κορμού είναι ευθεία και καμπυλώνει λίγο στους νεφρούς, η κατώτερη γραμμή ανέρχεται ελαφρά.

ΑΚΡΩΜΙΟ

Ελαφρά ανυψωμένο στη γραμμή της ράχης.

ΣΤΗΘΟΣ

Καλά ανεπτυγμένο, βαθύ κατέρχεται στο επίπεδο του αγκώνα .

ΠΛΕΥΡΕΣ

Ελαφρά καμπυλωτές.

ΠΛΑΤΗ

Μακριά, ευθεία

ΝΕΦΡΟΙ

Ελαφρά τοξοειδείς, βραχείς, δυνατοί, με ισχυρό μυϊκό σύστημα.

ΚΟΙΛΙΑ

Στεγνή, ελαφρά ανεβασμένη.

ΓΛΟΥΤΟΙ

Επιμήκεις, ευρείς, με ισχυρό μυϊκό σύστημα, λίγο κατιόντες.

ΟΥΡΑ

Δεν είναι μακριά και φθάνει το πολύ έως το ακροτάρσιο, τοποθετημένη μάλλον ψηλά, είναι χοντρή στη ρίζα και λεπταίνει ελαφρά προς την άκρη της όταν κινείται, δίνει την εικόνα σπαθιού.

ΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ

Καλά κάθετα προς το έδαφος εάν τα κοιτάξουμε από μπροστά και από το πλάι μυϊκώς ανεπτυγμένα και εύρωστα.

ΩΜΟΙ

Επικλινείς με καλό μυϊκό σύστημα και κολλημένοι στο θώρακα.

ΒΡΑΧΙΩΝ

Λοξός, μυώδης και εύρωστος

ΑΝΤΙΒΡΑΧΙΟ

Ευθύ μακρύ, με ισχυρό σκελετό.

ΚΑΡΠΟΣ

Στεγνός. Δεν προεξέχει

ΜΕΤΑΚΑΡΠΙΟ

Επαρκούς μήκους, ισχυρό, μάλλον ευθύ ποτέ καμπύλο.

ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΑΚΡΑ

Στρογγυλεμένοι, συμπαγείς , ισχυρά δάκτυλα, σφικτά κυρτά ισχυρά νύχια, καμπυλωτά, μαύρα πέλματα μεγάλα, σκληρά, τραχέα.

ΜΗΡΟΣ

Μακρύς, δυνατός, μυώδης

ΚΝΗΜΗ

Επικλινής , μακριά, ισχυρή

ΤΑΡΣΟΣ

Στεγνός, ισχυρός, μεσαίου ύψους ιγνύς γωνιώδης

ΜΕΤΑΤΑΡΣΙΟ

Ισχυρό, στεγνό, αρκετά μακρύ, σχεδόν ευθύ, χωρίς νύχι στο πίσω μέρος του ποδιού.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Ταχύς και ανάλαφρος.

Κυνήγι λαγού από τον Γεροθανάση Βασίλη το 1970

Κυνήγι λαγού από τον Γεροθανάση Βασίλη το 1970

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ

Κάθε απόκλιση από την προηγηθείσα περιγραφή θα πρέπει να θεωρείται ως ελάττωμα το οποίο θα βαθμολογείται ανάλογα με την σοβαρότητά του.

  • Γέφυρα της μύτης βραχεία και μεγάλη.
  • Αυτιά πολύ μακριά ή πολύ κοντά, μυτερά ή που «τρεμοπαίζουν».
  • Λαιμός πολύ βραχύς, ισχνός ή πολύ χονδρός, με προγούλι.
  • Άνω γραμμή κυρτή ή κοίλη.
  • Κάτω γραμμή πολύ χαμηλά ή πολύ ψηλά.
  • Νεφρός πλατύς, στενός.
  • Γλουτοί βραχείς, στενοί και επικλινείς .
  • Γόνατα βαρελόσχημα ή σαν αγελάδας.
  • Μετακάρπιο και μετατάρσιο πολύ κοντά ή πολύ μακριά, ισχνά, καμπύλα.
  • Πόδι λαγού
  • Ουρά μακριά, βαριά, γυριστή.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΤΗΣ Δ.Κ.Ο.  

  • Ύψος στο ακρώμιο που ξεπερνά ή δεν φθάνει τα όρια ανοχής.
  • Άλλο χρώμα μανδύα, μύτης, ματιών και νυχιών από αυτά που υπαγορεύονται βάσει του προτύπου.
  • Πλήρης αποχρωματισμός των ορατών βλεννογόνων.
  • Γέφυρα της μύτης κοίλη, ρύγχος πολύ μυτερό.
  • Προγναθισμός της άνω ή κάτω γνάθου.
  • Σύγκλιση των ανώτερων επιμηκών γραμμών του κρανίου και της γέφυρας της μύτης.
  • Ημι-ορθωμένα αυτιά.
  • Κακή θέση των άκρων σε σχέση με το έδαφος.
  • Παρουσία νυχιών στο πίσω μέρος των ποδιών.
  • Ουρά κουλουριασμένη.

ΚΛΙΜΑΚΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗΣ

Γενική εμφάνιση…………………………..……….. Βαθμοί 20

Κεφαλή (κρανίο & ρύγχος)……………….………………….15

Οφθαλμοί……………………………………….………….………..5

Αυτιά……………………………………………………….………….5

Λαιμός…………………………………………………………………5

Κορμός……………………………………………………………….15

Άκρα……………………………………………………………..……20

Ουρά…………………………………………………………………….5

Μανδύας……………………………………………………………..10

ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΙΤΛΟΥ

Άριστα: Βαθμολογία όχι κατώτερη των 90 βαθμών
Πολύ καλά: Βαθμολογία όχι κατώτερη των 80 βαθμών
Καλά: Βαθμολογία όχι κατώτερη των 70 βαθμών
Αρκετά καλά: Βαθμολογία όχι κατώτερη των 60 βαθμών

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι αρσενικοί πρέπει να έχουν δύο όρχεις φυσιολογικού σχήματος οι οποίοι να έχουν κατέλθει πλήρως εντός του οσχέου.

Ομάδα 5: Σπιτζ & Πρωτόγονοι σκύλοι

Υποομάδα: 7 Πρωτόγονοι Κυνηγετικοί Σκύλοι

Χώρα προέλευσης: Ελλάδα

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): –

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : –

Χρησιμότητα: Κυνήγι, συντροφιά.

Ο Κρητικός Λαγωνικός είναι ένας αρχέγονος ιχνηλάτης δίωξης, εξειδικευμένος στο κυνήγι του λαγού και φέρει επάξια τον τίτλο του άριστου «ξεφωλιαστή». Έχει έντονο κυνηγετικό ένστικτο, μεγάλη ταχύτητα, ευελιξία, ευστροφία, δύναμη και αντοχή, παράλληλα διαθέτει ένα ισορροπημένο, ήπιο, ευγενικό και καλότροπο χαρακτήρα που τον κάνει και έναν ιδανικό σύντροφο, πέρα από το κυνήγι. Όλα του τα χαρακτηριστικά και το ταμπεραμέντο του, τον κάνουν ιδανικό για κάθε δραστηριότητα και μπορεί να συνοδεύσει τον ιδιοκτήτη του παντού, χωρίς προβλήματα.

Είναι σκύλος υψηλών κυνηγετικών ικανοτήτων, ο οποίος κατά τη διάρκεια του κυνηγιού επιστρατεύει όλες του τις αισθήσεις, και αποτελεί μοναδικό δείγμα αρχέγονου λαγωνικού τύπου στην Ευρώπη, που διατηρεί αναλλοίωτα τα κυνηγετικά του χαρίσματα, με εκπληκτικά αποτελέσματα στο κυνήγι του λαγού. Θα επιστρατεύσει όμως τις ικανότητες του και για οτιδήποτε άλλο κάνει χαρούμενο αυτόν και τον ιδιοκτήτη του, από κυνήγι μέχρι agility.

O Kρητικός Λαγωνικός είναι από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της πανίδας της Kρήτης. Αυτός ο τύπος σκύλου βρίσκεται στο νησί για περισσότερα από 4000 χρόνια. H καταγωγή του βρίσκεται στους αρχαίους λαγωνικούς σκύλους της Aιγύπτου. Mεταφέρθηκε στο νησί από τους Kρήτες θαλασσοπόρους και νησιωτική απομόνωσή δημιούργησε το σκύλο με την μορφή που έχει σήμερα. Eίναι ένα ζωντανό ιστορικό μνημείο της Kρήτης που δεν είχε την τύχη να προσεχθεί για πολλά χρόνια και επιβίωσε χάρη στις δικές του και μόνο ικανότητες στο κυνήγι. Τώρα, πλέον, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που φροντίζουν να διατηρηθεί και να αναγνωριστεί η φυλή τόσο στην χώρα μας, όσο και διεθνώς.

Έργα τέχνης που απεικονίζουν τον Κρητικό σκύλο δίωξης εμφανίζονται ήδη από τους προϊστορικούς οικισμούς της μεγαλονήσου που προηγήθηκαν του Μινωικού πολιτισμού (3200-1700π.Χ.). Μεταλλικό εύρημα που απεικονίζει το πλοίο της «Μεγάλης Θεάς» φέρει επί της πλώρης την χαρακτηριστική φιγούρα του Κρητικού λαγωνικού (Μουσείο Ηρακλείου). Σφραγιδόλιθοι, κεραμικά και μεταλλικά σκεύη, διακοσμητικά αντικείμενα, γλυπτά και τοιχογραφίες αλλεπάλληλων ιστορικών περιόδων παραδίδουν απαράλλακτη την μορφή του Κρητικού λαγωνικού έκτοτε και ανά τους αιώνες. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η μινωικής τεχνοτροπίας νωπογραφία της Θήρας, που απεικονίζει τον αυθεντικό τύπο της φυλής. Ο διακεκριμένος αρχαιολόγος καθηγητής Σ. Μαρινάτος αφιέρωσε εκτεταμένα πονήματα σε αυτό το ζωντανό μνημείο της Ελλάδος, πιστοποιώντας την αδιάσπαστη ιστορική του συνέχεια και την διατήρησή του στο νησί, με τα ίδια μορφολογικά και εργασιακά χαρακτηριστικά, έως τις μέρες μας.

Πρωτόγονος λαγωνικός σκύλος δίωξης, λυγερόκορμος, νευρώδης, αθλητικός, ταχύς. Ορθόωτος, λειότριχος, μακρυσκελής, με επιμήκη, σφηνοειδή κεφαλή και κυκλοτερή ουρά. Μυϊκή διάπλαση ισχυρή, ανεπτυγμένη κατά μήκος και λεπτόγραμμη. Εύστροφος, ευλύγιστος, εύρωστος, επιδέξιος, με αστραπιαίες αντιδράσεις και ταχύτατα καλπασμό, ο Κρητικός λαγωνικός κυνηγά το λαγό (και το αγριοκούνελο) μόνος ή ζευγαρωτά χρησιμοποιώντας την όραση αλλά και την όσφρηση. Ανθεκτικός και αποτελεσματικός σε όλα τα εδάφη και ιδιαίτερα τα βραχώδη και δύσβατα όπου αναδεικνύονται οι ικανότητές του στην αναρρίχηση, ερευνά, ξεφωλιάζει και καταδιώκει το θήραμα με ορμητικότητα και εξαιρετική ευελιξία, ικανός ακόμη και να το συλλάβει. Δίνει <<φωνή>> (η οποία είναι ιδιάζουσα: λεπτή, θρηνώδης και μάλλον χαμηλής έντασης) κατά τον οπτικό εντοπισμό του θηράματος και την καταδίωξη. Λιτοδίαιτος οργανισμός με ισχυρή κράση και ζωηρή ιδιοσυγκρασία, είναι ικανός για πολύωρη εργασία ακόμα και στις πιο απόκρημνες ορεινές περιοχές της πατρίδας του, όπου στο παρελθόν κυνηγούσε επίσης και το αγριοκάτσικο με επιτυχία.

Χαρακτήρας και Ικανότητες
Εναργής, ευφυής, ευγενής, στο κυνήγι ορμητικός, επίμονος, γενναίος και ακαταπόνητος (διάπονος), στο σπίτι ήπιος, υπάκουος, καλότροπος, συντροφικός, εύχαρις. Με τους ξένους συγκρατημένος, με τους οικείους τρυφερός, εκδηλωτικός και αφοσιωμένος, συμβιώνει ήρεμα με τα άλλα ζώα του σπιτιού και του αγροκτήματος (πάριππος = συνοδός των ιππέων κατά την αρχαιότητα) και γενικά η συμπεριφορά του είναι ισορροπημένη και αξιόπιστη. Ωριμάζει αργά και είναι έντονα ενστικτώδης. Οι αισθήσεις του είναι ιδιαίτερα οξυμένες και έχει μεγάλη αντίληψη, ζωντάνια και οξυδέρκεια. Παρατηρητικός, προσεκτικός, περίεργος και ερευνητικός, εκπαιδεύεται εύκολα στις εντολές με οπτικά σήματα και στον έλεγχο εξ’ αποστάσεως. Στην αρχαιότητα θεωρείτο άριστος στο κυνήγι της ελάφου, του αγριόχοιρου και αυτής της άρκτου. Η χρήση του σε φτερωτά θηράματα αντενδεικνύεται τελείως : κάνει το σκύλο νωθρό και αδιάφορο γιατί είναι κάτω από τις ικανότητές του. Είναι πλασμένος για την καταδίωξη και μόνο μέσα από αυτήν αναδεικνύεται σωματικά και διανοητικά.

Κεφαλή
Επιμήκης, σφηνοειδής, καλοσμιλεμένη (ιδιαίτερα κάτω από τα μάτια), με κρανίο και ρύγχος κατά προτίμηση ισομήκη. Άξονες παράλληλοι ή ελαφρότατα αποκλίνοντες. Η οροφή του κρανίου είναι ελαφρότατα καμπύλη και πεπλατυσμένη, όπως και οι παρειές, που συγκλίνουν ευθεία προς τα εμπρός. Οι πλευρές του κρανίου είναι ελαφρώς καμπύλες. Κρανιομετωπική γωνία ομαλή, προοδευτική και αβαθής, οφρυιακά τόξα μετρίως ανεπτυγμένα, μετωπική αύλακα εμφανής μεταξύ των ματιών και προοδευτικά ελαττούμενη προς την οροφή του κρανίου, ινιακή απόφυση ελάχιστα εμφανής.

Ρύγχος
Σφηνοειδές, με ρινικό κάλαμο ευθύγραμμο, ομαλά συγκλίνον προς το ακρορρίνιο, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο, υγρό, ελαστικό και με ορθάνοικτα ρουθούνια. Προεξέχει από την γραμμή των χειλέων και είναι σκουρόχρωμο (μαύρο και στα καστανόχρωμα δείγματα, σκούρο καφέ).

Οφθαλμοί
Μετρίου μεγέθους, αμυγδαλωτού σχήματος, τοποθετημένοι έτσι ώστε να κοιτούν κατευθείαν εμπρός, ελαφρότατα λοξοί. Χρώμα οφθαλμών σκούρο, καλή χρωστική βλεφάρων.

Στοματική κοιλότητα
Γνάθοι ισχυρές, άρτιες και κανονικές οδοντοστοιχίες που σχηματίζουν ψαλιδόσχημο δάγκωμα (το λαβιδόσχημο ανεκτό). Δόντια καλά ανεπτυγμένα και υγιή. Το άνοιγμα του στόματος και των χειλιών είναι βαθύ. Χείλη λεπτά, σφιχτά, μαύρα (στα καστανόχρωμα δείγματα μπορεί να είναι καφέ) χωρίς χαλάρωση.

Αυτιά
Μέσου μεγέθους, τριγωνικά, όρθια, φαρδιά στη βάση, φύονται υψηλά και φέρονται ελαφρώς κωνικά προς τα εμπρός. Στις άκρες τους είναι μυτερά και μόλις ελαφρότατα στρογγυλεμένα. Το δέρμα στα πτερύγια είναι λεπτό, οι μύες πολύ ανεπτυγμένοι και ο χόνδρος ισχυρός. Τα αυτιά είναι πολύ ευκίνητα, ζωηρά και ευθυτενή. Ανάλογα με την περίσταση, ο σκύλος τα κινεί στρέφοντάς τα και προς τα πλάγια ή πίσω και τα διπλώνει εφαπτόμενα του λαιμού. Η κοπή των αυτιών απαγορεύεται.

Λαιμός
Στεγνός, μυώδης, με ελαφρό αυχενικό τόξο.

Πρόσθια Άκρα
Ωμοπλάτες μακριές, κεκλιμένες προς τα πίσω και μυώδεις χωρίς να είναι ογκώδεις. Τα ακρώμια προεξέχουν ελαφρά. Βραχίονες λίγο βραχύτεροι σε μήκος από τις ωμοπλάτες. Η γωνίωση που σχηματίζεται στην άρθρωση του ώμου είναι μέτρια. Σκέλη ίσια, νευρώδη, μακριά, με ελαφρά αλλά ισχυρά οστά ωοειδούς διατομής. Καρποί ισχυροί αλλά όχι διεσταλμένοι, μετακάρπια ελαστικά, επιμήκη, ελαφρώς κεκλιμένα. Πέλματα μεγάλα, ωοειδή, με δάκτυλα μακριά και ισχυρά, δυνατά γαμψά νύχια και σκληρούς, ανθεκτικούς πίλους.

Σώμα
Κορμός μυώδης, μακρύς, στεγνός, ισχυρός αλλά όχι βαρύς. Το βάθος του δεν φθάνει μέχρι τους αγκώνες. Στέρνο μέτρια ευρύ αρκετά βαθύ, στέρνο όχι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο προς τα εμπρός αλλά προς τα πίσω και κάτω. Θώρακας πολύ καλά εκτεταμένος προς τα πίσω, πλευρές τοξοειδείς και στην περιοχή του αγκώνα (πρόσθιο κατώτερο τμήμα) πεπλατυσμένες προς τα μέσα. Το βαθύτερο σημείο του στέρνου βρίσκεται πίσω από τα ακρώμια. Ράχη ισχυρή, νευρώδης, μυώδης, επιμήκης, ίσια, σχηματίζει ελαφριά καμπύλη πάνω από τη νεφρική χώρα. Οσφύς βραχεία, ισχυρή, μυώδης, στεγνή. Λεκάνη μακριά, κεκλιμένη, μυώδης. Τα άνω άκρα των λαγόνιων οστών διακρίνονται ελαφρά. Η κάτω γραμμή του σώματος είναι ανασυρμένη ψηλά προς την κοιλιακή χώρα, η οποία είναι στεγνή και μυώδης.

Πίσω Άκρα
Γωνιώσεις ανάλογες των εμπρόσθιων και όχι υπερβολικές. Μηροί μυώδεις και ανεπτυγμένοι κατά πλάτος αλλά όχι σε πάχος, πεπλατυσμένοι και ισχυροί, τα οστά τους σχηματίζουν με τη λεκάνη ένα ικανό μοχλικό σύστημα έδρασης των μυών. Η γωνίωση που σχηματίζεται στην άρθρωση του γόνατος με την κνήμη είναι στην ιδανική περίπτωση, ίση με την γωνίωση που σχηματίζεται μεταξύ ωμοπλάτης και βραχίονα στην άρθρωση του ώμου εμπρός και οπωσδήποτε όχι υπερβολική. Κνήμη μακριά, μυώδης, νευρώδης, στεγνή στο κάτω τμήμα της και ισχυρή. Ταρσοί καλοδεμένοι, ισχυροί και παράλληλοι μεταξύ τους. Μετατάρσια στεγνά, αρκετά μακριά και απολύτως παράλληλα μεταξύ τους, χωρίς ψευδοδάκτυλα. Πέλματα όπως των πρόσθιων σκελών.

Ουρά
Φύεται αρκετά χαμηλά και δεν φθάνει τα ακροτάρσια. Φαρδιά στη ρίζα, λεπταίνει προοδευτικά προς την άκρη. Φέρεται προς τα επάνω σε καμπύλη, ημικύκλια ή τυλιγμένη δακτυλιοειδώς πάνω στα νώτα, αλλά χωρίς αγκύλωση (άγκιστρο) στην άκρη. Σε ανάπαυση χαλαρώνει προς τα κάτω χωρίς στρεβλώσεις ή σπασίματα. Έχει μακρύτερο τρίχρωμα στο κάτω μέρος της. Ο Κρητικός λαγωνικός χρησιμοποιεί την ουρά του σαν όργανο ευστάθειας αλλά και έκφρασης. Άτομα άνουρα, βραχύουρα ή με κομμένη ουρά είναι εκτός τύπου και αποκλείονται.

Κίνηση
Ελαφρύς, άνετος, ταχύς και γεμάτος χάρη διασκελισμός με ομαλά βήματα, χωρίς διασταύρωση των σκελών. Από τον ελαστικό τροχασμό σε χαμηλή ταχύτητα ο σκύλος έχει την τάση να αλλάξει γρήγορα την κίνησή του σε καλπασμό.

Τρίχωμα
Δέρμα λεπτό, αρκετά σφικτό, ανθεκτικό, χωρίς ρυτίδες και χαλάρωση, με καλή χρωστική των ορατών βλεννογόνων. Τρίχωμα λείο, σκληρό, απόλυτα ίσιο, πυκνό, πολύ κοντό και λεπτό στο κεφάλι, τα αυτιά και τα κάτω μέρη του σώματος, λίγο μακρύτερο στις παρυφές του λαιμού, τα νώτα και την ουρά.

Χρώμα
Α) Μονόχρωμο (λευκό, υπόλευκο, υπόξανθο, καστανόξανθο) με ή χωρίς αποχρώσεις. Επιτρεπτές οι κηλίδες λευκού στο στήθος, τα άκρα των ποδιών και την ουρά.
Β) Δίχρωμο (ραβδωτό, καστανό – πύρινο)
Γ) Τρίχρωμο (ραβδωτό ή καστανό – πύρινο με λευκά σημάδια).

Αποδεκτοί χρωματισμοί:
Α) Μαύρο
Β) Ασπρόμαυρο, άσπρο – καστανό και μαύρο – πύρινο
Γ) Μαύρο – πύρινο με λευκά σημάδια

Μέγεθος
Ύψος ακρωμίων 52 – 60 εκ. για αρσενικά δείγματα, 50 – 58 εκ. για θηλυκά. Βάρος 15 -30 κιλά, πάντα ανάλογο με το μέγεθος και σε καλή φυσική κατάσταση.

Ελαττώματα
Κάθε σαφής απόκλιση από τα παραπάνω επιθυμητά χαρακτηριστικά αποτελεί ελάττωμα, το οποίο επιφέρει υποβάθμιση ανάλογη με τον βαθμό της απόκλισης από το ιδεώδες και την σοβαρότητα του ελαττώματος. Σοβαρά ελαττώματα είναι όσα αφορούν την εργονομία, τη συμπεριφορά και την έκφραση της φυλετικής τυπικότητας.

Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν εμφανώς όρχεις πλήρως κατεβασμένους μέσα στο όσχεο.

 

Ομάδα 8: Κυνηγόσκυλα επαναφοράς, ξεπετάγματος, νερού

Υποομάδα: 2 Σκύλοι ξεπετάγματος

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): 109

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 18/10/2010

Χρησιμότητα: Σκύλος ξεπετάγματος (flushing dog)

Με εξετάσεις εργασίας

Τα Κλάμπερ Σπάνιελ φέρεται να έχουν έρθει στην Μεγάλη Βρετανία, σε πρώτη φάση, από την Γαλλία πριν από 200 χρόνια περίπου. Λέγεται πως τα έφερε ο Δούκας του Noailles, μεταφέροντας όλο το εκτροφείο του και εκτράφηκαν από την οικογένεια του Δούκα του Newcastle, στο πατρικό τους, στο Clumber Park του Nottinghamshire.

Αμέσως έγινε αποδεκτός και αγαπητός από την Βρετανική αριστοκρατία και έγινε δημοφιλής. Η δημοτικότητα της φυλής, όμως,  ήταν αυστηρά φυλασσόμενη από τα μέλη της Αγγλικής αριστοκρατίας στην περιοχή που είναι γνωστή ως «Dukeries».

Στην Αγγλία συμμετείχαν για πρώτη φορά σε εκθέσεις μορφολογίας το 1859. Στις Η.Π.Α. έφτασαν λίγο νωρίτερα, το 1849 μέσω Καναδά συνοδεύοντας Βρετανούς στρατιωτικούς.

Είναι ένας βαρύς σκύλος και οι ρυθμοί εργασίας του είναι πιο ράθυμοι από αυτούς των υπόλοιπων Σπάνιελς. Γύρω στα 1950 επετράπη σε πολλά σκυλιά της φυλής να βαρύνουν ακόμα περισσότερο και αν το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο είναι τώρα στα 34 κιλά, βρίσκουμε πολλά σκυλιά να το ξεπερνούν. Παρόλα αυτά, οι λάτρεις της φυλής δεν θα πρέπει να επιτρέπουν το μεγάλο μέγεθος να συνοδεύεται και να ενθαρρύνει αδυναμίες στα πίσω άκρα.

Το Clumber Spaniel δημιουργήθηκε αρχικά από τους Γάλλους κυνηγούς και την ανάγκη να υπάρχει μια φυλή που να έχει εξαιρετική όσφρηση και  μεγάλη δύναμη για να μπορεί να διασχίζει δάση και δύσβατα μέρη και ταυτόχρονα μεγάλο θάρρος αλλά και ευγένεια χαρακτήρα. Αν και η προέλευση της φυλής δεν είναι ξεκάθαρη, λέγεται πως για την δημιουργία της χρησιμοποιήθηκαν Basset Hounds, πρώιμα Alpine Hounds και κάποιες άλλες φυλές.

Γενική εμφάνιση: Σκύλος αρμονικός (ισορροπημένος), με «καλό κόκαλο», δραστήριος, με σκεπτική έκφραση. Η γενική του εμφάνιση υποδηλώνει δύναμη. Το Κλάμπερ πρέπει να είναι στιβαρό και σταθερό, ικανό να φέρει σε πέρας εργασία μιας μέρας στο πεδίο.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Στωικός, με μεγάλη καρδιά, υψηλή ευφυία και αποφασιστική διάθεση που ενισχύει τις φυσικές του ικανότητες. Σιωπηλός εργάτης με εξαιρετική μύτη. Σταθερός, αξιόπιστος, ευγενικός και αξιοπρεπής. Πιο επιφυλακτικός από άλλα Σπάνιελ, χωρίς να δείχνει καμία τάση για επιθετικότητα.

Κεφάλι: Μεγάλο, τετράγωνο, μέσου μήκους, φαρδύ στο άνω μέρος με σαφή ινιακή προεξοχή. Βαριά οφρυιακά τόξα. Βαθύ στοπ. Κεφαλή και κρανίο χωρίς καμία υπερβολή.

Ρύγχος: Βαρύ, τετράγωνο ρύγχος με καλοανεπτυγμένα  χείλη.

Γνάθοι & Δόντια: Σιαγόνες ισχυρές, με τέλεια, κανονική και πλήρη, ψαλιδόσχημη οδοντοστοιχία. Δηλαδή, τα πάνω δόντια υπερκαλύπτουν σφιχτά τα κάτω και φύονται κάθετα και τετραγωνισμένα στις γνάθους.

Μάτια: Διαυγή, σκούρα κεχριμπαρί. Εξόφθαλμα, ανοικτόχρωμα μάτια πολύ ανεπιθύμητα. Αποδεκτό να αποκαλύπτεται ελαφρώς ο εσωτερικός βλεννογόνος, αλλά χωρίς υπερβολές. Ελεύθερο από ασθένειες και προβλήματα του ματιού.

Αυτιά: Μεγάλα, σε σχήμα αμπελόφυλλου, καλά καλυμμένα από ίσιο τρίχωμα. Πέφτουν ελαφρά προς τα εμπρός,  με το κροσσωτό τρίχωμα να μην εκτείνεται πιο κάτω από το πτερύγιο.

Λαιμός: Αρκετά μακρύς, φαρδύς, γεμάτος δύναμη.

Σώμα: Μακρύ, με καλή μυική μάζα (μυώδες) και δυνατό.

Ράχη: Ράχη ίσια, φαρδιά, μακριά.

Οσφύς: Μυώδης οσφύς, καλά κατεβασμένη (βαθιά) στα πλάγια.

Στέρνο: Στήθος βαθύ. Πλευρές καλά εκτεταμένες. Οι οποίες φέρονται καλά ως τα πίσω.

Ουρά: Προηγουμένως κοβόταν παραδοσιακά. Χαμηλά τοποθετημένη, καλά καλυμμένη με κροσσωτό τρίχωμα, φέρεται στην ευθεία της ράχης.

Εμπρόσθια άκρα: Ωμοπλάτες ισχυρές, κεκλιμένες, μυώδεις. Σκέλη κοντά, ίσια, με καλά κόκαλα, δυνατά.

Πατούσες: Μεγάλες, στρογγυλές, καλά καλυμμένες με τρίχωμα.

Πίσω άκρα: Πολύ ισχυρά και καλοανεπτυγμένα. Ταρσοί χαμηλοί, καλά κεκλιμένα γόνατα και κνήμες τοποθετημένες ίσια.

Τροχασμός & Κίνηση: «Κυλιστός» διασκελισμός που οφείλεται στο μακρύ σώμα και τα κοντά σκέλη. Κινείται ίσια εμπρός και πίσω, με ώθηση χωρίς προσπάθεια.

Τρίχωμα: Άφθονο, κλειστό, μεταξένιο και ίσιο. Σκέλη και στήθος καλά καλυμμένα από κροσσωτό τρίχωμα.

Χρώμα: Μονόχρωμο λευκό στο σώμα προτιμάται, με λεμονί σημάδια και τα πορτοκαλί επιτρέπονται. Ελαφριά σημάδια στο κεφάλι και «φακιδωτό» ρύγχος.

Ιδανικό Βάρος: Αρσενικά 29,5-34 κιλά

Θηλυκά 25-29,5 κιλά

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω θα πρέπει να θεωρείτε λάθος και η σοβαρότητα με την οποία θα αξιολογείται θα πρέπει να είναι ανάλογη με τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην υγεία και το ευ ζην του σκύλου, όσο και την ικανότητα να εκτελεί την εργασία, για την οποία παραδοσιακά δημιουργήθηκε.

Ελαττώματα Αποκλεισμού: Επιθετικοί ή ιδιαίτερα ντροπαλοί σκύλοι (φοβικοί). Οποιοσδήποτε σκύλος με σωματικές ανωμαλίες ή συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείεται.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

Το Clumber Spaniel παρά το γεγονός ότι φαίνεται χαλαρός και νωχελικός σκύλος έχει μεγάλη ενέργεια και γι αυτό χρειάζεται καθημερινή άσκηση για να διατηρείται σε καλή κατασταση και να έχει καλή υγεία. Ο καθημερινός περίπατος είναι απαραίτητος ,καθώς και αρκετός χώρος οπου θα μπορεί να τρέξει ελεύθερα και να εξερευνήσει.

Ομάδα 8: Κυνηγόσκυλα επαναφοράς, ξεπετάγματος, νερού

Υποομάδα: 2 Σκύλοι ξεπετάγματος

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): 5

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 08/10/2012

Χρησιμότητα: Σκύλος ξεπετάγματος (flushing dog)

Με εξετάσεις εργασίας

Ένας από τους αρχαιότερους τύπους σκύλων Σπάνιελ (spaniel) για χερσαίο κυνήγι. Απόγονος των Ισπανικών Σπάνιελ ή «σκυλιά των κουνελιών.» Το όνομα προκύπτει από την καρχηδονιακή λέξη για το κουνέλι η οποία είναι span. H ίδια λέξη είναι η ρίζα των λέξεων Spain και Hispania. Το Αγγλικό Κόκερ Σπάνιελ κατάγεται από το Σπάνιελ που κατοίκησε στη Μεγάλη Βρετανία το 14ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε για το κυνήγι πουλιών με δίχτυα αλιείας. Αναπτύχθηκε από τους Βρετανούς κτηνοτρόφους και τον 18ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε στο κυνήγι μπεκάτσας (woodcock) απ’ όπου πήρε και το όνομα του. Η φυλή αναγνωρίστηκε επίσημα από τον Αγγλικό Όμιλο το 1892, ως τότε το Σπρίνγκερ Σπάνιελ (Springer Spaniel) και το Κόκερ Σπάνιελ συνυπήρχαν, πολλές φορές, ακόμα και ζευγαρώνοντας μεταξύ τους.

«Ένα μεγάλο σκυλί σε μικρό σώμα»… Μεγάλο σε εξυπνάδα, προσωπικότητα, ομορφιά, ενεργητικότητα, αφοσίωση, αλλά πάνω απ όλα μεγάλο στη ψυχή. Το βολικό του μέγεθος τον καθιστά τον τέλειο σύντροφο για όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες, γι αυτό άλλωστε είναι και μια από τις πιο δημοφιλής φυλές συντροφιάς, καμιά φορά ξεχνώντας τις δικές του ανάγκες. Ένας σκύλος γεμάτος ζωή, χαρούμενος, στοργικός, ενθουσιώδης, ευγενικός, αφοσιωμένος, γεμάτος ενέργεια και όρεξη για παιχνίδια, αθλητικός μα και λαίμαργος.

Η φυλή προσβάλλεται από οφθαλμικές παθήσεις, νεφροπάθειες, γλαύκωμα, εντρόπιον, ανωμαλίες του αίματος και πιο σπάνια, από δυσπλασία του ισχίου. Οι πιο συνηθισμένες ασθένειες είναι: Το PRA (Progressive Retinal Atrophy ή προϊούσα ατροφία του αμφιβληστροειδούς χιτώνα) μια ασθένεια του ματιού η οποία οδηγεί στην ολική τύφλωση του σκύλου και δεν θεραπεύεται και το FN (Familial Nephropathy ή οικογενής νεφροπάθεια) μια ασθένεια των νεφρών, η οποία εξελίσσεται ραγδαία, δεν θεραπεύεται και οδηγεί στο θάνατο.

Τα εντυπωσιακά, μακριά αυτιά των Αγγλικών Κόκερ Σπάνιελ θέλουν ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα. Ωτίτιδες και μυκητιάσεις παρατηρούνται πολύ συχνά. Η εσωτερική περιοχή γύρω από το αυτί πρέπει να είναι πάντα περιποιημένη, οι τρίχες κοντά κουρεμένες ώστε να αερίζεται το αυτί και επιβάλλεται σωστός καθαρισμός των αυτιών τουλάχιστον 1 φορά την εβδομάδα. Επίσης, τα Αγγλικά Κόκερ Σπάνιελ, εξαιτίας του τριχώματος τους και του χαμηλού ύψους, συνηθίζουν να μαζεύουν διαφόρων ειδών αγκάθια απ τη βόλτα που μερικά από αυτά, εάν δεν τα αφαιρέσει ο σκύλος ή εμείς, μπορούν να γίνουν άκρως επικίνδυνα εισχωρώντας μέσα στο σώμα του σκύλου (π.χ. άγανο).

Εν κατακλείδι, η επιλογή ενός Αγγλικού Κόκερ Σπάνιελ πρέπει να είναι προσεκτική και χωρίς βιασύνες, όπως και κάθε άλλου σκύλου βέβαια.

Γενική εμφάνιση: Χαρούμενο, ανθεκτικό, αθλητικό, αρμονικό, συμπαγές.

Σημαντικές αναλογίες: Οι αποστάσεις από το ακρώμιο μέχρι το έδαφος και από το ακρώμιο μέχρι τη ρίζα της ουράς είναι περίπου ίσες.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Καλοκάγαθο, με αέναα κουνιστή ουρά ιδιαίτερα όταν ακολουθεί ίχνος και άφοβο μπροστά στις δύσκολες συνθήκες. Ευγενές και αφοσιωμένο, αλλά και γεμάτο ζωή και ενθουσιασμό.

Κεφάλι: Με ευκρινές στοπ στο μέσον της απόστασης μεταξύ ακρορρινίου και ινιακής απόφυσης. Κρανίο καλά ανεπτυγμένο, καθαρά σχηματισμένο, ούτε υπερβολικά εκλεπτυσμένο ούτε χονδροειδές. Τα οστά των παρειών δεν προεξέχουν.

Μύτη: Η μύτη είναι αρκετά φαρδιά, για την οξεία οσφρητική ικανότητα.

Ρύγχος: Τετράγωνο.

Γνάθοι & Δόντια: Δυνατοί γνάθοι , μεγάλα δόντια με τέλειο ψαλιδωτό δάγκωμα. Δηλαδή, τα επάνω δόντια κλείνουν πάνω από τα κάτω σφιχτά.

Χείλη: Σφιχτά και καθαρά.

Μάγουλα: Αρκετά έντονα με δυνατούς μυς.

Μάτια: Γεμάτοι αλλά όχι προεξέχοντες. Σκούροι καστανοί ή καστανοί, ποτέ ανοιχτόχρωμοι, αλλά στην περίπτωση Κόκερ με χρώμα συκωτί ή συκωτί – στικτό ή συκωτί και άσπρο, τα μάτια έχουν χρώμα σκούρο φουντουκί ώστε να εναρμονίζονται με το χρώμα του τριχώματος. Η έκφραση είναι αυτή της ευφυίας και της ευγένειας αλλά και «ξύπνια», λαμπρή και χαρούμενη. Τα βλέφαρα είναι σφιχτά.

Αυτιά: Λοβοειδή, χαμηλά τοποθετημένα, εκφύονται στην ίδια ευθεία με τα μάτια. Τα λεπτά, φίνα πτερύγια εκτείνονται μέχρι το ακρορρίνιο. Καλώς καλυμμένα από μακρύ, ίσιο, μεταξένιο τρίχωμα.

Λαιμός: Μέσου μήκους, μυώδης. Ομαλά τοποθετημένος πάνω στους λεπτούς, επικλινείς ώμους. «Καθαρός» λαιμός (χωρίς προγούλια).

Σώμα: Ισχυρό και συμπαγές. Οσφύς βραχεία, φαρδιά.

Ράχη: Ίσια, σφιχτή ραχιαία γραμμή που καμπυλώνει απαλά προς την ουρά από το άκρο της λεκάνης έως τη βάση της (ουράς).

Στέρνο: Θώρακας καλά ανεπτυγμένος, στήθος βαθύ, ούτε πολύ φαρδύ ούτε πολύ στενό εμπρός. Πλευρές καλά τεντωμένες.

Ουρά: Εκφύεται λίγο χαμηλότερα από τη γραμμή της ράχης. Πρέπει να είναι χαρούμενη στην κίνησή της και να φέρεται ίσια (προς τα πίσω), ποτέ προς τα πάνω. Παραδοσιακά κόβεται αλλά ποτέ τόσο κοντή ώστε να κρύβεται, ούτε τόσο μακριά ώστε να παρεμποδίζει την ακατάπαυστη, ζωηρή κίνηση στην εργασία. Όταν είναι άκοπη είναι ελαφρά κυρτή, μετρίου μεγέθους, ανάλογου του μεγέθους του σώματος, δίνοντας μια γενικά ισορροπημένη εικόνα. Ιδανικά, να μην κατεβαίνει κάτω από τον ταρσό. Δυνατή στην ρίζα καταλήγοντας σε μια λεπτή άκρη. Με ανάλογο τρίχωμα όπως το σώμα και «ζωντανή» όταν ο σκύλος είναι εν δράση, αλλά να μην υπερβαίνει το ύψος της ράχης, αλλά και ποτέ να μην φέρεται πολύ χαμηλά δείχνοντας δειλία.

Εμπρόσθια άκρα: Σκέλη με καλή οστέωση, ίσια, αρκούντως βραχέα για την συγκέντρωση της ισχύος. Αλλά όχι υπερβολικά κοντά ώστε να εμποδίζουν την τρομακτική ενεργητικότητα που απαιτείται από το σπουδαίο αυτό αθλητικό σκυλί.

Πίσω άκρα: Φαρδιά, καμπύλα, πολύ μυώδη. Σκέλη καλής οστέωσης.

Ώμοι: Ωμοπλάτες επικλινείς και λεπτές.

Αγκώνες: Χωρίς ίχνος χαλαρότητας.

Πίσω άκρα: Μυώδη με παράλληλα άκρα βλέποντας τα από πίσω.

Γόνατα: Με καλή άρθρωση και κλίση.

Ταρσοί: Κοντά μετατάρσια που επιτρέπουν άφθονη ώθηση.

Πατούσες: Σφικτά, με χονδρές πατούσες, σαν της γάτας.

Τροχασμός & Κίνηση: Άρτια, δια μέσου κινήσεως μεγάλης ώθησης που καλύπτει καλά το έδαφος.

Τρίχωμα: Επίπεδο, μεταξένιας υφής, ποτέ συρματοειδής ή κυματιστό, ούτε υπερβολικά φουντωτό, ποτέ δεν σχηματίζει βοστρύχους. Καλό «πτέρωμα» (κρόσσια) στα εμπρός σκέλη, το σώμα και τα πίσω σκέλη πάνω από τους ταρσούς.

Χρώμα: Μονόχρωμα: Μαύρο, κόκκινο, ξανθό, σοκολατί, μαυροπύρηνο (black & tan), σοκολατί και πύρινο. Στα μονόχρωμα δεν επιτρέπεται άσπρο παρά μόνο στο στήθος.

Δίχρωμα: Άσπρο-Μαύρο, Πορτοκαλί-Άσπρο, Σοκολατί-Άσπρο, Λεμονί-Άσπρο. Όλα με ή χωρίς στίγματα.

Τρίχρωμα: Μαύρο, άσπρο και πύρινο ή σοκολατί, άσπρο και πύρινο.

Ύψος (περίπου): Αρσενικά 39-41 εκ., Θηλυκά 38-39 εκ. Βάρος (περίπου): 13-14,5 κιλά.

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω θα πρέπει να θεωρείτε λάθος και η σοβαρότητα με την οποία θα αξιολογείται θα πρέπει να είναι ανάλογη με τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην υγεία και το ευ ζην του σκύλου.

Οποιοσδήποτε σκύλος με σωματικές ανωμαλίες ή συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείεται.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο.

Το Αγγλικό Κόκερ Σπάνιελ χρειάζεται έντονη κοινωνικοποίηση από νωρίς και δεν του αρέσει η μοναξιά: θέλει να ακολουθεί τους ανθρώπους του παντού και να βρίσκεται μαζί τους σε κάθε εκδήλωση της ζωής τους. Η ιδανική του θέση είναι μέσα στο σπίτι και η ενθουσιώδης ανταπόκριση με την οποία δέχεται την εκπαίδευση στην υπακοή, εγγυάται ότι με λίγη γνώση και φροντίδα η συμπεριφορά του θα είναι πάντα άψογη παντού.

0

Η τραγική ιστορία του μεγάλου κυνηγού Ακταίωυα είχε εμπνεύσει τους ποιητές Φρύνινο, Ισφώντα και Κλεοφώντα, που έγραψαν τραγωδίες με τίτλο «Ακταίων».

Είναι πολύ πιθανό να είχαν υποθέσει το μύθο του παλικαριού αυτού και οι «Τοξοτίδες» του Αισχύλου. Ακόμη η τιμωρία του από την Αρτεμη είχε εμπνεύσει πολλούς Ελληνες και Ρωμαίους καλλιτέχνες.

Ο Ακταίων ήταν γιος της κόρης του Κάδμου, Αυτονόης και του Αρισταίου. Τον ανάθρεφε στη σπηλιά του ο Κένταυρος Χείρων, που τον δίδαξε την τέχνη του κυνηγού.

Ο Ακταίων είχε 50 λαγωνικά που αγαπούσε πολύ. Τους είχε δώσει και ονόματα:

Χάρων, Άρπνια, Παμφάγος, Τίγρης, Νεβροφόνος, Κόραξ κλπ.

Έγινε τόσο σπουδαίος κυνηγός, που συντρόφευε την ίδια την Άρτεμη, τη θεά του κυνηγιού, στις εξορμήσεις της.

Κάποια μέρα ο Ακταίων πήρε τα σκυλιά του σε μια πηγή του Κιθαιρώνα για να τα ποτίσει. Για κακή του τύχη εκεί λουζόταν η θεά και άθελά του ο νέος την είδε γυμνή.

Η θεά εξοργίστηκε και τον μεταμόρφωσε σε ελάφι. Αγρίεψε και τα σκυλιά του, που όρμησαν πάνω του και τον κατασπάραξαν. Όταν τα πιστά ζώα συνήλθαν, άρχισαν να αναζητούν τον αφέντη τους, ώσπου έφτασαν στη σπηλιά του Χείρωνα.

Εκείνος, βλέποντας τον πόνο τους, έφτιαξε ένα ομοίωμα του Ακταίωνα για να τον βλέπουν τα σκυλιά και να παρηγοριούνται.

Ο Ακταίων έγινε φάντασμα και τρομοκρατούσε τους κατοίκους της χώρας των Ορχομενίων. Μετά από συμβουλή του Μαντείου των Δελφών, οι Ορχομένιοι βρήκαν τα κόκαλα του παλικαριού και τα έθαψαν. Έφτιαξαν και μια εικόνα από χαλκό που έμοιαζε με το φάντασμα και την κάρφωσαν σ’ ένα βράχο μ’ένα σιδερένιο καρφί.

Υπάρχουν πληροφορίες ότι μέχρι τουλάχιστον το 2ο αιώνα μ.Χ., οι Ορχομένιοι, καθώς και κάτοικοι άλλων περιοχών πρόσφεραν ηρωικές τιμές στον Ακταίωνα.

Ομάδα 3: Φωλεοδύτες (Τερριέ)

Υποομάδα: 1 Μεγάλου και Μεσαίου μεγέθους Τερριέ

Χώρα προέλευσης: Γερμανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 103

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 05/02/1996

Χρησιμότητα: Κυνήγι

Με εξετάσεις εργασίας

Η «μικρή βόμβα» όπως σωστά παρομοιάζεται από κάποιους είναι ένα Τερριέ που μπορεί να κάνει θαύματα σχεδόν σε οποιοδήποτε κυνηγετικό τερέν. Κυνηγά με άνεση αγριόγατες, λίγκες, ρακούν, ασβούς, αρκούδες, ελάφια και αγριογούρουνα. Πολλά από αυτά τα σκυλιά έχουν κυνηγήσει ίχνος αίματος 48 ωρών.

Μια σχετικά νέα φυλή, δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Lutz Heck. Ο Lutz Heck ήταν υπάλληλος στον Ζωολογικό κήπο του Βερολίνου και ο έντονος εθνικισμός του (πράγμα συνηθισμένο για την εποχή), μαζί με το ενδιαφέρον του για τα ζώα, τον είχαν ωθήσει σε μια προσπάθεια αναβίωσης ειδών ζώων της Γερμανίας που είχαν εκλείψει ή ήταν σε κίνδυνο.

Το ενδιαφέρον του για τα σκυλιά ξεκίνησε από το ενδιαφέρον του για το κυνήγι, αλλά και από την εθνικιστική «δίψα» να αναδείξει ένα Γερμανικό Τερριέ, καλύτερο από τα ήδη υπάρχοντα, που θα «εκθρόνιζε» το Fox Terrier των Άγγλων.

Μαζί με τον αδερφό του, Heinz Heck, παρουσίασαν τέσσερα μαύρα-πύρινα δείγματα Τερριέ στους Carl Eric Gruenewald («κυνολόγο» της εποχής, με ιδιαίτερο στυλ και ενδιαφέρον στην γενετική) και τον Walter Zangenbert (μανιώδη κυνηγό και λάτρη των Fox Terriers). Τα τέσσερα αυτά σκυλιά ήταν Fell Terriers, κάτι σαν τα σημερινά Patterdale Terriers.

Δεν άργησαν να πείσουν τους δύο για την ανάγκη δημιουργίας ενός Γερμανικού κυνηγετικού Τερριέ, που θα συναγωνιζόταν τα υπόλοιπα και θα είχε και τα εθνικά χρώματα (!). Αυτή η εμμονή στο χρώμα ήταν που καθυστέρησε την δημιουργία της φυλής, μια που τα όμορφα μαύρα-πύρινα δεν ήταν πάντα τόσο καλοί κυνηγοί.

Μετά από χρόνια και με την βοήθεια και άλλων «σκυλάδων» της εποχής, έφτασε το 1926 να ιδρυθεί το Deutscher Jagdterrier-Club.

Το Jagdterrier είναι, πάνω από όλα, ένας αθλητικός-κυνηγετικός σκύλος. Είναι ένας «γνήσιος αντιπρόσωπος» των Τερριέ και τα χαρακτηρίζει η εγρήγορση, η ενέργεια και η «αθλητικότητα».

Στο βλέμμα του πάντα υπάρχει η «σπίθα».

Μορφολογικά, ο σκύλος πρέπει να μοιάζει «τετράγωνος» (όχι όμως πλατύς ή «κυβικός»). Βαθύ και στενό στέρνο, με αρκετό χώρο για τους πνεύμονες αλλά και ιδανικό για να «τρυπώνει» σε φωλιές.

Τα άκρα είναι σε αρμονική αναλογία με το υπόλοιπο σώμα, χωρίς να δίνουν ένα σκύλο κοντοπόδαρο ή μακροπόδαρο.

Την ουρά την φέρει σχετικά ψηλά και ίσια και παρόλο που κόβεται, θα πρέπει να είναι αρκετά μακρυά ώστε να εξυπηρετεί σαν «χερούλι» (η ουρά μένει εκτός λαγουμιού και είναι το ιδανικότερο σημείο για να τραβήξεις τον σκύλο).

Το τρίχωμα είναι είτε σκληρό, είτε λείο και πρέπει να είναι πυκνό και αρκετό ώστε να προστατεύει από αγκάθια και κλαδιά.

Τα χρώματα είναι μαύρο, σκούρο καφέ ή γκρι-μαύρο με κίτρινα ή πύρινα σημάδια σε φρύδια, στήθος, ρύγχος, πόδια και βάση ουράς. Άσπρα μικρά σημάδια σε στήθος και πόδια είναι αποδεκτά.

Ο χαρακτηρισμός «βόμβα» που δώσαμε στην αρχή έχει να κάνει και με το «εκρηκτικό» του χαρακτήρα του, αλλά και με το γεγονός ότι αν δεν δουλευτεί σωστά ή αν επιλεχθεί επιπόλαια σαν σκύλος σύντροφος, μάλλον θα «σκάσει στα χέρια μας» με ποικίλες συνέπειες. Είναι ένας σκύλος άξιος θαυμασμού, αλλά και σεβασμού.

Ύψος: 33-40 εκατοστά

Βάρος: 9-10 κιλά τα αρσενικά και 7,5-8,5 κιλά τα θηλυκά (ιδανικό για εργασία)