Home Tags Posts tagged with "πρότυπο"

πρότυπο

Ομάδα 1: Ποιμενικοί για πρόβατα και βοοειδή (εκτός Ελβετικών Ορεινών και βοοφυλάκων)

Υποομάδα: Τομέας 1 Ποιμενικοί

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): 271

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 03/11/2014

Χρησιμότητα: Ποιμενικός σκύλος και σκύλος Συντροφιάς

Χωρίς εξετάσεις εργασίας.

Το Bearded Collie είναι ένα εύθυμο οικογενειακό σκυλί με εκρηκτικό ταμπεραμέντο. Εντάσσεται στην οικογενειακή ζωή και «οδηγεί» την οικογένεια του. Μπορούμε να το παρατηρήσουμε ακόμα και κατά τη βόλτα μας μαζί του όπου προσπαθεί να κρατήσει το κοπάδι/οικογένεια/παρέα του μαζί.

Υπάρχει αναφορά μιας φυλής που μοιάζει με το γενειοφόρο Collie στα Σκωτσέζικα αρχεία που χρονολογούνται από τον δέκατο έκτο αιώνα. Είναι από καιρό γνωστή σαν φυλή σε Σκωτία και Βόρεια Αγγλία, όπου και εκτρέφεται για ποιμενικά καθήκοντα. Πριν από πεντακόσια χρόνια περίπου, λέγεται πως σκυλιά πρόδρομοι του Πολωνικού πεδινού ποιμενικού (Polish Lowland Sheepdog ) που εγκαταλείφθηκαν στις ακτές της Σκωτίας διασταυρώθηκαν με τα τοπικά ποιμενικά σκυλιά. Μια ματιά στο Polish Lowland Sheepdog αρκεί για να δείξει αρκετές ομοιότητες.

Αλλά ο Γενειοφόρος Collie, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, χρωστάει τα περισσότερα στον G. Olive Willison που, στη δεκαετία του 1940, απέκτησε ένα κουτάβι Beardie με το όνομα Τζίνι (Jeannie). Μετά από αρκετή αναζήτηση βρήκε ένα σύντροφο για τη Jeannie, ένα σκυλί με το όνομα Bailey, και το εκτροφείο Bothkennar έδωσε το καλούπι για τη σημερινή μορφή του Γενειοφόρου Κόλλι (Bearded Collie).

bearded-collie-1898

To Bearded Collie δένεται πολύ με την οικογένειά του, είναι δυστυχισμένο όταν δεν είναι όλοι μαζί και πολύ περισσότερο αν περνά πολλές ώρες μόνο του. Σκληρή και
άδικη μεταχείριση καταστρέφει εύκολα την εμπιστοσύνη του προς τους ανθρώπους του και μπορεί να γίνει από ντροπαλός ως και επιθετικός.

Ο ιδιοκτήτης ενός Bearded Collie χρειάζεται ηρεμία ώστε να μπορεί να κρατήσει σε έλεγχο τον ανοιχτό και ζωηρό χαρακτήρα του. Η υπομονή και η κατανόηση βοηθούν πολύ περισσότερο από τις σκληρές τιμωρίες γιατί το Bearded Collie είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο. Υπό την προϋπόθεση ότι έχει τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα στη διάθεσή του να τρέξει, να παίξει και να εκτονωθεί, το Bearded Collie μπορεί να ελέγξει το εκρηκτικό του ταμπεραμέντο όσο βρίσκεται μέσα στο σπίτι. Παρ’ όλη τη φιλικότητά του είναι από τη φύση του ένας άγρυπνος φύλακας. Με τη σωστή ανατροφή μπορεί να εξελιχτεί σε ένα πολύ καλό φύλακα που «αναφέρει» ότι κινείται και ότι ακούει.

To Bearded Collie δεν είναι ένα εύκολο σκυλί. Ποτέ δεν θα πρέπει κάποιος να διαλέξει ένα Bearded Collie μόνο και μόνο για την εξωτερική του εμφάνιση, γιατί είναι σίγουρο πως σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα υποφέρουν και οι δύο. To Bearded Collie έχει σχετικά υψηλές απαιτήσεις. Αν δεν μπορείς να τις καλύψεις σίγουρο είναι πως το να έχεις ένα Bearded Collie δεν θα είναι κάτι το ευχάριστο. Με το μακρύ του τρίχωμα να θέλει ιδιαίτερη και καθημερινή περιποίηση αλλά και με τις απαιτήσεις του για σωματική και πνευματική εκτόνωση, το Bearded Collie μπορεί να μεταμορφωθεί από γλυκός και γοητευτικός σκύλος σε εφιάλτης.

Γενική Εμφάνιση

Αδύνατο, κομψό, γεμάτο ενέργεια σκυλί. Μακρύ όσο και ψηλό με μια αναλογία 5 : 4. Οι θηλυκές μπορεί να είναι λίγο μακρύτερες. Η απόσταση μεταξύ του stop και του ινιακού οστού είναι ίση με την απόσταση μεταξύ των αυτιών. Παρ’ όλη τη δυνατή κατασκευή του σώματός του θα πρέπει να διατηρεί μια απόσταση από το έδαφος και να μη δείχνει βαρύ. Η έξυπνη, ζωντανή έκφρασή του είναι ένα σήμα κατατεθέν αυτής της φυλής. Αξιόπιστος, έξυπνος σκύλος εργασίας, χωρίς δείγματα νευρικότητας ή επιθετικότητας.

Κεφάλι – Κρανίο

Κεφάλι σε σωστή αναλογία με το μέγεθος του σώματος, Το κρανίο φαρδύ, επίπεδο και τετράγωνο, Το μήκος του κρανίου ίσο με το πλάτος μεταξύ των αυτιών. Το ρύγχος είναι δυνατό. Στο μήκος ίσο με αυτό του κρανίου. Μέτριο stop, μύτη μεγάλη τετράγωνη και συνήθως μαύρη. Στα μπλε και μαύρα σκυλιά, συνήθως ταιριάζουν στο χρώμα
του τριχώματος.

Μάτια

Μακριά το ένα από το άλλο. Μεγάλα, απαλά και γεμάτα αγάπη. Το χρώμα τους να ταιριάζει στον χρωματικό τόνο του τριχώματος. Τα φρύδια προς τα
μπροστά και προς τα πάνω γυρισμένα, αλλά όχι τόσο μακριά ώστε να σκεπάζουν τα μάτια.

Αυτιά

Μεσαίου μεγέθους και πεσμένα. Στην περίπτωση που κάτι τραβήξει το ενδιαφέρον του σκύλου, σηκώνονται από τη ρίζα μέχρι το ύψος του κρανίου και όχι
πιο πάνω, έτσι ώστε το κρανίο να δείχνει πιο φαρδύ.

Οδοντοστοιχία

Δόντια μεγάλα και άσπρα. Δυνατά σαγόνια με τέλεια ανάλογη και πλήρη οδοντοστοιχία με ψαλιδωτό δάγκωμα. Η
έλλειψη ψαλιδωτού δαγκώματος είναι αποδεκτή αλλά όχι επιθυμητή.

bearded-collie-sheep

Λαιμός

Μέτριου μήκους, μυώδης και ελαφρώς λυγισμένος.

Μπροστινό μέρος

Οι ώμοι με ελαφριά γωνία προς τα πίσω. Αντιβράχια ίσα, λοξά προς το έδαφος και καλυμμένα γύρω-γύρω με μακρύ τρίχωμα. Μπροστινό μετατάρσιο ευλίγιστο αλλά χωρίς αδυναμία.

Σώμα

Το μήκος της ράχης υπολογίζεται από το μήκος του θώρακα. Ράχη ίσια, τα πλευρά καλώς καμπυλωμένα αλλά όχι σε σχήμα βαρελιού. Ο θώρακας βαθύς με αρκετό χώρο για καρδιά και πνεύμονες.

Πίσω μέρος

Καλή μυική κατασκευή και μάζα. Με δυνατές κνήμες, καλά γωνιωμένα γόνατα και βαθιά στεκούμενους ταρσούς.

Δάκτυλα

Ωοειδούς σχήματος στο σύνολό τους. Κλειστά μεταξύ τους και καλυμμένα με τρίχωμα ακόμα και ανάμεσά τους.

Ουρά

Βαθιά βάση της ουράς, χωρίς τσάκισμα ή στρίψιμο και τόσο μακριά ώστε να φθάνει ως τους πίσω ταρσούς. Σε «στάση» ή σε περπάτημα χαμηλή με ένα γύρισμα προς τα πάνω στην άκρη της. Σε πιο γρήγορο ρυθμό μπορεί να είναι και τεντωμένη. Ποτέ δεν πρέπει να γυρίζει πάνω από την πλάτη. Πλούσια καλυμμένη με τρίχωμα.

Κίνηση

Κομψή, ισανάλογη, με ροή στο διασκελισμό. Καλύπτει μέγιστη απόσταση με ελάχιστη προσπάθεια.

Τρίχωμα

Διπλό με μαλακό σαν γούνα, παχύ υπόστρωμα, Το τρίχωμα ίσιο, σκληρό, δυνατό, όχι σαν μαλλί και όχι κατσαρό παρ’ όλο που ένα ελαφρύ “σπάσιμο» επιτρέπεται. Μακρύ αλλά όχι τόσο ώστε να κρύβει τη φυσική γραμμή του σώματος.

Χρώμα

Γκρι, κόκκινο ελαφίσιο, μαύρο, μπλε, όλες οι αποχρώσεις του γκρι, καφέ και καφέ ανοιχτό με ή χωρίς άσπρα μέρη. Ποτέ merle ή «παρδαλό» (dapple). Το άσπρο
όταν υπάρχει βρίσκεται στο ρύγχος, στο κρανίο, στην άκρη της ουράς, στο στήθος, στις κνήμες και στα δάκτυλα. Το άσπρο στο λαιμό και στο στήθος δεν πρέπει να απλώνει πέρα από τους ώμους.

Μέγεθος – Βάρος

Αρσενικό 53-56 εκ.
Θηλυκό 51-53 εκ.

Ελαττώματα

Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω δεδομένα θεωρείται ελάττωμα. Ανάλογη προς την απόκλιση είναι και η αξιολόγηση αυτού στην ακριβή αναλογία με  την επίδρασή του στην υγεία και την ευημερία του σκύλου και την ικανότητά του να εκτελεί τις παραδοσιακές εργασίες, αυτές για τις οποίες δημιουργήθηκε.

Ελαττώματα αποκλεισμού

Επιθετικά ή ιδιαίτερα δειλά και φοβικά σκυλιά. Όποιος σκύλος δείχνει ξεκάθαρες φυσικές, ανατομικές ή συμπεριφορικές ανωμαλίες θα πρέπει να αποκλείεται.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο.

Ομάδα 8: Κυνηγόσκυλα επαναφοράς, ξεπετάγματος, νερού

Υποομάδα: 2 Σκύλοι ξεπετάγματος

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): 167

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 15/05/1993

Χρησιμότητα: Σκύλος ξεπετάγματος (flushing dog)

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Το Αμερικάνικο Κόκερ Σπάνιελ είναι το μικρότερο μέλος της Ομάδας «Sporting» του A.K.C. (American Kennel Club) στις Η.Π.Α.. Έχει στιβαρό, συμπαγές σώμα και ένα καθαρά σχηματισμένο, εκλεπτυσμένο κεφάλι, με το σύνολο του σκύλου σε τέλεια ισορροπία και ιδανικό μέγεθος. Στέκεται ευθυτενής, με τους ώμους ψηλά, πάνω σε ίσα σκέλη εμπρός, με γραμμή ράχης ελαφρά επικλινή προς τα ισχυρά, μετρίως γωνιωμένα, μυώδη πίσω άκρα. Είναι σκύλος ικανός για αξιοσημείωτη ταχύτητα, σε συνδυασμό με μεγάλη αντοχή. Πάνω απ’όλα, πρέπει να είναι άνετος και χαρούμενος, αρτιμελής, αρμονικός στο σύνολό του και με κίνηση που δείχνει πρόθυμη τάση εργασίας.  Ένας σκύλος καλά ισορροπημένος σε όλα του τα μέρη είναι περισσότερο επιθυμητός από ένα σκύλο με ισχυρές αντιθέσεις μεταξύ προτερημάτων και ελαττωμάτων.

Σημαντικές αναλογίες: Η μέτρηση από το άκρο του στέρνου (σ.σ. ξιφοειδές οστό) εμπρός, έως το πίσω μέρος του μηρού είναι ελαφρά μεγαλύτερη από την απόσταση από το υψηλότατα σημείο των ακρωμίων έως το έδαφος. Το σώμα πρέπει να είναι αρκετού μήκους, ώστε να επιτρέπει ευθεία και ελεύθερη κίνηση. Το σκυλί πότε δεν δείχνει μακρύ και χαμηλό.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Ισορροπημένο σε ταμπεραμέντο χωρίς ίχνος δειλίας.

Κεφάλι: Ένα καλά ισορροπημένο κεφάλι, το οποίο πρέπει να είναι σε αρμονία με τον υπόλοιπο σκύλο. Η έκφραση είναι ευφυής, ζωηρή , ήπια και ελκυστική.

Κρανίο: Στρογγυλεμένο αλλά όχι υπερβολικό και χωρίς καμία τάση να είναι επίπεδο. Τα υπερόφρυα τόξα είναι ευκρινώς καθορισμένα, με τονισμένο το στοπ. Η σκελετική δομή κάτω από τα μάτια είναι καλοσμιλεμένη, χωρίς προεξοχή στις παρειές.

Στοπ: Προεξέχον.

Μύτη: Μεγέθους επαρκούς ώστε να εξισορροπεί το ρύγχος και το πρόσωπο, με καλά ανεπτυγμένα ρουθούνια, τυπικά ενός αθλητικού κυνηγετικού σκύλου. Είναι μαύρη σε χρώμα στα μαύρα, μαύρα – πύρινα και μαυρόασπρα άτομα. Στα άλλα χρώματα μπορεί να είναι καφέ (καστανή), «συκωτί», ή μαύρη, όσο πιο σκούρα τόσο το καλύτερο. Το χρώμα της μύτης εναρμονίζεται με το χρώμα των βλεφάρων.

Ch Obo American Cocker Spaniel

Ρύγχος: Το ρύγχος  είναι φαρδύ και βαθύ, με τετράγωνες, ίσες γνάθους. Για να βρίσκεται σε σωστή ισορροπία, η απόσταση από το στοπ έως το ακρορίνιο είναι το μισό της απόστασης από το στοπ, πάνω από την κορφή του κρανίου έως τη βάση του.

Χείλη: Το πάνω χείλος είναι γεμάτο και επαρκούς βάθους ώστε να καλύπτει την κάτω σιαγόνα.

Γνάθοι & Δόντια: Γνάθος τετράγωνη και ίσια. Δόντια ισχυρά και άρτια, όχι πολύ μικρά – συναντώνται σε ψαλιδωτό δάγκωμα.

Μάγουλα: Δεν προεξέχουν.

Μάτια: Οι βολβοί είναι στρογγυλοί και γεμάτοι και κοιτούν ευθεία εμπρός. Το σχήμα των βλεφάρων δίνει μια ελαφρά αμυγδαλωτή εμφάνιση. Το μάτι δεν είναι αδύναμο ή εξόφθαλμο. Το χρώμα της ίριδας είναι σκούρο καφέ ( καστανό ) και γενικά όσο πιο σκούρο τόσο το καλύτερο.

Αυτιά: Λοβώδη, μακριά. Με φίνο δέρμα, καλά καλυμμένα με λεπτό τρίχωμα και τοποθετημένα όχι υψηλότερα από μια ευθεία στο κατώτερο μέρος του ματιού.

Λαιμός: Ο λαιμός είναι αρκετά μακρύς ώστε να επιτρέπει στη μύτη να φθάνει στο έδαφος εύκολα, μυώδης και απαλλαγμένος από πλαδαρότητα στην περιοχή του λάρυγγα. Υψώνεται ισχυρά από τους ώμους και καμπυλώνει ελαφρά καθώς λεπτύνεται, στην ένωση με το κεφάλι.

Πάνω γραμμή: Είναι ελαφρά επικλινής προς τα μυώδη πίσω άκρα.

Ράχη: Η πλάτη είναι δυνατή και ομαλά επικλινής ελαφρά προς τα κάτω, από τους ώμους προς την ρίζα της κομμένης ουράς.

Στέρνο: Το στήθος είναι βαθύ, το κατώτατο σημείο του όχι ψηλότερα από τους αγκώνες, στο εμπρός μέρος του αρκετά φαρδύ ώστε να επιτρέπει επαρκή καρδιακό και πνευμονικό χώρο, αλλά όχι τόσο ώστε να επεμβαίνει στην ίσα προς τα εμπρός κίνηση των σκελών. Οι πλευρές είναι βαθείς και καλά εκτεταμένες.

Ουρά: Η ουρά εκφύεται και φέρεται στην ευθεία της ραχιαίας γραμμής, ή λίγο ψηλότερα, ποτέ ίσια προς τα πάνω σαν Τέρριερ και ποτέ τόσο χαμηλά που υποδεικνύει δειλία. Όταν το σκυλί βρίσκεται σε κίνηση, η κίνηση της ουράς είναι χαρούμενη.

Εμπρόσθια άκρα: Οι ώμοι είναι καλά κεκλιμένοι προς τα πίσω, σχηματίζονται γωνία περίπου 90 μοιρών με το βραχίονα, κάτι που επιτρέπει στο σκύλο να κινεί τα εμπρόσθια σκέλη του με άνετο τρόπο και έκταση προς τα εμπρός. Οι ώμοι είναι ξεκάθαροι και επικλινείς, χωρίς προεξοχές και έτσι τοποθετημένοι ώστε τα ανώτερα σημεία των ακρωμίων βρίσκονται υπό γωνία η οποία επιτρέπει ευρεία καμπύλωση των πλευρών. Όταν τον βλέπουμε από το πλάι, με τα εμπρός σκέλη κάθετα, ο αγκώνας είναι ακριβώς κάτω από το υψηλότερο σημείο της ωμοπλάτης. Τα εμπρός σκέλη είναι παράλληλα, ίσια, με ισχυρά κόκαλα και μυώδη, τοποθετημένα κοντά στο σώμα, κάτω από τις ωμοπλάτες. Τα μετατάρσια είναι κοντά και δυνατά. Τα εμπρόσθια «ψευδόνυχα» μπορούν να αφαιρούνται. Πόδια συμπαγή, μεγάλα, στρογγυλά και σφιχτά, με σκληρά «μαξιλάρια» δεν στρέφονται προς τα μέσα ούτε προς τα έξω.

Πίσω άκρα: Οι γοφοί είναι ευρύς και οι γοφοί «καλοστρογγυλεμένη» και μυώδης. Όπως φαίνονται εκ των όπισθεν, τα πίσω σκέλη είναι παράλληλα, εν κινήσει και εν στάσι. Είναι μυώδη, με δυνατά οστά, μέτρια γωνίωση στο γόνατο και γεμάτους δύναμη, ευκρινώς σχηματισμένους μηρούς. Οι ταρσοί είναι ισχυροί και κατεβασμένοι χαμηλά. Τα «ψευδόνυχα» στα πίσω σκέλη μπορούν να αφαιρούνται.

Τροχασμός & Κίνηση: Το Αμερικάνικο Κόκερ Σπάνιελ, αν και το πλέον μικρόσωμο από τα κυνηγετικά (sporting dogs) σκυλιά, έχει ένα τυπικό διασκελισμό κυνηγετικού σκύλου (sporting dog).

Προϋπόθεση της σωστής κίνησης είναι ισορροπία μεταξύ της δομής του εμπρόσθιου και οπίσθιου συστήματος, των εμπρόσθιων και οπίσθιων συναρμογών (assemblies). Ωθείται με δυνατά, ισχυρότατα πίσω άκρα και είναι σωστά κατασκευασμένο στους ώμους και τα εμπρός σκέλη ώστε να μπορεί να εκταθεί εμπρός χωρίς περιορισμό, σε πλήρη διασκελισμό, εξισορροπώντας την προωθητική ισχύ από το πίσω μέρος. Πάνω απ’όλα, ο διασκελισμός του είναι συντονισμένος, ομαλός και χωρίς προσπάθεια. Ο σκύλος πρέπει να καλύπτει έδαφος (επαρκώς) με την κίνηση του. Η υπερβολική ζωηράδα δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως σωστή κίνηση.

Τρίχρωμα: Στο κεφάλι, κοντό και φίνο στο σώμα, μέσου μήκους, με επαρκές υποτρίχωμα ώστε να παρέχει προστασία. Τα αυτιά, στήθος, υπογάστριο και σκέλη είναι καλά καλυμμένα με τρίχωμα αλλά όχι τόσο υπερβολικά που να κρύβουν τις πραγματικές γραμμές του Κόκερ ή να παρεμβαίνουν στην εμφάνιση και λειτουργία του ως κυνηγετικού (sporting) σκύλου με μέτριο τρίχωμα. Η υφή είναι άκρως σημαντική, το τρίχωμα είναι μεταξένιο, επίπεδο ή ελαφρά κυματιστό και με υφή η οποία επιτρέπει εύκολη φροντίδα. Υπερβολικό τρίχωμα ή σγουρό ή «βαμβακερής» υφής θα υποβαθμίζονται αυστηρά. Χρήση ηλεκτρικών ψαλιδιών (clippers) στο τρίχωμα της ράχης είναι ανεπιθύμητη. Καλλωπιστικό κούρεμα (trimming) που γίνετε για να αναδείξει τις πραγματικές γραμμές του σκύλου, θα πρέπει να γίνεται έτσι ώστε να φαίνεται όσο το δυνατόν πιο φυσικό.

Braewood Tricep Chevalier Noir

Μαύρη ποικιλία: Μονόχρωμο μαύρο χρώμα, περιλαμβάνει εδώ και το μαύρο με πύρινο χρώμα σημεία. Το μαύρο πρέπει να είναι κατάμαυρο: αποχρώσεις καστανού ή συκωτί στο τρίχωμα είναι ανεπιθύμητες. Μικρή ποσότητα λευκού στο στήθος και/ ή στο λάρυγγα επιτρέπεται. Λευκό χρώμα οπουδήποτε αλλού αποφέρει τον αποκλεισμό.

Οποιοδήποτε άλλο μονόχρωμο εκτός Μαύρου (A.S.C.O.B. = O.A.M.E.M): οποιοδήποτε αμιγές χρώμα εκτός μαύρου, που κυμαίνονται από το πιο ανοιχτόχρωμο υπόλευκο της κρέμας (cream = κρέμ) έως το σκουρότερο κόκκινο, περιλαμβάνοντας το καστανό και το καστανό με πυρρόχρωμα σημεία. Το χρώμα είναι ομοιόμορφης απόχρωσης, αλλά ανοιχτότερο χρώμα στο «πτέρωμα» είναι επιτρεπτό. Μικρή ποσότητα άσπρου στο στήθος και / ή στο λάρυγγα επιτρέπεται. Άσπρο οπουδήποτε αλλού αποφέρει τον αποκλεισμό.

Πολύχρωμη ποικιλία: Δύο ή περισσότερα, αμιγή, καλά κατανεμημένα χρώματα, ένα εκ των οποίων πρέπει να είναι το λευκό. Μαύρο και άσπρο, κόκκινο και άσπρο (το κόκκινο μπορεί να κυμαίνεται από το ανοικτότερο «κρέμ» έως το σκουρότερο ερυθρό), καφέ και άσπρο και πολύστικτα (roan) χρώματα, συμπεριλαμβάνοντας και οποιοδήποτε από αυτούς τους χρωματικούς συνδυασμούς με πυρρόχρωμα σημεία. Είναι προτιμότερο τα πυρρόχρωμα σημάδια να βρίσκονται στις ίδιες περιοχές (pattern) όπως και στην Μαύρη και Ο.Α.Μ.Ε.Μ ποικιλία. Τα πολύστικτα (Roans) κατατάσσονται ως Πολύχρωμα και μπορούν να έχουν οποιοδήποτε από τους συνήθεις στικτούς χρωματισμούς. Κύριο χρώμα που έχει έκταση ενενήντα τοις εκατό (90%) ή περισσότερο θα επιφέρει αποκλεισμό.

Πύρινα Σημάδια: Το χρώμα του «πύρινου» (tan) μπορεί να είναι από το ανοιχτότερο κρέμ έως το σκουρότερο κόκκινο και περιορίζεται στο δέκα τοις εκατό (10%) ή λιγότερο του συνολικού χρωματισμού του δείγματος / ατόμου. Πύρινα σημάδια μεγαλύτερης από αυτήν έκτασης θα επιφέρουν αποκλεισμό.

Στην περίπτωση των πύρινων σημείων στην Μαύρη ή Ο.Α.Μ.Ε.Μ. ποικιλία, τα σημάδια βρίσκονται ως εξής:

  • Μια διαυγής πύρινη κηλίδα πάνω από κάθε μάτι.
  • Στα πλάγια του ρύγχους και στα μάγουλα.
  • Στην κάτω εσωτερική πλευρά των αυτιών.
  • Σε όλα τα (άκρα) πόδια και/ ή σκέλη.
  • Κάτω από την ούρα.
  • Στο στήθος, προαιρετικά: παρουσία ή απουσία αυτού δεν θα επιφέρει υποβάθμιση.

Μέγεθος: Το ιδανικό ύψος στα ακρώμια για ένα ενήλικο αρσενικό είναι 15 ίντσες (38 εκατοστά) και για μια ενήλικη θηλύκια 14 ίντσες (35,5 εκατοστά).

Το ύψος μπορεί να ποικίλλει κατά 1,25 εκ. πάνω ή κάτω από το ιδεώδες. Σκύλος που υπερβαίνει σε ύψος τα 39,5 εκ. ή σκύλα που υπερβαίνει τα 37 εκ. θα αποκλείονται. Ενήλικος σκύλος που το ύψος τους είναι λιγότερο από 37 εκ. και ενήλικη σκύλα ύψους λιγότερο από 34,5 εκ. θα υποβαθμίζονται. Το ύψος καθορίζεται από μία κάθετη ευθεία, από την κορυφή των ακρωμίων στο έδαφος, καθώς το σκυλί στέκει φυσικά, με τα εμπρός σκέλη και το κάτω μέρος των πίσω σκελών (μετατάρσια) παράλληλα προς την ευθεία μέτρησης.

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω θα πρέπει να θεωρείτε λάθος και η σοβαρότητα με την οποία θα αξιολογείται θα πρέπει να είναι ανάλογη με τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην υγεία και το ευ ζην του σκύλου.

Σφάλματα Αποκλεισμού:

  • Αρσενικά πάνω από 39,5 εκ. ύψος.
  • Θηλυκές πάνω από 37 εκ. ύψος.
  • Οποιοδήποτε άλλο χρώμα ή συνδυασμοί χρωμάτων επιφέρουν αποκλεισμό.
  • Μαύρα με λευκά σημάδια εκτός από το στήθος και το λάρυγγα.
  • Μονόχρωμα με λευκά σημάδια εκτός από το στήθος και το λάρυγγα.
  • Ποικιλόχρωμα με κυρίως χρώμα (έκταση) ενενήντα τοις εκατό (90%) ή περισσότερο.
  • Πύρινα σημάδια που: (1) που υπερβαίνουν το δέκα τοις εκατό (10%) και (2) Απουσία των πυρών σημείων στις ποικιλίες Μαύρων ή A.S.C.O.B (Ο.Α.Μ.Ε.Μ.) σε οποιαδήποτε από τις καθορισμένες περιοχές ενός κατά τα άλλα πυρόστικτου σκύλου.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

Ομάδα 2: Πίντσερ & Σνάουτσερ, Μολοσσοειδείς & Ελβετικοί Ορεινοί Σκύλοι & Βοοφύλακες

Υποομάδα: 2.1 Μολοσσοειδείς & Mastiff Σκύλοι

Χώρα προέλευσης: Αργεντινή

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 292

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 10/11/2011

Χρησιμότητα: Κυνηγόσκυλο για μεγάλα θηράματα

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Η φυλή έχει τις ρίζες της στην επαρχία Κόρδοβα, του Μεσογειακού (κεντρικού) τμήματος της Αργεντινής. Δημιουργός της είναι ο Δρ. Αντόνιο Νόρες Μαρτίνες, διάσημος και δραστήριος χειρούργος ιατρός (1907 – 1956). Η εργασία του βασίστηκε στην μεθοδική διασταύρωση του Perro Pelea Cordobes (παλαιός τύπος σκύλου κυνομαχιών της Κόρδοβα)  ενός ιδιαίτερα δυνατού και θαρραλέου σκύλου, ο οποίος με τη σειρά του υπήρξε διασταύρωση των φυλών Μπουλντόγκ και Μπούλ Τέρριερ.

Επέλεξε για αναπαραγωγή σκυλιά που είχαν αποκλειστικά λευκό τρίχωμα και το κάτω σαγόνι να μην έχει μεγαλύτερο μήκος από το άνω (undershot) με ογκώδη και δυνατά κεφάλια και τέλος με σχετικά μακρύ ρύγχος. Μετά από λεπτομερή ανάλυση του χαρακτήρα και επιλογή, μέσα από διαφορετικές γενιές, ο στόχος του επιτεύχθηκε με τη δημιουργία διαφορετικών «οικογενειών» χρησιμοποιώντας πάντα ως αρχή τον σκύλο της Κόρδοβα (Old Fighting Dog of Cordoba) ο οποίος διασταυρώθηκε με το Αγγλικό Μπούλντογκ (English Bull Dog), το Μεγάλο Δανό (Great Dane), το Πόιντερ (Pointer), το Μπόξερ (Boxer), το Μπουλ Τέρριερ (Bull Terrier), τον Ιρλανδό Λυκοθήρα (Irish Wolfhound), το Ντογκ Ντε Μπορντω (Dogue de Bordeaux) και το Μάστιφ των Πυρηναίων (Pyrenean Mastiff).

Cordoba Perro de Pelea
Το 1947 η φυλή του Dogo Argentino είχε πια πάρει μορφή και ο γενότυπος και ο φαινότυπος της είχε σταθεροποιήθει. Την ίδια χρονιά έγινε η πρώτη παρουσίαση της φυλής στο Hunter’s Club της πόλης του Μπουένος Άιρες.

Η δύναμή του, η επιμονή, η οξύτατη αίσθηση της όσφρησης και η ανδρεία του, το κάνουν το καλύτερο ανάμεσα στην αγέλη των σκύλων για να κυνηγήσουν αγριογούρουνα, πεκαρί (είδους γουρουνιού), πούμα και άλλων αρπακτικών και παρασίτων της γεωργίας και της κτηνοτροφίας που ζουν στις διάφορες περιοχές της Αργεντινής. Αυτή είναι η παραδοσιακή δραστηριότητα για την οποία ο Antonio Nores δημιούργησε αυτό την φυλή.

Το 1964 αναγνωρίστηκε από την FCA (Federacion Cinologica Argentina) και η Αγροτική Κοινότητα της Αργεντινής (Sociedad Rural Argentina), η οποία άνοιξε το γενεαλογικό βιβλίο για εγγραφές.

Μόλις το 1973, η φυλή έγινε αποδεκτή από την FCI. Αυτό κατέστει δυνατό χάρη στο μεγάλο πάθος, το μοναδικό έργο και την προσπάθεια των Dr. Agustín Nores Martinez, αδελφού του Antonio Nores Martinez ιδρυτή της φυλής, αλλά και του FCA και του Dogo Argentino Club «Dr. Antonio Nores Martinez».

Γενική Εμφάνιση: Πρόκειται για ένα αθλητικό σκυλί, μεσομορφικό, κανονικού τύπου, με αρμονικές αναλογίες. Καθώς έχει ισχυρούς μύες και είναι ευέλικτο, η εμφάνισή του δίνει την εντύπωση δύναμης, ενέργειας και αντοχής, που έρχεται σε αντίθεση με τη φιλικότητα και την ευγένεια της συμπεριφοράς του. Είναι ολόλευκο, και μπορεί να έχει ένα μόνο σκούρο σημείο στο κρανίο.

Σημαντικές αναλογίες: Μεσοκέφαλο, το ρύγχος πρέπει να έχει το ίδιο μήκος με το κρανίο. Το ύψος στο ακρώμιο πρέπει να είναι ελαφρώς μεγαλύτερο από το ύψος στα καπούλια. Το βάθος του θώρακα πρέπει να αντιπροσωπεύει τουλάχιστον το 50% του ύψους στο ακρώμιο. Το μήκος του σώματος πρέπει να υπερβαίνει το ύψος στο ακρώμιο μόνο κατά 10% (στο ανώτατο όριο).

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Θα πρέπει να είναι ήσυχο, να μη γαβγίζει στο ίχνος, με οξυμένη όσφρηση και εξαιρετικό χάρισμα, εκφραστικό, ευέλικτο, ισχυρό, ανθεκτικό και ιδιαίτερα γενναίο. Δεν πρέπει να είναι επιθετικό προς τους ανθρώπους, κάτι που θα πρέπει να παρατηρείται προσεκτικά. Πρέπει να σας αγαπά χωρίς όρους ή επιφυλάξεις.

Κεφάλι: Μεσοκέφαλο, το κεφάλι θα πρέπει να φαίνεται δυνατό και ισχυρό. Οι άξονες κρανίου και προσώπου είναι συγκλίνοντες.

Κρανίο: Συμπαγές, κυρτό από το προφίλ και από μπροστά, λόγω της διάρθρωσης των καλά ανεπτυγμένων μασητικών και αυχενικών μυών.

Ινίο: Ινιακή προεξοχή που δεν είναι ορατή λόγω των ισχυρών μυών του λαιμού που την κρύβουν εντελώς.

Στοπ (Ρινομετωπικό Κοίλωμα): Διαγράφεται αλλά δεν θα πρέπει να είναι βαθύ ή να έχει αιχμηρές ή/και απότομες γωνίες.

Περιοχή Προσώπου: Όσο μεγάλο και το κρανίο, η γραμμή που ενώνει τους δύο μετωπικούς τροχιακούς μυς (κόγχες ματιών) είναι σε ίση απόσταση από το ινίο και τη γναθική άρθρωση της άνω σιαγόνας.

Μύτη: Έντονα χρωματισμένη μαύρη. Πολύ ανοιχτά ρουθούνια.

Ρύγχος: Το ίδιο μήκος με το κρανίο, με κοίλη πάνω γραμμή.

Χείλη: Σφιχτά, ελεύθερα άκρα, χρωματισμένα μαύρα, ποτέ κρεμασμένα.

Γνάθοι & Δόντια: Σιαγόνες σε σωστή θέση, καλά ανεπτυγμένες και ισχυρές, χωρίς προγναθισμό ή υπογναθισμό, με υγιή δόντια, μεγάλα και με κανονική ενσωμάτωση. Συνίσταται πλήρης οδοντοφυΐα. Ψαλιδωτό δάγκωμα. Το δάγκωμα σε σχήμα λαβίδας είναι επίσης αποδεκτό.

Παρειές: Μεγάλα μάγουλα που διαγράφονται και που καλύπτονται από ισχυρό δέρμα, χωρίς πτυχώσεις. Καλά ανεπτυγμένοι μασητήρες.

Μάτια: Μεσαίου μεγέθους, αμυγδαλωτά, σκούρα καστανά ή χρωματιστά, καπάκια κατά προτίμηση με μαύρο χρωματισμό. Υπομετωπική θέση, με μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, έκφραση ζωηρή και έξυπνη, αλλά ταυτόχρονα αξιοπρόσεκτα σταθερή.

Αυτιά: Τοποθετημένα ψηλά, πλάγια, με αρκετή απόσταση μεταξύ τους λόγω του πλάτους του κρανίου. Από λειτουργικής άποψης, θα πρέπει να περικοπούν και να σταθούν όρθια, σε τριγωνικό σχήμα και με μήκος που δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το 50% του εμπρόσθιου άκρου του πτερύγιου του φυσικού αυτιού. Χωρίς να περικοπεί, είναι μεσαίου μήκους, πλατιά, παχιά, επίπεδα και στρογγυλεμένα στην άκρη. Καλύπτονται με απαλό τρίχωμα που είναι ελαφρώς κοντύτερο από ότι στο υπόλοιπο σώμα. Μπορούν να έχουν μικρές κηλίδες, χωρίς να υπάρξει ποινή. Στη φυσική τους θέση κρέμονται, καλύπτοντας το πίσω μέρος των μάγουλων. Όταν ο σκύλος είναι σε εγρήγορση μπορεί να σταθούν ημιόρθια.

Λαιμός: Παχύς, τοξωτός, το δέρμα του λαιμού είναι πολύ παχύ, διαμορφώνει ομαλές πτυχώσεις χωρίς να σχηματίζει προγούλι. Η ελαστικότητα του δέρματος οφείλεται στο ότι ο κυτταρικός ιστός είναι πολύ χαλαρός.

Men and their hunting Dogo Argentinos

Σώμα: Ορθογώνιο. Το μήκος του σώματος (μετρημένο από τον ώμο ως τους γλουτούς) μπορεί να υπερβαίνει το ύψος στο ακρώμιο μόνο κατά 10%.

Άνω Γραμμή: Υψηλότερη στο ακρώμιο, κατεβαίνει προς τα καπούλια. Τα ενήλικα σκυλιά έχουν ένα μεσαίο αυλάκι κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης που προκαλείται από τους έντονα διαγραφόμενους μύες της σπονδυλικής στήλης. Κοιτώντας από το πλάι δεν πρέπει να έχει καμία καχεξία.

Ακρώμιο: Ισχυρό, σαφώς διαγραφόμενο και ψηλό.

Ράχη: Πολύ ισχυρή, με σαφώς διαγραφόμενους μύες.

Λαγόνια (Οσφύς): Κοντά, ευρεία, πολύ μυώδη. Καπούλια ευρεία και ισχυρά, με μέτρια κλίση.

Στήθος: Ευρύ και βαθύ. Βλέποντας το από μπροστά και προφίλ, το στέρνο πρέπει να φτάνει μέχρι το επίπεδο των αγκώνων, δίνοντας έτσι μέγιστη ικανότητα αναπνοής. Ο θώρακας είναι μακρύς με μετρίως κυρτά πλευρά.

Κάτω γραμμή: Σηκώνεται λίγο στην κάτω γραμμή του θώρακα, δεν τραβιέται μέσα ποτέ, ισχυρή και με καλή μυϊκή ένταση.

Ουρά: Μακριά, να μην υπερβαίνει την άρθρωση του ταρσού, με μέσο πάχος. Σε κατάσταση ηρεμίας κρέμεται φυσικά, σε κίνηση σηκώνεται σχηματίζοντας τόξο με έντονη καμπύλη.

Εμπρόσθια Άκρα: Σκέλη ίσια, κάθετα, με κοντά και σφιχτά δάχτυλα.

Ώμοι: Χαλαροί, με μεγάλη μυϊκή ανάπτυξη χωρίς υπερβολές.

Άνω βραχίονας: Το ίδιο μήκος με τον ώμο. Σωστή κλίση.

Αγκώνες: Στιβαροί, που καλύπτονται με παχύτερο και πιο ελαστικό δέρμα, χωρίς ρυτίδες ή πτυχώσεις. Φυσικά τοποθετημένοι στη στερνική χώρα.

Αντιβράχιο: Εξίσου μακρύ με τον άνω βραχίονα, κάθετο προς το έδαφος, ίσιο με ισχυρά οστά και μύες.

Άρθρωση του καρπού: Ευρεία και σε αντιστοιχία με το αντιβράχιο, χωρίς προεξοχές οστών ή πτυχώσεις του δέρματος.

Μετακάρπιο: Μάλλον επίπεδο, και χωρίς κόκαλα. Από το πλάι φαίνεται ελαφρά κλίση, χωρίς υπερβολή.

Μπροστινά πέλματα: Με κοντά και σφιχτά συνδεδεμένα δάχτυλα. Με ισχυρές, παχιές και ανθεκτικές πατούσες, κατά προτίμηση σε μαύρο χρωματισμό.

Οπίσθια Άκρα: Πολύ μυώδη, με κοντά μετατάρσια και σφιχτή σύνδεση των ποδιών, χωρίς ψευδοδάκτυλα. Μέτρια γωνίωση.

Άνω μηρός: Καλές αναλογίες, με ορατούς και καλά ανεπτυγμένους μύες.

Μηροκνήμιο: Καλή γωνίωση.

Κάτω μηρός: Ελαφρώς μικρότερος από τον άνω μηρό, ισχυρός και μυώδης.

Άρθρωση του ταρσού: Το τμήμα ταρσού-μετατάρσιου είναι κοντό, δυνατό και σταθερό, εξασφαλίζοντας την ισχυρή πρόωση των πίσω άκρων. Ο ταρσός είναι ισχυρός, με πολύ έντονο κότσι. Οι ταρσοί είναι ισχυροί, σχεδόν κυλινδρικοί και κάθετοι, χωρίς ψευδοδάκτυλα.

Οπίσθια πέλματα: Παρόμοια με τα μπροστινά, αν και κάπως μικρότερα και λίγο μακρύτερα, διατηρώντας τα ίδια χαρακτηριστικά.

Διασκελισμός και Κίνηση: Ευέλικτο και σταθερό. Με αισθητή τροποποίηση όταν δείχνει ενδιαφέρον για κάτι, αλλαγή όταν μπαίνει σε κατάσταση επιφυλακής και ανταπόκριση με γρήγορα αντανακλαστικά, που είναι χαρακτηριστικά για αυτήν την φυλή. Ήρεμο κατά το περπάτημα. Εκτεταμένο τρέξιμο, με καλή μπροστινή κίνηση και ισχυρή πίσω πρόωση. Στον καλπασμό, ο σκύλος δείχνει όλη την ενέργειά του, εμφανίζοντας την πλήρη ισχύ του. Η κίνηση είναι ευέλικτη και σταθερή όταν περπατά, τρέχει ή καλπάζει. Θα πρέπει να είναι αρμονική και ισορροπημένη δείχνοντας στιβαρή κατασκευή σώματος. Ο νωθρός ρυθμός δεν είναι αποδεκτός και θεωρείται σοβαρό ελάττωμα.

Δέρμα: Ομοιογενές, παχύ αλλά ελαστικό. Ο ημιχαλαρός υποδόριος ιστός είναι ελαστικός, χωρίς ζαρώματα, εκτός από το λαιμό, όπου ο υποδόριος ιστός είναι πιο χαλαρός. Προτιμώνται χείλη και βλέφαρα σε μαύρο χρώμα. Η μαύρη χρώση του δέρματος δεν τιμωρείται.

Τρίχωμα: Ομοιόμορφο, κοντό, λείο, με μέσο μήκος από 1,5 έως 2 cm. Η πυκνότητα και το πάχος ποικίλουν ανάλογα με το κλίμα.

Χρώμα: Πλήρως λευκό. Μόνο ένα μαύρο ή σκουρόχρωμο μπάλωμα στο κρανίο είναι αποδεκτό, αλλά που μπορεί επίσης να βρίσκεται στο αυτί ή γύρω από ένα μάτι. Το μέγεθος της κηλίδας θα πρέπει να αναλογεί με το μέγεθος της κεφαλής, και να μην υπερβαίνει το 10% αυτής. Συγκρίνοντας δύο σκυλιά ίδιας ποιότητας, τα λευκά θα πρέπει να προτιμώνται.

Ύψος στο ακρώμιο: Αρσενικά: 60 – 68 cm. Θηλυκά: 60 – 65 cm. Ιδανικό ύψος: Αρσενικά: 64 – 65 cm. Θηλυκά: 62 – 64 cm.

Βάρος(Περίπου): Αρσενικά: 40 – 45 κιλά. Θηλυκά: 40 – 43 κιλά.

Σφάλματα: Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προαναφερθέντα σημεία πρέπει να θεωρηθεί ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί, πρέπει να αναλογεί ακριβώς με το βαθμό του και τις επιπτώσεις τους στην υγεία και την ευημερία του σκύλου, καθώς και την ικανότητά του να εκτελέσει τα συνηθισμένα του έργα.

augustin nores martinez

Σοβαρά Ελαττώματα

  • Έλλειψη οστικής και μυϊκής ανάπτυξης (αδυναμία).
  • Μύτη μερικώς χρωματισμένη σε ενήλικες
  • Μικρά, αδύναμα ή ανθυγιεινά δόντια.
  • Εντρόπιο, εκτρόπιο.
  • Μάτια στρογγυλής εμφάνισης λόγω του σχήματος των βλεφάρων, διογκωμένα μάτια, ανοιχτόχρωμα ή κίτρινα.
  • Βαρελοειδές στήθος.
  • Επικλινές στήθος. Επίπεδα πλευρά.
  • Έλλειψη βάθους του θώρακα, η οποία δεν φθάνει το επίπεδο των αγκώνων.
  • Έλλειψη γωνίωσης στα άκρα.
  • Καπούλια ψηλότερα από το ακρώμιο.
  • Άργή κίνηση (βηματισμός).
  • Τα αρσενικά και τα θηλυκά των οποίων το βάρος δεν συμμορφώνεται με το επίσημο έγκυρο πρότυπο και είναι δυσανάλογο με το μέγεθος του σκύλου.

Ελαττώματα για Αποκλεισμό

  • Επιθετικό ή υπερβολικά ντροπαλό.
  • Κάθε σκυλί που παρουσιάζει σαφείς σωματικές ή συμπεριφορικές ανωμαλίες θα πρέπει να αποκλείεται.
  • Προγναθισμός ή υπογναθισμός.
  • Κώφωση.
  • Έλλειψη τύπου.
  • Μακρύ τρίχωμα.
  • Πλήρης έλλειψη μελάγχρωσης της μύτης σε σκύλους ηλικίας 2 ετών και άνω.
  • Καφέ μύτη.
  • Κρεμασμένα χείλη.
  • Κηλίδες στο τρίχωμα του σώματος.
  • Περισσότερες από μία κηλίδες στο κεφάλι.
  • Ύψος πάνω ή κάτω από τα όρια που καθορίζονται στο πρότυπο.
  • Μάτια διαφορετικών χρωμάτων ή μπλε.
  • Έλλειψη σεξουαλικού διμορφισμού.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

 

 

 

Ομάδα 2: Πίντσερ & Σνάουτσερ, Μολοσσοειδείς & Ελβετικοί Ορεινοί Σκύλοι & Βοοφύλακες

Υποομάδα: 2.1 Μολοσσοειδείς & Mastiff Σκύλοι

Χώρα προέλευσης: Ισπανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 249

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 11/12/1996

Χρησιμότητα: Σκύλος φύλαξης

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Από τους αρχαίους χρόνους οι ναυτικές εξορμήσεις από την Ανατολή προς τη Δύση στην περιοχή της Μεσογείου είχαν οδηγήσει σε ανταλλαγή στοιχείων πολιτισμού και επιστήμης μεταξύ των εθνών. Αυτές οι αμοιβαίες σχέσεις, παρόλο που είχαν κυρίως εμπορικό χαρακτήρα, έδωσαν την ευκαιρία για ανταλλαγή και κατοικίδιων ζώων. Μεταξύ αυτών ήταν και οι σκύλοι φύλακες που ήταν απαραίτητοι σε λιμάνια και παραθαλάσσιους οικισμούς ως προστασία από τους πειρατές και τους ληστές που έρχονταν από την θάλασσα. Ανάμεσα σε αυτούς τους σκύλους, τους ως επί το πλείστον μεγαλόσωμους, ισχυρούς, ανθεκτικούς σκύλους, με μεγάλα κεφάλια και ισχυρά δόντια, ένα είδος διακρίθηκε. Ήταν το Μάστιφ («μαντρόσκυλο») της Ιβηρικής Χερσονήσου, το οποίο στην Ισπανία χρησιμοποιήθηκε στο κυνήγι μεγάλων θηραμάτων μα και τις μάχες με ταύρους και άλλους σκύλους. Αυτή η φυλή συνόδευσε των Βασιλιά Ιακώβο τον Πρώτο (King Jacob I) στις εκστρατείες και τις κατακτήσεις του, στις Βαλεαρίδες, περί τα 1230.

Κατά τον 17ο αιώνα, η Μινόρκα και άλλες περιοχές, τέθηκαν υπό Βρετανική κατοχή, μετά την Συνθήκη της Ουτρέχτη. Η Βρετανοί έφεραν τους δικούς τους σκύλους μάχης και σκύλους φύλακες στις Βαλεαρίδες Νήσους οι οποίοι διασταυρώθηκαν με τα τοπικά Mastiffs της Ιβηρικής Χερσονήσου, τα οποία επίσης εμφανίστηκαν στις Βαλεαρίδες Νήσους.

CadeBou

Στις αρχές του 18ου αιώνα οι μάχες μεταξύ σκύλων και ταύρων (bull baiting) ήταν πολύ δημοφιλής και οι Βρετανοί που κατοικούσαν στο νησί έψαξαν για μια φυλή η οποία να είναι κατάλληλη για τέτοιου είδους αγώνες. Κάπως έτσι εξηγείται και το όνομα «Ca de Bou» (Bull Dog). Στα Ισπανικά Βιβλία Εγγραφής Καθαρόαιμων (Stud Books) το έτος 1923 η ύπαρξη της φυλής είναι ήδη καταγεγραμμένη. Η πρώτη επίσημη καταχώρηση ήταν κατά το έτος 1928 και το 1929, όταν δείγματα της φυλής παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά σε μια έκθεση σκύλων, στη Βαρκελώνη.

Γενική Εμφάνιση: Ένας τυπικός Μολοσσός με κάπως επιμήκη κατασκευή, δυνατό και μεσαίου μεγέθους. Ο φυλετικός διμορφισμός είναι εμφανής στο κεφάλι, του οποίου η περιφέρεια είναι αρκετά μεγαλύτερη στα αρσενικά από ότι στα θηλυκά ζώα.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Ήσυχο από τη φύση του, μπορεί υπό μερικές περιστάσεις να είναι θαρραλέο και γενναίο. Είναι εξοικειωμένο και καλόβολο με τους ανθρώπους, πιστό και αφοσιωμένο στον ιδιοκτήτη του. Ως σκύλος φύλακας είναι αξεπέραστος. Σε ήσυχες καταστάσεις είναι αξιόπιστος και με αυτοπεποίθηση. Όταν βρίσκεται σε εγρήγορση η έκφραση του είναι διαπεραστική.

Κεφάλι: Δυνατό και ογκώδες.

Κρανίο: Μεγάλο. ευρύ και σχεδόν τετράγωνο. Η περίμετρος του, ειδικότερα στα αρσενικά, είναι μεγαλύτερη από την μέτρηση του στήθους μέχρι τα δύο ακρώμια. Μέτωπο επίπεδο και ευρύ. Εμπρόσθιο αυλάκι σαφώς καθορισμένο. Κοιτώντας από εμπρός, το πίσω μέρος του κεφαλιού δεν είναι εμφανές λόγω του σχήματος του κρανίου. Οι άνω επιφάνειες του κρανίου και του ρύγχους είναι ελαφρά συγκλίνουσες και σχεδόν παράλληλες.

Στοπ: Βλέποντας από το πλάι, έντονα καθορισμένο και προεξέχων. Από μπροστά γίνεται αισθητό μόνο από μια σαφή μπροστινή αύλακα που σχηματίζεται από τα υπερόφρυα τόξα.

Ca de Bou 1925

Περιοχή Προσώπου: Οι μύες της γνάθου είναι ισχυρές, προεξέχοντες και αναπτύσσονται ως την μέση της περιοχής κάτω από το μάτι. Ακόμη και αν υπάρχουν κάποιες πτυχές που εμφανίζονται στο πλάι πάνω από τους μασητήρες μύες, δεν υπάρχουν συνολικά πτυχώσεις στο δέρμα του κεφαλιού.

Μύτη: Μαύρη και ευρεία. Στυλίδα (περιοχή ανάμεσα στα ρουθούνια) καλά ορισμένη.

Ρύγχος: Τοποθετημένο στην εσωτερική γωνία των ματιών, ευρύ και κωνικό. Κοιτάζοντας από το πλάι, θυμίζει αμβλύ κώνο με ευρεία βάση. Η ρινική γέφυρα είναι ευθεία και ελαφρώς ανασηκωμένη. Το μήκος του ρύγχους είναι σε αναλογία 1:3 σε σχέση με το μήκος του κρανίου.

Χείλη: Πλευρικά το άνω χείλος καλύπτει το κάτω χείλος ως το μεσαίο τμήμα του ρύγχους, όπου η γωνία του στόματος εμφανίζεται. Το άνω χείλος είναι μάλλον τεντωμένο, ενώ το κάτω χείλος είναι διπλωμένο στο μεσαίο τμήμα του, έτσι σε ένα κλειστό ρύγχος, τα χείλη δεν είναι εμφανή. Η βλεννογόνος της στοματικής κοιλότητας είναι κόκκινη και έχει διακριτές εγκάρσιες κορυφογραμμές και οι άκρες των ούλων έχουν μαύρη χρωστική.

Γνάθοι & Δόντια: Τα σαγόνια είναι ισχυρά, κοπτήρες σε σωστή σειρά και κυνόδοντες σε σωστή απόσταση. Το στόμα είναι πλήρες, τα δόντια λευκά και ισχυρά. Το δάγκωμα του είναι προγναθικό, δηλαδή η κάτω γνάθος προεξέχει της άνω και καμπυλώνει ελαφρά προς τα επάνω με το κενό όμως να μην ξεπερνά το 1 εκατοστό. Όταν το ρύγχος είναι κλειστό, τα δόντια δεν πρέπει να είναι ορατά.

Μάτια: Μεγάλα, με ωοειδές σχήμα, βλέφαρα ορθάνοιχτα, με καθαρό περίγραμμα, ελαφρώς λοξά. Το χρώμα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο σκούρο και ανάλογο με το χρώμα του τριχώματος. Η βλεννογόνος του ματιού δεν πρέπει να είναι ορατή. Κοιτώντας κατά μέτωπο, το λευκό του ματιού δεν πρέπει να είναι ορατό. Τα μάτια είναι τοποθετημένα σε βάθος και καλά απομακρυσμένα.

Αυτιά: Τοποθετημένα ψηλά και στις πλευρές, μάλλον μικρά, με το άνοιγμα του εσωτερικό του αυτιού ορατό και τραβηγμένο προς τα πίσω σε μια καμπύλη, το λεγόμενο «αυτί τριαντάφυλλο» (rose ear). Σε ανάπαυση, η άκρη του αυτιού είναι κάτω από τη γραμμή του ματιού.

Λαιμός: Δυνατός και χοντρός, σε αρμονία με το υπόλοιπο σώμα. Στην αρχή του σχεδόν στην ίδια διάμετρο με το κεφάλι, τοποθετημένος καλά στην βάση του στα ακρώμια. Το δέρμα είναι χαλαρό, ένα ισχνό προγούλι επιτρέπεται.

Λαγόνια (Οσφύς): Κοντά, σχετικά στενά, με σαφή αψίδα προς την λεκάνη (καπούλια).

Cadebou80

Λεκάνη: 1-2 εκατοστά υψηλότερα τοποθετημένη σε σχέση με το ακρώμιο. Οριζόντια με ελαφριά κλίση, σε γωνία 30 μοιρών και ελαφρώς στενότερη από το στέρνο.

Θώρακας: Η θωρακική κοιλότητα είναι κυλινδρική, βαθιά και φτάνει ως τους αγκώνες. Καθώς οι ώμοι είναι αρκετά ανοιχτοί, ο θώρακας είναι ευρύς στο ύψος του ακρώμιου.

Κάτω γραμμή: Ο θώρακας έρχεται παράλληλος με το έδαφος. Η κοιλιά είναι ελαφρά ανασηκωμένη, όχι σαν Γκρέυχαουντ.

Ουρά: Φύεται χαμηλά. Χοντρή στην ρίζα, λεπταίνει προς την άκρη. Κρέμεται φυσικά στην ανάπαυση, σε εγρήγορση δημιουργεί μια ελαφρά καμπύλη και φτάνει στο ύψος της ράχης.

Ώμοι: Σχετικά κοντοί, ελαφρά λοξοί και μόλις που προεξέχουν.

Βραχίονες: Ίσιοι, παράλληλοι, καλά απομακρυσμένοι.

Αγκώνες: Τοποθετημένοι μακρυά από το θώρακα λόγω του πλάτους του στήθους, μα σε καμία περίπτωση προς τα έξω.

Πήχεις: Με καλό μυικό όγκο, ίσιοι και δυνατή κατασκευή οστού.

Εμπρόσθια πέλματα: Δυνατά, με χοντρά, σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους, ελαφρώς στρογγυλά δάχτυλα. Πατούσες («μαξιλαράκια») λίγο σκούρες (χρωματισμένες).

Πίσω άκρα: Μυς ευρύτεροι από αυτούς των εμπρόσθιων.

Μηρός: Ευρύς, με φυσική κλίση.

Ταρσός: Κοντός, ίσιος, ισχυρός. Η παρουσία πέμπτου δακτύλου («ψευδοδάκτυλο») δεν είναι επιθυμητή.

Πίσω πέλματα: Ισχυρά, με παχιά δάχτυλα τα οποία είναι μακρύτερα από εκείνα των μπροστινών ποδιών, αλλά με ωοειδές σχήμα στο σύνολο. Πατούσες («μαξιλαράκια») προτιμούνται σκούρα.

Κίνηση: Η χαρακτηριστική κίνηση αυτού του σκύλου είναι ο τροχασμός.

Δέρμα: Αρκετά χοντρό και καλά εφαπτόμενο στο σώμα, με εξαίρεση στο λαιμό όπου ένα ελαφρύ, ελάχιστο προγούλι είναι επιτρεπτό.

Μανδύας: Κοντός και τραχύς.

Χρώμα: Κατά σειρά προτίμησης ραβδωτό (brindle), υπόξανθο και μαύρο. Στα ραβδωτά σκυλιά οι σκούροι τόνοι προτιμούνται, στα υπόξανθα πιο επιθυμητές είναι οι σκούρες αποχρώσεις. Τα λευκά σημάδια («μπαλώματα») επιτρέπονται στα μπροστινά πόδια, στο στήθος και στο ρύγχος, μέχρι το 30% του συνολικού μανδύα το περισσότερο. Η μαύρη «μάσκα» είναι, επίσης, επιτρεπτή.

Μέγεθος: Αρσενικά 55 – 58 cm. Θηλυκά 52 – 55 cm.

Βάρος: Αρσενικά περίπου 35 – 38 kg. Θηλυκά 30 – 34 kg.

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα προαναφερθέντα πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η σοβαρότητα που θα πρέπει αυτό να αξιολογείται είναι ανάλογη με τον βαθμό που αυτό επηρεάζει την υγεία και την ευζωία του σκύλου.

cadebou1907

Σοβαρά Σφάλματα

  • Σκύλοι ψηλότεροι στο ακρώμιο από ότι στην λεκάνη (croup).
  • Προγναθισμός μεγαλύτερος του 1 cm.
  • Ψαλιδωτό ή δάγκωμα τανάλια.
  • Έλλειψη δύο προγομφίων.
  • Έλλειψη αυτιού «τριαντάφυλλο», αυτί που πέφτει επίπεδο κοντά στο μάγουλο. Όρθια αυτιά ακόμα και αν το πίσω ένα τρίτο έχει το σωστό σχήμα.
  • Ουρά Bulldog.
  • Άλλο σοβαρό σφάλμα σε σχέση με το πρότυπο.

Ελαττώματα Αποκλεισμού:

  • Επιθετικά ή υπερβολικά φοβικά σκυλιά.
  • Κάθε σκύλος που δείχνει καθαρά ανωμαλίες σωματικές ή συμπεριφοράς πρέπει να αποκλείεται.
  • Υπογναθισμός.
  • Ανοιχτόχρωμα ή κίτρινα μάτια.
  • Κομμένη ουρά ή αυτιά.
  • Λευκό χρώμα που υπερβαίνει το 30% του συνολικού μανδύα και/ή βρίσκεται σε άλλο μέρος πέρα από το στήθος, τα μπροστινά πόδια και το ρύγχος.
  • Κηλίδες («μπαλώματα») κάθε χρώματος.

Μετρήσεις ενός μέσου σκύλου:

  • Βάρος 36 κιλά.
  • Ύψος στο ακρώμιο 56 εκατοστά.
  • Ύψος στην λεκάνη 58 εκατοστά.
  • Περιφέρεια στήθος 78 εκατοστά.
  • Περιφέρεια κεφαλιού 59,5 εκατοστά.
  • Μήκος από το πίσω μέρος του κεφαλιού ως την βάση της ουράς 73 εκατοστά.
  • Μήκος από το πίσω μέρος του κεφαλιού ως το τέλος του ρύγχους 22 εκατοστά.
  • Μήκος από την αρχή του ρύγχους μέχρι το στοπ 8 εκατοστά.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

 

 

 

 

Ομάδα 1: Ποιμενικοί για πρόβατα και βοοειδή (εκτός Ελβετικών Ορεινών και βοοφυλάκων)

Υποομάδα: Τομέας 1 Ποιμενικοί

Χώρα προέλευσης: Πολωνία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 251

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 07/08/1998

Χρησιμότητα: Εύκολα διαχειρίσιμος, σκύλος ποιμενικός και φύλακας. Μετακομίζοντας στην αστική ζωή έγινε ένας σπουδαίος σκύλος συντροφιάς.

Χωρίς εξετάσεις εργασίας.

Οι ρίζες αυτής της φυλής, η οποία είναι αρκετά παλιά, βρίσκονται στα εδάφη της Πολωνίας, ακόμη και πριν την ίδρυση ενιαίου Πολωνικού κράτους. Ειδικότερα ζούσαν και υπήρχαν στα χωριά των περιοχών αυτών, όπου χρησίμευαν ως φύλακες των σπιτιών και των ανθρώπων, καθώς και ως φύλακες αγροκτημάτων και κοπαδιών. Τα σκυλιά αυτά προτιμούνταν εκείνη την εποχή, γιατί διέθεταν θάρρος, εξυπνάδα, ευκολία στην εκπαίδευση και ήταν μετρίου αναστήματος. Αργότερα, άρχισαν να καταλαμβάνουν θέσεις σε σπίτια αστικών κέντρων, όπου χρησιμοποιούνταν ως σκυλιά φύλακες και συντροφιάς.

Η ανάπτυξη της φυλής σταμάτησε βίαια κατά τη διάρκεια τον Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ευτυχώς γι’ αυτήν, κατάφερε να διασωθεί δίπλα στους αγρότες, λόγω της πολλαπλής χρησιμότητάς της και έτσι διατηρήθηκε και αναπτύχθηκε μέχρι σήμερα, παρά τις αντίξοες συνθήκες. Μετά τον πόλεμο, το ΡΟΝ (Πον) ήρθε από τις αγροτικές περιοχές και αναπτύχθηκε, μπαίνοντας ξανά στα αστικά κέντρα και στις εκθέσεις της FCI, χάρη στον κυνολογικό οργανισμό της πολωνικής πόλης Bydgoszcz. Χρειάστηκαν δεκαπέντε χρόνια σκληρής δουλειάς και επίπονης προσπάθειας από τα μέλη του εν λόγω κυνολογικού οργανισμού, για να συμπληρωθεί το πρότυπο της φυλής, να καταγραφεί και να αναγνωριστεί επίσημα από την FCI. Οι προσπάθειες δε σταμάτησαν εκεί, αλλά συνεχίστηκαν με αναγνωρίσεις σε εκθέσεις και συντονισμένες κυνοτεχνικές προσπάθειες, οι οποίες στηρίζονταν σε επιλεκτική αναπαραγωγή ατόμων άριστων φαινοτυπικά, μορφολογικά και σε χαρακτήρα. Επίσης, σε «κλειστή» ελεγχόμενη αναπαραγωγή, χρησιμοποιώντας σε συχνές επαναλήψεις ένα σκύλο, ο οποίος θεωρείται ο μεγάλος αναπαραγωγός και γενάρχης γι’ αυτή τη φυλή. Το όνομα αυτού τον σκύλου ήταν Smok Z. Kordegardy και επρόκειτο για ένα σκύλο απόλυτα τυπικό, ο οποίος διέθετε απόλυτη συμβατότητα στο πρότυπο της φυλής, αλλά ταυτόχρονα και το χάρισμα να είναι μεγάλος αναπαραγωγός, μεταφέροντας στους απογόνους του όλα τα επιθυμητά χαρακτηριστικά της φυλής.

Polski Owczarek Nizinny ΙΙ

Το αποτέλεσμα αυτής της προσεκτικής εκτροφής φάνηκε στην πρώτη μεγάλη διάκριση πού έλαβε η φυλή. Η διάκριση αυτή ήρθε στην Παγκόσμια Εκθεση τον Βερολίνου το 1965, όπου παρουσιάστηκαν εννέα άτομα της φυλής που έλαβαν εννέα διακρίσεις με χαρακτηρισμό «Εξαίρετος», δύο CACIB και δύο RCACIB, προκαλώντας το θαυμασμό των κυνόφιλων και προσελκύοντας το παγκόσμιο ενδιαφέρον για τη φυλή. Το 1971 στη Βουδαπέστη, στην ομώνυμη έκθεση της πόλης επαναλήφθηκε ο θρίαμβος, αναγκάζοντας την Ευρώπη να στρέψει την προσοχή της στη φυλή.

Μετά τις πρώτες επιτυχίες στις εκθέσεις, η φυλή διαδόθηκε γρήγορα στην Ευρώπη και εξαπλώθηκε αρκετά, με αποτέλεσμα σήμερα να συναντάμε άτομα αυτής της φυλής σχεδόν σε κάθε ανεπτυγμένη κυνολογικά χώρα.

Σήμερα χρησιμοποιείται ως σκύλος φύλακας, ποιμενικός, αλλά και σαν σκύλος συντροφιάς. Στα χαρακτηριστικά του θα πρέπει να καταγράψουμε το γλυκό του χαρακτήρα και την αφοσίωσή στον ιδιοκτήτη του και στους οικείους του, τα οποία, σε συνδυασμό με την ευκολία και τη δεκτικότητα που τον διακρίνουν στην εκπαίδευση, τον καθιστούν πολύτιμο βοηθό, καθώς και φύλακα.

Στα προσόντα τον θα πρέπει να συμπεριλάβουμε το γεγονός ότι είναι ευαίσθητος στους εξωτερικούς θορύβους (μπορεί να εξελιχθεί και σε μειονέκτημα αν δεν διοχετευθεί και κατευθυνθεί σωστά) και δεν είναι απαιτητικός. Χρειάζεται περιποίηση ο μανδύας του και είναι ένας σκύλος που έχει απαιτήσεις άσκησης, τόσο σωματικής όσο και πνευματικής. Να σημειώσουμε, επίσης, ότι είναι δύσπιστος και επιφυλακτικός με τους «ξένους» (μη οικείους του). Τέλος, είναι ιδιαίτερα ανθεκτικός στις κακουχίες, το κρύο και τις ασθένειες.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Σκύλος μετρίου αναστήματος, συμπαγής, δεμένος, δυνατός, μυώδης, με μακρύ πυκνό τρίχωμα. Η όλη κατασκευή του, μαζί με το πυκνό τρίχωμα που καλύπτει το σώμα τον, τον κάνουν ένα σκύλο εξαιρετικά ανθεκτικό σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Είναι από τη φύση τον χαρούμενος, ισορροπημένος, έξυπνος, με γρήγορα αντανακλαστικά και μεγάλη παρατηρητικότητα. Διαθέτει πολύ καλή μνήμη και παροιμιώδη διαίσθηση.

ΚΕΦΑΛΙ

Συμμετρικό, μετρίου μεγέθους, όχι βαρύ, καλυμμένο με πλούσιο τρίχωμα του δίνει την εντύπωση κεφαλιού με μεγαλύτερο μέγεθος. Η αναλογία τον μήκους τον κρανίου σε σχέση με την αναλογία τον μήκους τον ρινικού καλάμου είναι ένα προς ένα (ίσο μήκος κρανίου – ρύγχους – μουσούδας). Το κρανίο είναι πλατύ και οβάλ, κατεβαίνει απότομα στο ρινικό κάλαμο, δημιουργώντας έντονη ρινομετωηική κοιλότητα (έντονο στοπ). Ο ρινικός τον κάλαμος είναι ίσιος, ευθύς.

ΜΥΤΗ

Μεγάλη, με ακρορρίνιο που ορίζει την κάθετο στο προφίλ, με μεγάλα και αναπτυγμένα ρουθούνια.

ΔΟΝΤΙΑ

Δυνατά, σιαγόνες δυνατές που κλείνουν ψαλιδωτά.

ΧΕΙΛΙΑ

Σφικτά κολλημένα, με χρώμα βλεννογόνων που ακολουθεί το χρώμα τον ακρορρινίου (συμφωνία χρώματος βλεννογόνων, μύτης, χειλιών).

ΜΑΤΙΑ

Μετρίου μεγέθους, στρογγυλά, χωρίς να προεξέχουν, χρώματος καφέ/καρυδί, με βλέμμα ζωντανό.

ΑΥΤΙΑ

Μετρίου μεγέθους, σχήματος καρδιάς, στη βάση φαρδιά, τοποθετημένα μετρίως ψηλά κατεβαίνουν και το μπροστινό τους μέρος εφάπτεται παρωτιδικά (το αυτί ακουμπάει στα μάγουλα).

ΛΑΙΜΟΣ

Δυνατός, μυώδης, μετρίου μήκους, χωρίς προγούλι. Συνήθως, τον κρατάει λίγο πιο ανασηκωμένο από την ευθεία που ορίζει η γραμμή της ράχης.

ΚΟΡΜΟΣ

Ο κορμός ορίζεται μάλλον στο παραλληλόγραμμο (όχι απόλυτα) με το ακρώμιο εμφανές. Ο θώρακας βαθύς, μετρίου φάρδους, με πλευρά καλά σχηματισμένα, χωρίς να είναι ευθεία αλλά ούτε και κεκλιμένα (όχι σε σχήμα βαρελιού).

Polski Owczarek Nizinny ΙΙΙ

ΡΑΧΗ

Δυνατή και μυώδης. Με την οσφύ επίσης δυνατή και καλά σχηματισμένη.

ΝΩΤΑ

Τα οστά της λεκάνης κοντά, κατεβαίνουν με απότομη κλίση. Η κοιλιά ελαφρά ανασηκωμένη.

ΟΥΡΑ

Η ουρά επιτρέπεται να είναι κοντή από τη γέννησή του ή κομμένη.

ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΣΚΕΛΗ

Από την μπροστινή και πλάγια όψη φαίνονται ευθύγραμμα. Τα οστά, δυνατά, εξασφαλίζουν σίγουρη και δυνατή στήριξη.

ΩΜΟΠΛΑΤΗ

Μετρίου μήκους λοξωτή, με καλή πρόσφυση στον κορμό, καλύπτεται από ισχυρούς μυς.

ΚΑΡΠΟΣ

Καλοφτιαγμένος, μετακάρπιο λοξό σε σχέση με τον πήχη (ελαφρά λαγόπους).

ΠΟΔΙ

Στρογγυλό, με δάκτυλα δυνατά και σφικτά, με συνοχή μεταξύ τους, που καταλήγουν σε επίσης ισχυρά ακροδακτύλια. Το πέλμα τον ποδιού, σκληρό, καλυμμένο με ανθεκτικό δέρμα, νύχια κοντά και όσο το δυνατόν πιο σκούρα.

ΠΙΣΩ ΣΚΕΛΗ

Στην πλάγια όψη παρουσιάζουν καλές γωνιώσεις, χωρίς υπερβολή. Τα ευθύγραμμα τμήματά τους, καλοφτιαγμένα, κατεβαίνουν κάθετα στη γη, με την ιγνυακή κορυφή έντονα τονισμένη.

ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ

Ύψος στο ακρώμιο: για τα αρσενικά 43 ως 53cm, για τα θηλυκά 40 ως 46cm, με το μήκος ελαφρά μεγαλύτερο από το ύψος (δίνεται από τη σχέση 9 προς 10).

ΔΕΡΜΑ

Το δέρμα τον είναι καλά προσκολλημένο στους υποκείμενους ιστούς σε όλο το σώμα τον σκύλου και δε δημιούργεί πουθενά πτυχώσεις (ζάρες).

ΤΡΙΧΩΜΑ

Όλο το σώμα τον καλύπτεται από μακρύ μαλακό τρίχωμα, με πλούσιο υπόστρωμα. Το μακρύ αυτό τρίχωμα καλύπτει επίσης το κεφάλι, ακόμη και τα μάτια, με χαρακτηριστικό τρόπο.

ΧΡΩΜΑ

Επιτρέπεται οποιοδήποτε χρώμα, μονόχρωμο ή με μπαλώματα.

ΚΙΝΗΣΗ

Αργός, χαλαρός, σχεδόν συρτός βηματισμός, καμαρωτός τροχασμός και βαθύς καλπασμός.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ

  • Στρογγυλό κεφάλι (σε σχήμα μήλου) και κοντό ή στρογγυλεμένο ακρορρίνιο.
  • Αποχρωματισμός του ακρορρινίου και των βλεννογόνων των χειλιών (έλλειψη χρωστικής).
  • Δόντια και σιαγόνες διαφορετικά από την περιγραφή τον προτύπου (δηλαδή προγναθισμός/οπίσθογναθισμός).
  • Μάτια ανοιχτόχρωμα ή μάτια γερακιού.
  • Αυτιά ψηλά τοποθετημένα.
  • Θώρακας με ίσιες ή υπερβολικά κεκλιμένες στρογγυλεμένες πλευρές (βαρελοειδής θώρακας).
  • Χαλαρές ωμοπλάτες, καθώς και λαιμός που φέρεται πολύ ψηλότερα και σχεδόν κάθετα προς την οριζόντια γραμμή της ράχης.
  • Η ουρά, αν δεν είναι κομμένη, απαγορεύεται να είναι γυρισμένη προς τα νώτα και τη γραμμή της ράχης.
  • Πόδια με συγκλίνουσες ή αποκλίνουσες ιγνύς (αγκώνες προς τα μέσα ή προς τα έξω).
  • Τρίχωμα κατσαρό ή με βοστρύχούς χωρίς υπόστρωμα.
  • Τα σκυλιά που δείχνουν φοβίες ή τα νωχελικά, χωρίς ζωντάνια.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, σωστά τοποθετημένους στο όσχεο.

 

Ομάδα 6: Δρομείς, σκύλοι αναζήτησης οσμής αίματος και συγγενείς φυλές.

Υποομάδα: Τομέας 1.2 Δρομείς μεσαίου μεγέθους.

Χώρα προέλευσης: Ελλάδα

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 214

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 16/10/1959

Χρησιμότητα: Δρομέας με εξαιρετικά λεπτή όσφρηση και μεγάλη αντοχή, κυνηγά ακούραστα είτε μόνος είτε κατά κοπάδια προσαρμόζεται απολύτως σε όλα τα πεδινά ή ορεινά εδάφη καθώς επίσης και στα πλέον βραχώδη και απρόσιτα εδάφη. Η φωνή του είναι ηχηρή και αρμονική.

Με εξετάσεις εργασίας.

Ο Ελληνικός Ιχνηλάτης κατάγεται από τους καταδιωκτικούς σκύλους (ιχνηλάτες λαγωοθήρες) της εποχής του Ξενοφώντα. Στην Αρχαία Ελλάδα καλλιεργούσαν διάφορες γνήσιες κυνηγετικές φυλές απο τις οποίες οι κυριότερες ήταν στη Λακωνία, Αργολίδα, Κρήτη και γενικά στη Νότια Ελλάδα. Οι αρχαίοι λαγωνικοί ονομάζονταν λακωνικοί (από τον τόπο της προέλευσης τους, την Λακωνία). Η λέξη λαγωνικός προέρχεται απο τη λέξη λακωνικός και όχι απο τη λέξη λαγωός όπως φαίνεται εκ πρώτης όψεως.

Οι σκύλοι που κυνηγούν το λαγό ονομάζονταν και ονομάζονται λαγωοθήρες κοινώς λαγόσκυλα. Πρόκειται για μια μικρή παραφθορά της λέξης λακωνικός που έγινε λαγωνικός.

Στην Αρχαία Ελλάδα οι λαγωνικοί χρησιμοποιούνταν ευρέως στο κυνήγι του χοντρού θηράματος (ελαφιού, αγριόχοιρου, ζαρκαδιού) και όχι σπάνια στο κυνήγι του μικρού τριχωτού θηράματος (λαγού). Τους καλύτερους λαγωνικούς τους χρησιμοποιούσαν και στον πόλεμο, τους οποίους εκγύμναζαν (όπως τους μολοσσούς) να μάχονται σε λόχους.  Ήσαν και αγγελιοφόροι. Χρησιμοποιήθηκαν (όπως και σήμερα οι λαγωνίκες-λεβριέ) και ως σκυλιά συντροφιάς. Οι πλούσιες Αθηναίες είχαν τη συνήθεια να συντροφεύονται στο σπίτι και να συνοδεύονται στον περίπατό τους γενικά από τέτοια σκυλιά.

Οι αναπαραστάσεις των αρχαιοελληνικών τοιχογραφιών, αγγείων, νομισμάτων κ.λ.π., μας βεβαιώνουν ότι ο λαγωνικός υπήρξε από μακρότατη εποχή στη χώρα μας. Τον βλέπουμε να συνοδεύει τον κυνηγό, τον πολεμιστή, τον κωμωδό, τη μεγάλη κυρία, τις βακχίδες, αλλά ιδιαίτερα, ως αχώριστος σύντροφος την θεά του κυνηγιου Άρτεμις. Ήταν καθιερωμένος ακόμη ως σύμβολο λατρείας, που ο αρχαίοι Έλληνες είχαν για το σκύλο.

Ο Λαγωνικός αναφέρεται στην ελληνική μυθολογία ως ουράνιος αστερισμός (Σείριος). Περίφημος έγινε ο ταχύτατος Λαγωνικός Κέφαλος για το μεγάλο αριθμό φονευθέντων θηραμάτων.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ 

Σκύλος μεσαίων διαστάσεων, με κοντό τρίχωμα, μαύρο και κόκκινο της φωτιάς, δυνατός, ρωμαλέος, ζωηρός και οξύνους.

ΥΨΟΣ & ΒΑΡΟΣ

Το ύψος στο ακρώμιο στους αρσενικούς είναι από 47 έως 55 εκ., και στους θηλυκούς από 45 έως 53 εκ. Αποδεκτό όριο συν πλην 2 εκ.
Το βάρος είναι από 17 έως 20 κιλά.

ΜΑΝΥΑΣ

Κοντό τρίχωμα, πυκνό, λίγο σκληρό, πολύ λείο και σφικτό πάνω στο σώμα.

ΧΡΩΜΑ

Μαύρο και κόκκινο της φωτιάς. Μια μικρή λευκή κηλίδα στο στήθος είναι ανεκτή. Οι ορατοί βλεννογόνοι, η μύτη και τα νύχια μαύρα.

ellinikos ihnilatis

ΚΕΦΑΛΙ

Μακρύ, το συνολικό μήκος του φθάνει τα 4,35/10 του ύψους στο ακρώμιο. Το διζυγωματικό εύρος του κρανίου δεν πρέπει να ξεπερνά το ήμισυ του συνολικού μήκους της κεφαλής, δηλαδή ο συνολικός κεφαλικός δείκτης πρέπει να είναι κάτω από 50. Οι ανώτερες επιμήκεις γραμμές του κρανίου και της γέφυρας της μύτης είναι αποκλίνουσες.

ΚΡΑΝΙΟ

Το μήκος του είναι ίσο ή λίγο πιο βραχύ από το μήκος της γέφυρας της μύτης το σχήμα του ελαφρά πεπλατυσμένο. Η ινιακή απόφυση προεξέχει λίγο. Το μέτωπο είναι αρκετά ευρύ, ενώ η μετωπική ραφή διακρίνεται λίγο. Ανυψωμένα οφρυακά τόξα.

ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΜΥΤΗΣ

Ευθύγραμμη, ή στα αρσενικά ελαφρά κυρτή το μήκος της είναι ίσο ή λίγο μεγαλύτερο από το μήκος του κρανίου. Το στοπ είναι λίγο εμφανές. Η μύτη βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τη γέφυρα και φθάνει έως την πρόσθια κάθετη γραμμή του χείλους, είναι υγρή ευκίνητη και χρώματος μαύρου. Τα ρουθούνια είναι καλά ανοικτά.

ΣΙΑΓΟΝΕΣ & ΧΕΙΛΟΣ

Οι σιαγόνες είναι δυνατές και η συναρμογή άνω και κάτω γνάθου είναι τέλεια, δάγκωμα σε σχήμα τανάλιας ή ψαλιδιού, τα δόντια είναι δυνατά και λευκά. Τα χείλη αρκετά ανεπτυγμένα.

ΜΑΤΙΑ

Κανονικού μεγέθους, δεν είναι βαθουλωτά ούτε προεξέχουν, ίρις καστανού χρώματος, έκφραση ζωηρή και ευφυής.

ΑΥΤΙΑ

Μεσαίου μεγέθους (σχεδόν το ήμισυ του μήκους της κεφαλή), τοποθετημένα ψηλά, δηλαδή πάνω από το ζυγωματικό τόξο, πλατιά, στρογγυλεμένα στην κατώτερη άκρη. Πέφτουν κάθετα.

ΛΑΙΜΟΣ

Ισχυρός, μυώδης, χωρίς προγούλι, κατέρχεται αρμονικά προς τους ώμους. Το μήκος του είναι σχεδόν 6,50/10 του συνολικού μήκους της κεφαλής.

ΚΟΡΜΟΣ : Το μήκος του κορμού ξεπερνά κατά 10% το ύψος στο ακρώμιο. Η ανώτερη γραμμή του κορμού είναι ευθεία και καμπυλώνει λίγο στους νεφρούς, η κατώτερη γραμμή ανέρχεται ελαφρά.

ΑΚΡΩΜΙΟ

Ελαφρά ανυψωμένο στη γραμμή της ράχης.

ΣΤΗΘΟΣ

Καλά ανεπτυγμένο, βαθύ κατέρχεται στο επίπεδο του αγκώνα .

ΠΛΕΥΡΕΣ

Ελαφρά καμπυλωτές.

ΠΛΑΤΗ

Μακριά, ευθεία

ΝΕΦΡΟΙ

Ελαφρά τοξοειδείς, βραχείς, δυνατοί, με ισχυρό μυϊκό σύστημα.

ΚΟΙΛΙΑ

Στεγνή, ελαφρά ανεβασμένη.

ΓΛΟΥΤΟΙ

Επιμήκεις, ευρείς, με ισχυρό μυϊκό σύστημα, λίγο κατιόντες.

ΟΥΡΑ

Δεν είναι μακριά και φθάνει το πολύ έως το ακροτάρσιο, τοποθετημένη μάλλον ψηλά, είναι χοντρή στη ρίζα και λεπταίνει ελαφρά προς την άκρη της όταν κινείται, δίνει την εικόνα σπαθιού.

ΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ

Καλά κάθετα προς το έδαφος εάν τα κοιτάξουμε από μπροστά και από το πλάι μυϊκώς ανεπτυγμένα και εύρωστα.

ΩΜΟΙ

Επικλινείς με καλό μυϊκό σύστημα και κολλημένοι στο θώρακα.

ΒΡΑΧΙΩΝ

Λοξός, μυώδης και εύρωστος

ΑΝΤΙΒΡΑΧΙΟ

Ευθύ μακρύ, με ισχυρό σκελετό.

ΚΑΡΠΟΣ

Στεγνός. Δεν προεξέχει

ΜΕΤΑΚΑΡΠΙΟ

Επαρκούς μήκους, ισχυρό, μάλλον ευθύ ποτέ καμπύλο.

ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΑΚΡΑ

Στρογγυλεμένοι, συμπαγείς , ισχυρά δάκτυλα, σφικτά κυρτά ισχυρά νύχια, καμπυλωτά, μαύρα πέλματα μεγάλα, σκληρά, τραχέα.

ΜΗΡΟΣ

Μακρύς, δυνατός, μυώδης

ΚΝΗΜΗ

Επικλινής , μακριά, ισχυρή

ΤΑΡΣΟΣ

Στεγνός, ισχυρός, μεσαίου ύψους ιγνύς γωνιώδης

ΜΕΤΑΤΑΡΣΙΟ

Ισχυρό, στεγνό, αρκετά μακρύ, σχεδόν ευθύ, χωρίς νύχι στο πίσω μέρος του ποδιού.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Ταχύς και ανάλαφρος.

Κυνήγι λαγού από τον Γεροθανάση Βασίλη το 1970

Κυνήγι λαγού από τον Γεροθανάση Βασίλη το 1970

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ

Κάθε απόκλιση από την προηγηθείσα περιγραφή θα πρέπει να θεωρείται ως ελάττωμα το οποίο θα βαθμολογείται ανάλογα με την σοβαρότητά του.

  • Γέφυρα της μύτης βραχεία και μεγάλη.
  • Αυτιά πολύ μακριά ή πολύ κοντά, μυτερά ή που «τρεμοπαίζουν».
  • Λαιμός πολύ βραχύς, ισχνός ή πολύ χονδρός, με προγούλι.
  • Άνω γραμμή κυρτή ή κοίλη.
  • Κάτω γραμμή πολύ χαμηλά ή πολύ ψηλά.
  • Νεφρός πλατύς, στενός.
  • Γλουτοί βραχείς, στενοί και επικλινείς .
  • Γόνατα βαρελόσχημα ή σαν αγελάδας.
  • Μετακάρπιο και μετατάρσιο πολύ κοντά ή πολύ μακριά, ισχνά, καμπύλα.
  • Πόδι λαγού
  • Ουρά μακριά, βαριά, γυριστή.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΤΗΣ Δ.Κ.Ο.  

  • Ύψος στο ακρώμιο που ξεπερνά ή δεν φθάνει τα όρια ανοχής.
  • Άλλο χρώμα μανδύα, μύτης, ματιών και νυχιών από αυτά που υπαγορεύονται βάσει του προτύπου.
  • Πλήρης αποχρωματισμός των ορατών βλεννογόνων.
  • Γέφυρα της μύτης κοίλη, ρύγχος πολύ μυτερό.
  • Προγναθισμός της άνω ή κάτω γνάθου.
  • Σύγκλιση των ανώτερων επιμηκών γραμμών του κρανίου και της γέφυρας της μύτης.
  • Ημι-ορθωμένα αυτιά.
  • Κακή θέση των άκρων σε σχέση με το έδαφος.
  • Παρουσία νυχιών στο πίσω μέρος των ποδιών.
  • Ουρά κουλουριασμένη.

ΚΛΙΜΑΚΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗΣ

Γενική εμφάνιση…………………………..……….. Βαθμοί 20

Κεφαλή (κρανίο & ρύγχος)……………….………………….15

Οφθαλμοί……………………………………….………….………..5

Αυτιά……………………………………………………….………….5

Λαιμός…………………………………………………………………5

Κορμός……………………………………………………………….15

Άκρα……………………………………………………………..……20

Ουρά…………………………………………………………………….5

Μανδύας……………………………………………………………..10

ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΙΤΛΟΥ

Άριστα: Βαθμολογία όχι κατώτερη των 90 βαθμών
Πολύ καλά: Βαθμολογία όχι κατώτερη των 80 βαθμών
Καλά: Βαθμολογία όχι κατώτερη των 70 βαθμών
Αρκετά καλά: Βαθμολογία όχι κατώτερη των 60 βαθμών

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι αρσενικοί πρέπει να έχουν δύο όρχεις φυσιολογικού σχήματος οι οποίοι να έχουν κατέλθει πλήρως εντός του οσχέου.

Ομάδα 1: Ποιμενικοί για πρόβατα και βοοειδή (εκτός Ελβετικών Ορεινών και βοοφυλάκων)

Υποομάδα: Τομέας 1 Ποιμενικοί

Χώρα προέλευσης: Βέλγιο

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 15

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 13/03/2001

Χρησιμότητα: Αρχικά ποιμενικός σκύλος, σήμερα εργασιακός σκύλος (φύλαξη, άμυνα, ιχνηλασία, κ.α.) και ένας υπηρεσιακός σκύλος κάθε χρήσης, όπως επίσης και οικογενειακός σκύλος.

Με εξετάσεις εργασίας

Το Βελγικό Μαλινουά είχε και έχει σαν βασική χρήση τα ποιμενικά καθήκοντα, είτε σε πρόβατα είτε σε βοοειδή. Παράλληλα όμως με αυτά τα βασικά καθήκοντα, το Μαλινουά διαπρέπει σε πάρα πολλούς τομείς και καθήκοντα, όπως το agility, τα καθήκοντα ασφαλείας και προστασίας, σαν σκύλος διασώστης, στην υπακοή, την ιχνηλασία, κ.α.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1891 ιδρύεται ο Όμιλος φυλής του Βελγικού Ποιμενικού (Club du Chien de Berger Beige) και την ίδια χρονιά, στις 15 Νοεμβρίου, ο καθηγητής κτηνιατρικής Prof. Dr. Adolphe Reul καλεί μια ομάδα ανθρώπων από όλη την Βελγική επικράτεια στο πανεπιστήμιο του Cureghem. Αυτή η συνάντηση έγινε για να καθοριστεί αν υπάρχει ένας τύπος Βελγικού Ποιμενικού σκύλου. Η ομάδα των ειδικών είδε 117 αντιπροσωπευτικούς σκύλους και κατέληξε πως όντως υπάρχει ένας διακριτός τύπος Βελγικού Ποιμενικού. Από το γκρουπ επιλέχθηκαν 40 σκύλοι που ήταν ανατομικά ίδιοι και ας είχαν διαφορές στον μανδύα, σε μήκος, υφή ή χρώμα.

Οι ποικιλίες του Βελγικού Ποιμενικού πήραν το όνομα τους, λίγο ή πολύ, από την περιοχή καταγωγής τους. Το Μαλινουά πήρε το όνομα του από την πόλη του Malines (η Γαλλική ονομασία του Mechelen). Το 1891, στην πόλη του Malines, νότια του Antwerp, μια ομάδα αφοσιωμένων εκτροφέων, συγκεντρώθηκαν με σκοπό την προώθηση του Μαλινουά. Το 1901 το πρώτο Βελγικό Ποιμενικό γράφτηκε στην Βασιλική Εταιρεία Σαίντ-Υμπέρ (L.O.S.H.), ο Vos des Polders. Κόρη του Vos είναι η Dewet, που θεωρείται από τους ακρογωνιαίους λίθους της φυλής τα πρώτα χρόνια. Ο Vos αποτέλεσε βάση για τα Μαλινουά και ήταν ένα ξανθό, σκληρότριχο σκυλί που προερχόταν από μια γραμμή ποιμενικών σκύλων που χρησιμοποιούνταν στην φύλαξη των χωραφιών λιναριού στο Βέλγιο. Ο Vos ζευγάρωσε με την Lise de Laeken και αργότερα με τις κόρες του και έδωσε μια σειρά γκρι και ξανθών σκύλων, με κοντό και σκληρό μανδύα, που είχαν σταθερό και επαναλαμβανόμενο τύπο.

Ο Salmo, ένας κοντότριχος, καφέ ραβδωτός Βελγικός Ποιμενικός, που θεωρείται και αυτός βασικός σκύλος για την φυλή των Μαλινουά, γεννήθηκε το 1882. Από τον Salmo προήλθε ο διάσημος Tomy προς τα τέλη των 1890. Ο Tomy είναι από τα πιο διάσημα σκυλιά εκείνης της εποχής, γνωστός για το χρώμα και την κατασκευή του. Ήταν, επίσης, ένας πολύ καλός σκύλος εργασίας και ένας σκύλος με πολλές επιτυχίες στις εκθέσεις μορφολογίας. Ήταν το πρώτο κοντότριχο Βελγικό Ποιμενικό με ανθρακί και ξανθό τρίχωμα και μαύρη μάσκα. Ο Tomy ζευγάρωσε με την Cora I, που ήταν ένα κοντότριχο ραβδωτό, με μάσκα και από αυτό το ζευγάρωμα προήλθε ο Tjop, ένα κοντότριχο ξανθό με μάσκα. Ο Tjop θεωρείτε «πυλώνας» της φυλής και το όνομα του βρίσκεται στα pedigrees των σημαντικότερων γραμμών του Μαλινουά. Ο Tjop και η Dewet, αν και σκυλιά με αρκετές διαφορές, αποτέλεσαν τους «πυλώνες» της φυλής.

Οι πρώιμοι εκτροφείς αναγνώρισαν την ομορφιά και την κομψότητα του Μαλινουά, αλλά ποτέ δεν θυσίασαν την ικανότητα και το ταμπεραμέντο για την ομορφιά και τον τύπο. Πολλές φορές Μαλινουά χρησιμοποιήθηκαν σε ζευγαρώματα με τους άλλους τύπους των Βελγικών Ποιμενικών. Μέσα στα χρόνια υπήρξαν πολλές διασταυρώσεις και ζευγαρώματα μεταξύ των 4 τύπων του Βελγικού Ποιμενικού (Γκρένενταλ, Τερβύρεν, Μαλινουά και Λακενουά), μέχρι το 1973 όπου ο Βελγικός Κυνολογικός Όμιλος απαγόρευσε το ζευγάρωμα μεταξύ των 4 τύπων.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Ο Βελγικός Ποιμενικός είναι ένας μέσων διαστάσεων σκύλος, με αρμονικές αναλογίες, που συνδυάζει κομψότητα και δύναμη, μεσαίου μεγέθους, με στεγνούς μύες, εφαρμοσμένος σε τετράγωνο, σκύλος της επαρχίας, συνηθισμένος στην ανοικτή ζωή της υπαίθρου, φτιαγμένος να αντέχει τις ατμοσφαιρικές αλλαγές του Βελγικού κλίματος. Με την αρμονία της διαπλάσεως του και το ψηλό κράτημα του κεφαλιού του, ο Βελγικός Ποιμενικός πρέπει να δίνει την εντύπωση της ρωμαλέας κομψότητας που έγινε η κληρονομιά των επιλεγμένων εκπροσώπων αυτής της φυλής εργασίας. Ο Βελγικός Ποιμενικός κρίνεται σε φυσική στάση, χωρίς φυσική επαφή με τον χειριστή.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ

Ο Βελγικός Ποιμενικός μπορεί να τοποθετηθεί σε ένα τετράγωνο. Το στήθος κατεβαίνει στο επίπεδο των αγκώνων. Το μήκος του ρύγχους είναι ίσο ή ελαφρά μακρύτερο από το μισό του μήκους του κεφαλιού.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ

Ο Βελγικός Ποιμενικός είναι άγρυπνος και ενεργητικός σκύλος που ξεχειλίζει από ενέργεια και είναι πάντα έτοιμος για δράση. Πέραν από την έμφυτη ικανότητα του να φυλάει κοπάδια, κατέχει, επίσης, την πολύτιμη ικανότητα ως πολύ καλός φύλακας της ιδιοκτησίας. Χωρίς κανένα δισταγμό, γίνεται επίμονος και σφοδρός υπερασπιστής του ιδιοκτήτη του. Κατέχει όλες εκείνες τις αναγκαίες ικανότητες για τον ποιμενικό, φύλακα, αμυντικό και υπηρεσιακό σκύλο. Ο ζωηρός και σε επιφυλακή χαρακτήρας του και η έμπιστη φύση του, χωρίς ίχνος φόβου ή επιθετικότητας, πρέπει να καταγράφεται στη στάση του σώματος και την υπερήφανα προσεκτική έκφραση στα σπινθηροβόλα μάτια του. Όταν κρίνεται αυτή η φυλή, πρέπει να εξετάζεται ο ήρεμος και ατρόμητος χαρακτήρας του.

ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΚΡΑΝΙΟ

Φέρεται ψηλά, μακρύ και χωρίς υπερβολή. Ευθύγραμμο, καλά λαξευμένο και στεγνό. Κρανίο και ρύγχος είναι σχεδόν ίσα σε μήκος, με μια πολύ μικρή υπεροχή του ρύγχους που δίνει την εντύπωση του τέλειου φινιρίσματος συνολικά του κεφαλιού. Στοπ μέτριο.

Μύτη: Μαύρη.

Ρύγχος: Μέσου μήκους και καλά λαξευμένο κάτω από τα μάτια, στενεύει προοδευτικά προς τη μύτη, σαν μια επεκτεινόμενη σφήνα, γέφυρα της μύτης ευθεία και παράλληλη στην προέκταση της κορυφογραμμής του μετώπου, στόμα με καλό άνοιγμα, που σημαίνει ότι όταν το στόμα είναι ανοικτό τα χείλη τραβιούνται τελείως πίσω, οι σιαγόνες είναι καλά χωρισμένες.

Χείλη: Λεπτά, σφικτά και με έντονη χρωστική.

Σιαγόνες/Οδοντοστοιχία: Δυνατά, άσπρα δόντια, κανονικά και ισχυρά τοποθετημένα στις πλήρως ανεπτυγμένες σιαγόνες. Δάγκωμα «ψαλίδι». Δάγκωμα «τανάλια», το οποίο προτιμάται από τους βοσκούς προβάτων και βοοειδών, είναι ανεκτό. Πλήρης οδοντοφυΐα σύμφωνα με την οδοντική φόρμουλα, η απουσία 2 προγομφίων 1(2Ρ1) είναι ανεκτή και οι γομφίοι 3 (Μ3) δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν.

Μάγουλα: Στεγνά και τελείως επίπεδα και μυώδη.

Μάτια: Μέσου μεγέθους, ούτε προεξέχοντα ούτε βαθουλωμένα, ελαφρά σε σχήμα αμυγδάλου, τοποθετημένα πλάγια, καστανό χρώμα, κατά προτίμηση σκούρα, τα βλέφαρα έχουν μαύρο περίγραμμα. Ευθύ, ζωντανό, έξυπνο και βλέμμα περιέργειας και αναζήτησης.

Αυτιά: Μάλλον μικρά, τοποθετημένα ψηλά, με σαφές τριγωνικό σχήμα, καλά στρογγυλεμένα στη βάση, μυτερά άκρα, άκαμπτα, φέρονται κάθετα και όρθια όταν ο σκύλος είναι σε επιφυλακή.

ΛΑΙΜΟΣ

Ξεχωρίζει σωστά, ελαφρά επιμήκης, μάλλον κάθετος, με καλούς μύες, φαρδαίνει προοδευτικά προς τους ώμους, χωρίς προγούλι, τράχηλος με πολύ μικρή καμάρα.

ΣΩΜΑ

Δυνατό χωρίς να είναι βαρύ, μήκος από το σημείο του ώμου μέχρι το σημείο του γλουτού σχεδόν ίσο με το ύψος στο ακρώμιο.

Επάνω Γραμμή: Η επάνω γραμμή ράχης και  τα λαγόνια είναι ευθεία.

Ακρώμιο: Τονισμένο.

Ράχη: Σταθερή, κοντή και με καλούς μύες.

Λαγόνια: Στερεά, κοντά, αρκετά πλατιά, με καλούς μύες.

Καπούλια: Με καλούς μύες, με πολύ ελαφρά κλίση, επαρκώς πλατιά αλλά όχι υπερβολικά.

Στήθος: Λίγο φαρδύ αλλά καλά κατεβασμένο. Πάνω τμήμα των πλευρών με καμάρα. Βλέποντας το από εμπρός λίγο φαρδύ, αλλά χωρίς να γίνεται στενό.

Κάτω γραμμή: Ξεκινά κάτω από το στήθος και ανεβαίνει όμορφα με αρμονική καμπύλη προς την κοιλιά, που ούτε πέφτει ούτε ανεβαίνει, αλλά ελαφρά υψώνεται και είναι μέτρια ανεπτυγμένη.

ΟΥΡΑ

Καλά τοποθετημένη, δυνατή στη βάση, μέσου μήκους, φθάνει τουλάχιστον στο ταρσό, αλλά προτιμάται μακρύτερη. Στην ανάπαυση κρέμεται προς τα κάτω με την άκρη να γέρνει ελαφρά στο ύψος του ταρσού. Όταν κινείται ο σκύλος σηκώνεται περισσότερο, χωρίς να περνάει την οριζόντια γραμμή, η καμπύλη στην άκρη γίνεται πιο έντονη, χωρίς ποτέ να σχηματίζει άγκιστρο ή να παρεκκλίνει.

ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΑΚΡΑ

Γενική Εικόνα: Συμπαγή κόκαλα αλλά όχι βαριά. Μύες στεγνοί και δυνατοί. Μπροστινά πόδια κάθετα από όλες τις πλευρές και τελείως παράλληλα όταν βλέπονται από μπροστά.

Ώμος: Ωμοπλάτη μακριά και κεκλιμένη, καλά συνδεδεμένη, σχηματίζοντας αρκετή γωνία με το βραχίονα, ιδανική μέτρηση 110-115 μοίρες.

Βραχίωνας: Μακρύς και αρκετά κεκλιμένος.

Αγκώνας: Σταθερός ούτε αποκλίνει ούτε συγκλίνει.

Αντιβράχιο: Μακρύ και ευθύ.

Καρπός: Πολύ σταθερός και ξεκάθαρος.

Μετακάρπιο: Δυνατό και κοντό, κάθετο στο έδαφος όσο το δυνατόν ή με πολύ μικρή κλίση προς τα εμπρός.

Πατούσες: Στρογγυλές, «πόδια γάτας». Δάκτυλα με καμάρα και σφικτά. Πέλματα παχιά και ελαστικά. Νύχια σκούρα και δυνατά.

ΠΙΣΩ ΑΚΡΑ

Γενική εικόνα: Δυνατά, αλλά όχι βαριά. Σε προφίλ τα πίσω πόδια είναι κάθετα και φαίνονται από πίσω τελείως παράλληλα.

Άνω μηρός: Μέσου μήκους, πλατύς και με ισχυρούς μύες.

Μηριαίο: Περίπου κάθετο στο ισχίο. Κανονική γωνίωση.

Κνήμη: Μέσου μήκους, πλατειά και μυώδης.

Ταρσός: Κοντά στο έδαφος, πλατύς και μυώδης, μέτρια γωνίωση.

Μετατάρσιο: Ελαφρώς σε σχήμα οβάλ. Δάκτυλα με καμάρα και καλά σφικτά. Πέλματα παχιά και ελαστικά. Νύχια σκούρα και δυνατά.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ & ΚΙΝΗΣΗ

Ζωντανή και ελεύθερη κίνησις σε όλους τους βηματισμούς. Ο Βελγικός Ποιμενικός είναι καλός καλπαστής αλλά ο κανονικός βηματισμός του είναι το βάδισμα και ειδικά ο τροχασμός. Τα άκρα κινούνται παράλληλα στο μέσο επίπεδο τους σώματος. Στη μεγάλη ταχύτητα τα πόδια έρχονται κοντύτερα στο μέσο επίπεδο. Στο τροτ η έκταση είναι μέτρια, η κίνηση ομοιόμορφη κει εύκολη, με καλά πίσω ώθηση, και η γραμμή ράχης παραμένει τεντωμένη ενώ τα μπροστινά πόδια δεν σηκώνονται ψηλά. Πάντα στην κίνηση, ο Βελγικός Ποιμενικός μοιάζει ακούραστος. Η κίνηση του είναι γρήγορη, ελαστική και ζωντανή. Είναι ικανός σε ξαφνικές αλλαγές κατευθύνσεως με πλήρη ταχύτητα. Λόγω του πληθωρικού χαρακτήρα του και της επιθυμίας του να φυλάει και να προστατεύει, έχει την χαρακτηριστική τάση να κινείται με κύκλους.

ΔΕΡΜΑ

Ελαστικό αλλά τεντωμένο σε όλο το σώμα. Τα χείλη και τα βλέφαρα με πολύ έντονη χρωστική.

ΜΑΝΔΥΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ

Επειδή ο μανδύας διαφέρει στο μήκος, την κατεύθυνση, την εμφάνιση και το χρώμα μεταξύ των Βελγικών Ποιμενικών, αυτό το συγκεκριμένο σημείο έχει υιοθετηθεί σαν κριτήριο για τη διάκριση μεταξύ των τεσσάρων ποικιλιών της φυλής: Γκρένενταλ, Τερβύρεν, Μαλινουά και Λακενουά. Αυτές οι τέσσερις ποικιλίες κρίνονται ξεχωριστά και κάθε μία βραβεύεται με C.A.C., C.A.C.I.B. ή reserve.

ΤΡΙΧΩΜΑ

Σε όλες τις ποικιλίες το τρίχωμα πρέπει να είναι πυκνό, σφικτά εφαρμοσμένο και με καλή υφή, με μάλλινο υποτρίχωμα που σχηματίζει ένα εξαιρετικό προστατευτικό κάλυμμα.

Α. ΜΑΚΡΥΤΡΙΧΟ: Το τρίχωμα είναι κοντό στο κεφάλι, την εξωτερική πλευρά των αυτιών και το κάτω μέρος των ποδιών, εκτός από το πίσω μέρος του αντιβραχίου που είναι καλυμμένο από τον αγκώνα μέχρι τον καρπό με μακριές τρίχες που λέγονται φράντζες. Το τρίχωμα είναι μακρύ και λείο στο υπόλοιπο σώμα και μακρύτερο και πιο άφθονο γύρω από το λαιμό και στο στέρνο, όπου σχηματίζει κολάρο ή περιλαίμιο και ποδιά. Το άνοιγμα των αυτιών προστατεύεται από πυκνές τούφες τριχώματος. Από τη βάση του αυτιού το τρίχωμα σηκώνεται και πλαισιώνει το κεφάλι. Το πίσω μέρος των γλουτών καλύπτεται από μακρύ άφθονο τρίχωμα που σχηματίζει κιλότες ή παντελόνια. Η ουρά έχει μακρύ, άφθονο τρίχωμα που σχηματίζει φτερό. Το Γκρένενταλ και το Τερβύρεν είναι τα μακρύτριχα.

Β. ΚΟΝΤΟΤΡΙΧΟ: Το τρίχωμα είναι πολύ κοντό στο κεφάλι, στην εξωτερική πλευρά των αυτιών και το κάτω μέρος των ποδιών. Είναι κοντό στο υπόλοιπο σώμα και πιο άφθονο στην ουρά και γύρω από το λαιμό όπου σχηματίζει κολάρο ή περιλαίμιο που αρχίζει από τη βάση του αυτιού και επεκτείνεται μέχρι το λάρυγγα. Επίσης το πίσω μέρος του γλουτού καλύπτεται με μακρύτερο τρίχωμα. Η ουρά είναι σχηματισμένη σαν στάχυ, αλλά δεν σχηματίζει φτερό.Το Μαλινουά είναι κοντότριχο.

Γ. ΣΚΛΗΡΟΤΡΙΧΟ: Αυτό που χαρακτηρίζει τη σκληρότριχη ποικιλία είναι η σκληρότητα και η ξηρότητα του τριχώματος, που επιπλέον είναι ανακατωμένο και ξεχτένιστο. Περίπου 6 εκατοστά μακρύ σε όλο το σώμα, το τρίχωμα είναι κοντύτερο στην κορυφή του ρύγχους, το μέτωπο και τα πόδια. Το τρίχωμα γύρω από τα μάτια και αυτό που έχει στο ρύγχος δεν πρέπει να είναι τόσο μακρύ ώστε να παραποιεί το σχήμα του κεφαλιού. Όμως, είναι απαραίτητο να έχει φράντζες στο ρύγχος. Η ουρά δεν πρέπει να σχηματίζει φτερό.Το Λακενουά είναι το σκληρότριχο.

ΧΡΩΜΑ

Μάσκα: Για το Τερβύρεν και το Μαλινουά η μάσκα πρέπει να είναι πολύ τονισμένη και τείνει να περικλείει το επάνω και το κάτω χείλος, τις γωνίες των χειλιών και τα βλέφαρα σε μία μόνο μαύρη ζώνη. Ένα αυστηρά ελάχιστο έξι σημείων χρωστικής που αφορά: τα δύο αυτιά, τα δύο επάνω βλέφαρα και τα δύο χείλη, επάνω και κάτω, που πρέπει να είναι μαύρα.

Μαύρη επικάλυψη: Στο Τερβύρεν και το Μαλινουά, η μαύρη επικάλυψη σημαίνει ότι οι τρίχες πρέπει να έχουν μαύρη κορυφή που σκιάζει το χρώμα της βάσης. Αυτό το μαύρισμα είναι σε κάθε περίπτωση –σαν φλόγα- και δεν πρέπει να είναι μεγάλα μπαλώματα ούτε ραβδώσεις. Στο Λακενουά η μαύρη σκίαση είναι περισσότερο διακριτικά εκφρασμένη.

Γκρένενταλ: Αποκλειστικά μαύρο.

Τερβύρεν: Μόνο πυρόξανθο με μαύρη επικάλυψη ή γκρίζο με μαύρη επικάλυψη, με μαύρη μάσκα. Όμως, το πυρόξανθο με μαύρη επικάλυψη είναι πιο επιθυμητό. Το πυρόξανθο πρέπει να είναι ζεστό, ούτε φωτεινό ούτε ξεπλυμένο. Κάθε σκύλος που το χρώμα του τριχώματος είναι οτιδήποτε εκτός από πυρόξανθο με μαύρη επικάλυψη ή που δεν ταιριάζει στην επιθυμητή ένταση δεν μπορεί να θεωρηθεί εξαίρετο δείγμα.

Μαλινουά: Μόνο πυρόξανθο με μαύρη επικάλυψη και με μαύρη μάσκα.

Λακενουά: Μόνο πυρόξανθο με ίχνη από μαύρη επικάλυψη, κυρίως στο ρύγχος και στην ουρά.

Σε όλες τις ποικιλίες: Λίγο άσπρο είναι αποδεκτό στο στήθος και στα δάκτυλα.

ΜΕΓΕΘΟΣ, ΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ

Υψος στο ακρώμιο: Το ιδανικός ύψος στο ακρώμιο είναι κατά μέσο όρο 62 εκ. για τα αρσενικά και 58 εκ. για τα θυληκά Όρια: 2 εκ. πλην, 4 εκ. συν.

Βάρος: Αρσενικά περίπου 25-30 κιλά Θηλυκά περίπου 20-25 κιλά

Μετρήσεις: Κατά μέσο όρο οι κανονικές μετρήσεις για το ενήλικο αρσενικό Βελγικό Ποιμενικό με 62 εκ. στο ακρώμιο: Μήκος του σώματος: (από το σημείο του ώμου μέχρι το σημείο των γλουτών): 62 εκ. Μήκος του κεφαλιού: 25 εκ. Μήκος του ρύχγους: 12,5 – 13 εκ.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ

Κάθε παρέκκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η σοβαρότητα του οποίου κρίνεται ανάλογα με το βαθμό του.

Γενική εμφάνισις: Σαν σβώλος, έλλειψη κομψότητας. Πολύ ελαφρύ ή πολύ αδύνατο. Μακρύτερο από το ύψος. Ταιριάζει σε ορθογώνιο.

Κεφάλι: Βαρύ, πολύ άκομψο, έλλειψη παράλληλων γραμμών, όχι αρκετά λαξευμένο ή στεγνό. Μέτωπο στρογγυλεμένο. Στοπ πολύ έντονο ή πολύ επίπεδο. Ρύγχος πολύ κοντό ή περιορισμένο.

Ρωμαϊκή μύτη. Τα τόξα των φρυδιών ή οι ζυγωματικές καμάρες πολύ προεξέχοντα.

Μύτη, χείλη και βλέφαρα: Ίχνη έλλειψης χρωστικής.

Οδοντοστοιχία: Κακή επαφή των κοπτήρων. Σοβαρό ελάττωμα: έλλειψη ενός κοπτήρος (1I), ενός προγομφίου 2 (1Ρ2), ενός προγομφίου 3 (1Ρ3) ή 3 προγομφίων 1 (3Ρ1).

Μάτια: Ανοιχτόχρωμα, στρογγυλά.

Αυτιά: Μεγάλα, μακριά, πολύ φαρδιά στη βάση, τοποθετημένα χαμηλά, κλίνουν προς τα μέσα ή έξω.

Λαιμός: Αδύνατος, κοντός ή τοποθετημένος χαμηλά.

Σώμα: Πολύ μακρύ. Θωρακικός κλωβός πολύ κυλινδρικός.

Ακρώμιο: Επίπεδο, χαμηλό.

Επάνω γραμμή σώματος: Η ράχη και/ ή τα λαγόνια μακριά, αδύνατα, με βύθισμα ή με καμάρα.

Καπούλια: Με πολύ κλίση, ανασηκωμένα.

Κάτω γραμμή σώματος: Πάρα πολύ ή πολύ λίγο κατεβασμένη. Πολύ μεγάλη κοιλιά.

Ουρά: Τοποθετημένη πολύ χαμηλά. Σηκώνεται πολύ ψηλά, σχηματίζει άγκιστρο, αποκλίνει από την ευθεία γραμμή του σώματος.

Άκρα: Κόκαλα πολύ αδύνατα ή πολύ βαριά. Κακή κάθετη στάση στο προφίλ (π.χ. μπροστινά σκέλη πολύ λοξά ή αδύνατοι καρποί), από μπροστά (πόδοα που στρέφονται προς τα μέσα ή προς τα έξω, αγκώνας προς τα έξω, κ.τ.λ.), ή από πίσω (πίσω πόδια πολύ κλειστά, πολύ ανοικτά ή σε σχήμα βαρελιού, ταρσοί κλειστοί ή ανοικτοί κ.τ.λ.). Πολύ λίγες ή υπερβολικές γωνιώσεις.

Πόδια: Ανοιγμένα.

Βηματισμός: Κλειστή κίνηση, πολύ κοντός διασκελισμός, ανεπαρκής κίνηση, φτωχή πίσω ώθηση, κίνηση σηκώνοντας τα πόδια ψηλά.

Τρίχωμα: Και για τις τέσσερις ποικιλίες, ανεπαρκές υποτρίχωμα.
Γκρένενταλ και Τερβύρεν: Σγουρό, κυματιστό, κατσαρό τρίχωμα. Όχι αρκετά μακρύ τρίχωμα.
Μαλινουά: Τρίχωμα ημί-μακρυ εκεί που πρέπει να είναι κοντό. Μαλακό τρίχωμα. Σκληρές τρίχες σκορπισμένες στο κοντό τρίχωμα. Κυματιστό τρίχωμα.
Λακενουά: Τρίχωμα πολύ μακρύ, μεταξωτό, κυματιστό, κατσαρό ή κοντό. Γεμάτο με ωραίες τρίχες σκορπισμένες σε τούφες στο σκληρό τρίχωμα. Πολύ μακριές τρίχες γύρω από τα μάτια ή στο κατώτερο σημείο του κεφαλιού (το πηγούνι). Φουντωτή ουρά.

Χρώμα: Και για τις τέσσερις ποικιλίες: άσπρο σημάδι στο στήθος που σχηματίζει γραβάτα. Άσπρο στα πόδια που επεκτείνεται πέραν των δακτύλων.
Γκρένενταλ: Κοκκινωπές αποχρώσεις στο τρίχωμα. Γκρίζα «παντελόνια».
Τερβύρεν: Γκρίζο.
Τερβύρεν και Μαλινουά: Ραβδωτό. Χρώματα όχι επαρκώς ζέστα. Ανεπαρκής ή υπερβολική μαύρη επικάλυψη ή τοποθετημένη σε μπαλώματα στο σώμα. Ανεπαρκής μάσκα.
Τερβύρεν, Μαλινουά και Λακενουά: Πολύ φωτεινό πυρόξανθο. Το βασικό χρώμα το οποίο είναι ξεθωριασμένο, λέγεται ξεπλυμένο, θεωρείται σοβαρό ελάττωμα.

Χαρακτήρας: Δείγματα με έλλειψη αυτοπεποίθησης ή υπερβολικά νευρικά.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ

Χαρακτήρας: Επιθετικά ή δειλά δείγματα.

Γενική εμφάνισης: Έλλειψη φυλετικού τύπου.

Οδοντοστοιχία: Προγναθισμός. Υπογναθισμός, ακόμα και αν η επαφή δεν χάνεται (ανάποδο δάγκωμα). Σταυρωτό δάγκωμα. Απουσία του ενός κυνόδοντος (1C), ενός άνω προγομφίου (1Ρ4) ή κάτω γομφίου (1Μ1).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, σωστά τοποθετημένους στο όσχεο.

 

Ομάδα 5: Σπιτς και πρωτόγονες φυλές

Υποομάδα: 5 Ασιατικά Σπιτς και σχετικές φυλές

Χώρα προέλευσης: Ιαπωνία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 255

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 13/03/2001

Χρησιμότητα: Σκύλος συντροφιάς

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Το Ακίτα πιστεύεται ότι βρίσκει τις ρίζες του στην περιοχή Odate, της επαρχίας Akita, στο Ιαπωνικό νησί Honshu. Ο σκύλος αρχικά είχε το όνομα Odate Dog. Παραστάσεις σε πήλινα αγγεία που έχουν βρεθεί σε ανασκαφές στην περιοχή δείχνουν σκύλους με όρθια αυτιά και κουλουριαστές ουρές παρόμοια με πολλές σημερινές ιαπωνικές φυλές.

Με την αύξηση του εμπορίου, κατά τα 1800, Ευρωπαίοι έμποροι έφεραν πολλές φυλές σκύλων στην Ιαπωνία. Αυτές οι Ευρωπαϊκές φυλές σκύλων διασταυρώθηκαν με σκύλους Matagi (Matagi Inu, σκύλοι κυνηγιού) και μακρύτριχους σκύλους Karafuto. Τα Ακίτα με μακρύ μανδύα λέγεται πως κατάγονται από αυτές τις διασταυρώσεις των σκύλων Karafuto.

Οι κυνομαχίες ήταν, όχι μόνο δημοφιλείς, αλλά το πιο αγαπητό δημόσιο θέαμα και οι Ιάπωνες άρχισαν να διασταυρώνουν σκύλους Matagi με Μάστιφφ, Αγίου Βερνάρδου και άλλες τύπου Μάστιφφ φυλές. Αποτέλεσμα αυτών των διασταυρώσεων ήταν σκυλιά μεγαλύτερα σε μέγεθος και δύναμη, αλλά διαφορετικού τύπου από τα σκυλιά που υπήρχαν (Kairyo ken, ο βελτιωμένος σκύλος και Shin Akita, το νέο Ακίτα ). Πολλά από αυτά είχαν πολλές ρυτίδες, ημιανορθωμένα αυτιά, μεγάλο μέγεθος, μεγάλο και φαρδύ κρανίο και χαλαρές ουρές. Ο κίνδυνος να χαθούν τα χαρακτηριστικά των ιαπωνικών σκύλων ήταν ορατός.

Μετά τα 1907, όπου και η Ιαπωνία απαγόρευσε τις κυνομαχίες, το Ακίτα πάλι κινδύνευσε με εξαφάνιση αφού οι κυνομάχοι άφησαν τα σκυλιά τους αδέσποτα και να πεθάνουν από πείνα, με αποτέλεσμα να χαθεί ένας μεγάλος αριθμός αξιόλογων σκύλων. Άλλο ένα χτύπημα στην φυλή αποτέλεσε και ένα ξέσπασμα της λύσσας την ίδια περίοδο, δίνοντας ένα μεγάλο πλήγμα στη φυλή. Έτσι ξεκίνησε μια προσπάθεια για την διάσωση και την διατήρηση του πρωτόγονου ιαπωνικού σκύλου με την ίδρυση δυο σημαντικών οργανισμών που ανέλαβαν αυτό το καθήκον, ο ΑΚΙΗΟ το 1927 στην Odate και ο NIPPO το 1928 στο Τόκιο. Για να βοηθήσει αυτό τον σκοπό, η Ιαπωνική κυβέρνηση, το 1931 δίνει επίσημα το όνομα Ακίτα στην φυλή και το ανακηρύσσει «Εθνικό θησαυρό».

Η διάσημη εκπαιδευτικός και συγγραφέας, Helen Keller φέρεται να φέρνει το πρώτο Akita στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1937.

Η προσπάθεια αναβίωσης της φυλής σταματάει με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η φυλή κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Κατά τη διάρκεια του πολέμου διατάχθηκε από την αστυνομία να κατασχεθούν, ως πηγή τροφής και γούνας, όλα τα σκυλιά εκτός από τους Γερμανικούς Ποιμενικούς, που χρησιμοποιούνταν για στρατιωτικούς σκοπούς. Γι αυτό το λόγο πολλοί κυνόφιλοι και λάτρεις της φυλής, προσπαθώντας να κρατήσουν στην κατοχή τους σκυλιά, διασταύρωναν τα Ακίτα τους με Γερμανικούς Ποιμενικούς.

Μετά το τέλος του πολέμου η δημοτικότητα των Ακίτα κερδίζει έδαφος στις Η.Π.Α. όπου στρατιώτες φέρνουν μαζί τους πολλά δείγματα της φυλής από την Ιαπωνία. Με αυτό τον τρόπο, φτάσαμε να υπάρχουν πολλές και έντονες διαφορές ανάμεσα στο Ιαπωνικό και το Αμερικάνικο Ακίτα. Το 1996 στο Τόκιο, κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκόσμιου Συνεδρίου για το Ακίτα, αποφασίστηκε να θεωρούνται πλέον δυο διαφορετικές φυλές. Το 1998 στη Γερμανία, στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο , το Αμερικάνικο Ακίτα πήρε το όνομα «Μεγάλος Ιαπωνικός Σκύλος».

Γενική Εμφάνιση: Μεγάλου μεγέθους σκύλος, ρωμαλέος, καλά ισορροπημένος και με πολλή μάζα. Έντονα δευτερεύοντα φυλετικά χαρακτηριστικά, εμφάνιση αριστοκρατική, ευγενική και μεγαλοπρεπής μέσα όμως από απλότητα . Ισχυρή δομή.

Σημαντικές Αναλογίες: Η αναλογία του ύψους στο ακρώμιο ως προς το μήκος του σώματος (από το σημείο των ώμων μέχρι το σημείο του γλουτού) είναι 10: 11, τα θηλυκά έχουν το μήκος σώματος ελαφρώς μακρύτερο από τα αρσενικά.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Πιστό, υπάκουο και δεκτικό.

Κρανίο: Το μέγεθος του κρανίου είναι ανάλογο με το σώμα. Το μέτωπο είναι ευρύ , με διακριτή κρανιομετωπική αύλακα στο μέσο . Όχι ρυτίδες. Στοπ διακριτό.

Μύτη: Μεγάλη και μαύρη. Ελαφρά και διάχυτη έλλειψη της χρωστικής ουσίας αποδεκτή μόνο σε άσπρα σκυλιά, αλλά η μαύρη μύτη είναι πάντα προτιμότερη.

Ρύγχος: Μετρίου μήκους , δυνατό και με ευρεία βάση, ομαλά συγκλίνων προς το ακρορρίνιο αλλά όχι πολύ μυτερό . Ρινική γέφυρα ευθεία.

Γνάθοι και Δόντια: Δόντια ισχυρά με ψαλιδωτό δάγκωμα.

Χείλη: Σφιχτά.

Μάγουλα: Μέτρια ανεπτυγμένα.

Μάτια: Σχετικά μικρά, σχεδόν τριγωνικού σχήματος λόγω της ανόρθωσης της εξωτερικής γωνίας των ματιών, τοποθετημένα σε μέτρια απόσταση μεταξύ τους , χρώμα σκούρο καφέ: όσο πιο σκούρο, τόσο το καλύτερο.

Αυτιά: Σχετικά μικρά, παχιά , τριγωνικά με ελαφρώς στρογγυλεμένες άκρες, σε μέτρια απόσταση μεταξύ τους , όρθια με κλίση προς τα εμπρός.

Λαιμός: Παχύς και μυώδης, χωρίς προγούλι, σε ισορροπία με το κεφάλι.

Ράχη: Επίπεδη και ισχυρή.

Λαγόνια (Οσφύς): Φαρδιά και μυώδη.

Στήθος: Βαθύ, θώρακας καλά αναπτυγμένος, πλευρά μέτρια εκτεταμένα.

Κοιλιά: Αρκετά ανασηκωμένη.

Ουρά: Τοποθετημένη ψηλά, παχιά, σχηματίζει κύκλο (κουλουριαστή) πάνω από την πλάτη. Η άκρη φθάνει σχεδόν στους ταρσούς όταν είναι πεσμένη.

Ώμοι: Μέτρια κλίση και ανάπτυξη.

Αγκώνες: Σφιχτοί.

Βραχίονες: Ίσιοι με δυνατά οστά.

Πίσω Άκρα: Καλοανεπτυγμένα, ισχυρά με μέτρια γωνίωση.

Πατούσες: Παχιές, στρογγυλές, τοξωτά πέλματα και σφιχτά.

Κίνηση: Ελαστική και δυνατή κίνηση.

Τρίχωμα: Εξωτερικό τρίχωμα τραχύ και ίσιο, υπόστρωμα μαλακό και πυκνό. Το ακρώμιο και οι γλουτοί καλύπτονται με ελαφρώς μακρύτερο τρίχωμα. Το τρίχωμα στην ουρά είναι μακρύτερο από ότι στο υπόλοιπο σώμα.

Χρώμα: Κόκκινο , sesame (κόκκινες τρίχες με μαύρες άκρες), ραβδωτό και λευκό. Όλα τα προαναφερθέντα χρώματα εκτός από το λευκό πρέπει να έχουν «urajiro» (Urajiro, υπόλευκο τρίχωμα στις πλευρές του ρύγχους, στα μάγουλα, στο κάτω μέρος του σαγονιού, το λαιμό, το στήθος, το σώμα και την ουρά και στο εσωτερικό των ποδιών).

Μέγεθος: Ύψος στο ακρώμιο: Αρσενικά: 67 cm,
Θηλυκά: 61 cm.
Υπάρχει μια ανοχή 3 cm περισσότερο ή λιγότερο.

Σφάλματα: Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αξιολογείται πρέπει να είναι στην ακριβή αναλογία με το βαθμό και την επίδρασή της επάνω στην υγεία και την ευημερία του σκυλιού.

  • Θηλυπρεπή αρσενικά και αρρενωπά θηλυκά.
  • Προγναθισμός ή Υπογναθισμός.
  • Ελλιπή οδοντοστοιχία.
  • Μπλέ ή μαύρα στίγματα στην γλώσσα.
  • Ανοιχτόχρωμες Ίριδες.
  • Κοντή ουρά.
  • Φοβικός χαρακτήρας.

Ελαττώματα Αποκλεισμού:

  • Επιθετικά ή υπερβολικά φοβικά σκυλιά.
  • Πεσμένα αυτιά.
  • Μακρύτριχα σκυλιά.
  • Κρεμαστή ουρά.
  • Μαύρη μάσκα.
  • Χρωματιστά σημάδια στα λευκά σημεία.

Οποιοδήποτε σκυλί που παρουσιάζει σαφείς σωματικές ή ανωμαλίες συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλειστεί.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

 

Ομάδα 2: Πίντσερ & Σνάουτσερ, Μολοσσοειδείς & Ελβετικοί Ορεινοί Σκύλοι & Βοοφύλακες

Υποομάδα: 2.1 Μολοσσοειδείς & Mastiff Σκύλοι

Χώρα προέλευσης: Ιαπωνία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 260

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 09/12/1997

Χρησιμότητα: Πρώην σκύλος μάχης, αυτή την εποχή σκύλος φύλαξης

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Η Ιαπωνία έχει μια μακρά ιστορία στις κυνομαχίες, που ξεκινά στις αρχές του 14ου αιώνα. Με μια τέτοια ιστορία σαν υπόβαθρο, αυτή η φυλή δημιουργήθηκε ως ένα υβρίδιο του Shikoku ken και Δυτικών φυλών που έφτασαν εκεί λόγω του εμπορίου, με ναυτικούς. Το όνομά του προέρχεται από την περιοχή όπου δημιουργήθηκε αν και πολλές φορές θα τα συναντήσουμε με την ονομασία Ιαπωνικό Μάστιφφ. Οι Δυτικές φυλές που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία του Τόζα ήταν το Μπούλντογκ (1872), τα Μάστιφφ (1874), οι Γερμανικοί Δείκτες – Pointers (1876) και οι Μεγάλοι Δανοί (1924). Όλες αυτές οι φυλές χρησιμοποιήθηκαν για τη βελτίωση της φυλής με διαδοχικά ζευγαρώματα. Σύμφωνα με ορισμένους, σκύλοι Αγίου Βερνάρδου και Μπούλ Τέρριερ χρησιμοποιήθηκαν, επίσης, αλλά δεν είναι γνωστό ποια χρονική στιγμή. Τα βασικά χαρακτηριστικά του Tosa, η αντοχή και το μαχητικό ένστικτο, που τυπικά βρίσκονται στα Μάστιφφ, μπορεί να αποδοθούν στη συμμετοχή αυτών των φυλών στην τελική μορφή του, όπως το ξέρουμε σήμερα.

Το Τόζα (Tosa-Ken, Tosa-Token, Tosa-Inu, Ιαπωνικό Μάστιφφ) κατάγεται από την ακτή Τόζα (Tosa Wan-Tosa Bay), της επαρχίας Kochi, που βρίσκεται στο νησί Shikoku, στα Νότια της Ιαπωνίας.

Στην αρχική, «καθαρόαιμη» μορφή του, ο σκύλος του Kochi ή του Shikoku (Kochi Inu, Shikoku Inu) ήταν σκύλος γραμμής Σπιτς (Spitz). Με όρθια αυτιά και με ούρα να γυρίζει στην ράχη, έμοιαζε περισσότερο με ένα μικρό κόκκινο-καφέ Ακίτα. Με αυτή τους την μορφή ήταν αξεπέραστα και ασύγκριτα στις κυνομαχίες στην Ιαπωνία. Με την έλευση των Ευρωπαίων όμως, εισήλθαν στη χώρα και σκύλοι τύπου Μάστιφφ για να συναγωνιστούν τους ντόπιους σκύλους μάχης. Λέγεται από κάποιους ότι γύρω στο 1848 κάποιος από την Τόζα, αγόρασε ένα Μπούλντογκ της εποχής εκείνης και το ζευγάρωσε με τα καθαρόαιμα Τόζα του. Αυτά, κατά πολλούς, αποτέλεσαν τους προγόνους των σημερινών Τόζα. Αργότερα, όπως γράψαμε και παραπάνω, έγιναν διαδοχικές διασταυρώσεις και με άλλες Δυτικές φυλές.

Την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν εισήλθε και η Ιαπωνία σε αυτόν, οι κυνομαχίες αλλά και η κατοχή και διατήρηση ενός σκύλου 60-70 κιλών έγιναν παράνομες πράξεις και η ήδη σπάνια φυλή έφτασε στα όρια της εξαφάνισης. Σε αυτό το σημείο κάποιοι λάτρεις της φυλής και πιστοί εκτροφείς «φυγάδευσαν» έναν μικρό αριθμό σκύλων Τόζα, στα Βόρεια της Ιαπωνίας, στο νησί Hokkaido, όπου και τα έκρυψαν ως το τέλος του πολέμου. Τότε και αφού ο πόλεμος είχε τελειώσει, οι σκύλοι επέστρεψαν στο Tosa Wan και η εκτροφή τους ξεκίνησε ξανά και νόμιμα, όπως και η συμμετοχή τους στις κυνομαχίες.

Σήμερα, το Τόζα είναι αναπόσπαστο μέρος της Ιαπωνικής παράδοσης και αποτελεί Εθνικό θησαυρό.

Γενική Εμφάνιση: Μεγάλου μεγέθους σκύλος, με μεγαλοπρεπή εμφάνιση και στιβαρή κατασκευή. Ο σκύλος έχει κρεμαστά αυτιά, κοντό τρίχωμα, τετράγωνο ρύγχος και κρεμαστή ουρά, χοντρή στην βάση της.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Η ιδιοσυγκρασία του χαρακτηρίζεται από υπομονή, ψυχραιμία, τόλμη και θάρρος.

Κεφάλι: Φαρδύ με στοπ μάλλον απότομο.

Μύτη: Μεγάλη και μαύρη.

Ρύγχος: Συγκρατημένα μακρύ. Ρινική γέφυρα ίσια.

Γνάθοι & Δόντια: Άνω και κάτω γνάθος δυνατές. Δυνατή πλήρης οδοντοστοιχία (42 δόντια) με «ψαλιδωτό» δάγκωμα, οι άνω κοπτήρες εφάπτονται στενά με τους κάτω.

Μάτια: Μάλλον μικρά, σκούρα καφέ στο χρώμα, με αξιοπρεπή έκφραση.

Αυτιά: Μάλλον μικρά, σχετικά λεπτά, τοποθετημένα ψηλά στις πλευρές του κρανίου, να κρέμονται κοντά στα μάγουλα.

Λαιμός: Μυώδης, με προγούλι.

Ακρώμιο: Υψηλό.

Ράχη: Επίπεδη και ίσια.

Λαγόνια (Οσφύς): Φαρδιά, μυώδη.

Λεκάνη: Ελαφρώς κεκλιμένη προς τα επάνω.

Στήθος: Ευρύχωρο, φαρδύ και βαθύ, με μέτριας καμπυλότητα πλευρές.

Κοιλιά: Καλά ανασηκωμένη.

Ουρά: Χοντρή στην ρίζα, λεπτή στην άκρη, φτάνει στους ταρσούς όταν είναι χαλαρή.

Ώμοι: Μέτρια επικλινείς.

Πήχης: Ίσιος, σχετικά μακρύς και δυνατός.

Καρπός: Ελαφρώς επικλινείς και δυνατός.

Πίσω άκρα: Μύες πολύ καλά ανεπτυγμένοι. Αρθρώσεις του γονάτου και του ταρσού με μέτρια
γωνίωση, ισχυρά.

Πέλματα: Πολύ κλειστά, σφιχτά. Μαξιλαράκια παχιά και ελαστικά. Νύχια σκληρά και κατά προτίμηση σκούρα.

Κίνηση: Στιβαρή και ισχυρή.

Τρίχωμα: Κοντό, σκληρό και πυκνό.

Χρώμα: Κόκκινο, ξανθό, βερυκοκί, μαύρο, ραβδωτό. Μικρά, ελαφρά λευκά σημεία σε στήθος και πόδια επιτρέπονται.

Μέγεθος: Ελάχιστο ύψος στα αρσενικά 60 cm, στα θηλυκά 55 cm.

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα προαναφερθέντα πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η σοβαρότητα που θα πρέπει αυτό να αξιολογείται είναι ανάλογη με τον βαθμό απόκλισης.

  • Λεπτό, ελαφρύ κόκκαλο
  • Λεπτό, μυτερό ρύγχος
  • Ελαφρύς προγναθισμός ή υπογναθισμός

Ελαττώματα Αποκλεισμού:

  • Επιθετικά ή ιδιαίτερα δειλά και ντροπαλά σκυλιά
  • Κάθε σκύλος που δείχνει καθαρά ανατομικές ανωμαλίες ή συμπεριφοράς, πρέπει να αποκλείεται.
  • Ιδιαίτερα προγναθικό ή υπογναθικό δάγκωμα
  • Συστολή, έντονη ντροπή και φόβος.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

 

Ομάδα 8: Κυνηγόσκυλα επαναφοράς, ξεπετάγματος, νερού

Υποομάδα: 2 Σκύλοι ξεπετάγματος

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): 109

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 18/10/2010

Χρησιμότητα: Σκύλος ξεπετάγματος (flushing dog)

Με εξετάσεις εργασίας

Τα Κλάμπερ Σπάνιελ φέρεται να έχουν έρθει στην Μεγάλη Βρετανία, σε πρώτη φάση, από την Γαλλία πριν από 200 χρόνια περίπου. Λέγεται πως τα έφερε ο Δούκας του Noailles, μεταφέροντας όλο το εκτροφείο του και εκτράφηκαν από την οικογένεια του Δούκα του Newcastle, στο πατρικό τους, στο Clumber Park του Nottinghamshire.

Αμέσως έγινε αποδεκτός και αγαπητός από την Βρετανική αριστοκρατία και έγινε δημοφιλής. Η δημοτικότητα της φυλής, όμως,  ήταν αυστηρά φυλασσόμενη από τα μέλη της Αγγλικής αριστοκρατίας στην περιοχή που είναι γνωστή ως «Dukeries».

Στην Αγγλία συμμετείχαν για πρώτη φορά σε εκθέσεις μορφολογίας το 1859. Στις Η.Π.Α. έφτασαν λίγο νωρίτερα, το 1849 μέσω Καναδά συνοδεύοντας Βρετανούς στρατιωτικούς.

Είναι ένας βαρύς σκύλος και οι ρυθμοί εργασίας του είναι πιο ράθυμοι από αυτούς των υπόλοιπων Σπάνιελς. Γύρω στα 1950 επετράπη σε πολλά σκυλιά της φυλής να βαρύνουν ακόμα περισσότερο και αν το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο είναι τώρα στα 34 κιλά, βρίσκουμε πολλά σκυλιά να το ξεπερνούν. Παρόλα αυτά, οι λάτρεις της φυλής δεν θα πρέπει να επιτρέπουν το μεγάλο μέγεθος να συνοδεύεται και να ενθαρρύνει αδυναμίες στα πίσω άκρα.

Το Clumber Spaniel δημιουργήθηκε αρχικά από τους Γάλλους κυνηγούς και την ανάγκη να υπάρχει μια φυλή που να έχει εξαιρετική όσφρηση και  μεγάλη δύναμη για να μπορεί να διασχίζει δάση και δύσβατα μέρη και ταυτόχρονα μεγάλο θάρρος αλλά και ευγένεια χαρακτήρα. Αν και η προέλευση της φυλής δεν είναι ξεκάθαρη, λέγεται πως για την δημιουργία της χρησιμοποιήθηκαν Basset Hounds, πρώιμα Alpine Hounds και κάποιες άλλες φυλές.

Γενική εμφάνιση: Σκύλος αρμονικός (ισορροπημένος), με «καλό κόκαλο», δραστήριος, με σκεπτική έκφραση. Η γενική του εμφάνιση υποδηλώνει δύναμη. Το Κλάμπερ πρέπει να είναι στιβαρό και σταθερό, ικανό να φέρει σε πέρας εργασία μιας μέρας στο πεδίο.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Στωικός, με μεγάλη καρδιά, υψηλή ευφυία και αποφασιστική διάθεση που ενισχύει τις φυσικές του ικανότητες. Σιωπηλός εργάτης με εξαιρετική μύτη. Σταθερός, αξιόπιστος, ευγενικός και αξιοπρεπής. Πιο επιφυλακτικός από άλλα Σπάνιελ, χωρίς να δείχνει καμία τάση για επιθετικότητα.

Κεφάλι: Μεγάλο, τετράγωνο, μέσου μήκους, φαρδύ στο άνω μέρος με σαφή ινιακή προεξοχή. Βαριά οφρυιακά τόξα. Βαθύ στοπ. Κεφαλή και κρανίο χωρίς καμία υπερβολή.

Ρύγχος: Βαρύ, τετράγωνο ρύγχος με καλοανεπτυγμένα  χείλη.

Γνάθοι & Δόντια: Σιαγόνες ισχυρές, με τέλεια, κανονική και πλήρη, ψαλιδόσχημη οδοντοστοιχία. Δηλαδή, τα πάνω δόντια υπερκαλύπτουν σφιχτά τα κάτω και φύονται κάθετα και τετραγωνισμένα στις γνάθους.

Μάτια: Διαυγή, σκούρα κεχριμπαρί. Εξόφθαλμα, ανοικτόχρωμα μάτια πολύ ανεπιθύμητα. Αποδεκτό να αποκαλύπτεται ελαφρώς ο εσωτερικός βλεννογόνος, αλλά χωρίς υπερβολές. Ελεύθερο από ασθένειες και προβλήματα του ματιού.

Αυτιά: Μεγάλα, σε σχήμα αμπελόφυλλου, καλά καλυμμένα από ίσιο τρίχωμα. Πέφτουν ελαφρά προς τα εμπρός,  με το κροσσωτό τρίχωμα να μην εκτείνεται πιο κάτω από το πτερύγιο.

Λαιμός: Αρκετά μακρύς, φαρδύς, γεμάτος δύναμη.

Σώμα: Μακρύ, με καλή μυική μάζα (μυώδες) και δυνατό.

Ράχη: Ράχη ίσια, φαρδιά, μακριά.

Οσφύς: Μυώδης οσφύς, καλά κατεβασμένη (βαθιά) στα πλάγια.

Στέρνο: Στήθος βαθύ. Πλευρές καλά εκτεταμένες. Οι οποίες φέρονται καλά ως τα πίσω.

Ουρά: Προηγουμένως κοβόταν παραδοσιακά. Χαμηλά τοποθετημένη, καλά καλυμμένη με κροσσωτό τρίχωμα, φέρεται στην ευθεία της ράχης.

Εμπρόσθια άκρα: Ωμοπλάτες ισχυρές, κεκλιμένες, μυώδεις. Σκέλη κοντά, ίσια, με καλά κόκαλα, δυνατά.

Πατούσες: Μεγάλες, στρογγυλές, καλά καλυμμένες με τρίχωμα.

Πίσω άκρα: Πολύ ισχυρά και καλοανεπτυγμένα. Ταρσοί χαμηλοί, καλά κεκλιμένα γόνατα και κνήμες τοποθετημένες ίσια.

Τροχασμός & Κίνηση: «Κυλιστός» διασκελισμός που οφείλεται στο μακρύ σώμα και τα κοντά σκέλη. Κινείται ίσια εμπρός και πίσω, με ώθηση χωρίς προσπάθεια.

Τρίχωμα: Άφθονο, κλειστό, μεταξένιο και ίσιο. Σκέλη και στήθος καλά καλυμμένα από κροσσωτό τρίχωμα.

Χρώμα: Μονόχρωμο λευκό στο σώμα προτιμάται, με λεμονί σημάδια και τα πορτοκαλί επιτρέπονται. Ελαφριά σημάδια στο κεφάλι και «φακιδωτό» ρύγχος.

Ιδανικό Βάρος: Αρσενικά 29,5-34 κιλά

Θηλυκά 25-29,5 κιλά

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω θα πρέπει να θεωρείτε λάθος και η σοβαρότητα με την οποία θα αξιολογείται θα πρέπει να είναι ανάλογη με τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην υγεία και το ευ ζην του σκύλου, όσο και την ικανότητα να εκτελεί την εργασία, για την οποία παραδοσιακά δημιουργήθηκε.

Ελαττώματα Αποκλεισμού: Επιθετικοί ή ιδιαίτερα ντροπαλοί σκύλοι (φοβικοί). Οποιοσδήποτε σκύλος με σωματικές ανωμαλίες ή συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείεται.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

Το Clumber Spaniel παρά το γεγονός ότι φαίνεται χαλαρός και νωχελικός σκύλος έχει μεγάλη ενέργεια και γι αυτό χρειάζεται καθημερινή άσκηση για να διατηρείται σε καλή κατασταση και να έχει καλή υγεία. Ο καθημερινός περίπατος είναι απαραίτητος ,καθώς και αρκετός χώρος οπου θα μπορεί να τρέξει ελεύθερα και να εξερευνήσει.