Home Tags Posts tagged with "Σταφφορντσαιρ Μπουλ Τερριερ"

Σταφφορντσαιρ Μπουλ Τερριερ

Ο John Dolan ήταν ένας άστεγος και εξαρτώμενος από ουσίες άντρας. Σε ηλικία μόλις 10 ετών είχε μάθει ένα οικογενειακό μυστικό που θα του άλλαζε την ζωή, ένα μυστικό που θα τον οδηγούσε στο έγκλημα, στις φυλακές και στον δρόμο. Τώρα όμως η ζωή του έχει αλλάξει ριζικά χάρη σε ένα σκύλο, τον George και χάρη σε ένα ταλέντο που έμενε ανεκμετάλλευτο, το σκίτσο και την ζωγραφική.

Όποιος, πριν από λίγα χρόνια, περνούσε από την Shoreditch High Street, στο Ανατολικό Λονδίνο, θα πιθανόν να είχε δει τον John Dolan να ζωγραφίζει, με ένα κυπελάκι για τα κέρματα δίπλα από το σκύλο του, στο πεζοδρόμιο. Τώρα όμως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών που μπορεί να προσπέρασαν ή απλά να σταμάτησαν στα «πεταχτά» μπροστά από τον Dolan, είναι ένας τουρίστας από την Νέα Ζηλανδία που περιηγείται σε μια γκαλερί εδώ κοντά και σταματά με έκπληξη μπροστά από ένα σκίτσο του John Dolan.

«Είδα αυτόν τον τύπο στο δρόμο τις προάλλες, ακριβώς απέναντι», λέει. «Μακάρι να είχα σταματήσει τότε και να του είχα μιλήσει».

Ο Dolan, μέχρι πρόσφατα ένας άστεγος, εξαρτημένος από την ηρωίνη, είναι τώρα ένας «διάσημος καλλιτέχνης», όπως λέει ο ίδιος, καθώς ορμά στην γκαλερί Howard Griffin μούσκεμα από τη βροχή. Έχει ήδη μια έκθεση που «ξεπούλησε», μια δεύτερη μόλις άνοιξε και μια νέα συγγραφική προσπάθεια, με την βιογραφία του, η οποία θα μπορούσε να γίνει μπεστ σέλερ. Όπως ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά, το ενδιαφέρον για τα περίπλοκα σχέδιά του για τα κτίρια του Λονδίνου και του σκύλου του, του George, είναι στο επίκεντρο της αξιοσημείωτης αλλαγής της τύχης του. Αυτό θέτει δύο ερωτήματα: Πού πήγαν όλα στραβά, και πού πήγαν όλα καλά; Οι απαντήσεις, όπως πολλοί άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν, είναι συνδεδεμένες με την οικογένεια.

Παραδόξως, όμως, ένα μέλος της οικογένειας του Dolan είναι ιδιαίτερα σημαντικό: Ο σκύλος του, ο George.

Η ζωή του Dolan άλλαξε όταν ο Richard Howard-Griffin, ένας θιασώτης της τέχνης του δρόμου και των καλλιτεχνών του δρόμου, αποφάσισε να εκθέσει έργα του Dolan στην γκαλερί του, το περασμένο φθινόπωρο. Αλλά ο Dolan, ένας γοητευτικός και μάλλον ευαίσθητος άνθρωπος, δεν έχει ξεφύγει ακόμη από το παρελθόν του. Τα περισσότερα από τα δόντια του λείπουν και είναι έκδηλη η ευαισθησία και η αίσθηση του ευάλωτου που κουβαλά ένας άνθρωπος που αναρρώνει από τα τραύματα μιας ολόκληρης ζωής.

Παραδόξως, ίσως, η παιδική ηλικία του ήταν ευτυχισμένη. Ο γιος του Gerry, ενός οδοκαθαριστή, και της Dot, μιας οικιακής βοηθού, μεγάλωσε σε ένα διαμέρισμα, στην περιοχή του St. Paul. Οι αδελφοί του, ο David και Malcolm, και οι αδελφές του, Jackie και Marilyn, ήταν πολύ μεγαλύτεροι και ο Dolan ήταν ένας θρασύς πιτσιρικάς, κακομαθημένος με παιχνίδια, γλυκά και κόμικς, τα οποία θα περνούσε ώρες προσπαθώντας να τα αντιγράψει, ζωγραφίζοντας στο δωμάτιό του.

Κάπου εκεί, στην ηλικία των 10 ετών, «ο κόσμος του γύρισε ανάποδα». Ο Gerry, ο αυταρχικός μα αγαπημένος του πατέρας, του ανακοίνωσε απότομα ότι οι γονείς του είναι στην πραγματικότητα οι παππούδες του και πως «πραγματική», βιολογική του μητέρα ήταν η «αδερφή» του, Marilyn. Πατέρας του ήταν ένας νεαρός, με το όνομα Jimmy, τον οποίο είχε δει 1-2 φορές.

«Νομίζω πως ήμουν πολύ μικρός για να διαχειριστώ ένα τέτοιο νέο και με τσάκισε, πραγματικά», λέει ο Ντόλαν. «Είχε μια τεράστια επίδραση πάνω μου. Με εκτροχίασε και από εκεί και μετά ήμουν, αυτό που λέμε, προβληματικό παιδί».

Ο ίδιος θυμάται να λέει στον εαυτό του πως τίποτα δεν θα αλλάξει και πως γονείς του είναι ο Gerry και η Dot, αλλά οι αλλαγές στον χαρακτήρα του ήταν πλέον έκδηλες. Καθώς ήταν και υπέρβαρος σαν παιδί, έπεφτε και θύμα κοροϊδίας και πειράγματος στο σχολείο, γεγονός που έκανε τα πράγματα χειρότερα. «Το μισούσα το σχολείο. Πραγματικά το μισούσα».

Έτσι άρχισε να κάνει κοπάνες, να «σνιφάρει» κόλλα και να πετάει γυάλινα μπουκάλια με γάλα από πολυκατοικίες. Δεν άργησε να βρεθεί κυνηγημένος από την αστυνομία. Αντιμέτωπος με αυτή του την συμπεριφορά, ο Gerry απείλησε να τον στείλει σε οικοτροφείο ή να τον στείλει να μείνει με τον Jimmy, τον βιολογικό του πατέρα. Όλες αυτές οι απειλές είχαν μεγάλο αντίκτυπο στον John.

Ο καθηγητής των καλλιτεχνικών ήταν ο μόνος που είχε χρόνο για αυτόν στο σχολείο. Ο John παράλληλα εργαζόταν περιστασιακά αλλά ποτέ δεν είχε «μια κανονική δουλειά», όπως πάντα του έλεγαν ο Gerry και η Dot. «Δεν είχα καθόλου αυτοπεποίθηση με όλα αυτά», λέει ο ίδιος «Ήμουν στα όρια της κατάθλιψης». Κάπου εκεί βρέθηκε για 6 μήνες και στο αναμορφωτήριο του Feltham, για μικροκλοπές μα βρισκόταν στον ίδιο χώρο με εγκληματίες, δολοφόνους και μέλη συμμοριών. Όταν βγήκε από εκεί ο Gerry και η Dot δεν τον δεχόντουσαν σπίτι, ήταν πλέον άστεγος. Έκανε κάποιες μικροκλοπές, κάποιες ληστείες σε εμπορικά ακίνητα («Δε θα έμπαινα ποτέ στο σπίτι κάποιου για να κλέψω»). Τα σαντουιτσάδικα του West End ήταν καλή λεία την Κυριακή το βράδυ, μετά από τις εισπράξεις ενός Σαββατοκύριακου.

Το σπίτι της Dot και του Gerry είχε κατ ‘επανάληψη δεχθεί εφόδους από την αστυνομία λόγο της δράσης του John. Όχι πολύ καιρό μετά από μια τέτοια επιδρομή, η Dot πέθανε από καρκίνο. Ο Gerry δεν συγχώρησε ποτέ πραγματικά τον Dolan – «Πάντα μου έλεγε αν δεν είχα υπάρξει ποτέ η Dot θα μπορούσε να είναι ακόμα εδώ» – αλλά ο γέρος πλέον Gerry δεν μπορούσε να μείνει μόνος και ο Dolan μετακόμισε στο σπίτι.

Το πένθος, η θλίψη και η μοναξιά που ένιωθε ο Gerry έβρισκαν εκτόνωση στον John – «Είσαι ένα άχρηστο σκατό!». Ήταν κάτι τυπικό για άντρες της γενιάς του Gerry, «Φωνακλάδες και γκρινιάρηδες», λέει ο Dolan «Ξεσπούσε πάντα επάνω μου. Είχε διαλύσει την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη μου. Μέχρι πριν καν φτάσω τα 30 ήμουν ένα ράκος».

Όταν πέθανε ο Gerry, το 1997, όλη η οικογένεια του είχε διακόψει κάθε επικοινωνία, εκτός από την αδερφή του Jackie. Ο Dolan έμεινε και πάλι άστεγος όταν δεν μπορούσε να πληρώνει το ενοίκιο του και μέχρι το 2009 είχε πάνω από 300 καταδικαστικές αποφάσεις, 30 φυλακίσεις και έναν αστράγαλο με σοβαρή αρθρίτιδα. Του είχε παραχωρηθεί ένας χώρος για να μένει από την πρόνοια, όταν μπήκε ο George στην ζωή του. Είχε κάνει φιλίες με ένα ζευγάρι άστεγων στους οποίους προσφέρθηκε ένα διαμέρισμα και δεν μπορούσαν να πάρουν και τον σκύλο τους μαζί. Έτσι έπρεπε να δώσουν τον George, ένα Staffordshire Bull Terrier, τον οποίον είχαν πάρει σαν κουτάβι από έναν άστεγο αλκοολικό με αντάλλαγμα ένα μπουκάλι μπύρας.

Ο Ντόλαν είχε τρομοκρατηθεί όταν του εμπιστεύθηκαν τον George. Ένιωσε ότι ήταν η πρώτη «καθαρή» ευθύνη που έπρεπε να αναλάβει – «Πως θα τα βγάλω πέρα με ένα σκύλο; Δε μπορώ καλά-καλά να φροντίσω τον εαυτό μου» έλεγε. Θυμήθηκε όμως πόσο αγαπούσε τον σκύλο που είχε η οικογένεια του, τον Butch, σαν παιδί και παρατήρησε πως ο George τον κοιτούσε μέσα στα μάτια όταν του μιλούσε. Είχαν «δεθεί» με τον George και τότε ο Dolan συνειδητοποίησε πως αν έμπαινε ξανά φυλακή θα έχανε τον George. Έτσι, με μιας, αποφάσισε να εγκαταλείψει το έγκλημα «Το έκανα διότι πλέον είχα ένα ζώο και αυτό είναι μια ευθύνη», λέει και χαϊδεύει τον George δίπλα του. «Είναι σαν ένα παιδί για εμένα, κατά κάποιο τρόπο και οφείλω να του παρέχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι του και ζεστασιά».

Το να βρει εργασία με αυτό το «βιογραφικό» ήταν απίθανο, έτσι μετά από μάταιες προσπάθειες δοκίμασε την επαιτεία, «Έριξα πάνω μου ένα παλιό σακάκι, έτσι για πλάκα…» κάνει παύση και συνεχίζει «Ήταν αρκετά σκληρό και ταπεινωτικό».

Είχε στο μυαλό του μια επιτυχημένη τεχνική: Θα έβαζε το κυπελάκι για τα ψιλά μπροστά από τον γλυκό σκύλο (και πλέον καλά εκπαιδευμένο). «Ναι, δεν είμαι τόσο χαζός τελικά», αστειεύεται. «Το να κάθομαι και να έχω το χέρι μου απλωμένο ήταν για μένα τόσο ταπεινωτικό και τόσο ντροπιαστικό. Δεν ήθελα καν να κοιτώ τους περαστικούς που περνούσαν. Έπιασα το μολύβι κυρίως για να χωθώ μέσα στο μπλοκ ζωγραφικής και να μη βλέπω».

Άρχισε λοιπόν να ζωγραφίζει τα γύρω κτίρια και τον George, που καθόταν δίπλα του και να εξασκεί το παλιό του ταλέντο. Δεν άργησε να βρει τον αυτό του και το touch στο σκίτσο. Έβαζε προς πώληση τα σκίτσα του για λίγες λίρες και αρκετοί αγόραζαν δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα σκίτσα του George. Ήρθε, λοιπόν, μια πρόταση για να κάνει κάποια σκίτσα για μια τοπική έκδοση και λίγο αργότερα, ο Richard Howard-Griffin του ζητά να κάνει μερικά μεγαλύτερα σχέδια για να τα εκθέσει στην γκαλερί του. Ο «Griff» είχε την ιδέα να προσκαλέσει και άλλους καλλιτέχνες, όπως τον ROA και τον Thierry Noir και να ζωγραφίσουν πάνω στα σχέδια του Dolan. Αυτές οι συνεργασίες πούλησαν πάνω από 50,000 λίρες.

Ο Dolan με αυτά τα λεφτά επισκέφθηκε γιατρούς για να τον βοηθήσουν στην απεξάρτηση από την ηρωίνη και πέρασε (και περνάει) μια πολύ δύσκολη περίοδο. «Είναι πολύ εύκολο να γυρίσεις πίσω… Πρέπει να μη θες να γυρίσεις πίσω», λέει. «Τώρα που έχω χρήματα ίσως είναι και πιο δύσκολο να κρατηθώ… Όχι πως έχω και τόσα πολλά!» και γελάει.

Ο Dolan δεν έχει επαφές με τους εναπομείναντες της οικογένειας του «Είχαν την ευκαιρία τους», λέει. Ο βιολογικός του πατέρας είχε σχολιάσει κάτω από μια διαδικτυακή του συνέντευξη «Γεια σου John, χαίρομαι που σε βλέπω να τα πηγαίνεις καλά. Να προσέχεις. Ο μπαμπάς». Στην καρδιά του Dolan μοναδική οικογένεια πλέον είναι ο George, ο φύλακας άγγελος του, όπως λέει. «Αν δεν ήταν αυτός τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί», παρατηρεί και συνεχίζει να χαϊδεύει τον σύντροφο του.

Ο George είναι πλέον 8 ετών και σε πολύ καλή κατάσταση, όπως και ο Dolan που γράφτηκε και σε γυμναστήριο αν και ακόμα δεν έχει βρει το θάρρος να πάει.

Ο Dolan είναι πλέον διάσημος στο Ανατολικό Λονδίνο, βοηθά και συμμετέχει σε πολλά κοινωφελή ιδρύματα και project, ετοιμάζει μια έκθεση στο Los Angeles και κάποιοι τον έχουν πλησιάσει και για τα πνευματικά δικαιώματα για κινηματογραφική ταινία.

Παρά την επιτυχία του, ακόμα κάθεται στο πεζοδρόμιο και ζωγραφίζει «Δεν είναι ακριβώς μια ιστορία του «και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα» η ιστορία μου», λέει «Ακόμα νιώθω μια κατάθλιψη και έχω τις κακές μου μέρες». Στην ερώτηση αν του αρέσει καλύτερα ο εαυτός του τώρα από ότι πριν, κάνει μια παύση και απαντά «Λίγο περισσότερο… Μα πρέπει να φτιάξω και τα δόντια μου κάποια στιγμή».

 

Η πρώτη μου επαφή με τα S.B.T. έλαβε χώρα περί το 1949, μέσω ενός δεκαεπτάχρονου κοριτσιού που αργότερα θα γινόταν γυναίκα μου. Οι γνωστοί και οι φίλοι την ήξεραν ως Terry.

Συνηθίζαμε να βγάζουμε βόλτα παρέα μια θηλυκιά με το όνομα Killingworth Bell, ήταν πραγματικός «χαρακτήρας» και οι δύο ήμασταν «ερωτευμένοι» μαζί της. Κάποια στιγμή απέκτησε κουτάβια και η Terry κράτησε ένα που το ονομάσαμε Terry’s Nell.

Υπήρχε τότε ένα club, το «North Eastern Bull and Staffordshire Bull Terrier» και παρόλο που δεν είμαστε μέλη, μας έπεισαν να δείξουμε την Nell σε μια έκθεση. Κριτής ήταν ο Gerald Dudley (το show έγινε το 1952). Η Nell πήγε αρκετά καλά και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε να την κατεβάζουμε στις εκθέσεις και ίσως να ασχοληθούμε και με την εκτροφή των Staffords.

Εν τω μεταξύ, διαβάζοντας συνειδητοποιήσαμε πως ο κος Gerald Dudley και το φημισμένο εκτροφείο Wychbury ήταν «συνδεδεμένα» και με το θάρρος της γνωριμίας μας στην «παρθενική» μας εμφάνιση σε show, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε εκεί για κάποιο κουτάβι.

Πέρασαν 6 μήνες μέχρι να έρθει σε εμάς ο Terrys Pip. Ένα μαύρο ραβδωτό (black brindle) με τεράστιο κεφάλι. Δυστυχώς, παρουσίασε ελάττωμα στο δάγκωμα του (προγναθισμό-undershot) και παρόλο που δεν ήταν κατάλληλος για show ή αναπαραγωγή, έγινε το αγαπημένο Stafford της Terry μέχρι τα 13 του χρόνια, όπου και απεβίωσε.

Ήδη, εγώ και η Terry, δείχναμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για οτιδήποτε είχε σχέση με τα S.B.T. και διαβάζαμε οτιδήποτε «έπεφτε στα χέρια μας» σχετικό με εκτροφή, αναπαραγωγή ή γενετική. Μελετούσαμε γενεαλόγια (pedigrees) και όλα έδειχναν πως έπρεπε να αποκτήσουμε ένα πολύ καλό δείγμα της φυλής.

Αποφασίσαμε να επικοινωνήσουμε πάλι με τον Gerald Dudley, όπου είχε το εκτροφείο αναφοράς για την εποχή, για να δούμε αν υπάρχει κανένα ενήλικο θηλυκό με τις απαιτήσεις που είχαμε.

Θυμάμαι ακόμα την Terry να γυρνά τρέχοντας από τον τηλεφωνικό θάλαμο και να μου ανακοινώνει πως μας προσφέρουν την CH Wychbury Midly Girl (Queenie). Όταν έφτασε η Queenie αντικρίσαμε μια πανέμορφη, μαύρη-ραβδωτή (black brindle), 3 ετών σκυλίτσα.

Μετά από λίγο καιρό, το Wychbury «διαλύθηκε» και ο «ετεροθαλής» αδελφός της Queenie, CH Wychbury Red Riband πουλήθηκε στον Dr John Silvera από το Newcastle. Αυτό ήταν και το ιδανικό ζευγάρωμα που όλες μας οι μελέτες είχαν δείξει (CH Wychbury Midly Girl με τον CH Wychbury Red Riband)… το «καταλληλότερο».

Επικοινωνήσαμε με τον Gerald και αφού πήραμε και την δική του σύμφωνη γνώμη, προχωρήσαμε. Ήταν όμως η 2η φορά που επαναλάβαμε το ζευγάρωμα που έδωσε τον CH Rellim A’Boy.

Ο A’Boy ήταν ο πρώτος σκύλος που έφερε το προσωνύμιο «Rellim» και προκάλεσε σάλο στον χώρο του Stafford. Πολλά έχουν γραφτεί για αυτό τον σκύλο και θεωρούταν ως ένα από τα καλύτερα (εξαίρετα) δείγματα της φυλής για την εποχή του. Ο χαρακτήρας του ήταν πάντα ένας γρίφος για εμάς… Στο σπίτι ένας αληθινός gentlemen αλλά εκτός σπιτιού ένας πολύ επιθετικός σκύλος, κάτι σαν Jekyl & Hyde. Έχοντας μελετήσει τον χαρακτήρα των Stafford δεν βρήκαμε να «παρεκκλίνει» ιδιαίτερα από το ταμπεραμέντο της φυλής.

Ο Rellim A’Boy (Roger) ήταν ένας άξιος επιβήτορας, αλλά δεν είχε πολλές ευκαιρίες να το αποδείξει μια που οι μετακινήσεις ήταν ένα εμπόδιο εκείνη την εποχή. Παρ’όλες τις δυσκολίες, ένας λάτρης της φυλής ονόματι Sid Craik ταξίδεψε από την Ιρλανδία για να ζευγαρώσει την σκύλα του, Fury of Drugade. Η Fury ζευγάρωσε με τον Roger και αυτή η γραμμή έδωσε τον CH Benext Beau του Ken Bailey.

Ο Tom Winter τον χρησιμοποίησε σε ένα πολύ καλό θηλυκό του, αλλά δυστυχώς έχασε όλη την τοκετομάδα. Ο Maurice Ramshaw από το Kelloe ζευγάρωσε μια σκύλα του (Chestonion Chimes) με τον Roger και έδωσαν τον CH Rellim Ferryvale Victor, πατέρα 5 πρωταθλητών Αγγλίας και πολλών στο εξωτερικό. Περίπου εκείνη την περίοδο το εκτροφείο μας δέχθηκε ένα ισχυρό πλήγμα με τον χαμό του CH Rellim A’Boy, μετά από ασθένεια, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα…

 

To Cradley Heath Club δημιουργήθηκε στο «Old Cross Guns» με οικοδεσπότες την κα. Lil Mallen και τον κο. Joe Mallen. Ο Joe πάντα έλεγε πως αφού η άδεια ήταν στο όνομα της Lil, αυτός ήταν απλά πελάτης. Ο σκοπός της δημιουργίας του Club ήταν για να μπορέσει να γίνει η αίτηση αναγνώρισης της φυλής των Staffordshire Bull Terriers ως ξεχωριστή φυλή από το Kennel Club.

Κατά την διάρκεια του 1933, τα Staffordshire Bull Terriers αναφέρθηκαν στο Our Dogs (περιοδικό) σε άρθρο του John Bull σαν το «μαχητικό σκυλί των ανθρακωρύχων». Σε αυτό το τεύχος δεν υπήρχε κανενός είδους pedigree στην παρουσίαση. Στα τέλη του 1934, δημοσιεύθηκε στο Our Dogs ένα γράμμα από τον Stewart Poole of Tipton που ζητούσε από όσους και όποιους ενδιαφέρονται για την δημιουργία ενός Club για τα Staffordshire Bull Terriers να επικοινωνήσουν μαζί του. Εγώ το έκανα, αλλά δυστυχώς μόνο 9 απαντήσεις είχε η «πρόσκληση» του και έτσι αποφάσισε να περιμένει και να χρησιμοποιήσει το Our Dogs δίνοντας έμφαση στην βελτίωση της φυλής και στην «διαφήμιση» των προτερημάτων του υπέροχου Staffordshire Bull Terrier το οποίο ήταν δέκτης μόνο κακής δημοσιότητας μέχρι εκείνη την στιγμή.

Τρεις μήνες μετά, ο Joe Dunn συνάντησε τον Joe Mallen στη δουλειά και τον ρώτησε αν θα μπορούσε να βοηθήσει στην δημιουργία ενός Club και αν θα μπορούσε να οργανωθεί κάποια συνάντηση στο «Old Cross Guns» φωνάζοντας και κάποιους ντόπιους που είχαν σκυλιά και θα ήταν πρόθυμοι να «συνεισφέρουν» 5 σελίνια. Ο κος Mallen συμφώνησε και η συνάντηση κανονίστηκε γρήγορα με 9 ή 10 άτομα παρόντα και την κα Mallen να «δανείζει» τα 5 σελίνια της εγγραφής!

Μερικά από τα ονόματα των «πρώτων 10» ήταν ο Fred Silvers που είχε τον αυθεντικό «Queenie», ο Jack Shaw ιδιοκτήτης του «Jim the Dandy» και ο Harry Pegg με τον «Fearless Joe».

Το πρώτο Cradley Club Show διοργανώθηκε 9 βδομάδες αργότερα, στις 17 Αυγούστου 1935, με τον Mr. H. N. Beilby σαν κριτή. Όλα τα αξιόλογα σκυλιά της εποχής βρίσκονταν εκεί, με τον «Jim the Dandy» από τον οποίο και δημιουργήθηκε το πρώτο πρότυπο, τον «Cross Guns Johnson» που 6 μήνες αργότερα πήρε το πρώτο B.O.B. (Best Of Breed) στην Crufts, τον «Fearless Joe» και τον γιο του «Vindictive Monty» και τον δικό μου, τον «Game Lad». Στα θηλυκά είχαμε την «Brave Nell», την «Queenie» και την «Lioness».

Στην Ανοικτή κατηγορία και B.I.S. (Best In Show) ήταν ο »Jim the Dandy», δεύτερος ο »Game Lad» και τρίτος ο »Cross Guns Johnson». Reserve (αναπληρωματικός) ο »Vindictive Monty».

Στα θηλυκά, πρώτη η »Brave Nell», δεύτερη η »Queenie» και τρίτη η »Lioness». Reserve (αναπληρωματική) η «Victorious Lass».

Καλύτερος άνω των 4 ετών (ειδική κατηγορία) ήταν ο »Game Lad».

Η Crufts του 1936 ήταν ένας «σταθμός» για την φυλή μια που για πρώτη φορά εμφανίστηκε η φυλή μας εκεί και δόθηκε μεγάλη προσοχή από έναν άνθρωπο που είχε ακούσει πολλά για αυτήν στο παρελθόν και είχε κάνει πολλά για αυτήν, τον Joe Dunn, συνιδρυτή και γραμματέα του Club που θα έκρινε και την φυλή. Έδωσε στον Joe Mallen και τον «Cross Guns Johnson» το «Καλύτερος Φυλής» (B.O.B.) και στην «Brother of Looe» του Tom Walls το «Καλύτερο Αντίθετου Φύλλου» . Δυστυχώς ο »Cross Guns Johnson» πέθανε λίγο αργότερα και δεν κατάφερε να δώσει απογόνους. Μια τραγωδία που μπορούσε να αποφευχθεί και στοίχισε αρκετά στην φυλή.

Η επόμενη μεγάλη διοργάνωση που θα φιλοξενούσε Staffords ήταν το Wembley National Dog Show που διοργανώθηκε σε συνδυασμό με το Star Dog Tournament (με την χορηγία της εφημερίδας «London Star»). Αυτό το show οργάνωνε ο κος Leo Wilson, μεγάλο όνομα στον κυνολογικό τύπο και παγκοσμίου φήμης κριτής. Η ημερομηνία ήταν 2 Οκτωβρίου 1936 και δύο κατηγορίες είχαν τα Staffords, μία εκ των οποίων φιλοξενούσε 24 συμμετοχές με όλα τα ξακουστά σκυλιά της εποχής να συμμετέχουν.

Θυμάμαι αρκετά καλά την άφιξη του τρένου από το Cradley με τα σκυλιά στο Wembley Way. Αναρωτιόμουν πως ήταν το ταξίδι μια που τα έβλεπα σε πολύ καλή διάθεση, ζωντανά και κάνοντας θραύση στους «στίβους». Δύο διεκδικητές ήταν ο «Barham» του Jack Barnard και ο «Cloth of Gold». Ο Jack εν’τω μεταξύ είχε αγοράσει τον «Jim the Dandy» και τον είχε εκεί με τους υπόλοιπους. Ο κριτής, ο διάσημος allrounder, Mr. Jas. Saunders έκρινε τα Staffords και έδωσε το Best of Breed (Καλύτερος Φυλής) στο άγνωστο σε εμάς εως τότε «Bocking-Joseph» ένα ωραίο ραβδωτό (brindle) της Miss Joan Elliott και δεύτερο τον «Game Lad».

Καλύτερο θηλυκό, η δική μου «Timyke-Mustard» που ήταν από τον »Game Lad». Μέχρι τότε οι κα. και ο κος Mallen ήταν φίλοι μας και νιώθαμε ιδιαίτερα «δεμένοι» μαζί τους, έτσι νιώσαμε την δύναμη της απώλειας του «Cross Guns Johnson» που έκανε τον Joe να μείνει για λίγο «εκτός». Μέχρι την στιγμή που απέκτησε τον «Game Bill», ένα νεαρό ραβδωτό, που αργότερα πούλησε στον Dan Potter. Αυτό το σκυλί κέρδισε το «Καλύτερος Φυλής» στην Crufts το 1937 με τον Phil Dee.

Παρόλα αυτά, ήταν στις 25 Μαΐου του 1937 με την γέννηση του «Gentleman Jim», από τον Jack Dunn και τον «Brindle Mick», που η φυλή έκανε ένα μεγάλο βήμα προς μεγάλη ικανοποίηση του Joe μια που ο »Gentleman Jim» ήταν «αδελφός» (ίδιο ζευγάρωμα) με τον «χαμένο» «Cross Guns Johnson». Ήταν ο σκύλος «ιδρυτής» της γραμμής «Μ» των Staffords, γεγονός που βοήθησε αρκετά τον Joe να ξεπεράσει τις προηγούμενες ατυχίες.

Νωρίτερα, την 1η Ιανουαρίου 1936, μια γέννα που είχα «περιείχε» μια σκύλα με το όνομα «Game Laddie» (όπως την «έγραψα» αργότερα). Αυτή συμμετείχε στην Crufts το 1938 με τον «Gentleman Jim» να συμμετέχει στην κατηγορία «Κουτάβια» . Αυτός βγήκε «Καλύτερο Κουτάβι» και η »Game Laddie» B.O.B. (Καλύτερο Φυλής) με κριτή τον Mr. H. N. Beilby.

Ο Jim ήταν ο πρώτος Champion (CH) της φυλής και για την ακρίβεια, αυτός και η »Game Laddie» ήταν οι μοναδικοί Πρωταθλητές (CH) πριν τον πόλεμο.

Κάπως έτσι, υποθέτω, άρχισαν «τα πράγματα» για την φυλή μας και έγιναν ακόμα «μεγαλύτερα» με την ίδρυση της «δικής μας» Southern Society που διοργάνωσε το πρώτο show την 1η Μαΐου 1937 με κριτή τον Mr. Jas. Saunders. Με 76 συμμετοχές και 21 εκθέτες. Τώρα υπάρχουν πλέον πολλά Clubs για το Staffordshire Bull Terrier, στην Μεγάλη Βρετανία, αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Πιστεύω πως για τα Staffords, να κάνουν τόσο σημαντικά «άλματα» από μια μικρή αρχή που έγινε στα μέσα της δεκαετίας του ’30, είναι ένας «άθλος» που αξίζει να καταγραφεί.

Επίσημο όνομα Rossisle Merely a Monarch ή Butch… Από τον UK Ch Rapparee Threapwood Handyman και την Rossisle Meddlesome Millie.

Το 1971 κάποιος από το Omaha Community Playhouse έψαχνε ένα Staffordshire Bull Terrier κατάλληλο για τον ρόλο του Bullseye στο μιούζικαλ «Oliver» που θα ανέβαζαν. Εκεί κάπου προτάθηκε ο Butch από τον άνθρωπο που μόλις τον είχε δώσει σε μια καλή οικογένεια στην Omaha.

Ο Butch ήταν ένα «αγαλματένιο», μαύρο ραβδωτό stafford, από τον UK Ch Rapparee Threapwood Handyman και την Rossisle Meddlesome Millie, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω. Ο Butch είχε εισαχθεί στις Η.Π.Α. από ένα ζευγάρι Βρετανών, τους Mr. & Mrs. Lloyd από την Rachael Swindells, από το Shrewsbury και έμεναν στο Birmingham της Alabama.

Μια μέρα, στην Alabama, ο Butch καθόταν στην μπροστινή αυλή του σπιτιού μαζί με τα παιδιά της οικογένειας όταν πλησίασε το απορριμματοφόρο για να μαζέψει τα σκουπίδια. Ο Butch εξέλαβε το φορτηγό ως απειλή για τα παιδιά και πετάχτηκε με μιας να τα προφυλάξει. Δυστυχώς, δε μπόρεσε να «νικήσει» το φορτηγό και μαζί με την «μάχη» έχασε και το δεξί πίσω πόδι του που αναγκάστηκαν να του αφαιρέσουν αφού είχε υποστεί συντριπτικά κατάγματα από το απορριμματοφόρο.

Ο Butch, μετά το ατύχημα, ήταν κάθε άλλο παρά ένα αξιολύπητο, ανάπηρο σκυλί… ήταν πολύ πιο ενεργητικός και ευκίνητος από πολλά σκυλιά που διαθέτουν και τα 4 πόδια τους!

Μόνο όταν χρειαζόταν να «μαρκάρει» την περιοχή του αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα που όμως και για αυτό πάντα έβρισκε την λύση ακόμα και αν χρειαζόταν να ισορροπήσει μόνο στα 2 μπροστινά πόδια του.

Ο Butch έφτασε στα χέρια του ανθρώπου που τον «έβγαλε» στην showbiz όταν το ζευγάρι των Βρετανών έπρεπε να γυρίσει πίσω στην Αγγλία λόγω μετάθεσης και δεν ήθελε να περάσει τον σκύλο από την ταλαιπωρία της εξάμηνης καραντίνας.

Ποιός καταλληλότερος, λοιπόν,  για σύντροφος του κακόφημου Bill Sykes, από ένα τρίποδο σκύλο; Έτσι, με ένα χάλκινο γυαλιστερό κολάρο, έκανε την εμφάνιση του στην σκηνή ο Butch. Πέρα όμως από το «προσόν» των τριών ποδιών, ο Butch ήταν ένα σκυλί με καταπληκτικό χαρακτήρα, πλήρως ισορροπημένο και αρκετά έξυπνο για να αντεπεξέλθει σε κάτι τέτοιο.

Η σκηνή του Butch ήταν να διασχίσει την γέφυρα του Λονδίνου (στο σκηνικό) και να φτάσει στην πόρτα του σπιτιού του Bill Sykes ενώ θα τον ακολουθούσε ένας αστυνομικός…κάτι που ο Butch έμαθε σε μια μόνο πρόβα.

Ο Butch εμφανίστηκε πολλές φορές στο πλευρό του ηθοποιού John Dennis Johnston και σε άλλες σκηνές και έδειχνε πραγματικά να το απολαμβάνει.

Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το πλάνο για περίπου 12 παραστάσεις και πλέον ο Butch άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον και για άλλα πράγματα στην σκηνή, πέρα από τον δικό του ρόλο. Ο Butch λοιπόν παρατήρησε πως σε μια σκηνή ο Bill Sykes ταρακουνά τον Oliver από τους ώμους, φωνάζοντας του… δεν έκανε κάτι επί σκηνής όμως. Όταν, στα παρασκήνια, ο ηθοποιός που υποδυόταν τον Sykes χτύπησε ενθαρρυντικά στον ώμο τον Oliver (τον μικρό ηθοποιό), ο Butch με μιας πετάχτηκε και τον άρπαξε από το μανίκι.

– Θεέ μου!… Με δάγκωσε!… είπε ο ηθοποιός.

– Αιμορραγείς;… τον ρώτησε ο ιδιοκτήτης και εκπαιδευτής του Butch.

– Όχι… απάντησε.

– Έχεις ανάγκη από ιατρική περίθαλψη και φροντίδα; …τον ξαναρώτησε.

– Όχι… απάντησε ξανά εκείνος.

– Τότε, ο σκύλος δε σε δάγκωσε… Απλά, σε έπιασε από το μανίκι για να σε εμποδίσει από το να πειράξεις το αγόρι.

…και αυτό ακριβώς είχε συμβεί. Τα δόντια του Butch δεν είχαν καν τρυπήσει το μανίκι.

Από τότε, όταν ερχόταν αυτή η σκηνή, κάποιος άλλος ηθοποιός κρατούσε τον Butch ώστε να μη δει τον Bill Sykes να ταρακουνά το αγόρι.

staffordshire bull terrier

Ομάδα 3: Φωλεοδύτες (Terrier)

Υποομάδα: 3 Τερριέ τύπου Μπουλ

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 76

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 24/06/1987

Χρησιμότητα: Φωλεοδύτης (Terrier)

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

To Staffordshire Bull Terrier είναι ένας σκύλος «αθλητικός», ένας σκύλος μυώδης εκ φύσεως, ένας σκύλος που πρέπει να αποπνέει εγρήγορση και ενέργεια… A pocket rocket!

Τα Staffords δίνουν την εντύπωση σκύλου «έτοιμου», με φυσική κατάσταση που δεν αφήνει χώρο για αμφιβολίες για το αν ο σκύλος που έχεις μπροστά μπορεί να «εκραγεί» και να τρέξει με ταχύτητα ή να κάνει άλμα 3 και 4 φορές το ύψος του.

Η φυλή βρίσκει τις ρίζες της στην Αγγλία, αρκετούς αιώνες πίσω, όταν το Μπούλντογκ (Bulldog) και το Μάστιφ (Mastiff) ήταν πιο στενά συνδεδεμένα.  Οι μάχες με ταύρους (bullbaiting) και αρκούδες (bearbaiting) κατά την Ελισαβετιανή περίοδο, είχαν δώσει μεγαλόσωμα σκυλιά, 50-60 κιλών, όπου αργότερα έδωσαν την θέση τους σε μικρότερα σκυλιά, περισσότερο ευκίνητα και δραστήρια.

Το Μπουλ Τέρριερ κατάφερε να αναγνωριστεί από τον Κυνολογικό Όμιλο Αγγλίας (Kennel Club) το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, σε αντίθεση με το Στάφφορντσαϊρ Μπουλ Τέρριερ, όπου λόγω της φήμης του ως σκύλος κυνομαχιών δεν είχε αυτή την τύχη. Το Στάφφορντσαϊρ Μπουλ Τέρριερ έπρεπε να περιμένει ως το 1935 για να καταφέρει να αναγνωριστεί και να μπορούν οι λάτρεις του να συμμετέχουν σε εκθέσεις μορφολογίας και να εγγράφουν τους σκύλους τους στα γενεαλογία του Κυνολογικού Ομίλου Αγγλίας. Οι δύο πρώτοι πρωταθλητές φυλής στην Αγγλία ήταν η Lady Eve και ο Gentleman Jim, σε θηλυκά και αρσενικά αντίστοιχα, το 1939.

Μια φυλή με παροιμιώδες θάρρος και επιμονή, τολμηρό, άφοβο και απόλυτα αξιόπιστο. Όλα τα παραπάνω στοιχεία του τυπικού χαρακτήρα που πρέπει να αποτυπώνονται στην πρώτη ματιά.

Μυώδης γεμάτο ενέργεια και ευέλικτο, αναφέρει το πρότυπο και σε μέγεθος αυστηρά οριοθετημένο που βοηθά τον εκτροφέα και τον κριτή.

Επιθυμητό ύψος στο ακρώμιο : 35,5 – 40,5 εκατοστά.

Βάρος Αρσενικά : 12,7 – 17 κιλά
Βάρος Θηλυκά : 11 – 15,4 κιλά

Δεν είναι τυχαίο που η φυλή δεν έχει ιδιαίτερα προβλήματα υγείας, δεν ταλαιπωρείται από τέτοια θέματα και φτάνει συχνά τα 14-16 χρόνια με ποιότητα ζωής. Σε αυτό συμβάλει η προσοχή στην εκτροφή ζώων εντός προτύπου και με έμφαση στην υγεία και την φυσική κατάσταση του σκύλου που δεν θυμίζει ποτέ «couch potato» και ας είναι ένα γλυκύτατο ζώο που θα ροχαλίσει με ευχαρίστηση στα πόδια σας.

Γενική εμφάνιση : Λειότριχο, ισορροπημένο, μεγάλης δύναμης για το μέγεθος του. Μυώδης γεμάτο ενέργεια και ευέλικτο.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο : Παραδοσιακά με παροιμιώδες θάρρος και επιμονή. Πολύ έξυπνος και στοργικός ειδικά με τα παιδιά. Τολμηρό, άφοβο και απόλυτα αξιόπιστο.

Κεφάλι : Κοντό και αρκετά φαρδύ. Στοπ διακριτό.

Μύτη : Μαύρη.

Ρύγχος : Κοντό.

Γνάθοι & Δόντια: Δυνατοί γνάθοι , μεγάλα δόντια με τέλειο ψαλιδωτό δάγκωμα. Δηλαδή, τα επάνω δόντια κλείνουν πάνω από τα κάτω σφιχτά.

Χείλη: Σφιχτά και καθαρά.

Μάγουλα: Αρκετά έντονα με δυνατούς μυς.

Μάτια: Σκούρα, αλλά αποδεκτά και τα χρώματα που έρχονται σε συνάφεια με το χρώμα του μανδύα. Μεσαίου μεγέθους και τοποθετημένα να κοιτούν εμπρός. Σκούρα βλέφαρα.

Αυτιά: «Τριαντάφυλλο» (rose) ή μισοσηκωμένα, όχι μεγάλα. Εντελώς πεσμένα ή όρθια αυτιά δεν είναι επιθυμητά.

Λαιμός: Μυώδης, σχετικά κοντός ο οποίος φαρδαίνει προς τους ώμους.

Σώμα: Συμπαγές και μυώδες

Ράχη: Ευθεία.

Στέρνο: Φαρδύ εμπρός, βαθύ, μυώδες και καλά ορισμένο.

Ουρά: Μετρίου μεγέθους, χαμηλά τοποθετημένη. Δεν πρέπει να γυρίζει πολύ στη ράχη και μπορούμε να την παρομοιάσουμε με λαβή παλιομοδίτικης αντλίας.

Εμπρόσθια άκρα: Ίσια πόδια με καλή οστική μάζα, χωρίς να δείχνουν αδύναμα στα μετακάρπια, οι πατούσες έχουν μια ελαφρά κλίση προς τα έξω.

Πίσω άκρα: Μυώδη με παράλληλα άκρα βλέποντας τα από πίσω.

Ώμοι : Καλά τοποθετημένη πίσω.

Αγκώνες : Χωρίς ίχνος χαλαρότητας.

Πίσω άκρα : Μυώδη με παράλληλα άκρα βλέποντας τα από πίσω.

Γόνατα : Με καλή άρθρωση και κλίση.

Ταρσοί : Καλά τοποθετημένοι χαμηλά.

Πατούσες : Καλά γεμισμένες, δυνατές και μετρίου μεγέθους. Νύχια μαύρα στα μονόχρωμα σκυλιά.

Τροχασμός & Κίνηση: Ελεύθερος, δυνατός και ζωηρός, με οικονομία στην προσπάθεια. Τα πόδια κινούνται παράλληλα βλέποντας τα από μπροστά ή από πίσω. Διακριτή η ώθηση που ξεκινά από τα πίσω πόδια.

Τρίχωμα: Λείο, απαλό και κοντό.

Χρώμα: Κόκκινο, ξανθό, λευκό, μαύρο ή μπλε ή οποιοδήποτε από αυτά τα χρώματα με λευκό. Όλες οι αποχρώσεις του ραβδωτού ή όλες οι αποχρώσεις του ραβδωτού με λευκό. Το μαύρο-πύρηνο (black and tan) ή το σοκολατί (liver) ιδιαίτερα ανεπιθύμητα.

Σφάλματα : Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω θα πρέπει να θεωρείτε λάθος και η σοβαρότητα με την οποία θα αξιολογείται θα πρέπει να είναι ανάλογη με τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην υγεία και το ευ ζην του σκύλου.

Οποιοσδήποτε σκύλος με σωματικές ανωμαλίες ή συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείεται.

Σημείωση : Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο.

Επιπλέον το Staffordshire Bull Terrier, είναι η μια από τις δυο μόνο φυλές στις οποίες γίνεται αναφορά καταλληλότητας της φυλής όσον αφορά τα παιδιά.