Home Tags Posts tagged with "τσοπανόσκυλο"

τσοπανόσκυλο

Ομάδα 1: Ποιμενικοί για πρόβατα και βοοειδή (εκτός Ελβετικών Ορεινών και βοοφυλάκων)

Υποομάδα: Τομέας 1 Ποιμενικοί

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 16

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 13/10/2010

Χρησιμότητα: Ποιμενικός

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Παραλίγο και θα ήταν ο πρώτος σκύλος που θα είχα επιλέξει ο ίδιος, αλλά η ζωή τα «έφερε» έτσι και κατέληξα με κάτι τελείως διαφορετικό για «πρώτο δικό μου σκύλο»… Δε μετανιώνω αλλά δε θα με δυσαρεστούσε κιόλας να είχα εμπειρία συμβίωσης και με αυτά τα υπέροχα ζώα.

Για 200+ χρόνια ο παλαιός Αγγλικός Ποιμενικός (Bobtail) ήταν μια φυλή εργασίας και μάλιστα «σκληρής». Σκοπός του ήταν να οδηγεί και να φυλά τα κοπάδια στην Αγγλία. Το έκανε με εξαιρετική επιτυχία και ακόμα και σήμερα μπορούμε να συναντήσουμε δείγματα της φυλής να εργάζονται στην Νότια Αγγλία.

Σήμερα όμως, αυτή η αρχαία Αγγλική φυλή, περιορίζεται στο ρόλο του συντρόφου και του σκύλου εκθέσεων όπου επίσης διαπρέπει.

Το Bobtail παρουσιάστηκε στην τωρινή του μορφή στο Άϊσλινγκτον το 1865 και ο πρώτος όμιλος φυλής ιδρύθηκε το 1888.

Σήμερα είναι μία από τις πιο δημοφιλείς φυλές σε Αγγλία και Η.Π.Α. μια που και αυτός, όπως και ο έτερος στα «ψηλά» της λίστας Labrador, λατρεύει τα παιδιά και είναι εξαίρετος σύντροφος στο παιχνίδι αλλά και προστάτης.

Βέβαια, ποτέ ίσως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις ποιμενικές καταβολές του και να παρασυρθούμε από την «γλυκιά» εμφάνιση του. Χρειάζεται αρκετή εκτόνωση σαν φυλή και σίγουρα εκπαίδευση για να μπορούμε να χαρούμε τον πληθωρικό, πανέξυπνο και γλυκό χαρακτήρα του.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Δυνατός, με τετράγωνη εμφάνιση σκύλος με τέλεια συμμετρία και σε γενική υγιή κατάσταση.Δεν έχει υπερβολικά ψηλά πόδια, με άφθονο τρίχωμα παντού. Ένας σκύλος με παχύ, μυώδη, ικανό κορμό με πολύ έξυπνη έκφραση. Η φυσική εξωτερική γραμμή δεν θα πρέπει να αλλάζεται τεχνητά με ψαλίδι ή μηχανή κουρέματος.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Μεγάλης αντοχής, παρουσιάζει μια απαλά ανηφορική γραμμή ράχης και κορμό σε σχήμα αχλαδιού όταν το βλέπουμε από πάνω. Η κίνηση παρουσιάζει ένα τυπικό κύλισμα όταν τριποδίζει η βαδίζει. Το γάβγισμα έχει ποιότητα χαρακτηριστικού ύφους.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ

Ευκολομεταχείριστος σκύλος, ομαλού χαρακτήρα.Τολμηρός, πιστός και αξιόπιστος, χωρίς καμιά υπόδειξη νευρικότητας ή απρόκλητης επιθετικότητας.

ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΚΡΑΝΙΟ

Σε αναλογία με το μέγεθος του κορμού. Κρανίο ευρύχωρο, αρκετά τετράγωνο. Αρκετά τοξωτό πάνω από τα μάτια, στοπ καλά καθορισμένο. Ρύγχος δυνατό, τετράγωνο και κοντό (κολοβωμένο) με μήκος περίπου το μισό του μήκους ολόκληρου του κεφαλιού. Μύτη μεγάλη και μαύρη.Ρουθούνια φαρδιά.

ΜΑΤΙΑ

Τοποθετημένα με αρκετή απόσταση μεταξύ τους. Σκούρα ή γαλανά μάτια. Δυο μπλε μάτια είναι αποδεκτά. Τα ανοιχτόχρωμα μάτια είναι ανεπιθύμητα. Η χρωμάτωση (χρώση) του βλεφάρου προτιμάται.

ΑΥΤΙΑ

Είναι μικρά και φέρονται επίπεδα στις πλευρές του κεφαλιού.

ΣΤΟΜΑ

Δόντια δυνατά, μεγάλα και ίσα κατανεμημένα. Δάγκωμα ψαλίδι – σαγόνια με τέλειο, κανονικό και πλήρες δάγκωμα ψαλίδι, δηλ. τα πάνω δόντια καλύπτουν στενά τα κάτω δόντια και είναι τοποθετημένα τετράγωνα στα σαγόνια. Το επίπεδο δάγκωμα είναι ανεκτό αλλά ανεπιθύμητο.

ΛΑΙΜΟΣ

Αρκετά μακρύς, δυνατός, χαριτωμένα τοξωτός.

ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΑΚΡΑ

Τα μπροστινά πόδια είναι απόλυτα ίσια, με αρκετό κόκαλο, κρατούν τον κορμό αρκετά ψηλά από το έδαφος.Οι αγκώνες εφάπτονται στενά του θώρακα. Οι ώμοι έχουν αρκετή γωνίωση, ενώ είναι στενότεροι στο σημείο του ακρωμίου απ’ ότι στο σημείο του ώμου. Χοντροί ώμοι είναι ανεπιθύμητοι. Ο σκύλος στέκεται χαμηλότερα στο ακρώμιο απ’ ότι στην οσφύ.

ΚΟΡΜΟΣ

Μάλλον κοντός και συμπαγής με καλά απλωμένα πλευρά και βαθύ, ευρύχωρο θώρακα.

ΠΙΣΩ ΑΚΡΑ

Οσφύς πολύ δυνατή, φαρδιά και με απαλή κλίση, γοφοί «γεμάτοι», στρογγυλοί και μυώδεις, ο μηρός είναι μακρύς και καλά ανεπτυγμένος, η κνήμη καλά λυγισμένη και τα μετατάρσια τοποθετημένα χαμηλά.Από πίσω τα
μετατάρσια πρέπει να είναι ολόισια, με τα πέλματα να μη γυρίζουν ούτε προς τα μέσα ούτε προς τα έξω.

ΠΕΛΜΑΤΑ

Μικρά, στρογγυλά και σφιχτά δάχτυλα αρκετά τοξωτά, πατούσες παχιές και σκληρές. Τα πέμπτα δάχτυλα θα πρέπει να αφαιρούνται.

ΟΥΡΑ

Συνήθως κόβεται τελείως, όταν υπάρχει.

ΚΙΝΗΣΗ

Όταν περπατάει, παρουσιάζει ένα κύλισμα σαν της αρκούδας από το πίσω μέρος. Όταν τριποδίζει, παρουσιάζει έκταση χωρίς προσπάθεια και δυνατή πίσω ώθηση, με τα πόδια να κινούνται ίσια στη γραμμή της κίνησης. Πολύ ελαστική στον τροχασμό. Σε μικρές ταχύτητες, μερικά σκυλιά τείνουν να βηματίζουν. Όταν κινούνται, η θέση του κεφαλιού μπορεί να αποκτήσει μια φυσικά χαμηλότερη θέση.

ΜΑΝΔΥΑΣ

Άφθονος, καλής σκληρής υφής, όχι ίσιος, αλλά τραχύς και όχι σγουρός. Ο υπομανδύας είναι αδιάβροχος. Το κεφάλι και το κρανίο είναι καλά καλυμμένα με τρίχωμα, τα αυτιά έχουν μέτριο τρίχωμα, ο λαιμός είναι καλά καλυμμένος, τα μπροστινά πόδια επίσης παντού, τα πίσω πόδια πολύ περισσότερο απ ότι ο υπόλοιπος κορμός. Η ποιότητα, η υφή και η ποσότητα πρέπει να υπολογίζεται περισσότερο από το μήκος μόνο.

ΧΡΩΜΑ

Οποιοσδήποτε τόνος του γκρίζου, ψαρού ή μπλε. Ο κορμός και τα πίσω άκρα μονόχρωμα με ή χωρίς λευκά μποτάκια. Λευκά σημάδια στη μονόχρωμη περιοχή θα πρέπει να αποθαρρύνονται. Το κεφάλι, ο λαιμός, τα μπροστινά άκρα και το κάτω μέρος της κοιλιάς πρέπει να είναι λευκά με ή χωρίς σημάδια. Οποιοσδήποτε τόνος του καφέ είναι ανεπιθύμητος.

ΜΕΓΕΘΟΣ

Ύψος: αρσενικά 61cm και πάνω, θηλυκά 56 cm και πάνω. Ο τύπος και η συμμετρία είναι μεγαλύτερης σημασίας και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θυσιάζονται χάριν του μεγέθους.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ

Οποιαδήποτε απόκλιση από τα παραπάνω σημεία θα πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται, θα πρέπει να είναι σε απόλυτη αναλογία με το μέγεθος του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, σωστά τοποθετημένους στο όσχεο.

0

Είναι κάποια πράγματα που λες ότι δεν μπορεί να συμβούν, ότι δεν πρόκειται να τα συναντήσεις ή έστω, ότι είναι ελάχιστα πιθανά.

Μια από αυτές, τις λίγες φορές που συμβαίνει το αναπάντεχο ήταν και η σημερινή.Να περπατάω στο κέντρο της Αθήνας και να ακούσω κάποιον να φωνάζει «Γκεσούλη έλα εδώ γρήγορα!»…

Με μιας γύρισα να κοιτάξω, αλλά όσο γρήγορη και αν ήταν η κίνηση μου, τόσο μου φάνηκε ότι διήρκεσε χρόνια, όσα και τα χρόνια που πέρασαν όταν για πρώτη φορά διάβασα για τον αφοσιωμένο Γκεσούλη, σε ένα διήγημα του Χρήστου Χριστοβασίλη (1860-1937).

Θα σας μεταφέρω όσα θυμάμαι (μια που όσο και να έψαξα δεν βρήκα το βιβλίο).

Η αληθινή αυτή ιστορία αρχίζει με την περιγραφή μιας «σκληρής» συνήθειας που επικρατούσε εκείνη την εποχή (αλλά κρατά ακόμα και σήμερα σε κάποιες περιοχές). Όταν μια σκύλα γεννούσε, ο τσοπάνης ή ο ιδιοκτήτης της κρατούσε 1-2 σκυλιά που θα του ήταν χρήσιμα. Τα άλλα τα πετούσε σε ένα γκρεμό έξω από το χωριό.

Εκεί έριξε και τον Γκεσούλη, μαζί με τα 4-5 αδελφάκια του, ο ιδιοκτήτης του.

Όμως, αν και με κλειστά μάτια, το κουταβάκι επέζησε και περιπλανιόταν κλαψουρίζοντας για 1-2 μερόνυχτα. Ένας κυνηγός, ο Λέντζος, το βρήκε, το λυπήθηκε και το πήρε.

Μετά από λίγο καιρό το κουταβάκι είχε εξελιχθεί σε ένα όμορφο σκύλο και τέλειο φύλακα του σπιτιού.

Στο σπίτι όλους τους αγαπούσε και όλους τους προστάτευε το Γκεσουλάκι, από γυναίκα και παιδιά, μέχρι και τα ζώα του σπιτιού, όμως πιο πάνω από όλους έβαζε τον κυνηγό. Με το που έμπαινε στο σπίτι χοροπηδούσε ως τον ουρανό το Γκεσουλάκι.

Μετά από καιρό και αφού το Γκεσουλάκι ήταν πλέον ο φοβερός και τρομερός Γκεσούλης, το αφεντικό του αποφάσισε να ξενιτευτεί στην Αθήνα και μη μπορώντας να κάνει αλλιώς (αφού τον ακολούθησε κρυφά) πήρε και τον Γκεσούλη μαζί.

Μετά από μερικά χρόνια πήραν το δρόμο της επιστροφής.Μαζί τους επέστρεφε και ένας συχωριανός, ο Φετάνης που ήξερε πως ο Λέντζος είχε μαζί του αρκετά λεφτά, από σκληρή δουλειά χρόνων στην Αθήνα.
Τρείς ώρες δρόμο από τα Γιάννινα και ενώ νύχτωνε, Ο Φετάνης μαχαίρωσε το Λέντζο.

Ο Γκεσούλης έτρεξε με το που άκουσε το αφεντικό του να φωνάζει και πριν προλάβει ο φονιάς να αρπάξει τα λεφτά, του αρπάζει το χέρι και γίνονται ένα κουβάρι. Πάλεψαν αρκετά και αφού είδε και απόειδε ο φονιάς, παράτησε τα λεφτά και έφυγε για να γλυτώσει από τα δόντια του Γκεσούλη.

Έχοντας διώξει το φονιά, ο Γκεσούλης σύρθηκε κοντά στο άψυχο σώμα του αφεντικού του και βάζοντας το κεφάλι ανάμεσα στα μπροστινά πόδια, άρχισε το λυπητερό «γουρλητό» μέχρι το ξημέρωμα.

Λίγες μέρες αργότερα εμφανίστηκε στο χωριό ο Φετάνης χωρίς να τον υποψιάζεται κανείς και πήγε να συλλυπηθεί τους συγγενείς του θύματος.

Εκεί που ανέβαινε τις σκάλες τόνε «λόγιασε» ο Γκεσούλης που καθότανε θλιμμένος σε μια άκρη, στην αυλή.Όρμηξε απάνω του και άρχισε μάχη. Τρέξανε όλοι να τον ξεκολλήσουν από πάνω του.
Ο Φετάνης για να αμυνθεί τράβηξε το φονικό μαχαίρι. Εκείνη την στιγμή, ένας από την οικογένεια για να γλυτώσει το σκυλί, αρπάζει το μαχαίρι που ακόμα είχε το αίμα του δολοφονημένου πάνω του (σύμφωνα με τις λαϊκές προλήψεις, το ανθρώπινο αίμα δεν καθαρίζετε ποτέ από το σίδερο).

Ο Φετάνης μιά από το φόβο του Γκεσούλη και μιά από άρπαγμα του μαχαιριού σάστισε και νόμισε πως κάποιος τον είχε προδώσει και φώναξε:

– Ήμαρτον! Ήμαρτον! Μη με σκοτώνετε! Συγχωράτε με! Εγώ τόκανα και ‘σεις μη το κάνετε!

Κάπως έτσι πιάστηκε ο φονιάς, ησύχασε και ο Γκεσούλης που 40 μέρες αργότερα πέθανε από την στεναχώρια του είπαν…

Αντίκρυσα, λοιπόν, γυρνώντας τον Γκεσούλη τον Αθηναίο, ημίαιμο που «τσοπανοέφερνε» και αν και θα ήθελα να ρωτήσω πως και αυτό το σπάνιο όνομα και αν γνώριζε την ιστορία του, λίγο η βιασύνη, λίγο η ντροπή με έκαναν να απομακρυνθώ με χαμόγελο…Για δες κάτι πράγματα, Γκεσούλης στην Αθήνα του 2010!

Δε ξέρω κατά πόσο ενδιαφέρει ή ταιριάζει το συμβάν με την θεματολογία, αλλά ήθελα να το μοιραστώ.

Γενική Περιγραφή

Είναι σκύλος ρωμαλέος, με καλή σωματική διάπλαση που την χαρακτηρίζει ο ισχυρός σκελετός και η καλή μυϊκή κάλυψη, ικανός να κινείται όλη μέρα κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, σε δύσβατες περιοχές και με τις ελάχιστες απαιτήσεις σε τροφή και ν’ αντιμετωπίζει τα αγρίμια που απειλούν τα κοπάδια, είτε με καταδίωξή τους, είτε με συμπλοκή σώμα προς σώμα.

Ο τυπικός βηματισμός είναι ο βραχύς τροχασμός.

Η κίνησή του πρέπει να είναι άνετη και σταθερή στον τροχασμό, ικανή να επιταχυνθεί σε καλπασμό, με δυνατότητα ελιγμών. Στο βάδισμα ο σκύλος κρατά χαμηλά το κεφάλι.

Η παρουσία του στο κοπάδι δεν ενοχλεί τα ζώα με τα οποία αναπτύσσει σχέσεις αρμονικής συμβίωσης και ένστικτο προστασίας, το οποίο εκδηλώνει έντονα με απωθητικές ενέργειες στην παρουσία οποιουδήποτε εισβολές στον ζωτικό του χώρο.

Τα άτομα της φυλής εμφανίζουν καλή υγεία, μακροβιότητα, αργή ωρίμανση και έντονο σεξουαλικό διμορφισμό, με εμφανή έκφραση στα ανατομικά χαρακτηριστικά.
Τα θηλυκά είναι πολύτοκα και εμφανίζουν καλό μητρικό ένστικτο.

Η προέλευσή του είναι οι αρχαιοελληνικοί Ποιμενικοί Μολοσσικοί σκύλοι έτσι όπως αυτοί εξελίχθηκαν δια μέσου των αιώνων σε ένα γενετικό κράμα με άλλους ποιμενικούς ορεινούς σκύλους της χώρας μας.

Σήμερα εμφανίζεται σαν πρωτόγονος ποιμενικός ορεινός σκύλος φύλακας κοπαδιών.

Κεφαλή

Είναι ογκώδης με αναλογία ρύγχους –κρανίου 2:3 και μέτρια ρινομετωπική γωνία. Το κρανίο είναι ομαλά καμπυλωτό, με εμφανή υπερόφρυα τόξα και φαρδύ όσο σχεδόν το μήκος του. Καταλήγει σε αισθητή ινιακή απόφυση.

Το ρύγχος είναι φαρδύ και βαθύ στο σημείο πρόσφυσης με το κρανίο και συγκλίνει ομαλά προς το ακρορίνιο, χωρίς να καθίσταται μυτερό, αλλά αντιθέτως διατηρώντας επαρκές εύρος, το οποίο έχει ευρείς ρώθωνες με μαύρο χρωματισμό. Οι παρειές είναι επίπεδες και βαθιές. Τα ζυγωματικά είναι εμφανή.

Στόμα

Έχει άρτια και ισχυρή οδοντοστοιχία, με ιδιαίτερα ανεπτυγμένους κυνόδοντες. Η άνω και η κάτω γνάθος συγκλίνουν σε δάγκωμα τύπου ψαλίδας ή επίπεδο δάγκωμα και καλύπτονται από χείλη παχιά και ελαφρά χαλαρά.

Αυτιά

Εκφύονται στο ύψος της νοητής γραμμής από την έξω γωνία των ματιών προς τα πίσω, είναι τριγωνικά, καρδιόσχημα, μετρίου μεγέθους, ακουμπούν στις παρειές επίπεδα ή αποκαλύπτουν εν μέρη το εσωτερικό τους. Το δέρμα τους είναι παχύ και καλύπτεται από πυκνό τρίχωμα.
Κατά την προσήλωση του σκύλου σε κάποιο ερέθισμα, ανασηκώνονται ελαφρά και κινούνται προς τα εμπρός.
Συμβάλλουν ιδιαίτερα στη συνολική έκφραση του προσώπου.
Δεν επιτρέπεται η κοπή των αυτιών και άτομα χωρίς αυτιά δεν είναι δυνατόν να αξιολογούνται στις Εκθέσεις Μορφολογίας.

Οφθαλμοί

Μετρίου μεγέθους, σε ωοειδές σχήμα, τοποθετημένοι συμμετρικά σε παράλληλες γραμμές του επιμήκη άξονα του κρανίου, απέχουν αρκετά μεταξύ τους. Κατά την πλαγία όψη της κεφαλής, κατέχουν θέση λίγο πιο κάτω από το επίπεδο του ρύγχους, καθώς αυτό επεκτείνεται νοητά προς το κρανίο. Το χρώμα τους καστανό. Προτιμούνται οι πιο σκούρες αποχρώσεις. Τα βλέφαρα πρέπει να είναι σφιχτά, χωρίς να αποκαλύπτουν το βλεννογόνο τους. Το βλέμμα είναι σοβαρό διεισδυτικό και ήρεμο.

Τράχηλος

Είναι ισχυρός, φαρδύς, μυώδης, σχετικά βραχύς, καλύπτεται από δέρμα χαλαρό που σχηματίζει προγούλι σε μικρό βαθμό.

Εμπρόσθια άκρα

Ισχυροί ώμοι, έχουν θέση κοντά στο θώρακα. Οι ωμοπλάτες είναι επικλινείς και σχηματίζουν μέτρια γωνία με τους βραχίονες. Τα μπροστινά πόδια πρέπει να είναι ίσια, με δυνατά και χοντρά οστά που καλύπτονται από ισχυρές μυϊκές μάζες.
Οι αγκώνες πρέπει να βρίσκονται παράλληλα με τον θώρακα και σε απόσταση από τις πλευρές ικανή να επιτρέπει την απρόσκοπτη έκταση του θώρακα κατά την κίνηση, ακόμη και κατά την μέγιστη προσπάθεια του σκύλου.
Οι καρποί πρέπει να έχουν ελαστικότητα και δύναμη.

Σώμα

Το στήθος πρέπει να είναι ευρύ και βαθύ μέχρι του ύψους των αγκώνων. Ο θώρακας απαρτίζεται από πλευρές τοξοειδείς με μέτρια καμπυλότητα, που επεκτείνονται αρκετά προς τα πίσω και αφήνουν αρκετό χώρο για την καρδιά και τους πνεύμονες.
Η ράχη είναι φαρδιά, ίσια και μετρίου μήκους καλυπτόμενη από ισχυρές μυϊκές μάζες. Η κάτω γραμμή του θώρακα συγκλίνει ελαφρά προς τα πίσω, σχηματίζοντας μέτρια καμπύλη που δίνει την εικόνα της σφικτής κοιλιάς, διατηρώντας όμως ικανό βάθος στην οσφυϊκή χώρα.
Η οσφύς είναι φαρδιά, βραχεία, μυώδης, ελαφρά καμπυλωτή, ενώνεται με εξίσου φαρδιά λεκάνη που είναι ελαφρά επικλινής προς τα πίσω και απαρτίζεται από ισχυρά λαγόνια οστά, που είναι εμφανή κατά το μεγαλύτερο ύψος της.

Οπίσθια άκρα

Οι μηροί πρέπει να είναι φαρδιοί και μακριοί και να έχουν καλή μυϊκή κάλυψη. Οι αρθρώσεις του γόνατου και του ταρσού είναι ισχυρές και σχηματίζουν μέτριες γωνιώσεις καθώς εμφανίζονται στη στάση του σκύλου και από την πλάγια όψη του.
Οι κνήμες είναι μέτριου μήκους και ο ταρσός ευρίσκεται χαμηλά. Τα μετατάρσια είναι κοντά, συμπαγή και κάθετα στο έδαφος όταν ο σκύλος είναι σε θέση στάσης.
Τα οπίσθια άκρα πρέπει να έχουν ισχυρά και χοντρά οστά και να είναι παράλληλα καθώς παρατηρούνται από πίσω.
Η παρουσία ή όχι ψευδονύχων είναι αδιάφορη και δεν προσθέτει στη γενετική αξία του σκύλου, καθόσον δεν αποτελεί λειτουργικό ανατομικό στοιχείο.

Πέλματα

Τα πέλματα είναι ευμεγέθη και σφικτά σε σχήμα ωοειδές, με χοντρά και σκληρά νύχια. Η μεσοδακτύλιος μεμβράνη είναι καλά ανεπτυγμένη και τα δάκτυλα είναι μακριά και καμπυλωτά.

Ουρά

Είναι χοντρή στη βάση της, φυτρώνει ψηλά στη λεκάνη, είναι μακριά έως το ύψος του ταρσού και σχηματίζει καμπύλη και μικρή αναστροφή κατά την άκρη της.
Όταν ο σκύλος βρίσκεται σε διέγερση και κινείται ανασηκώνεται και σχηματίζει ημικύκλιο πάνω από τη λεκάνη.
Καλύπτεται από άφθονο τρίχωμα και σχηματίζει πλούσιο θύσανο.
Εμφανίζονται επίσης βραχύουρα ή άνουρα άτομα, τα οποία είναι αποδεκτά εξίσου με τα μακρύουρα άτομα και οι μεταξύ τους συζεύξεις είναι επιθυμητές προς την κατεύθυνση σταθεροποίησης μιας ποικιλίας φυλής, στο βαθμό που το ιδιαίτερο αυτό στοιχείο δεν συνδέεται γενετικά με τα προβλήματα υγείας.

Τρίχωμα

Είναι πυκνό και άφθονο, με χοντρή τρίχα και συνίσταται από δύο μανδύες. Ο κάτω μανδύας έχει μαλακό και πυκνό τρίχωμα, ενώ ο πάνω μανδύας έχει μακρύτερο τρίχωμα με τρίχες ίσιες ή ελαφρά κυματιστές. Ο σγουρός μανδύας δεν είναι επιθυμητός.

Το τρίχωμα είναι αφθονότερο στο πίσω μέρος των μηρών.

Εμφανίζεται σε δύο ποικιλίες, τον μεσότριχο τύπο και τον μακρύτριχο τύπο. Τα αρσενικά άτομα εμφανίζουν χαίτη. Τα θηλυκά άτομα έχουν κοντύτερο τρίχωμα. Το δέρμα είναι σκληρό αλλά ελαστικό.

Χρωματισμός

Οι βασικοί χρωματισμοί είναι ο μαύρος, ο καστανόφαιος, ο λευκός και ο ποικιλόχρωμος.

Στον μαύρο χρωματισμό παρατηρούνται πολλές φορές καστανές ανταύγειες, ενώ εμφανίζονται λευκά σημάδια στο στήθος, το λαιμό το επιρίνιο και τα άκρα ( Μπασιούρης, κατά την ποιμενική ορολογία).

Ποικιλία του μαύρου χρωματισμού είναι επίσης η εμφάνιση πυρόξανθων ή ραβδωτών περιοχών στις παρειές , το στήθος, πάνω από τα μάτια και τα άκρα ( Γκέσος, κατά την ποιμενική ορολογία).

Στον καστανόφαιο χρωματισμό παρατηρούνται αποχρώσεις που κυμαίνονται από τον υπόξανθο, τον φαιό έως τον σκοτεινό καστανόφαιο ( Μούργο, κατά την ποιμενική ορολογία ) και τον ραβδωτό. Στον υπόξανθο (σταρένιο) και τον ραβδωτό είναι δυνατή η παρουσία μαύρου χρώματος στο ακρορίνιο, καθώς και η παρουσία λευκών περιοχών στο ακρορίνιο και στα άκρα.

Στον ποικιλόχρωμο τύπο ( Παρδάλης κατά την ποιμενική ορολογία), εμφανίζονται πάνω στη δεσπόζουσα λευκή επιφάνεια του τριχώματος, κηλίδες μικρές ή μεγάλες, καθώς και στίγματα, καστανόφαιου ραβδωτού ή μαύρου χρώματος. Οι κηλίδες χρώματος πάνω στο κεφάλι, είναι επιθυμητό να σχηματίζουν συμμετρικές περιοχές.

Έκφραση του ποικιλόχρωμου τύπου είναι και ο κυανομιγής χρωματισμός.

Όλοι οι χρωματισμοί είναι ισότιμοι και αποτελούν γονιδιακό πλούτο της φυλής. Ο εκτροφέας πρέπει να τους χρησιμοποιεί ανάλογα με τις αισθητικές του προτιμήσεις, αφού λάβει υπόψη του τα άλλα ουσιώδη ανατομικά χαρακτηριστικά.

Χαρακτήρας και συμπεριφορά

Ανεξάρτητος, θαρραλέος, αποφασιστικός, πιστός, εργατικός με υψηλή αίσθηση καθήκοντος και ισχυρό ένστικτο προστασίας των ζώων και του περιβάλλοντός του.
Είναι ευαίσθητος στον έπαινο και στον ψόγο και δεν ανέχεται την βίαιη συμπεριφορά. Έντονα κυριαρχικός υποτάσσεται σε ένα άτομο. Σε αγέλες πάνω από τρία άτομα επιδιώκει την ιεραρχική τοποθέτησή του στις υψηλότερες κοινωνικές βαθμίδες με έντονες αψιμαχίες.