Home Tags Posts tagged with "υγεία"

υγεία

Είναι μία εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση για την υγεία και την ζωή των σκύλων. Είναι οξύ ιατρικό σύνδρομο που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση. Εμφανίζεται κυρίως σε σκυλιά ενήλικα, μεγαλόσωμων φυλών και τα οποία συνήθως έχουν βαθύ θώρακα (Μεγάλοι Δανοί, Μπαρζόϊ, Σέττερ, Γκρεϋχάουντ, κ.α.).

Αιτιολογία-Παθογένεια

Η ακριβής αιτιολογία δεν είναι διευκρινισμένη. Πολλοί πιστεύουν ότι η χαλαρότητα των ηπατογαστρικού και ήπατοδωδεκαδακτυλικών συνδέσμων που οδηγούν στην αυξημένη δυνατότητα για κίνηση του στομάχου είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Προδιαθέτοντες παράγοντες θεωρούνται, επίσης, η πολυφαγία και η αεροφαγία που οδηγούν στη γαστρική διάταση. Η διάταση συνήθως συμβαίνει όταν υπάρχει ανώμαλη συγκέντρωση αέρα, υγρών και αφρού στο στομάχι (γαστρική διαστολή). Το στρες, επίσης, μπορεί να επιβαρύνει ή και να προκαλέσει την εμφάνιση της συστροφής στομάχου.

Εφόσον το στομάχι που είναι ήδη διατεταμένο, παρουσιάζει και χαλαρότητα των παραπάνω συνδέσμων, δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για τη στροφή του, κατά τον μεσεντέριο άξονα. Στη στροφή αυτή, πολλές φορές συμπαρασύρεται και ο σπλήνας.

Άλλες αιτίες μπορεί να είναι οι παρακάτω:
  • Άσκηση ή βόλτα αμέσως πριν και ιδιαίτερα αμέσως μετά το φαγητό!
  • Άγχος – Στρες κατά την διάρκεια του φαγητού.
  • Δραστηριότητες που προκαλούν κατάποση αέρα.
  • Διατροφικές συνήθειες και ποιότητα τροφής.
  • Κληρονομικότητα, ειδικά αν υπάρχει συγγενής πρώτου βαθμού που το παρουσίασε.
  • Δομή σώματος και χαρακτηριστικά όπως βαθύ και στενό στήθος, ηλικιωμένα σκυλιά, μεγαλόσωμα σκυλιά, αρσενικά συνήθως, αδύνατα, κ.α.
  • Φοβικά ή σκυλιά με έντονο στρες, επιθετικά σκυλιά.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα συνήθως περιλαμβάνουν κάποια, αλλά όχι απαραίτητα όλα, από τα παρακάτω τα οποία μπορεί να εμφανίζονται και για άλλους λόγους κάτι που κάνει τη διάγνωση πιο δύσκολη.

  • Γαστρική διάταση/τυμπανισμός
  • Ληθαργικότητα
  • Αναπνευστική δυσχέρεια
  • Ευαισθησία στην κοιλία
  • Προσπάθεια του ζώου να κάνει έμετο, χωρίς να μπορεί
  • Σε προχωρημένες καταστάσεις ταχυκαρδία
  • Σοκ (shock)

Από την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων συνήθως υπάρχει πολύ λίγος χρόνος (κάποιες φορές λεπτά, άλλες φορές ώρες) για να ληφθεί άμεση ιατρική βοήθεια. Θα πρέπει να γνωρίζετε πολύ καλά τον σκύλο σας και τη συμπεριφορά του ώστε να καταλάβετε τις αλλαγές που μπορεί να οφείλονται στην γαστρική διάταση.

Διάγνωση

Βάση των παραπάνω συμπτωμάτων και εφόσον είναι δυνατόν, ακτινογραφία.

Θεραπεία

α) Προσπάθεια για να εισαχθεί στοματο-γαστρικός καθετήρας με σκοπό να ελαττωθεί η πίεση στο στομάχι. Εάν αυτό είναι αδύνατο, γίνεται παρακέντηση του στομάχου με βελόνη, εφόσον βγουν λίγα αέρια τις περισσότερες φορές η είσοδος του καθετήρα γίνεται εφικτή.

β) Ανάταξη του σοκ (shock) με χορήγηση LACTATED RINGER’S Π SODIUM CLORIDE (0,9%) με ρυθμό 80ml/kg σωματικού βάρους. Εφόσον η τιμή του αιματοκρίτη και οι ολικές πρωτεΐνες επανέλθουν σε φυσιολογικά επίπεδα ο ρυθμός ελαττώνεται σε 50-60ml/kg σωματικού βάρους ανά 24ωρο. Χορήγηση νατριούχου σουκινικής πρεδνιζολόνης (10 mg/kg) και ευρέος φάσματος παρεντερικά σε καταστάσεις σηπτικού shock. Διόρθωση της οξεοβασικής ισορροπίας εφόσον αυτή έχει διαταραχτεί.

γ) Χειρουργική αντιμετώπιση. Εφόσον είναι αδύνατη η ελάττωση της πίεσης του στομάχου με παρακέντηση ή με καθετήρα από το στόμα γίνεται άμεσα κοιλιοτομή, αναταη του στομάχου και γαστροπηξία (χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση της φυσιολογικής θέσης του στομάχου και την καθήλωση του). Γαστροπηξία, κατόπιν χειρουργικής επέμβασης, γίνεται και σε ζώα στα οποία το σύνδρομο αυτό υποτροπιάζει.

Φυσικά, όλα τα παραπάνω μπορούν να γίνουν μόνο από επαγγελματία κτηνίατρο και οποιαδήποτε ενέργεια (πέραν των πρώτων βοηθειών και της άμεσης διακομιδής του ζώου σε κτηνιατρείο) μη εξειδικευμένου ατόμου μπορεί να αποβεί μοιραία!

Όλοι προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο στον τομέα της διατροφής των σκύλων μας. Περνάμε πολλές ώρες προσπαθώντας να διαβάσουμε και να αξιολογήσουμε τα συστατικά στα σακιά και τις κονσέρβες των εμπορικών τροφών. Κοιτάμε τις συσκευασίες και μας «τραβούν» την προσοχή οι πανέμορφες συσκευασίες, με τα «απίστευτα για να είναι αληθινά» μηνύματα, όπως «Ισορροπημένη Διατροφή», «Ολιστική Φόρμουλα», «100% Βιολογική», «Υψηλής Ενέργειας και Πεπτικότητας» και όλα αυτά συνοδευόμενα από χαρούμενα, υγιεί, πανέμορφα σκυλιά που κερδίζουν διαγωνισμούς και εκθέσεις ή υπερπηδούν εμπόδια και τρέχουν. Διαλέγουμε μία από αυτές τις τροφές, πιθανόν την ακριβότερη που ο κάθε ένας από εμάς μπορεί να αγοράσει και σκεφτόμαστε πως έχουμε κάνει το καλύτερο δυνατόν για τον σκύλο μας.

Όταν όμως αφιερώσουμε έστω κι ένα λεπτό για να σκεφτούμε λογικά, καταλαβαίνουμε πως για εμάς και για τα παιδιά μας προσπαθούμε οι τροφές μας να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο επεξεργασμένες και φυσικά η διατροφή μας να αποτελείται και να προέρχεται όσο το δυνατόν λιγότερο μέσα από συσκευασίες, κονσέρβες και… σακούλες.

Πολλοί δεν νιώθουν όμως άνετα στο να αλλάξουν σε ωμή και φρέσκια διατροφή για τα σκυλιά τους, δεν γνωρίζουν πως, έχουν «εμποτιστεί» με αυτή την παράλογη φοβία για κάθε τι ωμό, νομίζουν ότι πρόκειται για κάτι πολύ εξειδικευμένο και πολύπλοκο στο οποίο οι ίδιοι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν… Την ίδια στιγμή που φροντίζουν για την δική τους διατροφή, για την διατροφή των παιδιών τους και της οικογένειας τους καθημερινά και για χρόνια.

Έτσι, πολλοί θα περάσουν, σαν «επόμενο βήμα» στην μαγειρευτή τροφή που αν πληρεί κάποιες προϋποθέσεις είναι σίγουρα μεγάλη βελτίωση σε σχέση με τις όποιες εμπορικές τροφές. Μα κι εκεί θα υποπέσουν στα πολύ συχνά λάθη, όπως το «κοτόπουλο με ρύζι» ή το «κρέας με μακαρόνια» που συνήθως έχει μια αναλογία 20-30% κρέας και 70% μακαρόνι ή ρύζι. Ακόμα και σε πιο καλές και σωστές αναλογίες, τις περισσότερες φορές οι τροφές «παραβράζονται» ή «παραμαγειρεύονται» γενικότερα με αποτέλεσμα η θρεπτική αξία των όποιων συστατικών να εκμηδενίζεται και η ανάγκη συμπληρωμάτων να είναι απαραίτητη για να αντιμετωπίζονται οι ανάγκες του οργανισμού του σκύλου μας.

Όποιος έχει δει σκύλους που τρέφονται με ωμή και φρέσκια διατροφή καταλαβαίνει και θαυμάζει την διαφορά σε σχέση με σκύλους που δεν τρέφονται έτσι, ακόμα και όταν δεν γνωρίζει την διατροφή τους. Μα ενώ θέλει να προχωρήσει και αυτός σε αυτή την ουσιαστική και ωφέλιμη αλλαγή, διστάζει για τους παραπάνω λόγους. Μετά από 20+ χρόνια ενασχόλησης και εμπειρίας με την ωμή διατροφή νομίζω πως μπορώ να βοηθήσω με ένα γενικό περίγραμμα, ένα οδηγό για «αρχάριους» με γενικές αρχές που θα βοηθήσουν στην εισαγωγή στην ωμή και φρέσκια διατροφή απαντώντας στις αρχικές απορίες και τους δισταγμούς του κυνόφιλου.

Σύμφωνα με τους παρακάτω «κανόνες» και τις παρακάτω «κατευθύνσεις» ταΐζω τους σκύλους μου αρκετά χρόνια τώρα. Δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω ότι είναι ο καλύτερος τρόπος διότι απλά δεν υπάρχει «ο καλύτερος τρόπος». Σίγουρα δεν είναι ο μοναδικός τρόπος ή το μοναδικό και τέλειο μοντέλο ωμής και φρέσκιας διατροφής, ούτε θα καταδικάσω και θα κατηγορήσω ανθρώπους που επιλέγουν άλλους τρόπους και άλλα μοντέλα διατροφής για να ταΐζουν το σκύλο τους. Όσο και αν διαβάσεις, όσο και αν ασχοληθείς, όσα και αν δοκιμάσεις ποτέ δεν θα φτάσεις σε σημείο να τα γνωρίζεις όλα και να είσαι ο κάτοχος της απόλυτης αλήθειας. Απλά προσπαθείς, χρησιμοποιείς κάθε γνώση και την κοινή λογική και κάνεις ότι καλύτερο μπορείς με τα δεδομένα που έχεις την κάθε στιγμή.

Γενικές Κατευθυντήριες Γραμμές

  • Μην προσπαθείς να μετρήσεις και να έχεις ολοκληρωμένο και ισορροπημένο το κάθε γεύμα σε όλα τα θρεπτικά στοιχεία. Η ισορροπία είναι κάτι που πρέπει να στοχεύεις σε βάθος χρόνου.
  • Η αναλογία και η ισορροπία ασβεστίου και φωσφόρου πρέπει να είναι 1:1. Το καθαρό κρέας είναι πλούσιο σε φώσφορο, τα κόκαλα πλούσια σε ασβέστιο. Ολόκληρα τα θηράματα (κοτόπουλο, κουνέλι, λαγός, ορτύκι, κ.α.) είναι ισορροπημένα, όπως και τα αυγά, τα ψάρια και ο πατσάς.
  • Νιώσε άνετα να ταΐσεις «περίεργα» ή «αηδιαστικά» μέρη του θηράματος όπως ποδαράκια κότας ή γαλοπούλας, νεφρά, όρχεις, ουρές, κεφάλια, κ.α. Η τραχεία του βοδινού και του μοσχαρίσιου (και άλλων ζώων), τα ποδαράκια των πτηνών και άλλα παρόμοια σημεία είναι πλούσια σε χονδροϊτίνη και γλουκοζαμίνη.
  • Τα εντόσθια και τα όργανα (συκώτι, πνεύμονες, νεφρά αλλά και η καρδιά) δεν πρέπει να ξεπερνούν το 15% της διατροφής. Μπορείτε να ταΐζεται όργανα μία φορά την εβδομάδα ή να μοιράζεται μια μικρή ποσότητα οργάνων περισσότερες φορές την εβδομάδα.
  • Μην δίνετε ΠΟΤΕ μαγειρεμένα κόκαλα! Τα ωμά κόκαλα θρυμματίζονται πιο εύκολα, δεν σπάνε σε μυτερά κομμάτια και είναι πιο εύπεπτα από τον σκύλο.

Πολύ υποστηρίζουν και άλλοι φοβούνται, πως η ωμή και φρέσκια διατροφή δεν είναι «πλήρης και ισορροπημένη» μα αυτό είναι λάθος για διάφορους λόγους. Πρώτον, διότι δεν υπάρχει αυτό που λέμε «πλήρης και ισορροπημένη» τροφή και κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει επακριβώς σε τι αυτό συνίσταται. Δεύτερον, όπως είπαμε και πιο πάνω, η ισορροπία και η πληρότητα είναι κάτι που επιτυγχάνετε σε βάθος χρόνου. Δεν είναι απαραίτητο κάθε ένα γεύμα να είναι ίδιο και απαράλλαχτο και να είναι «πλήρες και ισορροπημένο». Δεν είναι απαραίτητο να είμαστε με ένα κομπιουτεράκι στο χέρι και να υπολογίζουμε πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Χρειάζεται απλά να είμαστε επιμελής και με κοινή λογική σε βάθος χρόνου.

Ένα 40% της διατροφής των σκύλων μπορεί να αποτελούν τα παρακάτω:

  • Πλαράρια κοτόπουλου (με το κρέας και όχι μόνο κόκαλο).
  • Φτερούγες και λαιμούς κοτόπουλου ή γαλοπούλας.
  • Ολόκληρα ή μισά κοτόπουλα, γαλοπούλες, ορτύκια, κ.α.
  • Λαιμούς από αρνί, κατσίκι, πρόβατο, γίδα.
  • Ουρές μοσχαρίσιες.
  • Παϊδάκια κάθε είδους. Προτιμώνται ολόκληρα και όχι τεμαχισμένα.

Αν συνηθίζεται να δίνετε ολόκληρα ή μισά πτηνά και μέρη με μπόλικο κρέας, μπορεί το ποσοστό που αυτά τα μέρη θα καταλαμβάνουν στην διατροφή του σκύλου σας να ανέβει στο 50%. Αν όμως συνηθίζεται να δίνεται πιο «φτωχά» σε κρέας κομμάτια, τότε 30-40% είναι αρκετό.

Αποφεύγεται τα κόκαλα στήριξης των ζώων (ποδαράκια ή χεράκια). Με αυτά τα κόκαλα μπορείτε να παρασκευάζεται θρεπτικό ζωμό, βράζοντας τα.

Μπορείτε να ταΐζεται ολόκληρα ψάρια 1 ή 2 φορές την εβδομάδα. Τα ψάρια είναι σημαντική πηγή για Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα.

Όπως γράψαμε και παραπάνω, συκώτι και όργανα πρέπει να καταλαμβάνουν το 15% περίπου της διατροφής. Πολλά σκυλιά αντιδρούν με διάρροια στην κατανάλωση οργάνων και για αυτό ίσως είναι καλύτερα η ποσότητα να μοιράζεται σε μικρότερες ημερήσιες μερίδες.

Ο πράσινος πατσάς μπορεί να δίδετε 1 ή 2 φορές την εβδομάδα. Έχει την ισορροπία ασβεστίου και φωσφόρου που είναι απαραίτητη και ένζυμα όπως ο Lactobacillus Acidophilus, η βιταμίνη Β και περιέχει λιπαρά οξέα σε ιδανική αναλογία.

Καθαρό κρέας θα πρέπει να δίδετε αρκετές φορές την εβδομάδα και είναι καλύτερο να υπάρχει ποικιλία στο είδος, στην προέλευση του κρέατος (μοσχάρι, αρνί, κοτόπουλο, πρόβατο, κατσίκι, γαλοπούλα, κ.α.).

Τα αυγά, ολόκληρα με το τσόφλι, επίσης, διαθέτουν την ισορροπία ασβεστίου και φωσφόρου που είναι απαραίτητη και μπορούν να δίδονται 2-3 φορές την εβδομάδα.

Τα φρούτα και τα λαχανικά μπορούν να αποτελέσουν ένα χρήσιμο και θρεπτικό συμπλήρωμα στην διατροφή του σκύλου. Είναι προτιμότερο να είναι αλεσμένα ή ελάχιστα βρασμένα για να είναι πιο εύκολα αφομοιώσιμα από τον σκύλο. Τα σκούρα πράσινα χόρτα και λαχανικά και τα πολύ ώριμα φρούτα είναι ιδανικά. Δίνω στα σκυλιά μου φρούτα που έχουν «παραγίνει» και υπολείμματα από τις σαλάτες που κόβουμε για εμάς, όπως και από τις φρουτοσαλάτες μας. Πολλές φορές τα αναμιγνύω στο παρασκεύασμα της ωμής τροφής που θα φτιάξω (μαζί με τους κιμάδες, τα όργανα, τα αυγά, κ.α.). Επίσης, θα αναμίξω κάποια χρήσιμα αρωματικά και «καρυκεύματα» όπως ρίγανη, μαϊντανός, σέλινο, κουρκουμάς, κανέλα, σκόρδο, κλπ.

Αποφεύγω να προσθέτω επίτηδες δημητριακά και υδατάνθρακες από τέτοιες πηγές. Ότι πιθανόν να χρειάζονται τα σκυλιά μου σε αυτό το επίπεδο (και το αν χρειάζονται κάτι τέτοιο είναι αμφισβητήσιμο) το παίρνουν από τα αποφάγια που τους δίνω από το δικό μας φαγητό. Ότι η λογική σας λέει ότι μπορεί να καταναλωθεί από τον σκύλο σας και μπορεί να τον ωφελήσει, μη διστάζετε να το δίνετε. Φαγητά όπως τα μακαρόνια, το ρύζι, οι πατάτες, αλλά και μια ποσότητα από όσπρια ή λαδερά κ.α. Αποφεύγετε τα πολύ «ιδιαίτερα» ή πικάντικα φαγητά.

Προσωπικά, ταΐζω τα σκυλιά μου μία φορά την ημέρα, πολλοί προτείνουν δύο και σίγουρα δεν είναι κακό. Κάποιες μέρες δεν ταΐζω καθόλου και κάποιες ίσως φάνε περισσότερο από άλλες. Οι σκύλοι και τα περισσότερα σαρκοφάγα ή οι θηρευτές είναι συνηθισμένοι σε μέρες νηστείας (που δεν θα επιτύχει το κυνήγι και δεν θα βρεθεί κάποιο πτώμα), μα και μέρες που θα καταβροχθίσουν την λεία διότι αύριο μπορεί να μην υπάρχει. Νηστεία κάνω στους σκύλους μου 1 φορά κάθε 10 ή 15 μέρες. Αυτές τις μέρες θα έχουν στην διάθεση τους μόνο νερό ή απλά λίγα υπολείμματα της δικής μας τροφής της ημέρας. Εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα αποτελούν τα κουτάβια ως 8 μηνών.

Η ποσότητα της τροφής εξαρτάται και από την ζωή που κάνει ο κάθε σκύλος και το ποσοστό κίνησης και άσκησης που έχει. Σαν γενικός κανόνας θα λέγαμε πως η ποσότητα της τροφής θα πρέπει να είναι περίπου το 2-3% του ιδανικό σωματικού βάρους που πρέπει να έχει ο σκύλος σας ενήλικος. Ο καλύτερος, βέβαια, τρόπος είναι να παρακολουθείται και να προσέχετε τον σκύλο σας και ανάλογα να αυξομείωνετε την ποσότητα. Θα πρέπει να μπορείτε να αισθάνεστε στις πλευρές του σκύλου σας χαϊδεύοντας τον, για παράδειγμα.

Στα κουτάβια, ποσοτικά ισχύει το ίδιο μα ποιοτικά, λόγω της ανάγκης σε ασβέστιο, καλό είναι το ποσοστό οστών με κρέας (Raw Meaty Bones – RMB) να είναι στο 60%. Ένας «εμπειρικός» και «οπτικός» τρόπος να διαγνώσετε την έλλειψη ή όχι σε ασβέστιο είναι να παρατηρήσετε το σημείο του καρπού. Αν η γωνία του καρπού αρχίζει να μεγαλώνει σημαίνει πως το ασβέστιο δεν είναι αρκετό και θα πρέπει να μιλήσετε με τον εκτροφέα του κουταβιού ή κάποιον που θα μπορέσει να σας βοηθήσει περισσότερο.

Όπως θα παρατηρήσατε, η διατροφή με ωμές και φρέσκες τροφές δεν είναι κάτι το πολύ δύσκολο, ούτε το τόσο «επιστημονικό». Δεν χρειάζεται να κάνουμε πολύπλοκες μαθηματικές πράξεις, ούτε να γνωρίζουμε οργανική και ανόργανη χημεία. Είναι εύκολο να παρέχουμε στον σκύλο μας μια πολύ ποιοτική και υψηλής θρεπτικής αξίας διατροφή, σίγουρα πολύ καλύτερη από οποιασδήποτε μορφής επεξεργασμένη και εμπορική τροφή.

Προσπαθήστε να βλέπετε τις τροφές σαν σύνολο (ολόκληρο το κοτόπουλο, ολόκληρο το κουνέλι ή το αρνί, κ.ο.κ.) και τους στόχους της πληρότητας και της ισορροπίας σε βάθος χρόνου. Να έχετε πάντα στο μυαλό σας την ποικιλία και την εναλλαγή. Μπορείτε ακόμα και να δίνετε και κάποια ξηρά τροφή για 1-2 γεύματα το δεκαήμερο, για παράδειγμα διότι και αυτό εξυπηρετεί κάποιους σκοπούς.

Με τον καιρό θα αποκτήσετε αυτοπεποίθηση και γνώση που θα σας επιτρέψουν να είσαστε ακόμα πιο άνετοι με την ωμή και φρέσκια διατροφή και σίγουρα τα αποτελέσματα, τόσο τα βραχυπρόθεσμα (όπως τρίχωμα, δέρμα, κόπρανα, δόντια) όσο και τα μακροπρόθεσμα (υγεία εν το σύνολο και φυσική κατάσταση), θα σας χαροποιήσουν.

Ο χρόνος και ο κόπος που αφιερώνουν πάρα πολλοί ιδιοκτήτες σκύλων στην συζήτηση και την αναζήτηση της καλύτερης διατροφής για το κατοικίδιο τους είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτος και τις περισσότερες φορές, αντιστρόφως ανάλογος από αυτόν που αφιερώνουν για την δική τους διατροφή ή των παιδιών τους. Αυτό δεν είναι δείγμα αδιαφορίας προς τον άνθρωπο ή αντίστοιχα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος ως προς το ζώο, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας ιδιαίτερα «επιθετικής» και τελικά επιτυχημένης εκστρατείας marketing από μέρους της βιομηχανίας του κατοικίδιου ζώου.

Οι ιδιοκτήτες σκύλων πολλές φορές βρίσκονται στην θέση να υποστηρίζουν και να υπερασπίζονται συγκεκριμένες μάρκες τροφών για τις οποίες ουσιαστικά δεν γνωρίζουν τίποτα ουσιαστικό, αλλά και να χρησιμοποιούν όρους που δεν έχουν καμία ουσιαστική σημασία.

Τροφές premium, τροφές super premium μα και τροφές ultra premium… Ένας πολύ κοινός διαχωρισμός και διαβάθμιση των έτοιμων τροφών που νομίζουμε πως ξέρουμε τι σημαίνει. Μια διαφοροποίηση που νομίζουμε πως κάτι σημαίνει, μα δεν σημαίνει τίποτα απολύτως. Αυτοί οι όροι δεν διέπονται από τους νόμους ετικέτας και δεν περιγράφεται το πως και που πρέπει να χρησιμοποιούνται. Υπάρχουν τροφές που αναγράφονται στην συσκευασία τους ως Gourmet μα ούτε και αυτό σημαίνει κάτι. Όλες αυτές οι τροφές που χρησιμοποιούν στην ετικέτα τους αυτούς τους όρους δεν έχουν την υποχρέωση, βάση νόμου, να διαφέρουν σε κάτι από τις υπόλοιπες. Δεν έχουν ποιοτικότερα υλικά, δεν έχουν άλλες ποσότητες σε υλικά, δεν έχουν καμία τέτοια υποχρέωση και δεν ελέγχονται για αυτό από καμία αρχή.

Επίσης, βλέπουμε τροφές natural, biological, organic ή holistic για τις οποίες πάλι δεν υπάρχει καμία άλλη υποχρέωση σε σχέση με τις άλλες τροφές. Πρόκειται απλά για μια εμπορική ονοματοδοσία, ένα εμπορικό τέχνασμα. Δεν υπάρχουν νόμοι ή οδηγίες που να οριοθετούν και να βάζουν κριτήρια στην ετικέτα των τροφών για κατοικίδια ζώα σε σχέση με τα biological, organic, natural ή holistic μέχρι αυτή την στιγμή στις Η.Π.Α. και τον F.D.A. ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τι είναι μια «ολιστική τροφή σκύλου» αλήθεια; Τι σημαίνει «ολιστικός»;

Ενδεχομένως σε ένα παράλληλο σύμπαν όντως να υπάρχουν αυτές οι μυστικιστικές πρακτικές και οι διατροφές με μια «άλλη» ιδιότητα. Προσθέτοντας έναν εύηχο και συνάμα ασυνάρτητο όρο σε μία συμβατική αλλά αρκετά σοβαρή έννοια όπως η διατροφή (ή η ιατρική) προσπαθούν να πουλήσουν το ίδιο πράγμα (ή «αέρα κοπανιστό»), αλλιώς.

Τι είναι «βιολογικό»;

Βιολογικό μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν οτιδήποτε σχετιζόταν με την βιολογία, την επιστήμη της μελέτης των έμβιων όντων. Τώρα έχει αποκτήσει το νόημα του «υγιεινού» ώστε να μειώσει την θρεπτική αξία των «συμβατικών» και φυσικά εμείς, σαν καλοί καταναλωτές που νοιαζόμαστε για την υγεία και των σκυλιών μας να πληρώσουμε το κάτι παραπάνω.

Πέρα από αυτούς τους όρους, ο ιδιοκτήτης σκύλου έρχεται αντιμέτωπος με τις διαφορετικές τροφές, για διαφορετικές ηλικίες του σκύλου του. Άλλη τροφή για το κουτάβι, άλλη για τον νεαρό σκύλο, άλλη για τον ενήλικα και άλλη για τον υπερήλικα και γέρικο σκύλο. Έχετε συναντήσει ζώο στην φύση που να τρώει διαφορετικά πράγματα σύμφωνα με την ηλικία του; Σε μια αγέλη άγριων σκύλων που κατάφεραν να σκοτώσουν μια ζέβρα τα κουτάβια θα πάρουν το puppy μέρος της ζέβρας και τα μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη το senior μέρος της;

Υπάρχουν διαφορετικές διατροφικές ανάγκες σε θέματα ποσότητας και συχνότητας κυρίως και λιγότερο ποιότητας και προέλευσης (πλασματικής κιόλας). Θα πρέπει να επιστρατεύσουμε την κοινή μας λογική για να βρούμε τις περισσότερες απαντήσεις και να μην αφήνουμε την «πλύση εγκεφάλου» του marketing να διαμορφώνει τις απόψεις μας. Οι ηλικιακά διαφορετικές τροφές, οι διαφορετικοί κωδικοί, έχουν σαν πρωταρχικό στόχο να πιάσουν μεγαλύτερο χώρο στα ράφια, να πουλήσουν «διαφορετικότητα» και «εξειδίκευση» και να αυξήσουν την πιθανότητα αγοράς.

Οι παρανοήσεις και οι παραπλανήσεις, βέβαια, δεν περιορίζονται στις εμπορικές και έτοιμες τροφές μόνο, αλλά και στα διάφορα «κινήματα» ωμής διατροφής και πιο «φυσικής» που κάπου ξεφεύγουν και γίνονται και αυτά μέρος της βιομηχανίας τροφής.

Θα δούμε κι εδώ να υποστηρίζονται διατροφές και «υπέρ τροφές», όπως μύρτιλλα, λάδι καρύδας, κουρκουμάς, αλλά και πηγές κρέατος όπως βίσονας, καγκουρό, αγριόπαπια, φασιανός και άλλα πολλά. Όταν αναφέρονται πιο «ταπεινές» πηγές όπως κοτόπουλο, γουρούνι, μοσχάρι και μέρη του ζώου όπως πόδια, οπλές, κεφάλια, λαιμοί, όρχεις και έντερα, αυτιά και ουρές είναι για να κατηγορηθούν ως «υποπροϊόντα» που οι βιομηχανίες χρησιμοποιούν και ακατάλληλα για τον σκύλο. Μα αυτά, ακόμα και σήμερα, σε κάποια μέρη του κόσμου τα πουλάνε σε αγορές για την διατροφή ανθρώπων.

Όποιος έχει δει (σε κάποιο ντοκιμαντέρ έστω) λύκους να κυνηγούν άλκες, άγρια σκυλιά της Αφρικής να κυνηγούν βουβάλια ή Ντίνγκο να κυνηγούν αγριόχοιρους θα έχει προσέξει πως η αγέλη θα «στοχεύσει» το αδύναμο ζώο, το ασθενικό, το πολύ μικρό σε ηλικία ή το ανήμπορο. Δε θα κυνηγήσει το «μπον φιλέ» του πιο δυνατού και υγιούς ζώου για ευνόητους λόγους. Επίσης, κάθε αγέλη θα προτιμήσει την εύκολη λεία ενός νεκρού ζώου ακόμα και σε προχωρημένη σήψη και θα πιει νερό από νερόλακκους. Καμία σχέση με «το καλύτερο κομμάτι» και την «ανώτερη ποιότητα». Η φυσική διατροφή των άγριων ζώων, λοιπόν, δεν είναι «ποιοτική» και «αποστειρωμένη» με την έννοια που πολλοί ιδιοκτήτες θέλουν να φαντάζονται.

Δεν υπάρχουν λοιπόν «υπέρ τροφές» και όπως λέει και η Catherine Collins, επικεφαλής διαιτολόγος του νοσοκομείου St George’s στο Λονδίνο «Ο όρος υπέρ τροφή είναι στη καλύτερη περίπτωση ανούσιος και στην χειρότερη επικίνδυνος» και η ποιοτική τροφή είναι η κατάλληλη για κάθε ζώο σε κάθε περίσταση.

Ακόμα και τα αποφάγια μας, που έχουν «δαιμονοποιηθεί», μπορούν να αποτελέσουν ένα πολύ καλό συμπλήρωμα της διατροφής του σκύλου μας. Ψητά και βραστά κρέατα, κιμάδες, βραστά και ωμά λαχανικά, φρούτα, βραστές πατάτες, ρύζι, μακαρόνια και μπαγιάτικο ψωμί μπορούν να αποτελέσουν μια καλή ενίσχυση της δίαιτας του, αρκεί να φροντίζουμε να αφαιρούμε και να συμπληρώνουμε ανάλογα.

Δεν είναι «κακός ιδιοκτήτης», λοιπόν, αυτός που ταΐζει και αποφάγια ή μια μέτριας τιμής ξηρά τροφή, δεν είναι «κακός ιδιοκτήτης» αυτός που θα ταΐσει τον σκύλο του με φθηνό κρέας από την αγορά.

Αντίστοιχα, δεν είναι «καλός ιδιοκτήτης» αυτός που ταΐζει τον σκύλο του ξηρά τροφή που κοστίζει 80€ τα 12 κιλά ή αυτός που του δίνει συμπληρώματα με εκχυλίσματα παπάγιας και καρύδας.

Ας χαλαρώσουμε λίγο με το τι ταΐζουμε τα σκυλιά μας και ας επικεντρωθούμε περισσότερο στο πόσο, μια που το 60% των σκύλων είναι υπέρβαροι και αυτό είναι πρόβλημα που απειλεί άμεσα και αποδεδειγμένα την ζωή τους.

Επίσης, ας ξέρουμε πως το σημαντικότερο κομμάτι της ευζωίας και της μακροζωίας των σκύλων έχει να κάνει με το γονιδίωμα τους και την εκτροφή τους. Δεχόμαστε και αναπαράγουμε σκύλους με εμφανή και σοβαρά ανατομικά προβλήματα, ανατομικές υπερβολές και «υπερτυπισμούς» (ζάρες, υπερβολικά μικρά ή μεγάλα μεγέθη, δυσαναλογίες, μεγάλα κεφάλια, χρωματισμούς που οφείλονται σε χρωμοσωμικές ανωμαλίες, κ.α.) που μειώνουν τον μέσο όρο ζωής τους δραματικά. Μα την ίδια στιγμή ψάχνουμε να βρούμε την «υπέρ τροφή» και ταΐζουμε αγριοκούνελο και ζαρκάδι με φραγκόσυκα, με την ψευδαίσθηση ότι αυτό θα αυξήσει το προσδόκιμο ζωής τους και θα δώσει ποιότητα στην καθημερινότητα τους.

Είναι σημαντικό να μην λαμβάνουμε αποφάσεις και να υποστηρίζουμε ιδέες βασισμένες σε λέξεις, μόδες και μηνύματα που περνούν ασυνείδητα μέσω του marketing και των διαφημιστικών τρικ, αλλά να χρησιμοποιούμε κοινή λογική και να αναζητούμε την αποδεδειγμένη και επιστημονική αλήθεια.

 

Ένα από τα θέματα που απασχολούν πάρα πολύ τους κατόχους σκύλων, πολύ περισσότερο από άλλα θέματα που σίγουρα είναι περισσότερο σημαντικά και βασικά αλλά προτιμούμε να τα αγνοούμε, είναι το μπάνιο και ο καλλωπισμός του.

Πόσες φορές να τον κάνω μπάνιο, τι σαμπουάν να χρησιμοποιήσω, ποιο μαλακτικό είναι καλύτερο, πόσο συχνά να του βάζω άρωμα είναι μόνο μερικά από τα «βασανιστικά» ερωτήματα των ιδιοκτητών σκύλων.

Όλα τα χρόνια που έχω σκύλους στην κατοχή μου δέχομαι τις φιλοφρονήσεις και τα θετικά σχόλια για την κατάσταση του τριχώματος και του δέρματος τους. Λαμπερό τρίχωμα, με φυσιολογικό μάδημα, χωρίς ιδιαίτερες μυρωδιές και ολοκάθαρο δέρμα. Πάντα, λοιπόν, με ρωτούσαν κάθε πότε τα κάνω μπάνιο και τι σαμπουάν χρησιμοποιώ. Η απάντηση παραμένει ίδια στην πάροδο των χρόνων και στα σκυλιά που έχουν αλλάξει… Δε τα κάνω μπάνιο. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήμουν, ούτε είμαι κάτοχος πολύ μακρύτριχου σκύλου. Τα πιο μακρύτριχα που είχα στην κατοχή μου ήταν ημίαιμο τύπου «γκριφόν-κανίς» και Γερμανικό Ποιμενικό, τα οποία δεν είχαν κάνει μπάνιο με σαμπουάν ποτέ στα 14 και 11 χρόνια της ζωής τους αντίστοιχα.

Θαυμάζουμε πολλές φορές σε φωτογραφίες ή videos λύκους με το πλούσιο τρίχωμα τους, αλεπούδες με εντυπωσιακό μανδύα, τίγρεις με το λαμπερό τους τρίχωμα και πολλά άλλα. Μπορώ να πω ότι είμαι σε μεγάλο ποσοστό σίγουρος πως αυτά τα ζώα δεν έχουν κάνει μπάνιο με σαμπουάν ποτέ. Όπως, επίσης και ποιμενικά σκυλιά, σε ορεινές περιοχές, που συνοδεύουν κοπάδια, τα θαυμάζουμε για την εντυπωσιακή και επιβλητική τους εμφάνιση, αλλά και αυτά πιθανολογώ πως δεν «σπάει» το κεφάλι του ο τσομπάνης με τι σαμπουάν να τα λούσει. Το ίδιο συμβαίνει και με σκύλους που συνοδεύουν στο κυνήγι κάποιες φυλές του Αμαζονίου ή της Αφρικής (πρόσφατα θαύμαζα Μπασέντζι σε ένα σχετικό ντοκιμαντέρ).

Τα ζώα είναι εφοδιασμένα με την «ικανότητα» να κρατούν το δέρμα και το τρίχωμα τους υγιές χωρίς καλλυντικά προϊόντα. Βέβαια, ο άνθρωπος «βάζοντας το χεράκι του» δημιούργησε ζώα με υπερβολές στον τομέα του δέρματος και του τριχώματος, δημιουργώντας προβλήματα για τα οποία αναζητεί την λύση σε «προϊόντα» (αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στην πραγματική του αιτία που είναι τα λανθασμένα γούστα του και οι υπερβολές στην εκτροφή) σαν γνήσιος καταναλωτής.

Δεν υπάρχουν πολλές φυλές σκύλων που να έχουν ανάγκη όλα αυτά τα καλλυντικά προϊόντα για να είναι υγιείς (πιθανόν καμία). Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε το αντίθετο. Πως, δηλαδή, η πληθώρα προϊόντων αμφιβόλου αξίας και ποιότητας (μα και χρησιμότητας) και η αλόγιστη χρήση τους, δημιουργεί ακόμα περισσότερα και σοβαρότερα προβλήματα.

Η «βάση» για ένα υγιές και φυσιολογικό τρίχωμα και δέρμα δεν είναι τα σαμπουάν, τα μαλακτικά και οι κρέμες, αλλά η καλή διατροφή. Με καλή διατροφή, με κατάλληλη για το ζώο μας διατροφή δεν χρειάζονται πολλά παραπάνω. Ένα σχετικά συχνό, ανάλογα την φυλή ή τον τύπο μανδύα, βούρτσισμα σε συνδυασμό με σωστή διατροφή και ο σκύλος θα αποπνέει υγεία και φρεσκάδα.

Το μπάνιο με σαμπουάν μπορεί να είναι χρήσιμο μόνο σε περιπτώσεις που ο σκύλος μας έχει λερωθεί με κάτι, πέρα από χώμα ή λάσπη και πρέπει να καθαριστεί ή σε περιπτώσεις σκύλων με πολύ απαιτητικό μανδύα (μακρύ), χωρίς όμως να υπερβαίνει την μία φορά ανά 3 μήνες. Το βούρτσισμα και το χτένισμα μπορεί να είναι και καθημερινό, δεν θα δημιουργήσει πρόβλημα. Όπως και το βρέξιμο μόνο με νερό, για παιχνίδι ή δροσιά κατά τους ζεστούς μήνες.

Ένας σκύλος με υγιές δέρμα και τρίχωμα δεν μυρίζει άσχημα. Βέβαια, δεν μπορεί ένας σκύλος να μυρίζει Channel No5 μια που ούτε εμείς μυρίζουμε έτσι ακόμα και μισή ώρα μετά από το μπάνιο μας, αν κάποιος «χώσει» την μύτη του στην μασχάλη μας! Όλοι, σαν οργανισμοί αλλά και σαν άτομα, έχουμε μια «προσωπική» μυρωδιά. Αναλογιστείτε πως οι σκύλοι μας, με την καταπληκτική τους όσφρηση, μπορούν να ξεχωρίσουν την δική μας μυρωδιά, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους, όσα κιλά άρωμα και αν έχουμε λουστεί. Αυτό σημαίνει ότι πάντα κάτι μυρίζουμε κι εμείς, αλλά οι σκύλοι μας σαν πιο λογικά όντα δεν απαιτούν να μυρίζουμε καπνιστό κόκκαλο!

Δεν πρέπει λοιπόν να ανησυχούμε αν οι μυρωδιές δεν είναι υπερβολικά δύσοσμες και δεν συνοδεύονται και με άλλα δερματικά συμπτώματα. Θα πρέπει να πάψουμε να θέλουμε τα πάντα γύρω μας να είναι «αποστειρωμένα» και να μυρίζουν «Fleurs de Temps».

Μηδενίστε ή περιορίστε σημαντικά την χρήση καλλυντικών προϊόντων και «ρίξτε το βάρος» των αναζητήσεων σας στην καλή διατροφή του ζώου μας. Λιγότερη έγνοια για το μπάνιο και περισσότερη έγνοια για την διατροφή, την εκτόνωση, το παιχνίδι, την άσκηση και την πνευματική ευχαρίστηση του σκύλου μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που δερματικά προβλήματα είναι αποτέλεσμα ανίας και άλλων ψυχολογικών θεμάτων που σχετίζονται με την έλλειψη εκτόνωσης και απασχόλησης.

Σε ένα παλαιότερο άρθρο του, ο Alan Reznik είχε αναφερθεί στην σημασία που δίνουν οι κριτές στο grooming (την περιποίηση, τον καλλωπισμό, την εμφάνιση) και την εικόνα που έχουν οι σκύλοι που παρουσιάζονται στους στίβους. Στο άρθρο είχαν φιλοξενηθεί απόψεις πολλών κριτών όπου κάποιοι σημείωναν ως σημαντική την κατάσταση των δοντιών και των νυχιών (βρώμικα δόντια, μακρυά νύχια), άλλοι την υπερβολική χρήση προϊόντων καλλωπισμού και μερικοί ενοχλούνταν από σκυλιά που παρουσιάζονταν «αμπανιάριστα».

Διαβάζοντας το άρθρο και μη μπορώντας να εμποδίσω τις εικόνες που μου έρχονταν στο μυαλό από διάφορες εκθέσεις σκύλων αλλά και φωτογραφίες από εκθέσεις, κατάλαβα πως ούτε ένας δεν είχε αναφερθεί στο σωματικό βάρος και συγκεκριμένα στο πάχος των σκύλων, μια που το 90% των σκύλων που παρουσιάζονται στους στίβους των εκθέσεων μορφολογίας είναι υπέρβαρα.

Όταν κάποιος παραβρεθεί σε έκθεση μορφολογίας νιώθει ότι είναι μεγάλο «ταμπού» και ντροπή να υπάρχει σκύλος σε εκεί που να φαίνονται κάποιες πλευρές του ή να έχει ένα καλό μυικό τόνο. Με εξαίρεση κάποιες φυλές της Ομάδας 10 όπου βλέπουμε και υπερβολές ως προς το αδύνατο (και όχι γυμνασμένο), όλα τα άλλα σκυλάκια παρουσιάζονται σαν καλοθρεμμένα «μοσχαράκια», που καμιά φορά λαχανιάζουν ακόμα και στους 1-2 κύκλους που θα κάνουν στο στίβο. Λίγες οι εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν έναν κανόνα που παίρνει άλλες διαστάσεις όταν επιβραβεύεται και από τους κριτές με διακρίσεις και μάλιστα προτιμώντας τα, σε σχέση με ένα σκύλο σε σωστό σωματικό βάρος…Οι ίδιοι κριτές που ενοχλούνται από τα βρώμικα δόντια και την μη χρήση σαμπουάν και βρίσκουν σημαντικό να αναφέρουν.

Είναι πολλαπλάσιο «το κακό» του να παρουσιάζονται υπέρβαρα σκυλιά σε εκθέσεις μορφολογίας (και να επιβραβεύονται κιόλας) μια που ο αρχάριος επισκέπτης ή θεατής θα πάρει λανθασμένα μηνύματα για την εικόνα κάποιων φυλών και για την σωστή φυσική κατάσταση που θα πρέπει να έχουν αυτές από την στιγμή που θα δει εκτροφείς, έμπειρους ιδιοκτήτες και κριτές να προτιμούν αυτό τον σωματότυπο σκύλου. Για κάποιο λόγο το υπέρβαρο, το παχύ έχει «μπερδευτεί» με το εντυπωσιακό.

Το πάχος, το υπερβολικό βάρος είναι μια πραγματική μάστιγα για τα κατοικίδια ζώα και είναι και αιτία για μια σειρά σοβαρά προβλήματα υγείας που, εν τέλει, οδηγούν στο θάνατο ένα μεγάλο αριθμό σκύλων πολύ νωρίτερα από ότι θα έπρεπε. Η παχυσαρκία αυξάνει τις πιθανότητες για εμφάνιση χρόνιων νοσημάτων όπως ο σακχαρώδης διαβήτης. Επιδεινώνει τις περιπτώσεις όπου έχουμε να αντιμετωπίσουμε καρδιακή ανεπάρκεια και έχει δυσάρεστες επιπτώσεις σε πεπτικό, αναπνευστικό και καρδιαγγειακό σύστημα. Επίσης η παχυσαρκία προκαλεί ή/και επιδεινώνει ορθοπεδικές παθήσεις και αυξάνει την πιθανότητα επιπλοκών κατά την αναισθησία των χειρουργικών επεμβάσεων (και όχι μόνο) στο ζώο. Επιπρόσθετα, έχει μερίδιο ευθύνης για εμφάνιση δυστοκίας αλλά και για κάποια νεοπλάσματα, όπως λιπώματα και καρκινώματα και γενικότερα μειώνει ακόμα και 2 χρόνια το προσδόκιμο ζωής της κάθε φυλής.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στο grooming και των καλλωπισμό από ότι στην σωστή εκτροφή και την σωστή διαβίωση των σκύλων. Οι σκύλοι χρειάζονται καλή διατροφή, καλή άσκηση και εκτροφή με κύριο προσανατολισμό την υγεία. Οι κριτές θα πρέπει μάλλον να αλλάξουν την σειρά προτεραιότητας των κριτηρίων τους επιβραβεύοντας την ουσιαστικά καλή εικόνα και φροντίδα και όχι την «δήθεν». Οι εκθέτες και οι εκτροφείς να πάψουν να κυνηγούν το αποτέλεσμα και να αναλάβουν τις ευθύνες απέναντι στα ζώα τους και στην σωστή ενημέρωση του κοινού για το τι είναι σωστό και οι θεατές να κρίνουν αυτό που βλέπουν πέρα από «την επιτυχία».

Νόσος Cushing και σύνδρομο Cushing είναι μια μορφή ενδοκρινοπάθειας που οφείλεται στην αυξημένη παραγωγή γλυκοκορτικοειδών (κορτιζολη) απο το φλοιό των επινεφριδίων (φυσική μορφή) ή στη μακροχρόνια χορήγηση συνθετικών γλυκοκορτικοειδων (σκευασμάτων – ιατρογενής μορφή).

Η κορτιζόλη είναι ορμόνη και παράγεται από τα επινεφρίδα, με πολλές σημαντικές λειτουργίες και φυσικά είναι απαραίτητη για τη ζωή.Υπερβολικά υψηλά επίπεδα αυτής της ορμόνης στο σώμα, έχουν κυρίως αρνητικά αποτελέσματα για τον οργανισμό.

Η φυσική μορφή της νόσου του Cushing είναι μια σχετικά συχνή ενδοκρινοπαθεια και παρατηρείται σε ενήλικους και υπερήλικους σκυλους (άνω των 6-7 ετών), ανεξάρτητα από το φύλο τους.Αν και εχει παρατηρηθεί σε ολες τις φυλές, συχνότερα εμφανίζεται σε Poodle, Boxer, Boston Terrier και Dachshund.Αυτή η μορφή της νόσου μπορεί να ονομάζεται και ενδογενές σύνδρομο Cushing.

Η ιατρογενης μορφή ή εξωγενές σύνδρομο, εμφανίζεται στο 50% περίπου του συνόλου των περιστατικών της ενδοκρινοπάθειας αυτής και εμφανίζεται ανεξάρτητα απο το φύλο, την ηλικία και την φυλή.

Αιτιολογία

α. Φυσική Μορφή

1. Αδενώματα ή υπερπλασία του πρόσθιου λοβού της υπόφυσης -> υπερέκκριση ACTH -> αμφοτερόπλευρη υπερπλασία του φλοιού των επινεφριδίων -> υπερεκκριση κορτιζόλης (85-90% των περιστατικών).Ο απο την υπόφυση εξαρτώμενος αυτός τύπος παρατηρείται συχνότερα στα Poodle, Boxer και Dachshund.Η υπερπλασία του πρόσθιου λοβού της υπόφυσης οφείλεται στην υπερέκκριση του φλοιοτρόπου παράγοντα του υποθαλαμου (CRF) με την ενέργεια της σεροτονίνης.

2. Αδενώματα ή καρκινώματα του φλοιού των επινεφριδίων (ως επι το πλείστον η προσβολή είναι ετερόπλευρη) -> αυτόνομη υπερέκκριση κορτιζόλης -> μείωση της έκκρισης της ACTH από τον πρόσθιο λοβό της υπόφυσης με το μηχανισμό της παλίνδρομης αλληλορύθμισης -> ατροφία του φλοιού του μη προσβεβλημένου επινεφριδίου (10-15% των περιστατικών).Ο τύπος αυτός παρατηρείται συχνότερα στις μεγαλόσωμες φυλές.

β. Ιατρογενής Μορφή

Οφείλεται στη μακροχρόνια χορήγηση συνθετικών γλuκοκορτικοειδών σε αντιφλεγμονώδεις (πχ. χρόνιες κνησμώδεις δερματοπάθειες) ή ιδιαίτερα σε ανοσοκατασταλτικές δόσεις (αυτοάνοσα νοσήματα).

Κλινική εικόνα

Τα συμπτώματα κάθε ασθενούς ζώου από σύνδρομο Cushing εξαρτώνται από διάφορους παράγοντες.Συμπτώματα εμφανίζονται από πολλά opγανικά συστήματα, σε διάφορους βαθμούς έντασης και συνδυασμούς.Ειδικά στο δέρμα παρατηρούνται: αραίωση και λέπτυνση του τριχώματος ή συμμετρική αλωπεκία στον κορμό του σώματος, λέπτυνση και συρρίκνωση του δέρματος, εστίες δυστροφικής τιτάνωσης του δέρματος (calcinosis cutis), υπερχρωμία πολυεστιακή ή διάχυτη, μείωση της επουλωτικής ικανότητας του δέρματος, εύκολη πρόκληση αιμορραγικών αλλοιώσεων στο δέρμα από ασήμαντες τραυματικές αιτίες, κ.α.

Ρόλο παίζει ο βαθμός και η διάρκεια υπερέκκρισης της κορτιζόλης, τα επίπεδα άλλων επινεφριδικών ορμονών και η ηλικία, αφού τα συμπτώματα εξαρτώνται πολύ από την ηλικία του ζώου.

Οι κλινικές εκδηλώσεις της ενδοκρινοπάθειας αυτής συνήθως εμφανίζονται αθόρυβα.Μερικά ακόμα συμπτώματα μπορεί να είναι μια περίεργη αυξανόμενη δίψα, το σκυλί έχει την τάση να κάνει ούρα συχνότερα από το συνηθισμένο και μερικές φορές να παρατηρείται και απώλεια ούρων (ακράτεια).Το πιο κοινό σύμπτωμα στο σύνδρομο Cushing είναι η προοδευτική αύξηση βάρους.Χαρακτηριστική επίσης είναι η αυξημένη εναπόθεση λίπους, η απώλεια μυϊκής μάζας καθώς και η εμφάνιση μυϊκής αδυναμίας.

Σε άλλα περιστατικό και ιδιαίτερα σε αυτά που n αίτια της νόσου είναι το καρκίνωμα του φλοιού των επινεφριδίων, τα συμπτώματα εμφανίζονται σχετικά απότομα, είναι βαρυάς μορφής και εξελίσσονται γρήγορα.
Εξάλλου στο 10-15% των περιστατικών συνυπάρχει ο σακχαρώδης διαβήτης που προηγείται ή ακολουθεί τη νόσο του Cushing.

Τα υπερβολικά υψηλά επίπεδα κορτιζόλης στον οργανισμό καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα και ζώα με σύνδρομο Cushing μπορούν να αναπτύξουν μολύνσεις συχνότερα από οποιοδήποτε άλλο.

Μια παραδόξως ευεργετική παρενέργεια του Cushing είναι ότι εάν ένα σκυλί υποφέρει από εκφυλιστικές αλλοιώσεις (όπως η αρθρίτιδα ), το πολύ υψηλό επίπεδο της κορτιζόλης στο αίμα έχει σαν αποτέλεσμα να ανακουφίζει πραγματικά το ζώο από τον πόνο και την ταλαιπωρία του.

Εργαστηριακά ευρήματα

Αιματολογικά: Ουδετεροφιλία (με ώριμες μορφές), ηωσινοπενία, λεμφοπενία, αύξηση της συγκέντρωσης της αιμοσφαιρίνης, της τιμής του αιματοκρίτη και του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων (ερυθροκυττάρωση).

Βιοχημικά: Στο αιμα παρατηρούνται αύξηση της δραστηριότητας της αλκαλικής φωσφατάσης (ισοένζυμο), αύξηση της στάθμης της χολοστερόλης, SGΡΤ, γλυκόζης και υποφωσφαταιμία, υπερνατριαιμία.Στα ούρα παρατηρούνται χαμηλό ειδικό βάρος (< 1010) και ευρήματα ουρολοιμώξεων (συχνή επιπλοκή της νόσου του Cushing).

Ακτινολογικά: Ηπατομεγαλία, οστεοπόρωση των σπονδυλικών σωμάτων, τιτάνωση των ημικρικίων της τραχείας.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι τα παραπάνω εργαστηριακά ευρήματα δεν διαπιστώνονται σε όλα τα περιστατικά της νόσου.

Μόλις ολοκληρωθεί η διάγνωση με τη βοήθεια διαφόρων φαρμάκων μπορεί να αντιμετωπισθεί η κατάσταση.Η χειρουργική αφαίρεση του επινεφρίδιου μπορεί να γίνει, μόνο σε σκυλιά που είναι κατάλληλα από υγεία και
ηλικία και βεβαίως η διάγνωση να έχει γίνει σε σωστό χρόνο.Η υπόφυση δεν αφαιρείται, αλλά τα προβλήματα που προέρχονται από αυτήν αντιμετωπίζονται κατά το δυνατόν με φαρμακευτική αγωγή.Πολλές φορές όμως
η κατάσταση δεν αντιμετωπίζεται ή η αντιμετώπιση της είναι μέτρια.

Πολλά ζώα θεραπεύονται αλλά η πολυπλοκότητα και η διαφορετικότητα σε αντοχή και εικόνα των ασθενών ζώων απαιτεί μεγάλη προσοχή και πολύ καλή συνεργασία ιατρού και ιδιοκτήτη και συνεχείς παρακολούθηση.

Με τον όρο γαστρίτιδες εννοούμε όλες τις φλεγμονές του στομάχου. Μπορεί να εμφανίζονται μόνες τους (πρωτογενείς) ή να είναι αποτέλεσμα κάποιας άλλης νόσου (δευτερογενείς).Κάτι τέτοιο συμβαίνει συχνά στην κλινική πράξη, αλλά και στην καθημερινότητα μας γενικότερα.

Πρωτογενείς γαστρίτιδες προκαλούν πολλά κοινά μικρόβια (σταφυλόκοκκοι, στρεπτόκοκκοι, κολοβακτηρίδια κ.ά.) που προσβάλλουν το στομάχι με την αφορμή κάποιας δυσπεψίας, κάποιου ερεθισμού από λήψη ερεθιστικής ουσίας ή ξένου σώματος ή τέλος με αφορμή την ύπαρξη ασκαρίδων.

Η κακή διατροφή σε ποιότητα και ποσότητα, επιβαρύνει και ερεθίζει το στομάχι. Το στομάχι του σκύλου, έχει τη δυνατότητα να πέπτει σάρκες και οστά, αλλά δεν είναι συνηθισμένο σε πολλά που καταναλώνουμε εμείς και θεωρούμε σωστό να δώσουμε και στο σκύλο μας. Οτιδήποτε άλλο καταναλώσει το ζώο, π.χ. φυτικά τρόφιμα, σάλτσες, μπαχαρικά, γλυκά κ.λ.π. θέτει το στομάχι εκτός των δυνατοτήτων του και συνεπώς σε κίνδυνο την σωστή λειτουργία του. Έτσι βλέπει κανείς σκύλους που διατρέφονται με αποφάγια, να κάνουν συχνά εμετό.

Εννοείται βέβαια πως αν η τροφή είναι αλλοιωμένη ή τελείως ακατάλληλη, τότε η αντίδραση είναι άμεση.

Επίσης, διάφορα μικρόβια, τα οποία είτε με την τροφή είτε με την κυκλοφορία του αίματος από άλλη περιοχή του σώματος, φτάνουν στο στομάχι, προκαλούν έντονο ερεθισμό. Το ίδιο συμβαίνει και με κάποιους ιούς καθώς και με πολλά παράσιτα.

Χημικές ουσίες και φάρμακα, επίσης μπορούν να προκαλέσουν γαστρίτιδες και στομαχικές διαταραχές.

Ξένα σώματα που ο σκύλος μπορεί να καταπιεί είναι άλλο ένα συχνό αίτιο. Με τον όρο ξένο σώμα εννοούμε κάθε τι που δεν αποτελεί τροφή για το σκύλο.

Οι δευτερογενείς γαστρίτιδες είναι πιο συχνές στα κουταβάκια και υπάρχουν μαζί με εντερίτιδες. Μπορούν να προκληθούν από πολλές γνωστές ασθένειες, όπως η μόρβα, η λοιμώδης ηπατίτιδα, η τοξοπλάσμωση, η λεπτοσπείρωση κ.ά.

Επίσης, οι εγκεφαλίτιδες προκαλούν εμετούς, οι νεοπλασίες και διάφορες παθήσεις του μεταβολισμού ή διαταραχές του ήπατος ή των νεφρών οδηγούν στην εμφάνιση γαστρίτιδας.

Οι γαστρίτιδες μπορεί να έχουν και σαν πηγή τους το στρες και παράγοντες του περιβάλλοντος που πιέζουν ψυχολογικά το ζώο (μακροχρόνιος εγκλεισμός,βία, φοβίες, κ.α.) που προκαλούν υπερέκκριση υδροχλωρίου και με τον τρόπο αυτό εκδηλώνεται γαστρίτιδα.

Κυρίαρχο σύμπτωμα της γαστρίτιδας είναι ο εμετός. Το προϊόν του εμετού είναι το έμεσμα.

Το έμεσμα έχει χρώμα κίτρινο, κιτρινοπράσινο ή ακόμα και καφετί ή μαύρο. Αν υπάρχει αίμα κόκκινο στο έμεσμα ή μαύρη διάρροια, τότε μιλάμε για γαστρορραγία. Οι σκύλοι πίνουν αρκετό νερό, πονούν στην κοιλιά αν τους πιέσουμε και (σπάνια) παρουσιάζουν ελαφρύ πυρετό. Αν δε γίνει έγκαιρα θεραπεία, η κατάσταση μπορεί να γίνει χρόνια και να προκληθεί έντονο αδυνάτισμα, αναιμία και καχεξία.

Οι γαστρίτιδες στην οξεία τους μορφή εμφανίζονται με ανορεξία, δυσοσμία του στόματος και εμετό αμέσως μετά τα γεύματα.

Η θεραπεία στηρίζεται κατά πρώτο λόγο στην εφαρμογή δίαιτας. Έτσι, για ένα ή δύο 24ωρα (ανάλογα με τη βαρύτητα), δίνουμε μόνο νερό ή και καθόλου νερό για το πρώτο 24ωρο ώστε να μειωθεί ο ερεθισμός του στομάχου και να περιοριστούν οι εμετοί. Από εκεί και πέρα, η τροφή θα του χορηγηθεί σε μικρά συχνά γεύματα και θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα εύπεπτη (γάλα, ζωμό από κρέας και γιαούρτι σε μικρές ποσότητες, που θα επαναλαμβάνονται 4 ή 5 φορές την ημέρα, κ.α.).

Επειδή ο κίνδυνος αφυδάτωσης είναι άμεσος και σοβαρός, θα πρέπει να χορηγηθούν οροί στο ζώο, ώστε να αποκατασταθεί ποσοτικά και ποιοτικά ο όγκος των υγρών.

Συνοψίζοντας, για να μην έχουμε προβλήματα με γαστρίτιδες, πρέπει να προφυλάξουμε το οκύλο μας από υπερβολικές ποσότητες φαγητού, να τον ταίζουμε σε σταθερά και τακτικά διαστήματα και να τον αποτρέπουμε από το να καταπίνει ερεθιστικές ουσίες ή μικροαντικείμενα που βρίσκει εδώ κι εκεί.Οι σωστοί και έγκαιροι εμβολιασμοί και αποπαρασιτισμοί και η αποφυγή χορήγησης φαρμάκων χωρίς κτηνιατρική συμβουλή, επίσης βοηθούν στην πρόληψη τέτοιων καταστάσεων.

Ο σκύλος πολλές φορές αποτελεί «τα μάτια» του ανθρώπου, είτε σε πολύ δύσκολες καταστάσεις (καιρικές, καταστροφών, πολέμου, κ.α.), είτε στις περιπτώσεις ατόμων με απώλεια όρασης.

Θεωρούμε, οι περισσότεροι, δεδομένο πως ο σκύλος αντιλαμβάνετε τα πράγματα όπως εμείς ή και «καλύτερα». Ακούει καλύτερα, οσφραίνεται καλύτερα, έχει την «6η αίσθηση» και βλέπει καλύτερα. Βλέπει όμως σαν κι εμάς;…Αντιλαμβάνεται τον κόσμο όπως εμείς;…Ξεχωρίζει τα χρώματα και «θαυμάζει» τις ίδιες εικόνες με εμάς;

Το ανθρώπινο μάτι αντιλαμβάνεται ένα φάσμα (περιλαμβάνει: ιώδες, κυανό, μπλε, πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο) που εκτείνειται μεταξύ 400 (ιώδες) και 700 (κόκκινο) νανόμετρων (μονάδα μετρήσεως του μήκους κύματος του φωτός). Όταν ένα φωτεινό ερέθισμα φτάνει στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, μέσω της κόρης, μεταμορφώνεται από τους κώνους (κωνία) και τις ράβδους (ραβδία) σε νευρικό ερέθισμα, το οποίο μεταδίδεται με τη σειρά του στον εγκέφαλο. Οι ράβδοι είναι επιφορτισμένοι με την όραση στο ημίφως, ενώ οι κώνοι για την αντίληψη των χρωμάτων.

Το ανθρώπινο μάτι διαθέτει τρεις τύπους κώνων, ευαίσθητων σε τρεις διαφορετικές δέσμες χρωμάτων: α) ιώδες, κυανό, μπλε β) πράσινο γ) κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο. Τα σήματα που προέρχονται από αυτούς τους τύπους κώνων καταλήγουν στον αμφιβληστροειδή όπου και αναγνωρίζονται ως ξεχωριστά χρώματα. Υπάρχουν άτομα, που ωστόσο στερούνται κάποια κατηγορία κώνων, πάσχουν δηλαδή από δαλτονισμό. Όσοι έχουν γεννηθεί χωρίς κώνους ευαίσθητους στο κόκκινο έχουν πρωτανοπία και δευτερανοπία όσοι στερούνται των κώνων που αντιλαμβάνονται το πράσινο.

Για τον άνθρωπο θα λέγαμε πως η όραση είναι η κυρίαρχη αίσθηση. Έχει μάθει να βασίζεται αρκετά σε αυτή και στην αντίληψη του κόσμου που του δίνει. Ο ανθρώπινος νους, ο άνθρωπος, έχει ανάγκη από την οπτική λεπτομέρεια, από τον διαχωρισμό των χρωμάτων για την συλλογή τροφής και γενικότερα η όραση του είναι προσαρμοσμένη στην ημερήσια ζωή.

Τα σκυλιά αντιθέτως, μέχρι πριν την εξημέρωση τους, ήταν ζώα που δραστηριοποιούνταν και κυνηγούσαν στο λυκόφως και την νύχτα και σαν συνέπεια αυτό έχει να μην είναι τόσο σημαντικός παράγοντας για τα σκυλιά το χρώμα όσο η ικανότητα να βλέπουν με λιγοστό φως, να αντιλαμβάνονται την στιγμιαία κίνηση και να έχουν μεγαλύτερο εύρος όρασης.

Ο σκύλος λοιπόν, σύμφωνα και με τα παραπάνω, είναι δευτερανοπικός.

Το μάτι του σκύλου διαθέτει δύο τύπους κώνων και διαθέτει (ο αμφιβληστροειδής) 20% κώνους, ενώ ο άνθρωπος διαθέτει μια περιοχή με 100% κώνους (βοθρίο). Οι κώνοι λειτουργούν καλύτερα σε μέσο και υψηλό φωτισμό και έχουν την ικανότητα να εντοπίζουν το χρώμα. Οι σκύλοι παρουσιάζουν ποιό ανεπτυγμένες ράβδους που λειτουργούν καλύτερα στο ημίφως και το σκοτάδι και μπορούν να εντοπίσουν, να αντιληφθούν την κίνηση.

Το πιο γνωστό πείραμα (σειρά πειραμάτων καλύτερα) που βοήθησε στην διαμόρφωση συμπερασμάτων έγινε από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (UCSB) στη Σάντα Μπάρμπαρα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με την υποστήριξη του «Εθνικού Οφθαλμολογικού Ινστιτούτου» των ΗΠΑ.

Χρησιμοποιήθηκαν τρία σκυλιά διαφορετικής φυλής. Το καθένα με τη σειρά του μπήκε στο «κουτί», έναν κύβο από ξύλο και φορμάικα – ανοικτό από τη μια πλευρά – μέσα στον οποίο βρίσκονταν ( στο ύψος της μύτης του ζώου) τρεις φωτεινοί πίνακες και αντίστοιχα κάτω απ’ αυτούς τρεις λεκάνες. Οι πίνακες ήταν κατασκευασμένοι κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να φωτίζονται. Η ένταση, το χρώμα και η διάρκεια του φωτός ρυθμίζονταν από ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Πριν από το πείραμα προηγήθηκε ένα προκαταρκτικό στάδιο εξοικειώσεως, κατά το οποίο τα σκυλιά προσελκύονταν στους πίνακες με τη βοήθεια ακουστικού σήματος προς τους πίνακες, ένας από τους οποίους φωτιζόταν.

Όταν το σκυλί λοιπόν πίεζε με τη μύτη του τον αναμμένο πίνακα, έπεφτε μια κροκέτα μέσα στη λεκάνη που βρισκόταν κάτω από τον συγκεκριμένο πίνακα, ως ανταμοιβή. Οι πίνακες φωτίζονταν με διαφορετική σειρά, ώστε το σκυλί να μην μπορέσει να την απομνημονεύσει και να διαλέγει αυτόματα κάθε φορά το δίσκο.

Αφού τα σκυλιά είχαν εξοικειωθεί με την διαδικασία, ήρθε η μεγάλη στιγμή.

Στόχος του πρώτου πειράματος ήταν να προσδιοριστεί επακριβώς ποιά χρώματα ξεχωρίζουν από το λευκό.

Άναβαν, λοιπόν, δύο πίνακες που εξέπεμπαν λευκό φως και ένας που εξέπεμπε εναλλάξ τα ορατά στον άνθρωπο χρώματα. Οι τρεις «συνεργάτες» δεν αντέδρασαν στο φάσμα μπλε-πράσινου, σα να επρόκειτο για λευκό, διαφανές δηλαδή φως.

Κατά το δεύτερο πείραμα και οι τρεις πίνακες εξέπεμψαν αρχικά λευκό φως, το οποίο φυσικά δεν ενεργοποίησε αντίδραση. Το πράγμα άλλαξε όταν ένας από τους πίνακες άρχισε σιγά – σιγά να παίρνει χρώμα, το οποίο ολοένα σκούραινε. Το πείραμα αυτό αποσκοπούσε στο να εντοπιστεί ποιά είναι η ποσότητα που απαιτείται για να ευαισθητοποιηθεί η όραση του σκύλου.

Τέλος κατά τη διάρκεια του τρίτου πειράματος οι τρεις σκύλοι αντίκρισαν το εξής θέαμα: δύο πίνακες εξέπεμπαν ίδιο χρώμα, ίδιας εντάσεως (συγκεκριμένου μήκους κύματος δηλαδή) ενώ η ένταση του χρώματος που εξέπεμπε ο τρίτος πίνακας στην αρχή ήταν η ίδια με των δύο πρώτων και σταδιακά αυξανόταν κατά δύο νανόμετρα (άλλαζε λοιπόν και η απόχρωση προς το πιο σκούρο).

Κατάφεραν λοιπόν με τη μύτη τους οι σκύλοι να δείξουν ότι ξεχώριζαν σαφώς τις αποχρώσεις του ιώδους, του κυανού και του μπλε. Αντιθέτως, όπως θα περίμενε κανείς με τα δεδομένα των προηγουμένων πειραμάτων, μπέρδεψαν το κόκκινο, το πορτοκαλί, το κίτρινο και το κιτρινοπράσινο. Ωστόσο τα διακρίνουν από το λευκό.

Επίσης, ο σκύλος διαθέτει μεγαλύτερη κόρη και μεγαλύτερο και παχύτερο φακό που βοηθούν στην καλύτερη όραση με περιορισμένο φώς, αλλά όχι στο βάθος πεδίου.

Μπορεί λοιπόν ο άνθρωπος να μπορεί να ξεχωρίσει περισσότερες χρωματικές λεπτομέρειες, αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο σκύλος υπολείπεται σε κάτι. Αντίθετα μπορούν και «βλέπουν» πολλά περισσότερα διότι απλά δεν στηρίζονται μόνο στην όραση. Επιστρατεύουν την καταπληκτική όσφρηση τους, την οξύτατη ακοή, αλλά και την αφή μέσω δονήσεων για να «δούν» και έτσι έχουν ένα πολύ αποδοτικό αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση.

Εξελικτικά και οι δύο οργανισμοί προσαρμόστηκαν στις δικές τους, μοναδικές ανάγκες.

Μια «καλοκαιρινή» ασθένεια που έρχεται μαζί με τους άλλους «καλοκαιρινούς επισκέπτες», τα τσιμπούρια (κρότωνες).

Η ερλιχίωση, αν και σοβαρή και αρκετά επικίνδυνη για την υγεία του σκύλου, δε μεταδίδεται στον άνθρωπο και σε κανένα άλλο είδος ζωου.

Πρωτοεμφανίστηκε στην Αλγερία, το 1935 και έγινε γνωστή ως Ρικετσίωση. Την σημερινή ονομασία οφείλει στο μικροοργανισμό Ehrlichia Canis, που παρασιτεί στα λευκοκύτταρα του αίματος.Σήμερα τη νόσο την συναντούμε παγκοσμίως.

Τα συμπτώματα που παρουσιάζει ο σκύλος που έχει προσβληθεί από την ερλιχίωση εμφανίζονται με: αναιμία, πυρετό, αιμορραγίες επίσταξη (μικρού βαθμού αιμορραγία από τη μύτη), ανορεξία, υπνηλία και κατάπτωση.

Πολλές φορές εμφανίζονται και κηλίδες (μελανιάσματα) στο δέρμα του σκύλου.Όσο προχωρά η αρρώστια τόσο ο σκύλος αδυνατίζει και αν δε γίνει έγκαιρη θεραπεία πεθαίνει.

Η μετάδοση της νόσου γίνεται από ζώο σε ζώο, μόνο μέσω κροτώνων (τσιμπούρια) εισβάλλει στον οργανισμό του σκύλου και προσβάλλει τα μονοκύτταρα του αίματος και τα μακροφάγα των ιστών.Ο υπεύθυνος κρότωνας της νόσου, Rhipishephalus Sanguineus έχει την ικανότητα να ζει περίπου 500 ημέρες χωρίς να πιει καθόλου αίμα.

Η νόσος προσβάλλει οικόσιτα και άγρια ζώα που ανήκουν στην οικογένεια των κυνιδών (canidae).

Στις εργαστηριακές αναλύσεις του αίματος παρατηρείται έντονη αναιμία και πτώση όλων των στοιχείων του αίματος. Η νόσος παρουσιάζεται με δύο μορφές: την οξεία και τη χρόνια.

Η οξεία μορφή έχει καλή εξέλιξη, εφόσον γίνει έγκαιρη θεραπεία. Η χρόνια μορφή της αρρώστιας δε θεραπεύεται και έχει κατάληξη το θάνατο του ζώου.

Ιδιαίτερη ευαισθησία εμφανίζουν οι Γερμανικοί Ποιμενικοί, τα Kόλι και τα Ντόμπερμαν.

Παρακάτω μια μικρή περιγραφή των 3 φάσεων της νόσου από πλευράς συμπτωμάτων (οξεία, υποκλινική και χρόνια).

Τα πρώτα κλινικά συμπτώματα παρουσιάζονται συνήθως 10-20 ημέρες μετά την μόλυνση και είναι ελαφριάς μορφής:

Κυματοειδής πυρετός, μερική ή πλήρης ανορεξία, κατάπτωση, μικρή απώλεια βάρους.Σπανιότερα παρατηρείται μικρή διόγκωση των λεμφογαγγλίων, θόλωση του κερατοειδούς, επιπεφυκίτιδα, διάμεση πνευμονία, οίδημα των άκρων, του όσχεου και έμετος.

Σε μερικές των περιπτώσεων πιθανόν να παρατηρηθούν μικρές αιμορραγίες. Η πρώτη αυτή «εμπύρετη φάση» διαρκεί από 4 ημέρες μέχρι και 3 εβδομάδες, και ακολουθείται από την επόμενη φάση την υποκλινική.

Κατά την φάση αυτή, που διαρκεί 40-120 ημέρες, τα κλινικά συμπτώματα συνήθως υποχωρούν και το ζώο εμφανίζεται σαν να έχει θεραπευτεί. Τα αιματολογικά ευρήματα είναι συνήθως παρόμοια με εκείνα της οξείας φάσης, δηλαδή λευκοκυττάρωση, υποπλαστική αναιμία και έντονη θρομβοκυτταροπενία.

Η χρόνια φάση αποτελεί την τελική φάση της νόσου. Τα κλινικά συμπτώματα είναι συνήθως κατάπτωση, πυρετός, ωχροί βλεννογόνοι, απώλεια βάρους σταδιακά αυξανόμενη, πετέχειες και εκχυμώσεις στο δέρμα και τους βλεννογόνους, και τέλος ρινορραγία ετερόπλευρη ή αμφοτερόπλευρη. Η ρινορραγία παρουσιάζεται συνήθως απότομα και είναι έντονη και επίμονη.Αποτέλεσμα των αιμορραγιών είναι η σοβαρή οξεία αιμορραγική αναιμία.

Η ερλιχίωση δε μεταδίδεται στον άνθρωπο και σε κανένα άλλο είδος ζωου. Η πρόληψη της ερλιχίωσης βασίζεται στη διατήρηση των ζώων χωρίς τσιμπούρια, με τη χρήση των ειδικών αντιπαρασιτικών φαρμάκων (σκόνες, σπρέι, σταγόνες) που κυκλοφορούν στο εμπόριο, αλλά και άλλα «φυσικά» μέσα.

Η πρόληψη της ασθένειας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την έγκαιρη διάγνωση, όσο και με την κατάλληλη θεραπεία.Σε περίπτωση λάθους ή «ημιτελούς» θεραπευτικής αγωγής παρατηρούνται βλάβες σε νεφρούς, μυελό οστών, πνεύμονες και εγκέφαλο.