Home Tags Posts tagged with "φυλές"

φυλές

Στην Ελλάδα παράγονται (από εκτροφείς κάθε ποιότητας) και πωλούνται ή χαρίζονται  (από αγγελίες, ιδιώτες, καταστήματα και εισαγωγείς) πάνω από 15.000 κουτάβια ετησίως (αριθμός που προκύπτει από πρόχειρους υπολογισμούς καταγεγραμμένων γενών και εγγραφών στον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος, ανακοινώσεις πωλήσεων από μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων, εισαγωγές και παρακολούθηση και εμπειρία της αγοράς σκύλου γενικότερα).

Την ίδια στιγμή, τα αδέσποτα σκυλιά στην Ελλάδα υπολογίζονται σε κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες (κάποιοι μιλούν για εκατομμύρια). Τα σκυλιά αυτά γεννούν στον δρόμο, πεθαίνουν στον δρόμο από ασθένειες, τους γίνεται ευθανασία, πεθαίνουν από αυτοκίνητα και από μαζικές δηλητηριάσεις. Πολλά από αυτά στοιβάζονται σε φιλοζωικά σωματεία και καταφύγια και ελάχιστα υιοθετούνται.

Παρόλα αυτά, παρόλο που υπάρχει πληθώρα σκύλων, υπερπληθυσμός που δημιουργεί πολλαπλά προβλήματα, ο κόσμος συνεχίζει να ζητά σκυλάκια. Συνεχίζει να υπάρχει μια «ανεξήγητη» ζήτηση για σκυλάκια. Πόσο λογικό και «ηθικό» είναι να συνεχίζουμε να θέλουμε ένα γλυκό χαριτωμένο κουταβάκι και να το ψάχνουμε στα καταστήματα, τους εκτροφείς, τους εισαγωγείς και τις αγγελίες ιδιωτών που ζευγάρωσαν τα «μονάκριβα» τους, ενώ την ίδια ώρα περιμένουν για υιοθεσία εκατοντάδες χιλιάδες σκύλοι σε δρόμους και καταφύγια, με μοναδική εναλλακτική τον θάνατο ή την «ασυλοποίηση»;

Βλέπεται, ο σκύλος, παρότι αντιμετωπίζεται ως καταναλωτικό προϊόν, δεν είναι. Δεν μπορεί να αποθηκευθεί σε ράφια ή κούτες μέχρι να ζητηθεί. Δεν μπορεί να ανακυκλωθεί  και δεν μπορεί να «αλλάξει χρήση». Δεν μπορεί και να πεταχτεί, όπως δυστυχώς όμως γίνεται, σαν σκουπίδι και να «καταστραφεί».

Οι αγοραστές και οι πωλητές, η ζήτηση αλλά και η προσφορά θα πρέπει να σκεφθούν πέρα από στενά εγωιστικά πλαίσια και  πέρα από συνήθως γελοίες αιτιάσεις (για το καλό της φυλής, για την διατήρηση, για την διάδοση, για την διάσωση, κλπ) που εύκολα καταρρίπτονται ακόμα και από πράξεις και πρακτικές των ιδίων.

Πόσοι από αυτούς που αγοράζουν ένα σκύλο από αγγελία, από την γυάλα ενός καταστήματος, από τον γείτονα ή ακόμα και από εκτροφέα έχουν ανάγκη έναν σκύλο συγκεκριμένης φυλής ή ακόμα ξέρουν τι σημαίνει «σκύλος συγκεκριμένης φυλής» και μπορούν να ξεχωρίσουν και να αξιολογήσουν τα χαρακτηριστικά του;

Πόσοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον σκύλο αυτό για συγκεκριμένη και εξειδικευμένη εργασία που δεν μπορεί να φέρει σε πέρας άλλος σκύλος;

Πόσοι μπορούν να ξεχωρίσουν το μπρος από το πίσω μέρος ενός σκύλου;

Οι περισσότεροι μένουν σε μια εικόνα που έχουν στο μυαλό τους, που είδαν σε μια ταινία, σε ένα περιοδικό ή στο διαδίκτυο, η οποία μάλιστα είναι εικόνα κουταβιού, μια που οι περισσότεροι θέλουν κουτάβι (επίσης, με γελοίες αιτιάσεις και δικαιολογίες).

Οι άνθρωποι που θέλουν σκύλο και έχουν στο μυαλό τους τον ενήλικο σκύλο ή τον γέρικο σκύλο, με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του, είναι ελάχιστοι. Για αυτό τον λόγο στον δρόμο καταλήγουν ενήλικα ζώα και για αυτό τα καταφύγια ζώων δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες ζήτησης «καθαρόαιμων κουταβιών».

Οι περισσότεροι θέλουν κουτάβι και το θέλουν τώρα! Μα σαν συζητήσεις μαζί τους θα ακούσεις πως το θέλουν για να «τους μάθει», πως θέλουν κουτάβι συγκεκριμένης φυλής διότι ψάχνουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και πως θέλουν κουτάβι που οι γονείς του θα είναι ελεγμένοι και απαλλαγμένοι από ασθένειες…

Μα πόσοι είναι οι εκτροφείς που παρέχουν τα παραπάνω (για τους υπόλοιπους ούτε συζήτηση) και πόσοι είναι οι ενδιαφερόμενοι που έχουν τις γνώσεις να τα ελέγξουν και να τα αναγνωρίσουν αυτά;

Ο εγωισμός και η υποκρισία είναι σε τελική ανάλυση αυτοί που θα ψάξουν να βρουν δικαιολογίες και λογικοφανείς αιτίες και λόγους να δικαιολογήσουν την ζήτηση και την παραγωγή όλο και περισσότερων καθαρόαιμων κουταβιών κάθε φυλής.

Όσοι θα προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν τα παραπάνω θα πρέπει να αναλογιστούν πως η ζωή έχει να κάνει με επιλογές, με τις δικές μας επιλογές. Θα πρέπει να σκεφτούμε πέρα από «τα θέλω» μας και τους εγωισμούς μας και να δούμε «την μεγάλη εικόνα» και το «μεγαλύτερο καλό». Θα πρέπει να καταλάβουμε πως δεν πρέπει να κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε, δεν είναι κακό να έχουμε επιθυμίες αλλά δεν μπορούν όλες οι επιθυμίες να πραγματοποιηθούν διότι μπορεί να έρχονται σε σύγκρουση με πολύ σοβαρότερα θέματα. Εκεί θα πρέπει να δείξουμε και τις άλλες αρετές που έχει το είδος μας, όπως η προσαρμοστικότητα και η ενσυναίσθηση. Προσαρμόζοντας τις επιθυμίες μας για την καλυτέρευση της ζωής πολλών ζωών, συμπεριλαμβανομένων και των δικών μας.

Η λογική και η «ανθρωπιά» μας θα πρέπει να υπερνικήσουν τον εγωισμό μας και τις επιθυμίες μας. Θα πρέπει να προτιμήσουμε την υιοθεσία ενός αδέσποτου σκύλου από τον δρόμο ή από κάποιο καταφύγιο και να αντισταθούμε στις πλασματικές μας ανάγκες για ένα κουταβάκι «καθαρόαιμο», αγορασμένο από κατάστημα ή ακόμα και από εκτροφέα. Θα πρέπει και οι εκτροφείς να ξανασκεφτούν τους λόγους για τους οποίους παράγουν σκύλους, αλλά και τους ρυθμούς με τους οποίους τους παράγουν.

Τις ανάγκες μας για συντροφιά, για ενασχολήσεις, για φύλαξη και πολλά άλλα μπορούν να τις καλύψουν πολλά σκυλιά αρκεί να έχουμε όρεξη και γνώση.

Επιτέλους, ας γίνουμε «η παιδεία» που όλοι θέλουμε να λέμε πως αναζητούμε.

 

Ομάδα 5: Σπιτζ & Πρωτόγονοι σκύλοι

Υποομάδα: 7 Πρωτόγονοι Κυνηγετικοί Σκύλοι

Χώρα προέλευσης: Ελλάδα

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): –

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : –

Χρησιμότητα: Κυνήγι, συντροφιά.

Ο Κρητικός Λαγωνικός είναι ένας αρχέγονος ιχνηλάτης δίωξης, εξειδικευμένος στο κυνήγι του λαγού και φέρει επάξια τον τίτλο του άριστου «ξεφωλιαστή». Έχει έντονο κυνηγετικό ένστικτο, μεγάλη ταχύτητα, ευελιξία, ευστροφία, δύναμη και αντοχή, παράλληλα διαθέτει ένα ισορροπημένο, ήπιο, ευγενικό και καλότροπο χαρακτήρα που τον κάνει και έναν ιδανικό σύντροφο, πέρα από το κυνήγι. Όλα του τα χαρακτηριστικά και το ταμπεραμέντο του, τον κάνουν ιδανικό για κάθε δραστηριότητα και μπορεί να συνοδεύσει τον ιδιοκτήτη του παντού, χωρίς προβλήματα.

Είναι σκύλος υψηλών κυνηγετικών ικανοτήτων, ο οποίος κατά τη διάρκεια του κυνηγιού επιστρατεύει όλες του τις αισθήσεις, και αποτελεί μοναδικό δείγμα αρχέγονου λαγωνικού τύπου στην Ευρώπη, που διατηρεί αναλλοίωτα τα κυνηγετικά του χαρίσματα, με εκπληκτικά αποτελέσματα στο κυνήγι του λαγού. Θα επιστρατεύσει όμως τις ικανότητες του και για οτιδήποτε άλλο κάνει χαρούμενο αυτόν και τον ιδιοκτήτη του, από κυνήγι μέχρι agility.

O Kρητικός Λαγωνικός είναι από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της πανίδας της Kρήτης. Αυτός ο τύπος σκύλου βρίσκεται στο νησί για περισσότερα από 4000 χρόνια. H καταγωγή του βρίσκεται στους αρχαίους λαγωνικούς σκύλους της Aιγύπτου. Mεταφέρθηκε στο νησί από τους Kρήτες θαλασσοπόρους και νησιωτική απομόνωσή δημιούργησε το σκύλο με την μορφή που έχει σήμερα. Eίναι ένα ζωντανό ιστορικό μνημείο της Kρήτης που δεν είχε την τύχη να προσεχθεί για πολλά χρόνια και επιβίωσε χάρη στις δικές του και μόνο ικανότητες στο κυνήγι. Τώρα, πλέον, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που φροντίζουν να διατηρηθεί και να αναγνωριστεί η φυλή τόσο στην χώρα μας, όσο και διεθνώς.

Έργα τέχνης που απεικονίζουν τον Κρητικό σκύλο δίωξης εμφανίζονται ήδη από τους προϊστορικούς οικισμούς της μεγαλονήσου που προηγήθηκαν του Μινωικού πολιτισμού (3200-1700π.Χ.). Μεταλλικό εύρημα που απεικονίζει το πλοίο της «Μεγάλης Θεάς» φέρει επί της πλώρης την χαρακτηριστική φιγούρα του Κρητικού λαγωνικού (Μουσείο Ηρακλείου). Σφραγιδόλιθοι, κεραμικά και μεταλλικά σκεύη, διακοσμητικά αντικείμενα, γλυπτά και τοιχογραφίες αλλεπάλληλων ιστορικών περιόδων παραδίδουν απαράλλακτη την μορφή του Κρητικού λαγωνικού έκτοτε και ανά τους αιώνες. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η μινωικής τεχνοτροπίας νωπογραφία της Θήρας, που απεικονίζει τον αυθεντικό τύπο της φυλής. Ο διακεκριμένος αρχαιολόγος καθηγητής Σ. Μαρινάτος αφιέρωσε εκτεταμένα πονήματα σε αυτό το ζωντανό μνημείο της Ελλάδος, πιστοποιώντας την αδιάσπαστη ιστορική του συνέχεια και την διατήρησή του στο νησί, με τα ίδια μορφολογικά και εργασιακά χαρακτηριστικά, έως τις μέρες μας.

Πρωτόγονος λαγωνικός σκύλος δίωξης, λυγερόκορμος, νευρώδης, αθλητικός, ταχύς. Ορθόωτος, λειότριχος, μακρυσκελής, με επιμήκη, σφηνοειδή κεφαλή και κυκλοτερή ουρά. Μυϊκή διάπλαση ισχυρή, ανεπτυγμένη κατά μήκος και λεπτόγραμμη. Εύστροφος, ευλύγιστος, εύρωστος, επιδέξιος, με αστραπιαίες αντιδράσεις και ταχύτατα καλπασμό, ο Κρητικός λαγωνικός κυνηγά το λαγό (και το αγριοκούνελο) μόνος ή ζευγαρωτά χρησιμοποιώντας την όραση αλλά και την όσφρηση. Ανθεκτικός και αποτελεσματικός σε όλα τα εδάφη και ιδιαίτερα τα βραχώδη και δύσβατα όπου αναδεικνύονται οι ικανότητές του στην αναρρίχηση, ερευνά, ξεφωλιάζει και καταδιώκει το θήραμα με ορμητικότητα και εξαιρετική ευελιξία, ικανός ακόμη και να το συλλάβει. Δίνει <<φωνή>> (η οποία είναι ιδιάζουσα: λεπτή, θρηνώδης και μάλλον χαμηλής έντασης) κατά τον οπτικό εντοπισμό του θηράματος και την καταδίωξη. Λιτοδίαιτος οργανισμός με ισχυρή κράση και ζωηρή ιδιοσυγκρασία, είναι ικανός για πολύωρη εργασία ακόμα και στις πιο απόκρημνες ορεινές περιοχές της πατρίδας του, όπου στο παρελθόν κυνηγούσε επίσης και το αγριοκάτσικο με επιτυχία.

Χαρακτήρας και Ικανότητες
Εναργής, ευφυής, ευγενής, στο κυνήγι ορμητικός, επίμονος, γενναίος και ακαταπόνητος (διάπονος), στο σπίτι ήπιος, υπάκουος, καλότροπος, συντροφικός, εύχαρις. Με τους ξένους συγκρατημένος, με τους οικείους τρυφερός, εκδηλωτικός και αφοσιωμένος, συμβιώνει ήρεμα με τα άλλα ζώα του σπιτιού και του αγροκτήματος (πάριππος = συνοδός των ιππέων κατά την αρχαιότητα) και γενικά η συμπεριφορά του είναι ισορροπημένη και αξιόπιστη. Ωριμάζει αργά και είναι έντονα ενστικτώδης. Οι αισθήσεις του είναι ιδιαίτερα οξυμένες και έχει μεγάλη αντίληψη, ζωντάνια και οξυδέρκεια. Παρατηρητικός, προσεκτικός, περίεργος και ερευνητικός, εκπαιδεύεται εύκολα στις εντολές με οπτικά σήματα και στον έλεγχο εξ’ αποστάσεως. Στην αρχαιότητα θεωρείτο άριστος στο κυνήγι της ελάφου, του αγριόχοιρου και αυτής της άρκτου. Η χρήση του σε φτερωτά θηράματα αντενδεικνύεται τελείως : κάνει το σκύλο νωθρό και αδιάφορο γιατί είναι κάτω από τις ικανότητές του. Είναι πλασμένος για την καταδίωξη και μόνο μέσα από αυτήν αναδεικνύεται σωματικά και διανοητικά.

Κεφαλή
Επιμήκης, σφηνοειδής, καλοσμιλεμένη (ιδιαίτερα κάτω από τα μάτια), με κρανίο και ρύγχος κατά προτίμηση ισομήκη. Άξονες παράλληλοι ή ελαφρότατα αποκλίνοντες. Η οροφή του κρανίου είναι ελαφρότατα καμπύλη και πεπλατυσμένη, όπως και οι παρειές, που συγκλίνουν ευθεία προς τα εμπρός. Οι πλευρές του κρανίου είναι ελαφρώς καμπύλες. Κρανιομετωπική γωνία ομαλή, προοδευτική και αβαθής, οφρυιακά τόξα μετρίως ανεπτυγμένα, μετωπική αύλακα εμφανής μεταξύ των ματιών και προοδευτικά ελαττούμενη προς την οροφή του κρανίου, ινιακή απόφυση ελάχιστα εμφανής.

Ρύγχος
Σφηνοειδές, με ρινικό κάλαμο ευθύγραμμο, ομαλά συγκλίνον προς το ακρορρίνιο, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο, υγρό, ελαστικό και με ορθάνοικτα ρουθούνια. Προεξέχει από την γραμμή των χειλέων και είναι σκουρόχρωμο (μαύρο και στα καστανόχρωμα δείγματα, σκούρο καφέ).

Οφθαλμοί
Μετρίου μεγέθους, αμυγδαλωτού σχήματος, τοποθετημένοι έτσι ώστε να κοιτούν κατευθείαν εμπρός, ελαφρότατα λοξοί. Χρώμα οφθαλμών σκούρο, καλή χρωστική βλεφάρων.

Στοματική κοιλότητα
Γνάθοι ισχυρές, άρτιες και κανονικές οδοντοστοιχίες που σχηματίζουν ψαλιδόσχημο δάγκωμα (το λαβιδόσχημο ανεκτό). Δόντια καλά ανεπτυγμένα και υγιή. Το άνοιγμα του στόματος και των χειλιών είναι βαθύ. Χείλη λεπτά, σφιχτά, μαύρα (στα καστανόχρωμα δείγματα μπορεί να είναι καφέ) χωρίς χαλάρωση.

Αυτιά
Μέσου μεγέθους, τριγωνικά, όρθια, φαρδιά στη βάση, φύονται υψηλά και φέρονται ελαφρώς κωνικά προς τα εμπρός. Στις άκρες τους είναι μυτερά και μόλις ελαφρότατα στρογγυλεμένα. Το δέρμα στα πτερύγια είναι λεπτό, οι μύες πολύ ανεπτυγμένοι και ο χόνδρος ισχυρός. Τα αυτιά είναι πολύ ευκίνητα, ζωηρά και ευθυτενή. Ανάλογα με την περίσταση, ο σκύλος τα κινεί στρέφοντάς τα και προς τα πλάγια ή πίσω και τα διπλώνει εφαπτόμενα του λαιμού. Η κοπή των αυτιών απαγορεύεται.

Λαιμός
Στεγνός, μυώδης, με ελαφρό αυχενικό τόξο.

Πρόσθια Άκρα
Ωμοπλάτες μακριές, κεκλιμένες προς τα πίσω και μυώδεις χωρίς να είναι ογκώδεις. Τα ακρώμια προεξέχουν ελαφρά. Βραχίονες λίγο βραχύτεροι σε μήκος από τις ωμοπλάτες. Η γωνίωση που σχηματίζεται στην άρθρωση του ώμου είναι μέτρια. Σκέλη ίσια, νευρώδη, μακριά, με ελαφρά αλλά ισχυρά οστά ωοειδούς διατομής. Καρποί ισχυροί αλλά όχι διεσταλμένοι, μετακάρπια ελαστικά, επιμήκη, ελαφρώς κεκλιμένα. Πέλματα μεγάλα, ωοειδή, με δάκτυλα μακριά και ισχυρά, δυνατά γαμψά νύχια και σκληρούς, ανθεκτικούς πίλους.

Σώμα
Κορμός μυώδης, μακρύς, στεγνός, ισχυρός αλλά όχι βαρύς. Το βάθος του δεν φθάνει μέχρι τους αγκώνες. Στέρνο μέτρια ευρύ αρκετά βαθύ, στέρνο όχι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο προς τα εμπρός αλλά προς τα πίσω και κάτω. Θώρακας πολύ καλά εκτεταμένος προς τα πίσω, πλευρές τοξοειδείς και στην περιοχή του αγκώνα (πρόσθιο κατώτερο τμήμα) πεπλατυσμένες προς τα μέσα. Το βαθύτερο σημείο του στέρνου βρίσκεται πίσω από τα ακρώμια. Ράχη ισχυρή, νευρώδης, μυώδης, επιμήκης, ίσια, σχηματίζει ελαφριά καμπύλη πάνω από τη νεφρική χώρα. Οσφύς βραχεία, ισχυρή, μυώδης, στεγνή. Λεκάνη μακριά, κεκλιμένη, μυώδης. Τα άνω άκρα των λαγόνιων οστών διακρίνονται ελαφρά. Η κάτω γραμμή του σώματος είναι ανασυρμένη ψηλά προς την κοιλιακή χώρα, η οποία είναι στεγνή και μυώδης.

Πίσω Άκρα
Γωνιώσεις ανάλογες των εμπρόσθιων και όχι υπερβολικές. Μηροί μυώδεις και ανεπτυγμένοι κατά πλάτος αλλά όχι σε πάχος, πεπλατυσμένοι και ισχυροί, τα οστά τους σχηματίζουν με τη λεκάνη ένα ικανό μοχλικό σύστημα έδρασης των μυών. Η γωνίωση που σχηματίζεται στην άρθρωση του γόνατος με την κνήμη είναι στην ιδανική περίπτωση, ίση με την γωνίωση που σχηματίζεται μεταξύ ωμοπλάτης και βραχίονα στην άρθρωση του ώμου εμπρός και οπωσδήποτε όχι υπερβολική. Κνήμη μακριά, μυώδης, νευρώδης, στεγνή στο κάτω τμήμα της και ισχυρή. Ταρσοί καλοδεμένοι, ισχυροί και παράλληλοι μεταξύ τους. Μετατάρσια στεγνά, αρκετά μακριά και απολύτως παράλληλα μεταξύ τους, χωρίς ψευδοδάκτυλα. Πέλματα όπως των πρόσθιων σκελών.

Ουρά
Φύεται αρκετά χαμηλά και δεν φθάνει τα ακροτάρσια. Φαρδιά στη ρίζα, λεπταίνει προοδευτικά προς την άκρη. Φέρεται προς τα επάνω σε καμπύλη, ημικύκλια ή τυλιγμένη δακτυλιοειδώς πάνω στα νώτα, αλλά χωρίς αγκύλωση (άγκιστρο) στην άκρη. Σε ανάπαυση χαλαρώνει προς τα κάτω χωρίς στρεβλώσεις ή σπασίματα. Έχει μακρύτερο τρίχρωμα στο κάτω μέρος της. Ο Κρητικός λαγωνικός χρησιμοποιεί την ουρά του σαν όργανο ευστάθειας αλλά και έκφρασης. Άτομα άνουρα, βραχύουρα ή με κομμένη ουρά είναι εκτός τύπου και αποκλείονται.

Κίνηση
Ελαφρύς, άνετος, ταχύς και γεμάτος χάρη διασκελισμός με ομαλά βήματα, χωρίς διασταύρωση των σκελών. Από τον ελαστικό τροχασμό σε χαμηλή ταχύτητα ο σκύλος έχει την τάση να αλλάξει γρήγορα την κίνησή του σε καλπασμό.

Τρίχωμα
Δέρμα λεπτό, αρκετά σφικτό, ανθεκτικό, χωρίς ρυτίδες και χαλάρωση, με καλή χρωστική των ορατών βλεννογόνων. Τρίχωμα λείο, σκληρό, απόλυτα ίσιο, πυκνό, πολύ κοντό και λεπτό στο κεφάλι, τα αυτιά και τα κάτω μέρη του σώματος, λίγο μακρύτερο στις παρυφές του λαιμού, τα νώτα και την ουρά.

Χρώμα
Α) Μονόχρωμο (λευκό, υπόλευκο, υπόξανθο, καστανόξανθο) με ή χωρίς αποχρώσεις. Επιτρεπτές οι κηλίδες λευκού στο στήθος, τα άκρα των ποδιών και την ουρά.
Β) Δίχρωμο (ραβδωτό, καστανό – πύρινο)
Γ) Τρίχρωμο (ραβδωτό ή καστανό – πύρινο με λευκά σημάδια).

Αποδεκτοί χρωματισμοί:
Α) Μαύρο
Β) Ασπρόμαυρο, άσπρο – καστανό και μαύρο – πύρινο
Γ) Μαύρο – πύρινο με λευκά σημάδια

Μέγεθος
Ύψος ακρωμίων 52 – 60 εκ. για αρσενικά δείγματα, 50 – 58 εκ. για θηλυκά. Βάρος 15 -30 κιλά, πάντα ανάλογο με το μέγεθος και σε καλή φυσική κατάσταση.

Ελαττώματα
Κάθε σαφής απόκλιση από τα παραπάνω επιθυμητά χαρακτηριστικά αποτελεί ελάττωμα, το οποίο επιφέρει υποβάθμιση ανάλογη με τον βαθμό της απόκλισης από το ιδεώδες και την σοβαρότητα του ελαττώματος. Σοβαρά ελαττώματα είναι όσα αφορούν την εργονομία, τη συμπεριφορά και την έκφραση της φυλετικής τυπικότητας.

Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν εμφανώς όρχεις πλήρως κατεβασμένους μέσα στο όσχεο.

 

Ομάδα 2: Πίντσερ & Σνάουτσερ, Μολοσσοειδείς & Ελβετικοί Ορεινοί Σκύλοι & Βοοφύλακες

Υποομάδα: 1 Πίντσερ & Σνάουτσερ

Χώρα προέλευσης: Γερμανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 143

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 14/02/1994

Χρησιμότητα: Σκύλος συντροφιάς, προστασίας & εργασίας

Με εξετάσεις εργασίας

Η φυλή έκανε τα πρώτα της βήματα στην Γερμανία, περί τα 1890, παίρνοντας το όνομα της από τον εμπνευστή της Karl Friedrich Louis Dobermann (02.01.1834 – 09.06.1894), στην πόλη της Απόλντα (κοντά στην Λειψία). Το Ντόμπερμανν είναι η μόνη Γερμανική φυλή η οποία φέρει το όνομα του δημιουργού της. Ο Λούις Ντόμπερμανν ξεκίνησε να φτιάξει τη φυλή θέλοντας να καλύψει κάποιες ανάγκες προστασίας που είχε και θέλοντας να δημιουργήσει τον απόλυτο, για την εποχή, σκύλο προστασίας. Πιστεύεται ότι ήταν φοροσυλλέκτης, διαχειριστής σφαγείου και μερικής απασχόλησης κυνοσυλλέκτης (μπόγιας), νομίμως εντεταλμένος να περισυλλέγει αδέσποτους σκύλους. Εξέθρεψε ζώα από το κυνοκομείο του που ήταν ιδιαίτερα οξύθυμα. Τα αποκαλούμενα «χασαπόσκυλα», τα οποία ήδη θεωρούνταν σχετικώς καθαρόαιμη φυλή κατά την εποχή εκείνη, έπαιξαν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην δημιουργία της φυλής των Ντόμπερμαν. Αυτοί οι σκύλοι ήταν ένας πρώιμος τύπος Ρόττβαϊλερ (Rottweiler), διασταυρωμένοι με έναν τύπο ποιμενικού που υπήρχε στη Θουριγκία και ήταν μαύρος με πύρινα σημάδια.

Ο Herr Dobermann εξέθρεψε αυτό το «μείγμα» σκύλων στην δεκαετία του 1870. Το βάρος της εκτροφής του το έριξε στο χαρακτήρα για να αποκτήσει έναν σκύλο, όπως τον χρειαζόταν, δυνατό, ατρόμητο, ρωμαλέο. Άλλες φυλές που συνέβαλαν στην δημιουργία αυτής της καταπληκτικής φυλής ήταν το Μάντσεστερ Τέρριερ (Manchester Terrier) και το Μπωσερόν (Beauceron). Λέγεται πως αργότερα, όταν την φυλή ανέλαβε ο Otto Goeller, προστέθηκε και το Γκρέυχαουντ (Greyhound) στις φυλές που τελειοποίησαν το Ντόμπερμανν.

Απόψεις για την δημιουργία της φυλής υπάρχουν πολλές και ποικίλες, αλλά όπως και ο ίδιος ο υιός του Louis Dobermann έχει πει «Ο πατέρας μου, ότι έκανε, το έκανε πίσω από κλειστές πόρτες».

Το 1899 (είχαν περάσει πέντε χρόνια από το θάνατο του Louis Dobermann), ο Otto Goeller ίδρυσε τον θρυλικό όμιλο της φυλής Ντόμπερμανν με έδρα την Απόλντα. Μετά από μεγάλο αγώνα δημοσιεύουν οι εκτροφείς το πρώτο επίσημο πρότυπο της φυλής και παράλληλα αποφασίζουν ομόφωνα το όνομα φυλής ως Ντόμπερμανν Πίντσερ, διότι μέχρι τότε άλλαζε συνεχώς ονομασία. Το όνομα που επικρατούσε ήταν «τα σκυλιά του Ντόμπερμανν». Ένα χρόνο, μετά αναγνωρίζεται η φυλή επίσημα ως καθαρόαιμη, αλλά με χρώμα δεκτό μόνο το μαύρο πύρινο.  Την επόμενη χρονιά, το 1901, γίνονται δεκτά το γκρι μπλε πύρινο όπως και το καστανό πύρινο, διότι εμφανίζονταν αρκετά πύρινα σε αυτούς τους χρωματισμούς.

Η δημοτικότητα του Doberman εκτοξεύτηκε πολύ γρήγορα και σύντομα άρχισαν να εξάγονται σε όλο τον κόσμο. Το 1904 είχαν αποσταλεί στην Ολλανδία και από εκεί έφτασαν γρήγορα μέχρι την Ινδονησία. Οι περισσότερες από τις ευρωπαϊκές χώρες τα εισήγαγαν, και το 1907 μερικά Dobermanns πήγαν στη Ρωσία. Το 1919 ιδρύθηκε το Αυστριακό Doberman Pinscher Club.

Μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο οι Γερμανοί εκτροφείς άρχισαν με μεγάλο σθένος να αναδομούν την αναπαραγωγής τους. Το 1921 στην έκθεση Sieger στο Μόναχο, 119 Dobermanns θεωρήθηκαν εξαιρετικά. Μόλις 1 χρόνο αργότερα 223 σκυλιά εκπροσώπησαν τη φυλή στην έκθεση Sieger στο Βερολίνο. Ο William Sidney Shmidt παρατήρησε ότι «η φυλή είχε φτάσει σχεδόν την τελειότητα».

Το 1921 οι Αμερικανοί είχαν ήδη κάποια εξαιρετικά Dobermanns. Πολλά από αυτά είχαν εισαχθεί από την Ολλανδία και αργότερα από τη Γερμανία, την Ελβετία και τη Ρωσία. Τότε ιδρύθηκε και το Αμερικανικό Dobermann Pinscher Club.

Η εκτεταμένη χρήση τους στα αστυνομικά καθήκοντα οδήγησε στο προσωνύμιο «σκύλος χωροφύλακας». Χρησιμοποιούνταν ακόμα και στο κυνήγι για τον έλεγχο μεγάλων επιβλαβών τρωκτικών. Σε αυτές τις συνθήκες ήταν επόμενο ότι το Ντόμπερμανν αναγνωρίσθηκε επίσημα σαν αστυνομικός σκύλος περί τις αρχές του αιώνα. Η φυλή Ντόμπερμανν επιζητεί ένα μέσου μεγέθους, πανίσχυρο, μυώδη σκύλο. Παρά τη μάζα του είναι κομψός και αριστοκρατικός, κάτι εμφανές στις γραμμές του σώματός του. Πρέπει να είναι εξαιρετικά κατάλληλος ως σύντροφος, σκύλος προστασίας και εργασίας και επίσης ως οικογενειακός σκύλος.

Γενική Εμφάνιση: Το Ντόμπερμανν είναι μέσου μεγέθους, ισχυρής και μυώδους κατασκευής. Με τις κομψές γραμμές του σώματος, την περήφανη κορμοστασιά και την αποφασιστική του έκφραση, συμμορφώνεται προς την ιδανική (ιδεατή) εικόνα του σκύλου.

Σημαντικές Αναλογίες: Το σώμα του Ντόμπερμανν δείχνει σχεδόν τετράγωνο, ιδιαίτερα στ’ αρσενικά. Το μήκος του σώματος που μετριέται από την άρθρωση του ώμου έως το πίσω άκρο της λεκάνης δεν είναι πάνω από 5% μακρύτερο του ύψους από το ακρώμιο έως το έδαφος στους αρσενικούς και έως 10% στα θηλυκά.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Η διάθεση του Ντόμπερμανν είναι φιλική και ήρεμη, πολύ αφοσιωμένο στην οικογένεια και αγαπά τα παιδιά. Μέσο ταμπεραμέντο και μέση οξύτης (διέγερση) είναι επιθυμητή. Μέσο επίπεδο ερεθισμού είναι το ζητούμενο, με καλή επαφή με τον ιδιοκτήτη. Εύκολα εκπαιδεύσιμο, το Ντόμπερμανν απολαμβάνει την εργασία και έχει καλή εργασιακή ικανότητα, θάρρος και σκληρότητα. Οι ιδιαίτερες αρετές της αυτοπεποίθησης, της επιμονής και της τόλμης, όπως επίσης και η προσαρμοστικότητα και η θέληση για ένταξη στο κοινωνικό περιβάλλον είναι απαιτούμενες.

Κεφάλι: Το κρανίο είναι ισχυρό και σε αναλογία με το σώμα. Σε κάτοψη, η κεφαλή έχει σχήμα επιπεδόληκτης σφήνας. Σε εμπρόσθια όψη, η γραμμή του «στέμματος» (οροφή του κρανίου) είναι σχεδόν επίπεδη, χωρίς να πέφτει προς τα αφτιά εκατέρωθεν. Η γραμμή του ρύγχους εκτείνεται σχεδόν ευθεία προς την άνω γραμμή του κρανίου, το οποίο πέφτει απαλά στρογγυλεμένο στη γραμμή του αυχένα. Τα υπερόφρυα τόξα είναι ανεπτυγμένα χωρίς να προεξέχουν. Η μετωπική αύλακα παραμένει ορατή. Η ινιακή προεξοχή δεν είναι έντονη. Σε εμπρόσθια και πλάγια όψη, οι πλευρές της κεφαλής δεν προεξέχουν. Η ελαφρά προεξοχή μεταξύ του πίσω τμήματος της άνω γνάθου και του ζυγωματικού πρέπει να ευρίσκεται σε αρμονία με το συνολικό μήκος της κεφαλής. Οι μύες της κεφαλής είναι καλά ανεπτυγμένοι. Το στοπ (ρινομετωπική γωνία) είναι ελαφρύ αλλά εμφανώς ανεπτυγμένο.

Μύτη: Ρουθούνια καλά ανεπτυγμένα, περισσότερο φαρδιά παρά στρογγυλά, με μεγάλα ανοίγματα και χωρίς γενικά να προεξέχουν. Μαύροι στα μαύρα σκυλιά. Στα καστανά, αναλόγως ανοικτότερες αποχρώσεις.

Ρύγχος: Το ρύγχος πρέπει να βρίσκεται στη σωστή αναλογία με το κρανίο και να είναι ισχυρά ανεπτυγμένο. Το ρύγχος πρέπει να είναι βαθύ. Το άνοιγμα του στόματος είναι βαθύ, φθάνοντας τους γομφίους. Καλό εύρος ρύγχους πρέπει επίσης να είναι παρόν στην περιοχή των άνω και κάτω κυνόδοντων.

Χείλη: Είναι σφικτά και εφαρμόζουν σφιχτά πάνω στη γνάθο, εξασφαλίζοντας σφικτό κλείσιμο στόματος. Η χρωστική των ούλων είναι σκουρόχρωμη. Σε καστανά σκυλιά αναλόγως ανοικτότερη απόχρωση.

Γνάθοι & Δόντια: Άνω και κάτω σιαγόνες γεμάτες δύναμη, ψαλιδωτό δάγκωμα, 42 δόντια σωστά τοποθετημένα και κανονικού μεγέθους.

Μάτια: Μέσου μεγέθους, οβάλ (ωοειδή) και σκουρόχρωμα. Ανοικτότερες αποχρώσεις επιτρέπονται στα καστανά σκυλιά. Σφικτά βλέφαρα. Βλεφαρίδες καλυμμένες από τρίχωμα. Αλωπεκία (απουσία τριχών) γύρω στο περίγραμμα του ματιού είναι πολύ ανεπιθύμητη.

Αυτιά: Το αυτί που είναι ψηλά τοποθετημένο, φέρεται όρθιο και κομμένο σε μήκος εναρμονισμένο με το κεφάλι. Σε χώρες όπου το κόψιμο των αυτιών απαγορεύεται, το άκοπο (φυσικό) αυτί επιτρέπεται εξίσου (προτιμάται μέτριο μέγεθος και η εμπρόσθια άκρη να πέφτει κοντά στις παρειές).

Λαιμός: Πρέπει να έχει καλό μήκος και να είναι εναρμονισμένος (σε αναλογία) με το σώμα και την κεφαλή. Είναι «στεγνός» και μυώδης. Το περίγραμμά του υψώνεται προοδευτικά και καμπυλώνει απαλά. Το κράτημα του λαιμού είναι όρθιο και φανερώνει μεγάλη «αρχοντιά» (ευγένεια).

Σώμα: Ακρώμια: Διαγράφονται έντονα σε ύψος και μήκος, ιδίως στους αρσενικούς κι επομένως καθορίζουν την κλίση της ραχιαίας γραμμής που υψώνεται από τους γοφούς προς τ’ ακρώμια.

Ράχη: Κοντή και σφικτή, καλού εύρους και πολύ μυώδης. Η θηλυκιά μπορεί να είναι ελαφρώς μακρύτερη στην οσφύ επειδή χρειάζεται χώρο για θηλασμό.

Γοφοί: Πέφτουν ελαφρά, σχεδόν ανεπαίσθητα από την κορυφή των γοφών προς την ουρά και δείχνουν καλώς στρογγυλεμένοι, χωρίς να είναι ίσιοι ούτε αισθητά επικλινείς, καλού εύρους και πολύ μυώδεις.

Στήθος: Μήκος κι εύρος του στήθους πρέπει να είναι στη σωστή αναλογία με το μήκος του σώματος. Το βάθος, με ελαφρώς τοξωτά πλευρά, πρέπει να είναι περίπου το 50% του ύψους του σκύλου στο ακρώμιο. Το στήθος έχει καλό εύρος, με ιδιαίτερα καλό ανεπτυγμένο προστέρνο.

Κάτω γραμμή σώματος: Από το κάτω τμήμα της ξιφοειδούς απόφυσης έως τη λεκάνη, η γραμμή είναι αισθητά ανασηκωμένη.

Ουρά: Ψηλά τοποθετημένη και κομμένη κοντή. Με δύο περίπου κοκκυγικούς σπονδύλους να παραμένουν εμφανείς. Σε χώρες όπου ο ακρωτηριασμός της ουράς δεν επιτρέπεται από το νόμο, η ουρά μπορεί να αφήνεται φυσική (άκοπη).

Εμπρόσθια άκρα: Τα εμπρός σκέλη, όπως φαίνονται από κάθε πλευρά, είναι σχεδόν ολόισια, κάθετα στο έδαφος και ισχυρά ανεπτυγμένα.

Ώμοι: Οι ωμοπλάτες φέρονται σφικτά πάνω στο θώρακα και οι δύο πλευρές της ωμοπλάτης είναι πολύ μυώδεις και φθάνουν πάνω από την κορυφή των θωρακικών σπονδύλων, αποκλίνοντας όσο γίνεται περισσότερο και καλά τοποθετημένες προς τα πίσω. Η γωνία ως προς την οριζόντιο είναι περίπου 50%.

Βραχίονας: Καλού μήκους, πολύ μυώδης. Η γωνία του ως προς την ωμοπλάτη είναι περίπου 105° έως 110°.

Αγκώνας: Σφικτός, δεν γυρίζει προς τα έξω.

Σκέλος: Ισχυρό και ίσιο. Πολύ μυώδες. Μήκος σε αρμονία με το σύνολο του σώματος.

Καρπός: Ισχυρός.

Μετακάρπια: Ισχυρά οστά, ίσια όπως φαίνεται από εμπρός. Σε πλάγια όψη, μόνον ελαφρά επικλινή, 10° κατά μέγιστο όριο.

Πατούσες : Τα πέλματα είναι κοντά και σφικτά. Τα δάκτυλα καμπυλώνουν προς τα πάνω (σαν της γάτας). Νύχια κοντά και μαύρα.

Πίσω άκρα: Όταν βλέπουμε από πίσω το Ντόμπερμανν, δείχνει, λόγω των καλώς ανεπτυγμένων μυών της λεκάνης στα ισχία και τους γοφούς, φαρδύ και στρογγυλεμένο. Οι μυς που διατρέχουν την περιοχή από τη λεκάνη προς το μηρό και την κνήμη, έχουν ως αποτέλεσμα καλή ανάπτυξη σε εύρος, όπως και στην περιοχή του μηρού, στην άρθρωση του γόνατος και στην κνήμη. Τα ισχυρά πίσω σκέλη είναι ίσια και στέκονται παράλληλα.

Μηρός: Καλού μήκους και εύρους, πολύ μυώδης. Καλή γωνίωση στην άρθρωση καθώς και στην επιγονατίδα. Γωνία ως προς την οριζόντιο μεταξύ 80° έως 85°.

Γόνατο: Η άρθρωση είναι ισχυρή και σχηματίζεται από τον μηρό και την κνήμη καθώς και την επιγονατίδα. Η γωνίωση στο γόνατο είναι περίπου 130°.

Κνήμη: Μέσου μήκους και σε αρμονία με το συνολικό μήκος του πίσω σκέλους.

Ταρσός: Μέσης ισχύος και παράλληλοι. Η κνήμη συνδέεται με το μετατάρσιο στην άρθρωση του ταρσού (γωνία περίπου 140°).

Μετατάρσιο: Κοντό και κάθετο προς το έδαφος.

Πατούσα: Όπως στα εμπρός, τα δάκτυλα των πίσω πελμάτων είναι κοντά, καμπυλωτά και κλειστά. Νύχια κοντά και μαύρα.

Κίνηση: Η κίνηση είναι ιδιαίτερα σημαντική για την εργασιακή ικανότητα και για την εξωτερική εμφάνιση, επίσης. Το βήμα είναι ελαστικό, κομψό, ευέλικτο, ελεύθερο (άνετο) και καλύπτει έδαφος. Τα εμπρός σκέλη εκτείνονται προς τα έξω όσο περισσότερο είναι δυνατόν. Το πίσω άκρο παρέχει μεγάλης έκτασης και απαραίτητα ελαστική ώθηση. Το εμπρός σκέλος τής μιας πλευράς και το πίσω της άλλης, κινούνται προς τα εμπρός ταυτόχρονα. Πρέπει να υπάρχει σταθερότητα στη ράχη, τους τένοντες, τους συνδέσμους και τις αρθρώσεις.

Δέρμα: Το δέρμα ταιριάζει σφικτά παντού και είναι καλής χρωστικής.

Τρίχωμα: Η τρίχα είναι κοντή, σκληρή και χοντρή. Σφικτή και λεία και είναι ομοιόμορφα κατανεμημένη πάνω σε όλη την επιφάνεια. Υποτρίχωμα δεν επιτρέπεται.

Χρώμα: Το χρώμα είναι μαύρο ή καστανό, με κόκκινα της σκουριάς (πύρινα), ευκρινώς καθορισμένα και διαυγή σημάδια. Σημάδια στο ρύγχος, κηλίδες στις παρειές και στην κορυφή των φρυδιών, στο λάρυγγα, δύο σημάδια στο εμπρός μέρος του στήθους, στα μετακάρπια, τα μετατάρσια και τα πόδια, το εσωτερικό των μηρών, τους βραχίονες και κάτω από την ουρά.

Ύψος: Στο ανώτατο σημείο των ακρωμίων
Αρσενικοί : 68 – 72 εκ.
Θηλυκές : 63 – 68 εκ.
Τα μεσαία ύψη είναι επιθυμητά.

Βάρος:
Αρσενικοί : περίπου 40 – 45 κιλά
Θηλυκές : περίπου 32 – 35 κιλά

Σφάλματα: Κάθε απομάκρυνση από τα προαναφερθέντα σημεία πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η αυστηρότης με την οποία το σφάλμα πρέπει να αντιμετωπίζεται, να είναι ακριβή αναλογία με το βαθμό της απόκλισης.

Γενική Εμφάνιση: Αντιστροφή της σεξουαλικής εντυπώσεως. Υπερβολικό βάρος. Υπερβολικό μήκος σκελών. Αδύναμα οστά.

Κεφαλή: Πολύ βαριά. Πολύ στενή. Πολύ κοντή. Πολύ μακριά. Υπερβολικό ή λίγο στοπ. Ρωμαϊκή (κυρτή) μύτη. Κακή κλίση της κορυφής του κρανίου. Αδύναμη κάτω γνάθος.

Στρογγυλά ή σχιστά μάτια. Ανοιχτόχρωμο μάτι. Παρειές πολύ βαριές. Χαλαρά χείλη. Μάτια πολύ ανοιχτά ή πολύ βαθιά στις κόγχες. Αυτί πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά τοποθετημένο. Ανοιχτή (χαλαρή) γωνία στόματος.

Λαιμός: Ελαφρώς βραχύς. Πολύ βραχύς. Χαλαρό δέρμα γύρω στο λάρυγγα. Προγούλι. Πολύ μακρύς (όχι σε αρμονία). Αδύναμος λαιμός.

Σώμα: Ράχη όχι σφικτή. Πεσμένοι γοφοί. Κοίλη ράχη. Κυρτή ράχη. Ανεπαρκής ή υπερβολική καμπύλη πλευρών. Ανεπαρκές βάθος ή εύρος θώρακα. Ράχη πολύ μακριά στο σύνολο. Ανεπαρκής ανάπτυξη στήθους εμπρός (προστέρνου). Έμφυση ουράς πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά. Πολύ λίγο ή υπερβολικά ανασηκωμένο υπογάστριο.

Μέλη & άκρα: Λίγη ή υπερβολική γωνίωση εμπρός ή πίσω σκελών. Χαλαροί αγκώνες. Αποκλίσεις από την τυπική στάση και μήκος των οστών και των αρθρώσεων ή συνδέσμων. Πόδια πολύ κοντά το ένα στο άλλο ή πολύ ανοιχτά . Συγκλίνοντες ταρσοί (αγελάδας), ανοιχτοί ή απλωμένοι (χαλαροί) ταρσοί. Ανοιχτά ή μαλακά πέλματα, στραβά δάκτυλα και ανοιχτόχρωμα νύχια.

Τρίχωμα: Σημάδια πολύ ανοιχτόχρωμα ή όχι σαφώς καθορισμένα. «Μουτζουρωμένα» (σβησμένα) σημάδια. Μάσκα υπερβολικά σκουρόχρωμη. Μεγάλη μαύρη κηλίδα στα σκέλη. Σημάδια στο στήθος ελάχιστα ορατά ( δυσδιάκριτα ) ή πολύ μεγάλα. Τρίχα μακριά μαλακή, σγουρή ή θαμπή ή ξηρή. Λεπτό τρίχωμα. Άτριχες περιοχές. Μεγάλες «τούφες» τριχώματος, ιδιαιτέρως πάνω στο σώμα. Εμφανές υποτρίχωμα.

Χαρακτήρας: Ανεπαρκής αυτοπεποίθηση. Πολύ υψηλό ταμπεραμέντο. Πολύ υψηλή οξύτης. Πολύ υψηλό ή πολύ χαμηλό όριο ερεθισμού και αντίδρασης.

Μέγεθος: Απόκλιση μεγέθους έως και δύο εκατοστόμετρα από το πρότυπο πρέπει να επιφέρει υποβάθμιση του χαρακτηρισμού ποιότητας (αξιολόγηση).

Κίνηση: Ασταθής. Περιορισμένο ή σφιγμένο βήμα. Πλαγιοσυγχρονισμός (βήμα «καμήλας»).

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ
Γενικά: Έντονη αναστροφή των σεξουαλικών χαρακτηριστικών και εντυπώσεων.
Μάτια: Κίτρινα μάτια (αρπακτικού πτηνού). Διαυγές ή υδατόχρωμο μάτι.
Οδοντοστοιχία: Προγναθισμός. Επίπεδο δάγκωμα (λαβιδοντία). Υπογναθισμός. Έλλειψη (απουσία) δοντιών.
Τρίχωμα: Λευκά σημάδια. Έντονα μακρύ και κυματιστό τρίχωμα. Έντονα λεπτό τρίχωμα ή μεγάλες άτριχες περιοχές.
Χαρακτήρας: Νευρικά και επιθετικά ζώα.
Μέγεθος: Σκύλοι περισσότερο από δύο εκατοστά πάνω ή κάτω από το πρότυπο.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο.

Απρίλιος 1991 και ένας πιτσιρικάς ξεφυλλίζει «Τα Νέα» για να φτάσει όσο πιο γρήγορα στις αγγελίες, εκεί προς το τέλος και να «χαζέψει» τις αγγελίες για τα ζώα. Είναι μία από τις «παραξενιές» του να θέλει να διαβάζει οτιδήποτε έχει σχέση με σκυλιά…ακόμα και αγγελίες. Λίγες οι αγγελίες εκείνη την εποχή, αλλά εκείνη την ημέρα ανάμεσα τους υπήρχε και μια διαφορετική, μια ανακοίνωση. Ο Κυνολογικός Όμιλος Ελλάδος (τι να ήταν αυτό ακριβώς;…Ωραίο ακούγεται) διοργάνωνε την 1η Πανελλήνια Έκθεση Καθαρόαιμων Σκύλων στον Αθλητικό Όμιλο Φιλοθέης, στις 05/05/1991.

Ο πιτσιρικάς ενθουσιάστηκε και ας μην ήξερε καν που «πέφτει» η Φιλοθέη…Αφού θα είχε σκυλιά και μάλιστα καθαρόαιμα που μόνο στα μετρημένα βιβλία του είχε δει, θα πήγαινε. Ήθελε να μάθει λεπτομέρειες, όπως τι ώρα θα άρχιζε, αν μπορούσε να πάρει μέρος με τον σκύλο του, τι γίνεται εκεί και πάρα πολλά άλλα. Τηλεφώνησε στα αναγραφόμενα τηλέφωνα και πήρε τις πληροφορίες του. Δεν θα μπορούσε να πάρει και τον σκύλο του διότι δεν ήταν εγγεγραμμένος στον Όμιλο, αλλά θα μπορούσε να είναι ο ίδιος εκεί από τις 09:00 με την φωτογραφική του μηχανή και αυτό του έφτανε.

Οι μέρες πέρασαν αργά και βασανιστικά αλλά και μαγικά ταυτόχρονα. Έκανε εντατικό διάβασμα των βιβλίων του για να μπορεί να ξεχωρίζει τις φυλές των σκύλων και με την βοήθεια των Μ.Μ.Μ. έφτασε 08:30 στον Αθλητικό Όμιλο Φιλοθέης. Ήδη άνθρωποι και πολλά σκυλιά υπήρχαν στο χώρο και ο ίδιος έμενε για λίγο αποσβολωμένος μέχρι να κάνει την αρχή… «Με συγχωρείται…Μπορώ να τον βγάλω μια φωτογραφία;». Κανείς δεν έλεγε όχι και το 24άρι φιλμ τελικά ήταν πολύ λίγο, μα το χαρτζιλίκι δεν έφτανε και για πολλά.

Έκατσε ως το τέλος και παρακάλαγε να μην τελειώσει! Είχε αγγίξει φυλές που μέχρι τότε είχε δει μόνο σε φωτογραφίες (35 διαφορετικές φυλές συμμετείχαν και 118 σκύλοι), είχε ακούσει για πρώτη φορά συζητήσεις εκτροφέων, είχε δει μια έκθεση σκύλων και κυρίως βρισκόταν σε ένα χώρο με πολλούς ανθρώπους που έμοιαζε να έχουν την ίδια «τρέλα».

Νικητής (Καλύτερος Έκθεσης) και δικός του «αγαπημένος» ο Iliak del Festoso, ένα όμορφο Γκρένενταλ του κ. Ιωαννίδη Κώστα και Αναπληρωματικός Καλύτερος Έκθεσης το «περίεργο» Κέρρι Μπλού Τέρριερ Feketekoi Brenda του κ. Θάνου Κιουρτζή.

Του άρεσε πολύ και ο Leo, ένα Μαστίνο Ναπολετάνο του κ. Γιαλίτση Παναγιώτη που κέρδισε την κατηγορία Σπάνιων Φυλών (Ναι…Υπήρχε και τέτοια τότε).

Κριτές οι Mario Quadri (Ιταλία), Dennis Coxall (Αγγλία) και Claire Coxall (Αγγλία). Πρόεδρος του Κυνολογικού Ομίλου Ελλάδος ο κ. John Muller και υπεύθυνος διοργάνωσης ο κ. Γιώργος Κωστόπουλος.

Ο πιτσιρικάς δεν γνώριζε κανέναν από αυτούς τότε, είχε αναγνωρίσει μόνο τον Μιλτιάδη Έβερτ…

Το παιχνίδι είναι μια σημαντική και πολυδιάστατη διαδικασία για την ζωή και εξέλιξη του σκύλου. Παρόλα αυτά όμως, δεν θα αποτελέσει το αντικείμενο του συγκεκριμένου άρθρου.

Εδώ θα ασχοληθούμε με το «παιχνίδι» που εμείς παίζουμε χρησιμοποιώντας τον σκύλο σαν το «παιχνίδι» μας…Ο μικρός θεός και το πιο εύπλαστο δημιούργημα του!

Το ποσοστό που επηρεάσαμε και συνεχίζουμε να επηρεάζουμε την εμφάνιση του σκύλου είναι από τα πιο εύκολα που μπορούμε να παρατηρήσουμε. Πάνω από 400 φυλές σκύλων με πολύ διαφορετική μορφολογία και σίγουρα, στις περισσότερες των περιπτώσεων, αρκετά διαφοροποιημένη από αυτή του πρόγονου λύκου. Οι αλλαγές όμως που επιφέρουν οι «παρεμβολές» μας φτάνουν ακόμα παραπέρα.

Για πρώτη φορά επιστήμονες έδειξαν πως η επιλεκτική αναπαραγωγή του κατοικίδιου σκύλου αλλάζει και τον εγκέφαλο του σκύλου.

Ο εγκέφαλος πολλών βραχύρυγχων φυλών έχει «μετατοπιστεί», έχει «γυρίσει» σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και 15 μοίρες προς τα εμπρός, ταυτόχρονα με μια φανερή μετατόπιση της περιοχής του εγκεφάλου που ελέγχει την όσφρηση.

Οι μεγάλες διαφορές και μορφές που έχει το κρανίο του σκύλου από φυλή σε φυλή ή από τύπο σκύλου σε κάποιον άλλο τύπο, έχουν ένα «παρελθόν» περίπου 12.000 ετών επιλεκτικής αναπαραγωγής για συγκεκριμένες εργασίες και λειτουργίες ή απλά για μορφολογικά (αισθητικά) χαρακτηριστικά.

Οι ανακαλύψεις τόσο μεγάλων και δραματικών αλλαγών στον εγκέφαλο του σκύλου «γεννούν» άπειρα ερωτήματα για τον αντίκτυπο όλων αυτών των αλλαγών στην συμπεριφορά, τον χαρακτήρα και το ταμπεραμέντο του σκύλου.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου του New South Wales σε συνεργασία με άλλους από το πανεπιστήμιο του Sidney έχουν εκπονήσει σχετική και λεπτομερής μελέτη από το 2010.

Κανένα άλλο είδος ζώου δεν έχει «δεθεί» τόσο πολύ με τον άνθρωπο και κανένα άλλο ζώο δεν χαίρει τόσης «αγάπης» και «φροντίδας» από τον άνθρωπο. Ταυτόχρονα όμως, κανένα άλλο ζώο δεν έχει «ταλαιπωρηθεί» τόσο πολύ και δεν έχει δεχθεί τόσο δραματικές αλλαγές και παρεμβολές στην βιολογία του μέσω της αναπαραγωγής. Όλη αυτή η ποικιλότητα υποδηλώνει μια τρομερή «πλαστικότητα» στο γονιδίωμα του σκύλου.

«Έχουμε εντοπίσει πολλούς και ανεξάρτητους συσχετισμούς μεταξύ του σχήματος του κρανίου και του μεγέθους του με την μετατόπιση του εγκεφάλου και την θέση του οσφρητικού λοβού.

Όσο το κρανίο του σκύλου αλλάζει σχήμα και γίνεται πιο επίπεδο – σαν του Pug π.χ. – ο εγκέφαλος μετατοπίζεται προς τα εμπρός και ο οσφρητικός λοβός προς τα κάτω, στα χαμηλά επίπεδα του κρανίου.

Οι σκύλοι φαίνεται πως είναι αρκετά «δεκτικοί» στις ανθρώπινες παρεμβάσεις και τα αποτελέσματα της επιλεκτικής αναπαραγωγής έχουν άμεση «ανταπόκριση» στην ανατομία και φυσιολογία του σκύλου. Είναι εντυπωσιακό πως ο εγκέφαλος του σκύλου μπορεί να «αντέξει» και να προσαρμοστεί σε τόσο μεγάλες αλλαγές στο σχήμα και στο μέγεθος του κρανίου. Είναι κάτι που δεν έχει παρατηρηθεί σε άλλο είδος» όπως λέει ο κος Michael Valenzuela από το UNSW και την έδρα της Ψυχιατρικής.

Τα παθολογικά «αντίκτυπα» των παρεμβάσεων μας όπως οι εγκεφαλίτιδες στα Pug ή η δυσπλασία του ισχύου στα German Shepherds για παράδειγμα, είναι γνωστές. Λίγα όμως γνωρίζαμε για τις συνέπειες των παρεμβάσεων αυτών στον εγκέφαλο του σκύλου και κατά συνέπεια την «ψυχολογία» και των τρόπο που αντιλαμβάνεται και «μεταφράζει» το περιβάλλον και τον κόσμο.

Ο Paul Mc Greevy από το πανεπιστήμιο του Sydney «Υποστηρίζουμε πως ο σκύλος ζει σε ένα κόσμο οσμών, τα ευρήματα αυτά όμως μας δείχνουν αρκετά πειστικά πως ο κόσμος οσμών ενός σκύλου μπορεί να είναι τελείως διαφορετικός από τον κόσμο οσμών κάποιου άλλου.»

Ακόμα όμως και ο τρόπος που αλληλεπιδρούμε και «συνεργαζόμαστε’ με τα σκυλιά διαφοροποιεί και τον τρόπο ή την ποιότητα που αυτά αντιλαμβάνονται περιβάλλον και ερεθίσματα.

Σκύλοι που έχουν επιλεγεί και εκτραφεί για να εργάζονται με οπτική επαφή με τον άνθρωπο, είναι πολύ πιο ικανά στο να «διαβάσουν» και να αντιληφθούν χειρονομίες σε αντίθεση με αυτά που εργάζονται μόνα τους, χωρίς ανθρώπινη επίβλεψη.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν πως σκυλιά δείκτες, σκυλιά που οδηγούν πρόβατα ή σκυλιά που κάνουν aport μπορούν να ερμηνεύσουν και να αντιληφθούν χειρονομίες ανθρώπινες και εντολές που δίνονται με νεύματα από ότι σκύλοι δίωξης, σκύλοι που κυνηγούν σε λαγούμια, οδηγούν έλκηθρα ή σκύλοι που προστατεύουν κοπάδια και ζώα. Οι δεύτεροι έχουν μάθει να «δουλεύουν» ανεξάρτητοι από την ανθρώπινη παρουσία και να παίρνουν πρωτοβουλίες.

Επίσης, οι σκύλοι που είχαν κοντότερο ρύγχος και μάτια τοποθετημένα περισσότερο κεντρικά έδειξαν να είναι κατά πολύ ικανότεροι στο να αντιληφθούν νοήματα σε σχέση με τους σκύλους με μακρύ ρύγχος και μάτια τοποθετημένα στο πλάι. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε μια καλύτερη, «αποδοτικότερη» τοποθέτηση των ματιών και καλύτερη τοποθέτηση του αμφιβληστροειδούς που ευνοεί την δυνατότητα εστίασης και οξύτητας της όρασης.

Σε συνδυασμό και με τα ευρήματα της παραπάνω έρευνας και την ανακάλυψη της μετατόπισης του οσφρητικού λοβού, κάποιες φυλές αρχίζουν να «στηρίζονται» περισσότερο στην όραση από ότι στην όσφρηση, ενώ άλλες παραμένουν αρκετά ικανότερες στην… «μύτη».

«Οι παρατηρήσεις αυτές στον σκύλο και τις «επικοινωνιακές» του ικανότητες, μας δίνει στοιχεία ακόμα και για την πορεία της ανθρώπινης επικοινωνίας μέσα στα χρόνια» σημειώνει η Marta Cacsi από το πανεπιστήμιο Eotvos της Ουγγαρίας, που μαζί με την ομάδα της μελέτησαν την απόδοση των σκύλων, διαφόρων φυλών αλλά και ημίαιμων, στην αντίληψη χειρονομιών.

Τελικά, ο σκύλος αποδεικνύετε ένα πολύ εντυπωσιακό και ενδιαφέρον «παιχνίδι», αλλά πόσο θα πρέπει να σεβαστούμε το «παιχνίδι» μας;

Που θα βάλουμε όρια και κανόνες στο «παιχνίδι» μας και εν τέλει πως θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε για το κοινό μας «καλό» (ανθρώπου και σκύλου) τις γνώσεις που μας δίνουν οι δικοί μας «πειραματισμοί» και οι παρεμβάσεις σε συνδυασμό με την «υπομονή», την «δεκτικότητα» και την αδυναμία, ίσως, του σκύλου να αντιδράσει;