Home Tags Posts tagged with "standard"

standard

Ομάδα 1: Ποιμενικοί για πρόβατα και βοοειδή (εκτός Ελβετικών Ορεινών και βοοφυλάκων)

Υποομάδα: Τομέας 1 Ποιμενικοί

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): 271

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 03/11/2014

Χρησιμότητα: Ποιμενικός σκύλος και σκύλος Συντροφιάς

Χωρίς εξετάσεις εργασίας.

Το Bearded Collie είναι ένα εύθυμο οικογενειακό σκυλί με εκρηκτικό ταμπεραμέντο. Εντάσσεται στην οικογενειακή ζωή και «οδηγεί» την οικογένεια του. Μπορούμε να το παρατηρήσουμε ακόμα και κατά τη βόλτα μας μαζί του όπου προσπαθεί να κρατήσει το κοπάδι/οικογένεια/παρέα του μαζί.

Υπάρχει αναφορά μιας φυλής που μοιάζει με το γενειοφόρο Collie στα Σκωτσέζικα αρχεία που χρονολογούνται από τον δέκατο έκτο αιώνα. Είναι από καιρό γνωστή σαν φυλή σε Σκωτία και Βόρεια Αγγλία, όπου και εκτρέφεται για ποιμενικά καθήκοντα. Πριν από πεντακόσια χρόνια περίπου, λέγεται πως σκυλιά πρόδρομοι του Πολωνικού πεδινού ποιμενικού (Polish Lowland Sheepdog ) που εγκαταλείφθηκαν στις ακτές της Σκωτίας διασταυρώθηκαν με τα τοπικά ποιμενικά σκυλιά. Μια ματιά στο Polish Lowland Sheepdog αρκεί για να δείξει αρκετές ομοιότητες.

Αλλά ο Γενειοφόρος Collie, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, χρωστάει τα περισσότερα στον G. Olive Willison που, στη δεκαετία του 1940, απέκτησε ένα κουτάβι Beardie με το όνομα Τζίνι (Jeannie). Μετά από αρκετή αναζήτηση βρήκε ένα σύντροφο για τη Jeannie, ένα σκυλί με το όνομα Bailey, και το εκτροφείο Bothkennar έδωσε το καλούπι για τη σημερινή μορφή του Γενειοφόρου Κόλλι (Bearded Collie).

bearded-collie-1898

To Bearded Collie δένεται πολύ με την οικογένειά του, είναι δυστυχισμένο όταν δεν είναι όλοι μαζί και πολύ περισσότερο αν περνά πολλές ώρες μόνο του. Σκληρή και
άδικη μεταχείριση καταστρέφει εύκολα την εμπιστοσύνη του προς τους ανθρώπους του και μπορεί να γίνει από ντροπαλός ως και επιθετικός.

Ο ιδιοκτήτης ενός Bearded Collie χρειάζεται ηρεμία ώστε να μπορεί να κρατήσει σε έλεγχο τον ανοιχτό και ζωηρό χαρακτήρα του. Η υπομονή και η κατανόηση βοηθούν πολύ περισσότερο από τις σκληρές τιμωρίες γιατί το Bearded Collie είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο. Υπό την προϋπόθεση ότι έχει τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα στη διάθεσή του να τρέξει, να παίξει και να εκτονωθεί, το Bearded Collie μπορεί να ελέγξει το εκρηκτικό του ταμπεραμέντο όσο βρίσκεται μέσα στο σπίτι. Παρ’ όλη τη φιλικότητά του είναι από τη φύση του ένας άγρυπνος φύλακας. Με τη σωστή ανατροφή μπορεί να εξελιχτεί σε ένα πολύ καλό φύλακα που «αναφέρει» ότι κινείται και ότι ακούει.

To Bearded Collie δεν είναι ένα εύκολο σκυλί. Ποτέ δεν θα πρέπει κάποιος να διαλέξει ένα Bearded Collie μόνο και μόνο για την εξωτερική του εμφάνιση, γιατί είναι σίγουρο πως σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα υποφέρουν και οι δύο. To Bearded Collie έχει σχετικά υψηλές απαιτήσεις. Αν δεν μπορείς να τις καλύψεις σίγουρο είναι πως το να έχεις ένα Bearded Collie δεν θα είναι κάτι το ευχάριστο. Με το μακρύ του τρίχωμα να θέλει ιδιαίτερη και καθημερινή περιποίηση αλλά και με τις απαιτήσεις του για σωματική και πνευματική εκτόνωση, το Bearded Collie μπορεί να μεταμορφωθεί από γλυκός και γοητευτικός σκύλος σε εφιάλτης.

Γενική Εμφάνιση

Αδύνατο, κομψό, γεμάτο ενέργεια σκυλί. Μακρύ όσο και ψηλό με μια αναλογία 5 : 4. Οι θηλυκές μπορεί να είναι λίγο μακρύτερες. Η απόσταση μεταξύ του stop και του ινιακού οστού είναι ίση με την απόσταση μεταξύ των αυτιών. Παρ’ όλη τη δυνατή κατασκευή του σώματός του θα πρέπει να διατηρεί μια απόσταση από το έδαφος και να μη δείχνει βαρύ. Η έξυπνη, ζωντανή έκφρασή του είναι ένα σήμα κατατεθέν αυτής της φυλής. Αξιόπιστος, έξυπνος σκύλος εργασίας, χωρίς δείγματα νευρικότητας ή επιθετικότητας.

Κεφάλι – Κρανίο

Κεφάλι σε σωστή αναλογία με το μέγεθος του σώματος, Το κρανίο φαρδύ, επίπεδο και τετράγωνο, Το μήκος του κρανίου ίσο με το πλάτος μεταξύ των αυτιών. Το ρύγχος είναι δυνατό. Στο μήκος ίσο με αυτό του κρανίου. Μέτριο stop, μύτη μεγάλη τετράγωνη και συνήθως μαύρη. Στα μπλε και μαύρα σκυλιά, συνήθως ταιριάζουν στο χρώμα
του τριχώματος.

Μάτια

Μακριά το ένα από το άλλο. Μεγάλα, απαλά και γεμάτα αγάπη. Το χρώμα τους να ταιριάζει στον χρωματικό τόνο του τριχώματος. Τα φρύδια προς τα
μπροστά και προς τα πάνω γυρισμένα, αλλά όχι τόσο μακριά ώστε να σκεπάζουν τα μάτια.

Αυτιά

Μεσαίου μεγέθους και πεσμένα. Στην περίπτωση που κάτι τραβήξει το ενδιαφέρον του σκύλου, σηκώνονται από τη ρίζα μέχρι το ύψος του κρανίου και όχι
πιο πάνω, έτσι ώστε το κρανίο να δείχνει πιο φαρδύ.

Οδοντοστοιχία

Δόντια μεγάλα και άσπρα. Δυνατά σαγόνια με τέλεια ανάλογη και πλήρη οδοντοστοιχία με ψαλιδωτό δάγκωμα. Η
έλλειψη ψαλιδωτού δαγκώματος είναι αποδεκτή αλλά όχι επιθυμητή.

bearded-collie-sheep

Λαιμός

Μέτριου μήκους, μυώδης και ελαφρώς λυγισμένος.

Μπροστινό μέρος

Οι ώμοι με ελαφριά γωνία προς τα πίσω. Αντιβράχια ίσα, λοξά προς το έδαφος και καλυμμένα γύρω-γύρω με μακρύ τρίχωμα. Μπροστινό μετατάρσιο ευλίγιστο αλλά χωρίς αδυναμία.

Σώμα

Το μήκος της ράχης υπολογίζεται από το μήκος του θώρακα. Ράχη ίσια, τα πλευρά καλώς καμπυλωμένα αλλά όχι σε σχήμα βαρελιού. Ο θώρακας βαθύς με αρκετό χώρο για καρδιά και πνεύμονες.

Πίσω μέρος

Καλή μυική κατασκευή και μάζα. Με δυνατές κνήμες, καλά γωνιωμένα γόνατα και βαθιά στεκούμενους ταρσούς.

Δάκτυλα

Ωοειδούς σχήματος στο σύνολό τους. Κλειστά μεταξύ τους και καλυμμένα με τρίχωμα ακόμα και ανάμεσά τους.

Ουρά

Βαθιά βάση της ουράς, χωρίς τσάκισμα ή στρίψιμο και τόσο μακριά ώστε να φθάνει ως τους πίσω ταρσούς. Σε «στάση» ή σε περπάτημα χαμηλή με ένα γύρισμα προς τα πάνω στην άκρη της. Σε πιο γρήγορο ρυθμό μπορεί να είναι και τεντωμένη. Ποτέ δεν πρέπει να γυρίζει πάνω από την πλάτη. Πλούσια καλυμμένη με τρίχωμα.

Κίνηση

Κομψή, ισανάλογη, με ροή στο διασκελισμό. Καλύπτει μέγιστη απόσταση με ελάχιστη προσπάθεια.

Τρίχωμα

Διπλό με μαλακό σαν γούνα, παχύ υπόστρωμα, Το τρίχωμα ίσιο, σκληρό, δυνατό, όχι σαν μαλλί και όχι κατσαρό παρ’ όλο που ένα ελαφρύ “σπάσιμο» επιτρέπεται. Μακρύ αλλά όχι τόσο ώστε να κρύβει τη φυσική γραμμή του σώματος.

Χρώμα

Γκρι, κόκκινο ελαφίσιο, μαύρο, μπλε, όλες οι αποχρώσεις του γκρι, καφέ και καφέ ανοιχτό με ή χωρίς άσπρα μέρη. Ποτέ merle ή «παρδαλό» (dapple). Το άσπρο
όταν υπάρχει βρίσκεται στο ρύγχος, στο κρανίο, στην άκρη της ουράς, στο στήθος, στις κνήμες και στα δάκτυλα. Το άσπρο στο λαιμό και στο στήθος δεν πρέπει να απλώνει πέρα από τους ώμους.

Μέγεθος – Βάρος

Αρσενικό 53-56 εκ.
Θηλυκό 51-53 εκ.

Ελαττώματα

Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω δεδομένα θεωρείται ελάττωμα. Ανάλογη προς την απόκλιση είναι και η αξιολόγηση αυτού στην ακριβή αναλογία με  την επίδρασή του στην υγεία και την ευημερία του σκύλου και την ικανότητά του να εκτελεί τις παραδοσιακές εργασίες, αυτές για τις οποίες δημιουργήθηκε.

Ελαττώματα αποκλεισμού

Επιθετικά ή ιδιαίτερα δειλά και φοβικά σκυλιά. Όποιος σκύλος δείχνει ξεκάθαρες φυσικές, ανατομικές ή συμπεριφορικές ανωμαλίες θα πρέπει να αποκλείεται.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο.

Ομάδα 8: Κυνηγόσκυλα επαναφοράς, ξεπετάγματος, νερού

Υποομάδα: 2 Σκύλοι ξεπετάγματος

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): 167

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 15/05/1993

Χρησιμότητα: Σκύλος ξεπετάγματος (flushing dog)

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Το Αμερικάνικο Κόκερ Σπάνιελ είναι το μικρότερο μέλος της Ομάδας «Sporting» του A.K.C. (American Kennel Club) στις Η.Π.Α.. Έχει στιβαρό, συμπαγές σώμα και ένα καθαρά σχηματισμένο, εκλεπτυσμένο κεφάλι, με το σύνολο του σκύλου σε τέλεια ισορροπία και ιδανικό μέγεθος. Στέκεται ευθυτενής, με τους ώμους ψηλά, πάνω σε ίσα σκέλη εμπρός, με γραμμή ράχης ελαφρά επικλινή προς τα ισχυρά, μετρίως γωνιωμένα, μυώδη πίσω άκρα. Είναι σκύλος ικανός για αξιοσημείωτη ταχύτητα, σε συνδυασμό με μεγάλη αντοχή. Πάνω απ’όλα, πρέπει να είναι άνετος και χαρούμενος, αρτιμελής, αρμονικός στο σύνολό του και με κίνηση που δείχνει πρόθυμη τάση εργασίας.  Ένας σκύλος καλά ισορροπημένος σε όλα του τα μέρη είναι περισσότερο επιθυμητός από ένα σκύλο με ισχυρές αντιθέσεις μεταξύ προτερημάτων και ελαττωμάτων.

Σημαντικές αναλογίες: Η μέτρηση από το άκρο του στέρνου (σ.σ. ξιφοειδές οστό) εμπρός, έως το πίσω μέρος του μηρού είναι ελαφρά μεγαλύτερη από την απόσταση από το υψηλότατα σημείο των ακρωμίων έως το έδαφος. Το σώμα πρέπει να είναι αρκετού μήκους, ώστε να επιτρέπει ευθεία και ελεύθερη κίνηση. Το σκυλί πότε δεν δείχνει μακρύ και χαμηλό.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Ισορροπημένο σε ταμπεραμέντο χωρίς ίχνος δειλίας.

Κεφάλι: Ένα καλά ισορροπημένο κεφάλι, το οποίο πρέπει να είναι σε αρμονία με τον υπόλοιπο σκύλο. Η έκφραση είναι ευφυής, ζωηρή , ήπια και ελκυστική.

Κρανίο: Στρογγυλεμένο αλλά όχι υπερβολικό και χωρίς καμία τάση να είναι επίπεδο. Τα υπερόφρυα τόξα είναι ευκρινώς καθορισμένα, με τονισμένο το στοπ. Η σκελετική δομή κάτω από τα μάτια είναι καλοσμιλεμένη, χωρίς προεξοχή στις παρειές.

Στοπ: Προεξέχον.

Μύτη: Μεγέθους επαρκούς ώστε να εξισορροπεί το ρύγχος και το πρόσωπο, με καλά ανεπτυγμένα ρουθούνια, τυπικά ενός αθλητικού κυνηγετικού σκύλου. Είναι μαύρη σε χρώμα στα μαύρα, μαύρα – πύρινα και μαυρόασπρα άτομα. Στα άλλα χρώματα μπορεί να είναι καφέ (καστανή), «συκωτί», ή μαύρη, όσο πιο σκούρα τόσο το καλύτερο. Το χρώμα της μύτης εναρμονίζεται με το χρώμα των βλεφάρων.

Ch Obo American Cocker Spaniel

Ρύγχος: Το ρύγχος  είναι φαρδύ και βαθύ, με τετράγωνες, ίσες γνάθους. Για να βρίσκεται σε σωστή ισορροπία, η απόσταση από το στοπ έως το ακρορίνιο είναι το μισό της απόστασης από το στοπ, πάνω από την κορφή του κρανίου έως τη βάση του.

Χείλη: Το πάνω χείλος είναι γεμάτο και επαρκούς βάθους ώστε να καλύπτει την κάτω σιαγόνα.

Γνάθοι & Δόντια: Γνάθος τετράγωνη και ίσια. Δόντια ισχυρά και άρτια, όχι πολύ μικρά – συναντώνται σε ψαλιδωτό δάγκωμα.

Μάγουλα: Δεν προεξέχουν.

Μάτια: Οι βολβοί είναι στρογγυλοί και γεμάτοι και κοιτούν ευθεία εμπρός. Το σχήμα των βλεφάρων δίνει μια ελαφρά αμυγδαλωτή εμφάνιση. Το μάτι δεν είναι αδύναμο ή εξόφθαλμο. Το χρώμα της ίριδας είναι σκούρο καφέ ( καστανό ) και γενικά όσο πιο σκούρο τόσο το καλύτερο.

Αυτιά: Λοβώδη, μακριά. Με φίνο δέρμα, καλά καλυμμένα με λεπτό τρίχωμα και τοποθετημένα όχι υψηλότερα από μια ευθεία στο κατώτερο μέρος του ματιού.

Λαιμός: Ο λαιμός είναι αρκετά μακρύς ώστε να επιτρέπει στη μύτη να φθάνει στο έδαφος εύκολα, μυώδης και απαλλαγμένος από πλαδαρότητα στην περιοχή του λάρυγγα. Υψώνεται ισχυρά από τους ώμους και καμπυλώνει ελαφρά καθώς λεπτύνεται, στην ένωση με το κεφάλι.

Πάνω γραμμή: Είναι ελαφρά επικλινής προς τα μυώδη πίσω άκρα.

Ράχη: Η πλάτη είναι δυνατή και ομαλά επικλινής ελαφρά προς τα κάτω, από τους ώμους προς την ρίζα της κομμένης ουράς.

Στέρνο: Το στήθος είναι βαθύ, το κατώτατο σημείο του όχι ψηλότερα από τους αγκώνες, στο εμπρός μέρος του αρκετά φαρδύ ώστε να επιτρέπει επαρκή καρδιακό και πνευμονικό χώρο, αλλά όχι τόσο ώστε να επεμβαίνει στην ίσα προς τα εμπρός κίνηση των σκελών. Οι πλευρές είναι βαθείς και καλά εκτεταμένες.

Ουρά: Η ουρά εκφύεται και φέρεται στην ευθεία της ραχιαίας γραμμής, ή λίγο ψηλότερα, ποτέ ίσια προς τα πάνω σαν Τέρριερ και ποτέ τόσο χαμηλά που υποδεικνύει δειλία. Όταν το σκυλί βρίσκεται σε κίνηση, η κίνηση της ουράς είναι χαρούμενη.

Εμπρόσθια άκρα: Οι ώμοι είναι καλά κεκλιμένοι προς τα πίσω, σχηματίζονται γωνία περίπου 90 μοιρών με το βραχίονα, κάτι που επιτρέπει στο σκύλο να κινεί τα εμπρόσθια σκέλη του με άνετο τρόπο και έκταση προς τα εμπρός. Οι ώμοι είναι ξεκάθαροι και επικλινείς, χωρίς προεξοχές και έτσι τοποθετημένοι ώστε τα ανώτερα σημεία των ακρωμίων βρίσκονται υπό γωνία η οποία επιτρέπει ευρεία καμπύλωση των πλευρών. Όταν τον βλέπουμε από το πλάι, με τα εμπρός σκέλη κάθετα, ο αγκώνας είναι ακριβώς κάτω από το υψηλότερο σημείο της ωμοπλάτης. Τα εμπρός σκέλη είναι παράλληλα, ίσια, με ισχυρά κόκαλα και μυώδη, τοποθετημένα κοντά στο σώμα, κάτω από τις ωμοπλάτες. Τα μετατάρσια είναι κοντά και δυνατά. Τα εμπρόσθια «ψευδόνυχα» μπορούν να αφαιρούνται. Πόδια συμπαγή, μεγάλα, στρογγυλά και σφιχτά, με σκληρά «μαξιλάρια» δεν στρέφονται προς τα μέσα ούτε προς τα έξω.

Πίσω άκρα: Οι γοφοί είναι ευρύς και οι γοφοί «καλοστρογγυλεμένη» και μυώδης. Όπως φαίνονται εκ των όπισθεν, τα πίσω σκέλη είναι παράλληλα, εν κινήσει και εν στάσι. Είναι μυώδη, με δυνατά οστά, μέτρια γωνίωση στο γόνατο και γεμάτους δύναμη, ευκρινώς σχηματισμένους μηρούς. Οι ταρσοί είναι ισχυροί και κατεβασμένοι χαμηλά. Τα «ψευδόνυχα» στα πίσω σκέλη μπορούν να αφαιρούνται.

Τροχασμός & Κίνηση: Το Αμερικάνικο Κόκερ Σπάνιελ, αν και το πλέον μικρόσωμο από τα κυνηγετικά (sporting dogs) σκυλιά, έχει ένα τυπικό διασκελισμό κυνηγετικού σκύλου (sporting dog).

Προϋπόθεση της σωστής κίνησης είναι ισορροπία μεταξύ της δομής του εμπρόσθιου και οπίσθιου συστήματος, των εμπρόσθιων και οπίσθιων συναρμογών (assemblies). Ωθείται με δυνατά, ισχυρότατα πίσω άκρα και είναι σωστά κατασκευασμένο στους ώμους και τα εμπρός σκέλη ώστε να μπορεί να εκταθεί εμπρός χωρίς περιορισμό, σε πλήρη διασκελισμό, εξισορροπώντας την προωθητική ισχύ από το πίσω μέρος. Πάνω απ’όλα, ο διασκελισμός του είναι συντονισμένος, ομαλός και χωρίς προσπάθεια. Ο σκύλος πρέπει να καλύπτει έδαφος (επαρκώς) με την κίνηση του. Η υπερβολική ζωηράδα δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως σωστή κίνηση.

Τρίχρωμα: Στο κεφάλι, κοντό και φίνο στο σώμα, μέσου μήκους, με επαρκές υποτρίχωμα ώστε να παρέχει προστασία. Τα αυτιά, στήθος, υπογάστριο και σκέλη είναι καλά καλυμμένα με τρίχωμα αλλά όχι τόσο υπερβολικά που να κρύβουν τις πραγματικές γραμμές του Κόκερ ή να παρεμβαίνουν στην εμφάνιση και λειτουργία του ως κυνηγετικού (sporting) σκύλου με μέτριο τρίχωμα. Η υφή είναι άκρως σημαντική, το τρίχωμα είναι μεταξένιο, επίπεδο ή ελαφρά κυματιστό και με υφή η οποία επιτρέπει εύκολη φροντίδα. Υπερβολικό τρίχωμα ή σγουρό ή «βαμβακερής» υφής θα υποβαθμίζονται αυστηρά. Χρήση ηλεκτρικών ψαλιδιών (clippers) στο τρίχωμα της ράχης είναι ανεπιθύμητη. Καλλωπιστικό κούρεμα (trimming) που γίνετε για να αναδείξει τις πραγματικές γραμμές του σκύλου, θα πρέπει να γίνεται έτσι ώστε να φαίνεται όσο το δυνατόν πιο φυσικό.

Braewood Tricep Chevalier Noir

Μαύρη ποικιλία: Μονόχρωμο μαύρο χρώμα, περιλαμβάνει εδώ και το μαύρο με πύρινο χρώμα σημεία. Το μαύρο πρέπει να είναι κατάμαυρο: αποχρώσεις καστανού ή συκωτί στο τρίχωμα είναι ανεπιθύμητες. Μικρή ποσότητα λευκού στο στήθος και/ ή στο λάρυγγα επιτρέπεται. Λευκό χρώμα οπουδήποτε αλλού αποφέρει τον αποκλεισμό.

Οποιοδήποτε άλλο μονόχρωμο εκτός Μαύρου (A.S.C.O.B. = O.A.M.E.M): οποιοδήποτε αμιγές χρώμα εκτός μαύρου, που κυμαίνονται από το πιο ανοιχτόχρωμο υπόλευκο της κρέμας (cream = κρέμ) έως το σκουρότερο κόκκινο, περιλαμβάνοντας το καστανό και το καστανό με πυρρόχρωμα σημεία. Το χρώμα είναι ομοιόμορφης απόχρωσης, αλλά ανοιχτότερο χρώμα στο «πτέρωμα» είναι επιτρεπτό. Μικρή ποσότητα άσπρου στο στήθος και / ή στο λάρυγγα επιτρέπεται. Άσπρο οπουδήποτε αλλού αποφέρει τον αποκλεισμό.

Πολύχρωμη ποικιλία: Δύο ή περισσότερα, αμιγή, καλά κατανεμημένα χρώματα, ένα εκ των οποίων πρέπει να είναι το λευκό. Μαύρο και άσπρο, κόκκινο και άσπρο (το κόκκινο μπορεί να κυμαίνεται από το ανοικτότερο «κρέμ» έως το σκουρότερο ερυθρό), καφέ και άσπρο και πολύστικτα (roan) χρώματα, συμπεριλαμβάνοντας και οποιοδήποτε από αυτούς τους χρωματικούς συνδυασμούς με πυρρόχρωμα σημεία. Είναι προτιμότερο τα πυρρόχρωμα σημάδια να βρίσκονται στις ίδιες περιοχές (pattern) όπως και στην Μαύρη και Ο.Α.Μ.Ε.Μ ποικιλία. Τα πολύστικτα (Roans) κατατάσσονται ως Πολύχρωμα και μπορούν να έχουν οποιοδήποτε από τους συνήθεις στικτούς χρωματισμούς. Κύριο χρώμα που έχει έκταση ενενήντα τοις εκατό (90%) ή περισσότερο θα επιφέρει αποκλεισμό.

Πύρινα Σημάδια: Το χρώμα του «πύρινου» (tan) μπορεί να είναι από το ανοιχτότερο κρέμ έως το σκουρότερο κόκκινο και περιορίζεται στο δέκα τοις εκατό (10%) ή λιγότερο του συνολικού χρωματισμού του δείγματος / ατόμου. Πύρινα σημάδια μεγαλύτερης από αυτήν έκτασης θα επιφέρουν αποκλεισμό.

Στην περίπτωση των πύρινων σημείων στην Μαύρη ή Ο.Α.Μ.Ε.Μ. ποικιλία, τα σημάδια βρίσκονται ως εξής:

  • Μια διαυγής πύρινη κηλίδα πάνω από κάθε μάτι.
  • Στα πλάγια του ρύγχους και στα μάγουλα.
  • Στην κάτω εσωτερική πλευρά των αυτιών.
  • Σε όλα τα (άκρα) πόδια και/ ή σκέλη.
  • Κάτω από την ούρα.
  • Στο στήθος, προαιρετικά: παρουσία ή απουσία αυτού δεν θα επιφέρει υποβάθμιση.

Μέγεθος: Το ιδανικό ύψος στα ακρώμια για ένα ενήλικο αρσενικό είναι 15 ίντσες (38 εκατοστά) και για μια ενήλικη θηλύκια 14 ίντσες (35,5 εκατοστά).

Το ύψος μπορεί να ποικίλλει κατά 1,25 εκ. πάνω ή κάτω από το ιδεώδες. Σκύλος που υπερβαίνει σε ύψος τα 39,5 εκ. ή σκύλα που υπερβαίνει τα 37 εκ. θα αποκλείονται. Ενήλικος σκύλος που το ύψος τους είναι λιγότερο από 37 εκ. και ενήλικη σκύλα ύψους λιγότερο από 34,5 εκ. θα υποβαθμίζονται. Το ύψος καθορίζεται από μία κάθετη ευθεία, από την κορυφή των ακρωμίων στο έδαφος, καθώς το σκυλί στέκει φυσικά, με τα εμπρός σκέλη και το κάτω μέρος των πίσω σκελών (μετατάρσια) παράλληλα προς την ευθεία μέτρησης.

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω θα πρέπει να θεωρείτε λάθος και η σοβαρότητα με την οποία θα αξιολογείται θα πρέπει να είναι ανάλογη με τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην υγεία και το ευ ζην του σκύλου.

Σφάλματα Αποκλεισμού:

  • Αρσενικά πάνω από 39,5 εκ. ύψος.
  • Θηλυκές πάνω από 37 εκ. ύψος.
  • Οποιοδήποτε άλλο χρώμα ή συνδυασμοί χρωμάτων επιφέρουν αποκλεισμό.
  • Μαύρα με λευκά σημάδια εκτός από το στήθος και το λάρυγγα.
  • Μονόχρωμα με λευκά σημάδια εκτός από το στήθος και το λάρυγγα.
  • Ποικιλόχρωμα με κυρίως χρώμα (έκταση) ενενήντα τοις εκατό (90%) ή περισσότερο.
  • Πύρινα σημάδια που: (1) που υπερβαίνουν το δέκα τοις εκατό (10%) και (2) Απουσία των πυρών σημείων στις ποικιλίες Μαύρων ή A.S.C.O.B (Ο.Α.Μ.Ε.Μ.) σε οποιαδήποτε από τις καθορισμένες περιοχές ενός κατά τα άλλα πυρόστικτου σκύλου.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

Ομάδα 5: Σπιτς και πρωτόγονες φυλές

Υποομάδα: 5 Ασιατικά Σπιτς και σχετικές φυλές

Χώρα προέλευσης: Ιαπωνία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 255

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 13/03/2001

Χρησιμότητα: Σκύλος συντροφιάς

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Το Ακίτα πιστεύεται ότι βρίσκει τις ρίζες του στην περιοχή Odate, της επαρχίας Akita, στο Ιαπωνικό νησί Honshu. Ο σκύλος αρχικά είχε το όνομα Odate Dog. Παραστάσεις σε πήλινα αγγεία που έχουν βρεθεί σε ανασκαφές στην περιοχή δείχνουν σκύλους με όρθια αυτιά και κουλουριαστές ουρές παρόμοια με πολλές σημερινές ιαπωνικές φυλές.

Με την αύξηση του εμπορίου, κατά τα 1800, Ευρωπαίοι έμποροι έφεραν πολλές φυλές σκύλων στην Ιαπωνία. Αυτές οι Ευρωπαϊκές φυλές σκύλων διασταυρώθηκαν με σκύλους Matagi (Matagi Inu, σκύλοι κυνηγιού) και μακρύτριχους σκύλους Karafuto. Τα Ακίτα με μακρύ μανδύα λέγεται πως κατάγονται από αυτές τις διασταυρώσεις των σκύλων Karafuto.

Οι κυνομαχίες ήταν, όχι μόνο δημοφιλείς, αλλά το πιο αγαπητό δημόσιο θέαμα και οι Ιάπωνες άρχισαν να διασταυρώνουν σκύλους Matagi με Μάστιφφ, Αγίου Βερνάρδου και άλλες τύπου Μάστιφφ φυλές. Αποτέλεσμα αυτών των διασταυρώσεων ήταν σκυλιά μεγαλύτερα σε μέγεθος και δύναμη, αλλά διαφορετικού τύπου από τα σκυλιά που υπήρχαν (Kairyo ken, ο βελτιωμένος σκύλος και Shin Akita, το νέο Ακίτα ). Πολλά από αυτά είχαν πολλές ρυτίδες, ημιανορθωμένα αυτιά, μεγάλο μέγεθος, μεγάλο και φαρδύ κρανίο και χαλαρές ουρές. Ο κίνδυνος να χαθούν τα χαρακτηριστικά των ιαπωνικών σκύλων ήταν ορατός.

Μετά τα 1907, όπου και η Ιαπωνία απαγόρευσε τις κυνομαχίες, το Ακίτα πάλι κινδύνευσε με εξαφάνιση αφού οι κυνομάχοι άφησαν τα σκυλιά τους αδέσποτα και να πεθάνουν από πείνα, με αποτέλεσμα να χαθεί ένας μεγάλος αριθμός αξιόλογων σκύλων. Άλλο ένα χτύπημα στην φυλή αποτέλεσε και ένα ξέσπασμα της λύσσας την ίδια περίοδο, δίνοντας ένα μεγάλο πλήγμα στη φυλή. Έτσι ξεκίνησε μια προσπάθεια για την διάσωση και την διατήρηση του πρωτόγονου ιαπωνικού σκύλου με την ίδρυση δυο σημαντικών οργανισμών που ανέλαβαν αυτό το καθήκον, ο ΑΚΙΗΟ το 1927 στην Odate και ο NIPPO το 1928 στο Τόκιο. Για να βοηθήσει αυτό τον σκοπό, η Ιαπωνική κυβέρνηση, το 1931 δίνει επίσημα το όνομα Ακίτα στην φυλή και το ανακηρύσσει «Εθνικό θησαυρό».

Η διάσημη εκπαιδευτικός και συγγραφέας, Helen Keller φέρεται να φέρνει το πρώτο Akita στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1937.

Η προσπάθεια αναβίωσης της φυλής σταματάει με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η φυλή κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Κατά τη διάρκεια του πολέμου διατάχθηκε από την αστυνομία να κατασχεθούν, ως πηγή τροφής και γούνας, όλα τα σκυλιά εκτός από τους Γερμανικούς Ποιμενικούς, που χρησιμοποιούνταν για στρατιωτικούς σκοπούς. Γι αυτό το λόγο πολλοί κυνόφιλοι και λάτρεις της φυλής, προσπαθώντας να κρατήσουν στην κατοχή τους σκυλιά, διασταύρωναν τα Ακίτα τους με Γερμανικούς Ποιμενικούς.

Μετά το τέλος του πολέμου η δημοτικότητα των Ακίτα κερδίζει έδαφος στις Η.Π.Α. όπου στρατιώτες φέρνουν μαζί τους πολλά δείγματα της φυλής από την Ιαπωνία. Με αυτό τον τρόπο, φτάσαμε να υπάρχουν πολλές και έντονες διαφορές ανάμεσα στο Ιαπωνικό και το Αμερικάνικο Ακίτα. Το 1996 στο Τόκιο, κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκόσμιου Συνεδρίου για το Ακίτα, αποφασίστηκε να θεωρούνται πλέον δυο διαφορετικές φυλές. Το 1998 στη Γερμανία, στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο , το Αμερικάνικο Ακίτα πήρε το όνομα «Μεγάλος Ιαπωνικός Σκύλος».

Γενική Εμφάνιση: Μεγάλου μεγέθους σκύλος, ρωμαλέος, καλά ισορροπημένος και με πολλή μάζα. Έντονα δευτερεύοντα φυλετικά χαρακτηριστικά, εμφάνιση αριστοκρατική, ευγενική και μεγαλοπρεπής μέσα όμως από απλότητα . Ισχυρή δομή.

Σημαντικές Αναλογίες: Η αναλογία του ύψους στο ακρώμιο ως προς το μήκος του σώματος (από το σημείο των ώμων μέχρι το σημείο του γλουτού) είναι 10: 11, τα θηλυκά έχουν το μήκος σώματος ελαφρώς μακρύτερο από τα αρσενικά.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Πιστό, υπάκουο και δεκτικό.

Κρανίο: Το μέγεθος του κρανίου είναι ανάλογο με το σώμα. Το μέτωπο είναι ευρύ , με διακριτή κρανιομετωπική αύλακα στο μέσο . Όχι ρυτίδες. Στοπ διακριτό.

Μύτη: Μεγάλη και μαύρη. Ελαφρά και διάχυτη έλλειψη της χρωστικής ουσίας αποδεκτή μόνο σε άσπρα σκυλιά, αλλά η μαύρη μύτη είναι πάντα προτιμότερη.

Ρύγχος: Μετρίου μήκους , δυνατό και με ευρεία βάση, ομαλά συγκλίνων προς το ακρορρίνιο αλλά όχι πολύ μυτερό . Ρινική γέφυρα ευθεία.

Γνάθοι και Δόντια: Δόντια ισχυρά με ψαλιδωτό δάγκωμα.

Χείλη: Σφιχτά.

Μάγουλα: Μέτρια ανεπτυγμένα.

Μάτια: Σχετικά μικρά, σχεδόν τριγωνικού σχήματος λόγω της ανόρθωσης της εξωτερικής γωνίας των ματιών, τοποθετημένα σε μέτρια απόσταση μεταξύ τους , χρώμα σκούρο καφέ: όσο πιο σκούρο, τόσο το καλύτερο.

Αυτιά: Σχετικά μικρά, παχιά , τριγωνικά με ελαφρώς στρογγυλεμένες άκρες, σε μέτρια απόσταση μεταξύ τους , όρθια με κλίση προς τα εμπρός.

Λαιμός: Παχύς και μυώδης, χωρίς προγούλι, σε ισορροπία με το κεφάλι.

Ράχη: Επίπεδη και ισχυρή.

Λαγόνια (Οσφύς): Φαρδιά και μυώδη.

Στήθος: Βαθύ, θώρακας καλά αναπτυγμένος, πλευρά μέτρια εκτεταμένα.

Κοιλιά: Αρκετά ανασηκωμένη.

Ουρά: Τοποθετημένη ψηλά, παχιά, σχηματίζει κύκλο (κουλουριαστή) πάνω από την πλάτη. Η άκρη φθάνει σχεδόν στους ταρσούς όταν είναι πεσμένη.

Ώμοι: Μέτρια κλίση και ανάπτυξη.

Αγκώνες: Σφιχτοί.

Βραχίονες: Ίσιοι με δυνατά οστά.

Πίσω Άκρα: Καλοανεπτυγμένα, ισχυρά με μέτρια γωνίωση.

Πατούσες: Παχιές, στρογγυλές, τοξωτά πέλματα και σφιχτά.

Κίνηση: Ελαστική και δυνατή κίνηση.

Τρίχωμα: Εξωτερικό τρίχωμα τραχύ και ίσιο, υπόστρωμα μαλακό και πυκνό. Το ακρώμιο και οι γλουτοί καλύπτονται με ελαφρώς μακρύτερο τρίχωμα. Το τρίχωμα στην ουρά είναι μακρύτερο από ότι στο υπόλοιπο σώμα.

Χρώμα: Κόκκινο , sesame (κόκκινες τρίχες με μαύρες άκρες), ραβδωτό και λευκό. Όλα τα προαναφερθέντα χρώματα εκτός από το λευκό πρέπει να έχουν «urajiro» (Urajiro, υπόλευκο τρίχωμα στις πλευρές του ρύγχους, στα μάγουλα, στο κάτω μέρος του σαγονιού, το λαιμό, το στήθος, το σώμα και την ουρά και στο εσωτερικό των ποδιών).

Μέγεθος: Ύψος στο ακρώμιο: Αρσενικά: 67 cm,
Θηλυκά: 61 cm.
Υπάρχει μια ανοχή 3 cm περισσότερο ή λιγότερο.

Σφάλματα: Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αξιολογείται πρέπει να είναι στην ακριβή αναλογία με το βαθμό και την επίδρασή της επάνω στην υγεία και την ευημερία του σκυλιού.

  • Θηλυπρεπή αρσενικά και αρρενωπά θηλυκά.
  • Προγναθισμός ή Υπογναθισμός.
  • Ελλιπή οδοντοστοιχία.
  • Μπλέ ή μαύρα στίγματα στην γλώσσα.
  • Ανοιχτόχρωμες Ίριδες.
  • Κοντή ουρά.
  • Φοβικός χαρακτήρας.

Ελαττώματα Αποκλεισμού:

  • Επιθετικά ή υπερβολικά φοβικά σκυλιά.
  • Πεσμένα αυτιά.
  • Μακρύτριχα σκυλιά.
  • Κρεμαστή ουρά.
  • Μαύρη μάσκα.
  • Χρωματιστά σημάδια στα λευκά σημεία.

Οποιοδήποτε σκυλί που παρουσιάζει σαφείς σωματικές ή ανωμαλίες συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλειστεί.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

 

Ομάδα 2: Πίντσερ & Σνάουτσερ, Μολοσσοειδείς & Ελβετικοί Ορεινοί Σκύλοι & Βοοφύλακες

Υποομάδα: 2.1 Μολοσσοειδείς & Mastiff Σκύλοι

Χώρα προέλευσης: Ιαπωνία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 260

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 09/12/1997

Χρησιμότητα: Πρώην σκύλος μάχης, αυτή την εποχή σκύλος φύλαξης

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Η Ιαπωνία έχει μια μακρά ιστορία στις κυνομαχίες, που ξεκινά στις αρχές του 14ου αιώνα. Με μια τέτοια ιστορία σαν υπόβαθρο, αυτή η φυλή δημιουργήθηκε ως ένα υβρίδιο του Shikoku ken και Δυτικών φυλών που έφτασαν εκεί λόγω του εμπορίου, με ναυτικούς. Το όνομά του προέρχεται από την περιοχή όπου δημιουργήθηκε αν και πολλές φορές θα τα συναντήσουμε με την ονομασία Ιαπωνικό Μάστιφφ. Οι Δυτικές φυλές που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία του Τόζα ήταν το Μπούλντογκ (1872), τα Μάστιφφ (1874), οι Γερμανικοί Δείκτες – Pointers (1876) και οι Μεγάλοι Δανοί (1924). Όλες αυτές οι φυλές χρησιμοποιήθηκαν για τη βελτίωση της φυλής με διαδοχικά ζευγαρώματα. Σύμφωνα με ορισμένους, σκύλοι Αγίου Βερνάρδου και Μπούλ Τέρριερ χρησιμοποιήθηκαν, επίσης, αλλά δεν είναι γνωστό ποια χρονική στιγμή. Τα βασικά χαρακτηριστικά του Tosa, η αντοχή και το μαχητικό ένστικτο, που τυπικά βρίσκονται στα Μάστιφφ, μπορεί να αποδοθούν στη συμμετοχή αυτών των φυλών στην τελική μορφή του, όπως το ξέρουμε σήμερα.

Το Τόζα (Tosa-Ken, Tosa-Token, Tosa-Inu, Ιαπωνικό Μάστιφφ) κατάγεται από την ακτή Τόζα (Tosa Wan-Tosa Bay), της επαρχίας Kochi, που βρίσκεται στο νησί Shikoku, στα Νότια της Ιαπωνίας.

Στην αρχική, «καθαρόαιμη» μορφή του, ο σκύλος του Kochi ή του Shikoku (Kochi Inu, Shikoku Inu) ήταν σκύλος γραμμής Σπιτς (Spitz). Με όρθια αυτιά και με ούρα να γυρίζει στην ράχη, έμοιαζε περισσότερο με ένα μικρό κόκκινο-καφέ Ακίτα. Με αυτή τους την μορφή ήταν αξεπέραστα και ασύγκριτα στις κυνομαχίες στην Ιαπωνία. Με την έλευση των Ευρωπαίων όμως, εισήλθαν στη χώρα και σκύλοι τύπου Μάστιφφ για να συναγωνιστούν τους ντόπιους σκύλους μάχης. Λέγεται από κάποιους ότι γύρω στο 1848 κάποιος από την Τόζα, αγόρασε ένα Μπούλντογκ της εποχής εκείνης και το ζευγάρωσε με τα καθαρόαιμα Τόζα του. Αυτά, κατά πολλούς, αποτέλεσαν τους προγόνους των σημερινών Τόζα. Αργότερα, όπως γράψαμε και παραπάνω, έγιναν διαδοχικές διασταυρώσεις και με άλλες Δυτικές φυλές.

Την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν εισήλθε και η Ιαπωνία σε αυτόν, οι κυνομαχίες αλλά και η κατοχή και διατήρηση ενός σκύλου 60-70 κιλών έγιναν παράνομες πράξεις και η ήδη σπάνια φυλή έφτασε στα όρια της εξαφάνισης. Σε αυτό το σημείο κάποιοι λάτρεις της φυλής και πιστοί εκτροφείς «φυγάδευσαν» έναν μικρό αριθμό σκύλων Τόζα, στα Βόρεια της Ιαπωνίας, στο νησί Hokkaido, όπου και τα έκρυψαν ως το τέλος του πολέμου. Τότε και αφού ο πόλεμος είχε τελειώσει, οι σκύλοι επέστρεψαν στο Tosa Wan και η εκτροφή τους ξεκίνησε ξανά και νόμιμα, όπως και η συμμετοχή τους στις κυνομαχίες.

Σήμερα, το Τόζα είναι αναπόσπαστο μέρος της Ιαπωνικής παράδοσης και αποτελεί Εθνικό θησαυρό.

Γενική Εμφάνιση: Μεγάλου μεγέθους σκύλος, με μεγαλοπρεπή εμφάνιση και στιβαρή κατασκευή. Ο σκύλος έχει κρεμαστά αυτιά, κοντό τρίχωμα, τετράγωνο ρύγχος και κρεμαστή ουρά, χοντρή στην βάση της.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Η ιδιοσυγκρασία του χαρακτηρίζεται από υπομονή, ψυχραιμία, τόλμη και θάρρος.

Κεφάλι: Φαρδύ με στοπ μάλλον απότομο.

Μύτη: Μεγάλη και μαύρη.

Ρύγχος: Συγκρατημένα μακρύ. Ρινική γέφυρα ίσια.

Γνάθοι & Δόντια: Άνω και κάτω γνάθος δυνατές. Δυνατή πλήρης οδοντοστοιχία (42 δόντια) με «ψαλιδωτό» δάγκωμα, οι άνω κοπτήρες εφάπτονται στενά με τους κάτω.

Μάτια: Μάλλον μικρά, σκούρα καφέ στο χρώμα, με αξιοπρεπή έκφραση.

Αυτιά: Μάλλον μικρά, σχετικά λεπτά, τοποθετημένα ψηλά στις πλευρές του κρανίου, να κρέμονται κοντά στα μάγουλα.

Λαιμός: Μυώδης, με προγούλι.

Ακρώμιο: Υψηλό.

Ράχη: Επίπεδη και ίσια.

Λαγόνια (Οσφύς): Φαρδιά, μυώδη.

Λεκάνη: Ελαφρώς κεκλιμένη προς τα επάνω.

Στήθος: Ευρύχωρο, φαρδύ και βαθύ, με μέτριας καμπυλότητα πλευρές.

Κοιλιά: Καλά ανασηκωμένη.

Ουρά: Χοντρή στην ρίζα, λεπτή στην άκρη, φτάνει στους ταρσούς όταν είναι χαλαρή.

Ώμοι: Μέτρια επικλινείς.

Πήχης: Ίσιος, σχετικά μακρύς και δυνατός.

Καρπός: Ελαφρώς επικλινείς και δυνατός.

Πίσω άκρα: Μύες πολύ καλά ανεπτυγμένοι. Αρθρώσεις του γονάτου και του ταρσού με μέτρια
γωνίωση, ισχυρά.

Πέλματα: Πολύ κλειστά, σφιχτά. Μαξιλαράκια παχιά και ελαστικά. Νύχια σκληρά και κατά προτίμηση σκούρα.

Κίνηση: Στιβαρή και ισχυρή.

Τρίχωμα: Κοντό, σκληρό και πυκνό.

Χρώμα: Κόκκινο, ξανθό, βερυκοκί, μαύρο, ραβδωτό. Μικρά, ελαφρά λευκά σημεία σε στήθος και πόδια επιτρέπονται.

Μέγεθος: Ελάχιστο ύψος στα αρσενικά 60 cm, στα θηλυκά 55 cm.

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα προαναφερθέντα πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η σοβαρότητα που θα πρέπει αυτό να αξιολογείται είναι ανάλογη με τον βαθμό απόκλισης.

  • Λεπτό, ελαφρύ κόκκαλο
  • Λεπτό, μυτερό ρύγχος
  • Ελαφρύς προγναθισμός ή υπογναθισμός

Ελαττώματα Αποκλεισμού:

  • Επιθετικά ή ιδιαίτερα δειλά και ντροπαλά σκυλιά
  • Κάθε σκύλος που δείχνει καθαρά ανατομικές ανωμαλίες ή συμπεριφοράς, πρέπει να αποκλείεται.
  • Ιδιαίτερα προγναθικό ή υπογναθικό δάγκωμα
  • Συστολή, έντονη ντροπή και φόβος.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

 

Ομάδα 8: Κυνηγόσκυλα επαναφοράς, ξεπετάγματος, νερού

Υποομάδα: 2 Σκύλοι ξεπετάγματος

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): 109

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 18/10/2010

Χρησιμότητα: Σκύλος ξεπετάγματος (flushing dog)

Με εξετάσεις εργασίας

Τα Κλάμπερ Σπάνιελ φέρεται να έχουν έρθει στην Μεγάλη Βρετανία, σε πρώτη φάση, από την Γαλλία πριν από 200 χρόνια περίπου. Λέγεται πως τα έφερε ο Δούκας του Noailles, μεταφέροντας όλο το εκτροφείο του και εκτράφηκαν από την οικογένεια του Δούκα του Newcastle, στο πατρικό τους, στο Clumber Park του Nottinghamshire.

Αμέσως έγινε αποδεκτός και αγαπητός από την Βρετανική αριστοκρατία και έγινε δημοφιλής. Η δημοτικότητα της φυλής, όμως,  ήταν αυστηρά φυλασσόμενη από τα μέλη της Αγγλικής αριστοκρατίας στην περιοχή που είναι γνωστή ως «Dukeries».

Στην Αγγλία συμμετείχαν για πρώτη φορά σε εκθέσεις μορφολογίας το 1859. Στις Η.Π.Α. έφτασαν λίγο νωρίτερα, το 1849 μέσω Καναδά συνοδεύοντας Βρετανούς στρατιωτικούς.

Είναι ένας βαρύς σκύλος και οι ρυθμοί εργασίας του είναι πιο ράθυμοι από αυτούς των υπόλοιπων Σπάνιελς. Γύρω στα 1950 επετράπη σε πολλά σκυλιά της φυλής να βαρύνουν ακόμα περισσότερο και αν το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο είναι τώρα στα 34 κιλά, βρίσκουμε πολλά σκυλιά να το ξεπερνούν. Παρόλα αυτά, οι λάτρεις της φυλής δεν θα πρέπει να επιτρέπουν το μεγάλο μέγεθος να συνοδεύεται και να ενθαρρύνει αδυναμίες στα πίσω άκρα.

Το Clumber Spaniel δημιουργήθηκε αρχικά από τους Γάλλους κυνηγούς και την ανάγκη να υπάρχει μια φυλή που να έχει εξαιρετική όσφρηση και  μεγάλη δύναμη για να μπορεί να διασχίζει δάση και δύσβατα μέρη και ταυτόχρονα μεγάλο θάρρος αλλά και ευγένεια χαρακτήρα. Αν και η προέλευση της φυλής δεν είναι ξεκάθαρη, λέγεται πως για την δημιουργία της χρησιμοποιήθηκαν Basset Hounds, πρώιμα Alpine Hounds και κάποιες άλλες φυλές.

Γενική εμφάνιση: Σκύλος αρμονικός (ισορροπημένος), με «καλό κόκαλο», δραστήριος, με σκεπτική έκφραση. Η γενική του εμφάνιση υποδηλώνει δύναμη. Το Κλάμπερ πρέπει να είναι στιβαρό και σταθερό, ικανό να φέρει σε πέρας εργασία μιας μέρας στο πεδίο.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Στωικός, με μεγάλη καρδιά, υψηλή ευφυία και αποφασιστική διάθεση που ενισχύει τις φυσικές του ικανότητες. Σιωπηλός εργάτης με εξαιρετική μύτη. Σταθερός, αξιόπιστος, ευγενικός και αξιοπρεπής. Πιο επιφυλακτικός από άλλα Σπάνιελ, χωρίς να δείχνει καμία τάση για επιθετικότητα.

Κεφάλι: Μεγάλο, τετράγωνο, μέσου μήκους, φαρδύ στο άνω μέρος με σαφή ινιακή προεξοχή. Βαριά οφρυιακά τόξα. Βαθύ στοπ. Κεφαλή και κρανίο χωρίς καμία υπερβολή.

Ρύγχος: Βαρύ, τετράγωνο ρύγχος με καλοανεπτυγμένα  χείλη.

Γνάθοι & Δόντια: Σιαγόνες ισχυρές, με τέλεια, κανονική και πλήρη, ψαλιδόσχημη οδοντοστοιχία. Δηλαδή, τα πάνω δόντια υπερκαλύπτουν σφιχτά τα κάτω και φύονται κάθετα και τετραγωνισμένα στις γνάθους.

Μάτια: Διαυγή, σκούρα κεχριμπαρί. Εξόφθαλμα, ανοικτόχρωμα μάτια πολύ ανεπιθύμητα. Αποδεκτό να αποκαλύπτεται ελαφρώς ο εσωτερικός βλεννογόνος, αλλά χωρίς υπερβολές. Ελεύθερο από ασθένειες και προβλήματα του ματιού.

Αυτιά: Μεγάλα, σε σχήμα αμπελόφυλλου, καλά καλυμμένα από ίσιο τρίχωμα. Πέφτουν ελαφρά προς τα εμπρός,  με το κροσσωτό τρίχωμα να μην εκτείνεται πιο κάτω από το πτερύγιο.

Λαιμός: Αρκετά μακρύς, φαρδύς, γεμάτος δύναμη.

Σώμα: Μακρύ, με καλή μυική μάζα (μυώδες) και δυνατό.

Ράχη: Ράχη ίσια, φαρδιά, μακριά.

Οσφύς: Μυώδης οσφύς, καλά κατεβασμένη (βαθιά) στα πλάγια.

Στέρνο: Στήθος βαθύ. Πλευρές καλά εκτεταμένες. Οι οποίες φέρονται καλά ως τα πίσω.

Ουρά: Προηγουμένως κοβόταν παραδοσιακά. Χαμηλά τοποθετημένη, καλά καλυμμένη με κροσσωτό τρίχωμα, φέρεται στην ευθεία της ράχης.

Εμπρόσθια άκρα: Ωμοπλάτες ισχυρές, κεκλιμένες, μυώδεις. Σκέλη κοντά, ίσια, με καλά κόκαλα, δυνατά.

Πατούσες: Μεγάλες, στρογγυλές, καλά καλυμμένες με τρίχωμα.

Πίσω άκρα: Πολύ ισχυρά και καλοανεπτυγμένα. Ταρσοί χαμηλοί, καλά κεκλιμένα γόνατα και κνήμες τοποθετημένες ίσια.

Τροχασμός & Κίνηση: «Κυλιστός» διασκελισμός που οφείλεται στο μακρύ σώμα και τα κοντά σκέλη. Κινείται ίσια εμπρός και πίσω, με ώθηση χωρίς προσπάθεια.

Τρίχωμα: Άφθονο, κλειστό, μεταξένιο και ίσιο. Σκέλη και στήθος καλά καλυμμένα από κροσσωτό τρίχωμα.

Χρώμα: Μονόχρωμο λευκό στο σώμα προτιμάται, με λεμονί σημάδια και τα πορτοκαλί επιτρέπονται. Ελαφριά σημάδια στο κεφάλι και «φακιδωτό» ρύγχος.

Ιδανικό Βάρος: Αρσενικά 29,5-34 κιλά

Θηλυκά 25-29,5 κιλά

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω θα πρέπει να θεωρείτε λάθος και η σοβαρότητα με την οποία θα αξιολογείται θα πρέπει να είναι ανάλογη με τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην υγεία και το ευ ζην του σκύλου, όσο και την ικανότητα να εκτελεί την εργασία, για την οποία παραδοσιακά δημιουργήθηκε.

Ελαττώματα Αποκλεισμού: Επιθετικοί ή ιδιαίτερα ντροπαλοί σκύλοι (φοβικοί). Οποιοσδήποτε σκύλος με σωματικές ανωμαλίες ή συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείεται.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

Το Clumber Spaniel παρά το γεγονός ότι φαίνεται χαλαρός και νωχελικός σκύλος έχει μεγάλη ενέργεια και γι αυτό χρειάζεται καθημερινή άσκηση για να διατηρείται σε καλή κατασταση και να έχει καλή υγεία. Ο καθημερινός περίπατος είναι απαραίτητος ,καθώς και αρκετός χώρος οπου θα μπορεί να τρέξει ελεύθερα και να εξερευνήσει.

Ομάδα 2: Πίντσερ & Σνάουτσερ, Μολοσσοειδείς & Ελβετικοί Ορεινοί Σκύλοι & Βοοφύλακες

Υποομάδα: 2.1 Μολοσσοειδείς & Mastiff Σκύλοι

Χώρα προέλευσης: Γερμανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 147

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 06/04/2000

Χρησιμότητα: Σκύλος συντροφιάς, προστασίας & εργασίας

Με εξετάσεις εργασίας

Το Rottweil ήταν η πόλη στην οποία ήταν συγκεντρωμένα όλα τα σφαγεία της περιοχής. Εκεί οδηγούνταν τα μοσχάρια από τους κτηνοτρόφους και τα σκυλιά τους προκειμένου να σφαχτούν. Έχει αναφερθεί ότι οι κτηνοτρόφοι αφού πούλαγαν τα βόδια στο παζάρι και γνωρίζοντας ότι ύστερα από λίγο δεν θα βλέπουν μπροστά τους από το ποτό, έβαζαν τις εισπράξεις σε ένα πουγκί και το έδεναν στον λαιμό του σκύλου τους γνωρίζοντας ότι θα είναι ασφαλή. Το σκυλί αυτό είναι ο πρόγονος του σημερινού Ρόττβαϊλερ.

Ο κύριος σκοπός του Ρόττβαϊλερ ήταν η καθοδήγηση και φύλαξη των κοπαδιών από μοσχάρια και η φύλαξη των αφεντικών τους και της περιουσίας τους. Οι χασάπηδες εξέθρεψαν αυτού του τύπου το σκυλί μόνο για την απόδοση και την χρησιμότητα του. Στην πορεία δημιουργήθηκε ένα πολύ δυνατό σκυλί το οποίο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως σκύλος έλξης. Οι χασάπηδες ανακάλυψαν τη χρησιμότητα ενός δυνατού και αξιόπιστου σκύλου φύλακα και τα σκυλιά αυτά έγιναν πολύ δημοφιλή ανάμεσα τους, με το Γερμανικό παρατσούκλι «Metzgerhund» ή σκυλί των χασάπηδων. Οι ζωγραφιές των τότε Ρόττβαϊλερ δείχνουν το σκυλί να έχει άσπρα μπαλώματα καθώς και μπαλώματα άλλων χρωμάτων εκτός του μαύρου και του καφέ, που τώρα είναι τα μοναδικά χρώματα της αναγνωρισμένης φυλής.

Όταν στις αρχές του 20ου αιώνα , διάφορες φυλές δοκιμάστηκαν για αστυνομική εργασία, το Rottweiler ήταν μία από αυτές. Γρήγορα έγινε εμφανές ότι η φυλή ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη για τους στόχους που είχε θέσει η αστυνομία και για αυτόν τον λόγο αναγνωρίσθηκαν επίσημα ως αστυνομικοί σκύλοι το 1910.

Οι δυο Παγκόσμιοι Πόλεμοι που ακολούθησαν, δεν βοήθησαν ιδιαίτερα την φυλή. Πολλοί εκτροφείς, συμπεριλαμβανομένων και των απλών ιδιοκτητών των Ρόττβαϊλερ, πήγαν στον πόλεμο και κάποιοι, ελάχιστοι, που έμειναν πίσω είχαν τόσα πράγματα στο μυαλό τους με την εκτροφή του Ρόττβαϊλερ να μην είναι προτεραιότητα. Πολλά σκυλιά κατασχέθηκαν από την Γερμανική κυβέρνηση για να χρησιμοποιηθούν ως σκυλιά αγγελιοφόροι στις μπροστινές γραμμές ή για άλλες χρήσεις.

Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι λάτρεις των σκύλων άρχισαν πάλι να εκτρέφουν, το μέλλον όμως του Ρόττβαϊλερ δεν φαινόταν ιδιαίτερα ελπιδοφόρο. Η υπομονή και η επιμονή όμως κάποιων ανθρώπων που νοιαζόντουσαν για την φυλή, την βοήθησε να «αναστηθεί» και να καθιερωθεί.

Το 1935 η φυλή αναγνωρίστηκε επίσημα από το American Kennel Club (A.K.C.) κai έναν χρόνο αργότερα, τα Ρόττβαϊλερ έκαναν την εμφάνιση τους στα Crufts.

Οι εκτροφείς Rottweiler στοχεύουν σε ένα σκύλο με πολύ δύναμη , μαύρο τρίχωμα με εμφανή καφέ σημάδια , του οποίου η δυνατή εμφάνιση δεν καλύπτει την κομψότητα του , το οποίο είναι πολύ καλό για καθήκοντα εργασίας, προστασίας αλλά και συντροφιάς.

Γενική Εμφάνιση: Το Rottweiler είναι ένας μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους σκύλος, στιβαρός αλλά όχι βαρύς και δυσκίνητος, ούτε όμως και ελαφρύς και «ψηλόλιγνος». Με την σωστή ισορροπία, η μαζεμένη και δυνατή κατασκευή, παραπέμπει σε μεγάλη ισχύ, ευκινησία και αντοχή.

Σημαντικές Αναλογίες: Το μήκος του σώματος, μετρημένο από το στέρνο μέχρι το ισχίο, δεν μπορεί να ξεπερνά το ύψος ως το ακρώμιο πάνω από 15%.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Καλής φύσεως και φιλικό, συμπαθεί τα παιδιά, πολύ αφοσιωμένο, υπάκουο, και πρόθυμο να εργαστεί. Η εμφάνισή του στιβαρή και τραχιά, η συμπεριφορά του δείχνει αυτοπεποίθηση, σταθερότητα και έλλειψη φόβου. Αντιδρά στα εξωτερικά ερεθίσματα με μεγάλη επαγρύπνηση.

Κεφάλι: Μέσου μήκους, φαρδύ επίπεδο ανάμεσα στα αυτιά. Η περιοχή του μετώπου δημιουργεί ελαφριά καμπύλη αν παρατηρήσει κανείς από το πλάι. Το ινιακό οστό είναι καλά ανεπτυγμένο χωρίς να προεξέχει. Έντονη ρινομετωπική κοιλότητα (στοπ).

Μύτη: Καλά ανεπτυγμένη, περισσότερο πλατιά παρά στρογγυλή, με σχετικά μεγάλα ρουθούνια, πάντα μαύρη.

Ρύγχος:  Το ρύγχος δεν πρέπει να εμφανίζεται ούτε κοντό ούτε μακρύ σχετικά με το μήκος του κρανίου. Ίσια άνω γραμμή ρύγχους, με φαρδιά βάση, που στενεύει μετρίως μέχρι το ακρορίνιο.

Χείλη: Μαύρα, σφιχτά, η γωνία του στόματος (τέλος των χειλιών) δεν είναι ορατή, ούλα όσο το δυνατόν πιο σκούρα.

Γνάθοι & Δόντια: Άνω και κάτω γνάθοι πολύ δυνατές. Δυνατή πλήρης οδοντοστοιχία (42 δόντια) με «ψαλιδωτό» δάγκωμα, οι άνω κοπτήρες εφάπτονται στενά με τους κάτω. Ανεπτυγμένα ζυγωματικά.

Μάτια: Μετρίου μεγέθους, αμυγδαλωτά, σκούρο καφέ σε χρώμα. σφιχτά βλέφαρα.

Αυτιά: Μετρίου μεγέθους, πεσμένα, τριγωνικά, τοποθετημένα ψηλά και σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Με τα αυτιά σωστά τοποθετημένα και τραβηγμένα μπροστά, το κρανίο εμφανίζεται αρκετά φαρδύτερο.

Λαιμός: Δυνατός, μετρίου μήκους, πολύ μυώδης, ελαφρά τοξωτός, στεγνός, χωρίς προγούλι.

Ράχη: Ίσια, δυνατή, σφιχτή.

Λαγόνια (Οσφύς): Κοντή, δυνατή και βαθιά.

Λεκάνη: Φαρδιά, μέσου μήκους, σχηματίζει ελαφριά καμπύλη. Δεν είναι ούτε ίσια (σε συνέχεια με το σώμα) ούτε πέφτει έντονα.

Στήθος: Ευρύχωρο, φαρδύ και βαθύ (αποτελεί περίπου το 50% του ύψους στο ακρώμιο) με καλά ανεπτυγμένο στέρνο και καλής καμπυλότητας πλευρά.

Κοιλιά: Μη ανασηκωμένη.

Ουρά: Σε φυσική κατάσταση, το επίπεδό της είναι σε συνέχεια της γραμμής ράχης. Σε χαλαρή κατάσταση μπορεί να κρέμεται.

Εμπρόσθια άκρα:  Παρατηρώντας τα από μπροστά, τα μπροστινά πόδια είναι ίσια και δεν τοποθετούνται πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Ο πήχης, όπως φαίνεται από τα πλάγια είναι ίσιος. Η γωνία της ωμοπλάτης με την οριζόντιο είναι 45°.

Ώμοι: Καλά τοποθετημένοι.

Βραχίονας: Ακουμπάει καλά στον κορμό.

Πήχης: Καλά ανεπτυγμένος και μυώδης.

Μετακάρπιο: Ελαφρά ελαστικό, δυνατό, δεν είναι κάθετο.

Πέλματα: Στρογγυλά, σφιχτά και σχηματίζουν καλό τόξο, πατούσες σκληρές, νύχια κοντά μαύρα και δυνατά.

Πίσω άκρα: Όπως φαίνονται από πίσω, τα πόδια είναι ίσια και όχι πολύ κοντά μεταξύ τους. Όταν στέκεται ελεύθερα, σχηματίζονται αμβλείες γωνίες μεταξύ της λεκάνης του σκύλου και του μηριαίου, του μηριαίου με το αντικνήμιο και του αντικνήμιου με τον ταρσό.

Μηρός: Μέσου μήκους, φαρδύς και ιδιαίτερα μυώδης.

Μετατάρσιο: μακρύ, δυνατό, φαρδύ, με καλά ανεπτυγμένους μύες, συνδέεται ισχυρά με την άρθρωση του ταρσού, δεν είναι κάθετο.

Πέλματα: Ελαφρώς μακρύτερα από τα μπροστινά. Δάχτυλα δυνατά, τοξωτά, το ίδιο σφικτά με τα μπροστινά.

Κίνηση: Το Rottweiler είναι σκυλί τροχαστικό. Στην κίνηση η πλάτη παραμένει σφιχτή και σχετικά σταθερή. Κίνηση αρμονική, σταθερή, σίγουρη, γεμάτη ενέργεια και δύναμη, με καλό διασκελισμό.

Δέρμα του κεφαλιού: Είναι παντού σφιχτό. Όταν ο σκύλος είναι σε εγρήγορση, μπορεί να δημιουργούνται κάποιες ζάρες στο μέτωπο.

Τρίχωμα: Ο μανδύας αποτελείται από τον εξωτερικό μανδύα και τον υπομανδύα. Ο εξωτερικός μανδύας είναι μέτριου μήκους, ίσιος, σκληρός, πυκνός και εφαρμόζει σφιχτά. Ο υπομανδύας δεν πρέπει να φαίνεται μέσα από τον μανδύα. Το τρίχωμα είναι λίγο μακρύτερο στα καπούλια.

Χρώμα: Μαύρο με ευδιάκριτα και καλά διαχωρισμένα σημάδια από πλούσιο πύρινο στα μάγουλα, στο ρύγχος, στο κάτω μέρος του λαιμού, στο στήθος και στα πόδια, καθώς και πάνω από τα μάτια και κάτω από την ρίζα της ουράς.

Μέγεθος: Αρσενικά 61 – 68 cm, 61 – 62 cm είναι μικρό, 63 – 64 cm είναι μετρίου ύψους, 65 – 66 cm είναι μεγάλου – σωστού ύψους, 67 – 68 cm είναι πολύ μεγάλο.
Βάρος: περίπου 50 kg

Θηλυκά 56 – 63 cm, 56 – 57 cm είναι μικρό, 58 – 59 cm είναι μετρίου ύψους, 60 – 61 cm είναι μεγάλου – σωστού ύψους, 62 – 63 cm είναι πολύ μεγάλο.
Βάρος: περίπου 42 kg

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα προαναφερθέντα πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και η σοβαρότητα που θα πρέπει αυτό να αξιολογείται είναι ανάλογη με τον βαθμό απόκλισης.

Γενική εμφάνιση: Ελαφριά, αέρινη εμφάνιση, μακριά πόδια, αδύναμα οστά και μύες.

Κεφάλι: Κυνηγετικού τύπου. Λεπτό, ελαφρύ, χοντροκομμένο, πολύ κοντό ή μακρύ κεφάλι. Ίσιο μέτωπο (ελάχιστη ή παντελής απουσία στοπ).

Πρόσωπο: Μακρύ ή μυτερό ρύγχος, σχιστή μύτη, ρινική γέφυρα με ανοδική ή καθοδική καμπύλη (Roman type), γαμψή μύτη, ανοιχτόχρωμο ή δίχρωμο ακρορίνιο.

Χείλη: Ανοιχτά, ρόδινα ή δίχρωμα χείλη, ανοιχτή γωνία χειλιών.

Σιαγόνες: Μικρή αδύναμη κάτω γνάθος.

Δάγκωμα: Pincer bite (δάγκωμα τανάλια).

Μάγουλα: Έντονα προεξέχοντα μάγουλα.

Μάτια: Ανοιχτόχρωμα, βαθουλωτά. Επίσης, πολύ προεξέχοντα και στρογγυλά μάτια, χαλαρά βλέφαρα.

Αυτιά: Τοποθετημένα πολύ χαμηλά, βαριά, μακριά, χαλαρά που φέρονται προς τα πίσω ή ανόμοια ή πετάνε.

Λαιμός: Πολύ μακρύς, λεπτός, με αδύναμους μύες. Ατροφικός λαιμός, προγούλι.

Κορμός: Πολύ μακρύς, πολύ κοντός ή πολύ αδύναμος.

Πλάτη: Πολύ μακριά, αδύναμη και χαλαρή με ανοδική ή καθοδική καμπύλη.

Λεκάνη: Πολύ πεσμένη, πολύ κοντή, πολύ επίπεδη ή μακριά.

Στήθος: Ίσια πλευρά , βαρελοειδής θώρακας και ανεπαρκές στέρνο.

Ουρά: Τοποθετημένη πολύ ψηλά ή χαμηλά.

Μπροστινά μέλη: Στενά ή στραβά εμπρόσθια μέλη, απότομη ωμοπλάτη, αγκώνας που δεν εφάπτεται σφιχτά στον θώρακα, πολύ μακρύς ή κοντός ή απότομος βραχίονας, μαλακό ή κάθετο μετακάρπιο, ανοικτά πέλματα, δάχτυλα με πολύ μικρή ή ανύπαρκτη καμπύλη, ανοιχτόχρωμα νύχια.

Οπίσθια μέλη: Λεπτοί μηροί, ταρσοί πολύ κοντά, ταρσοί αγελάδας ή βαρελοειδής. Αρθρώσεις που δημιουργούν πολύ μικρές ή μεγάλες γωνιώσεις. Ψευδόνυχα.

Δέρμα: Ζάρες στο κεφάλι.

Τρίχωμα: Μαλακό, πολύ κοντό ή μακρύ. κυματιστό τρίχωμα, έλλειψη υπομανδύα.

Χρώμα: Σημάδια λάθους χρώματος, όχι καλά διαχωρισμένα. Σημάδια πολύ εκτεταμένα.

Ελαττώματα Αποκλεισμού:

Γενικά: Έντονη αντιστροφή του τύπου του σκύλου, δηλαδή θηλυπρεπή αρσενικά ή ανδροπρεπή (ανεπτυγμένα) θηλυκά.

Δόντια: Προγναθισμός ή υπογναθισμός, ανόμοιο δάγκωμα σκύλοι με έλλειψη σε κοπτήρες, κυνόδοντες, προγόμφιους, γομφίους.

Μάτια: Εντρόπιο, εκτρόπιο, κίτρινα μάτια ή διαφορετικού χρώματος.

Ουρά: Γυριστή.

Τρίχωμα: Υπερβολικά μακρύ και κυματιστό τρίχωμα.

Χρώμα: Σκυλιά που δεν έχουν το τυπικό χρώμα του rottweiler με τα καφέ σημάδια σε μαύρο, άσπρα σημάδια.

Συμπεριφοράς: Φοβισμένα , δειλά, άτολμα, οξύθυμα, πολύ καχύποπτα, νευρικά, κροτοφοβικά ζώα.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο.

Ομάδα 1:  Ποιμενικοί για πρόβατα και βοοειδή (εκτός Ελβετικών Ορεινών και βοοφυλάκων)

Υποομάδα: Τομέας 1 Ποιμενικοί

Χώρα προέλευσης: Γερμανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 166 / 07/08/1996 / GB

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 23/03/1991

Χρησιμότητα: Πολυσχιδής σκύλος εργασίας , Ποιμενικός, φύλακας και σκύλος υπηρεσιών.

Με εξετάσεις εργασίας

Σύντομη Ιστορική Περίληψη

Σύμφωνα με επίσημη απόφαση, η Ένωση για τον Γερμανικό Ποιμενικό Σκύλο (Verein fur Deutsche Schaeferhunde) που εδρεύει στο Augsburg, ως μέλος του Γερμανικού Κυνολογικού ομίλου (Verband fur das Deutsche Hundeweswn e.V., V.D.H.) και ως ιδρυτικό σωματείο για την φυλή, είναι υπεύθυνη για το πρότυπο του Γερμανικού Ποιμενικού Σκύλου. Το πρότυπο αυτό συντάχθηκε αρχικά στην πρώτη συνέλευση των μελών της Ένωσης στη Franfurt/Main, στις 20 Σεπτεμβρίου 1899, βασισμένο σε προτάσεις του A. Mayer και του von Stephanitz. Αναθεωρήσεις έγιναν στο πρότυπο κατά την 6η συνέλευση των μελών στις 28 Ιουλίου 1901, στην 23η συνέλευση στην Cologne/Rhine στις 17 Σεπτεμβρίου 1909, στην συνάντηση του Διοικητικού Συμβουλίου και της Συμβουλευτικής Επιτροπής στο Wiesbaden της Γερμανίας στις 5 Σεπτεμβρίου 1930 και στη συνάντηση του Διοικητικού Συμβουλίου και της Επιτροπής της φυλής στις 25 Μαρτίου 1961. Το πρότυπο αναθεωρήθηκε και υιοθετήθηκε από την Παγκόσμια Ένωση του Γερμανικού Ποιμενικού (Weltunion fur Deutsche Schaeferhunde, WUSV) στις 30 Αυγούστου 1976 και αναθεωρήθηκε και καταχωρήθηκε κατόπιν αποφάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου και της Συμβουλευτικής Επιτροπής την 23η και 24η Μαρτίου 1991.

Ο γερμανικός ποιμενικός σκύλος, η προγραμματισμένη εκτροφή του οποίου άρχισε το έτος 1899 μετά την ίδρυση της Ένωσης για τον Γερμανικό Ποιμενικό, εξελίχθηκε αρχικά εκτρέφοντας τους τότε διαθέσιμους ποιμενικούς σκύλους της Κεντρικής και Νότιας Γερμανίας με τελικό σκοπό την δημιουργία ενός σκύλου εξαιρετικά κατάλληλου και για την πιο
απαιτητική εργασία. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, το πρότυπο του Γερμανικού Ποιμενικού Σκύλου εξελίχθηκε, με έμφαση στην σωστή φυσική κατασκευή και ειδικότερα στην σωστή ιδιοσυγκρασία και τον καλό χαρακτήρα.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Ο γερμανικός Ποιμενικός Σκύλος είναι μέσου μεγέθους, ελαφρά επιμήκης, δυνατός και μυώδης, με στεγνά οστά και γερή, (σταθερή, γεροδεμένη) συνολική δομή.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ-ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ

Ο Γερμανικός Ποιμενικός Σκύλος πρέπει να έχει ομαλή διάθεση, να είναι ισορροπημένος (με γερά νεύρα), με αυτοπεποίθηση, εντελώς άνετος (εκτός αν προκληθεί) και καλός εκ φύσεως, όπως και προσεκτικός και εύκολα εκπαιδεύσιμος. Πρέπει να διαθέτει κουράγιο, αγωνιστικότητα (μαχητικότητα) και σκληρότητα ούτως ώστε να είναι κατάλληλος ως συνοδός (σύντροφος), φύλακας, υπηρεσιακός σκύλος, Ποιμενικός και σκύλος καθηκόντων προστασίας και αμύνης.

ΚΕΦΑΛΗ

Το κεφάλι είναι σφηνοειδούς σχήματος και ανάλογο με το μέγεθος του σώματος (το μήκος της κεφαλής είναι κατά προσέγγιση το 40% του ύψους στο ακρώμιο του σκύλου), χωρίς να είναι χονδροειδές ούτε υπερβολικά μακρύ. Ξεκάθαρο και στεγνό σε γενική εμφάνιση, μέτρια φαρδύ ανάμεσα στα αυτιά. Το μέτωπο όπως φαίνεται από εμπρός και πλαγίως είναι μόνον ελάχιστα καμπυλωτό και χωρίς καθόλου, ή με μια ελαφρά εμφανή κεντρική αύλακα. Η αναλογία της κρανιακής χώρας ως προς την προσωπική χώρα είναι 50-50%. Το εύρος της κρανιακής χώρας ανταποκρίνεται κατά προσέγγιση στο μήκος της. Όπως φαίνεται από πάνω, το κρανίο στενεύει ομαλά και προοδευτικά από τα αυτιά προς την ρινική γέφυρα και κλίνει επίσης προοδευτικά προς το σφηνοειδές πρόσωπο (ρύγχος) με ένα λοξό, όχι πολύ απότομο «στοπ», η άνω και κάτω γνάθος είναι ισχυρά ανεπτυγμένες .
Η ρινική γέφυρα είναι ευθύγραμμη. Κάθε εσοχή ή κύρτωση είναι ανεπιθύμητη. Χείλη σφιχτά, εφαρμοστά και σκουρόχρωμα.

Μύτη: Πρέπει να είναι μαύρη.

Δόντια: Πρέπει να είναι δυνατά και υγιή. Πλήρης οδοντοφυία (42 δόντια σύμφωνα με τον τύπο της οδοντοστοιχίας).

Ο Γερμανικός Ποιμενικός Σκύλος έχει ψαλιδωτό δάγκωμα, δηλαδή οι τομείς (κοπτήρες) πρέπει να συνταιριάζουν σαν τις λάμες του ψαλιδιού μεταξύ τους, έτσι ώστε οι κοπτήρες της πάνω σιαγόνας υπερκαλύπτουν και εφαρμόζουν με τους κοπτήρες της κάτω σιαγόνας ψαλιδωτά. Λαβιδόσχημο δάγκωμα, προγναθικό ή υπογναθικό δάγκωμα είναι ελαττώματα, όπως και τα μεγαλύτερα διαστήματα μεταξύ των δοντιών (κενά). Εξίσου ελαττωματική είναι η ευθύγραμμη στοίχιση των κοπτήρων. Τα οστά των γνάθων πρέπει να είναι ισχυρά ανεπτυγμένα έτσι ώστε τα δόντια να είναι δυνατά σφηνωμένα στα οδοντικά τόξα.

Μάτια: Μέσου μεγέθους, αμυγδαλωτού σχήματος, τοποθετημένα ελαφρώς λοξά, χωρίς να προεξέχουν. Το χρώμα των ματιών πρέπει να είναι όσο πιο σκούρο γίνεται.

Ανοιχτόχρωμα, διαπεραστικά μάτια είναι ανεπιθύμητα, αφού αλλοιώνουν την έκφραση του σκύλου.

Αυτιά: Ο γερμανικός Ποιμενικός Σκύλος έχει όρθια αυτιά μετρίου μεγέθους τα οποία κρατιούνται κάθετα προς τα πάνω, με τις άκρες τους να δείχνουν προς την ίδια, παράλληλη, κατεύθυνση (χωρίς να γέρνουν προς τα μέσα). Στενεύουν σε μυτερές άκρες και το πτερύγιο είναι ανοιγμένο προς τα εμπρός. Μισοπεσμένα αυτιά ή κρεμαστά αυτιά είναι ελαττωματικά. Αυτιά που φέρονται γυρμένα προς τα πίσω στην κίνηση ή την ανάπαυση δεν είναι ελαττωματικά.

ΛΑΙΜΟΣ

Ο λαιμός πρέπει να είναι δυνατός, μυώδης και χωρίς χαλαρό δέρμα στο λαρύγγι (προγούλι). Η γωνία του ως προς το σώμα (οριζοντίως) είναι κατά προσέγγιση 45ο.

ΣΩΜΑ

Το άνω περίγραμμα διατρέχει διατρέχει (τον κορμό) χωρίς καμιά ορατή διακοπή, από την βάση του λαιμού, πάνω από τα ευκρινώς διαγραμμένα ακρώμια και τη ράχη με πολύ ελαφρύ κλίση ως προς την οριζόντιο, μέχρι τα προοδευτικά κεκλιμένα νώτα. Η ράχη είναι σφικτή-σταθερή, δυνατή και μυώδης. Η οσφύς είναι φαρδιά ισχυρά ανεπτυγμένη και μυώδης. Η περιοχή των γοφών και της λεκάνης πρέπει να είναι μακριά, ελαφρά κεκλιμένη (περίπου 23ο ως προς την οριζόντιο) και χωρίς
καθόλου διακοπή της ραχιαίας γραμμής, συμφύεται με την βάση της ουράς.

Στήθος : Μέτρια φαρδύ, το κατώτατο τμήμα του είναι όσο πιο μακρύτερο γίνεται και καλοανεπτυγμένο. Το βάθος του θώρακα πρέπει να είναι από 45 έως 48% του ύψους στο ακρώμιο. Οι πλευρές πρέπει να είναι μετρίως τοξωτές. Πλευρές που είναι βαρελόσχημες ή πολύ επίπεδες είναι ελαττωματικές.

Ουρά : Φθάνει τουλάχιστον στην άρθρωση του ταρσού, αλλά όχι κάτω από το μέσον του μεταταρσίου. ‘Έχει ελαφρώς μακρύτερο τρίχωμα στην κάτω πλευρά της και κρατιέται κρεμασμένη σε απαλή καμπύλη. Όταν ο σκύλος βρίσκεται σε έξαψη ή σε κίνηση, η ουρά είναι υψωμένη και φέρεται υψηλότερα, αλλά όχι πάνω από την οριζόντια γραμμή.
Διορθωτικές εγχειρήσεις απαγορεύονται.

ΑΚΡΑ

Πρόσθια τεταρτημόρια: Από κάθε άποψη, τα πρόσθια σκέλη είναι ίσια και, από εμπρός τελείως παράλληλα μεταξύ τους. Ωμοπλάτη και βραχίονας είναι ισομήκη, μυώδη και εφαρμόζουν σφιχτά στον κορμό. Η γωνία που σχηματίζεται μεταξύ ωμοπλάτης και βραχίονα είναι ιδανικά 90ο αλλά γενικά μέχρι 110ο. Οι αγκώνες δεν πρέπει να στρέφονται προς τα μέσα ούτε προς τα έξω, σε ανάπαυση ή σε κίνηση. Από όλες τις απόψεις τα σκέλη είναι ίσια και εντελώς παράλληλα το ένα προς το άλλο, στεγνά και με σφιχτούς μυώνες.  Το μετακάρπιο έχει μήκος περίπου ίσο με το 1/3 του σκέλους. Η γωνία μεταξύ τους (σκέλος-μετακάρπιο) είναι από 20 ο έως 22ο. Ένα αδύναμο μετακάρπιο (γωνία περισσότερο από 22ο) ή ένα απότομο μετακάρπιο (γωνία λιγότερο από 20ο) επηρεάζουν την εργασιακή ικανότητα του σκύλου, ειδικότερα δε την αντοχή του.

Εμπρός πέλματα: Στρογγυλωπά, σφικτά, με φάλαγγες καλά κυρτωμένες. Πατούσες σκληρές αλλά όχι εύθρυπτες.
Τα νύχια είναι δυνατά και σκουρόχρωμα.

Οπίσθια τεταρτημόρια: Τα πίσω σκέλη είναι τοποθετημένα ελαφρά προς τα πίσω. Όπως φαίνονται εκ των όπισθεν, είναι παράλληλα μεταξύ τους. Μηρός και κνήμη είναι περίπου ισομήκη και σχηματίζουν γωνία περίπου 120ο. Οι μηροί είναι δυνατοί και μυώδης. Οι αρθρώσεις των ταρσών είναι δυνατές και σφικτές. Το μετατάρσιο στέκεται κάθετα κάτω από την άρθρωση του ταρσού.

Πίσω πέλματα: Συμπαγή, ελαφρά κυρτωμένα. Οι πατούσες είναι σκληρές και σκουρόχρωμες. Τα νύχια είναι δυνατά, κυρτά και επίσης σκουρόχρωμα.

ΔΙΑΣΚΕΛΙΣΜΟΣ/ΚΙΝΗΣΗ

Ο Γερμανικός Ποιμενικός Σκύλος είναι τροχαστικός σκύλος. Τα μέλη του πρέπει να είναι έτσι συντονισμένα και εναρμονισμένα μεταξύ τους σε μήκος και γωνιώσεις ώστε, χωρίς αισθητή μεταβολή στη ραχιαία γραμμή, τα πίσω σκέλη μπορούν να προωθούνται προς τον κορμό ενώ τα εμπρός εκτείνονται σε ίση απόσταση. Οποιαδήποτε τάση υπεργωνίωσης των πίσω άκρων μειώνει την συνοχή-σταθερότητα και την αντοχή, επομένως και την εργασιακή ικανότητα. Σωστές σωματικές αναλογίες και γωνιώσεις έχουν σαν αποτέλεσμα ένα επίπεδο πάνω από το έδαφος, πολύ εκτεταμένο καλυπτικό εδάφους διασκελισμό που προκαλεί την εντύπωση προώθησης χωρίς προσπάθεια. Το κεφάλι που ωθείται προς τα εμπρός και η ελαφριά υψωμένη ουρά συντελούν σε ένα ομαλό, χωρίς προσπάθεια τροχασμό που παρουσιάζει μια απαλά καμπυλωμένη, συνεχόμενη
χωρίς διακοπή πάνω γραμμή, από τις άκρες των αφτιών, πάνω από τον λαιμό και την ράχη, μέχρι και την άκρη της ουράς.

ΔΕΡΜΑ

Το δέρμα εφαρμόζει (ελαστικά) αλλά χωρίς καθόλου πτυχώσεις.

ΜΑΝΔΥΑΣ

Υφή του τριχώματος: Το σωστό τρίχωμα για τον Γερμανικό Ποιμενικό Σκύλο είναι το διπλό τρίχωμα (Stockhaar) με εξωτερικό και εσωτερικό στρώμα. Το εξωτερικό τρίχωμα πρέπει να είναι όσο πιο πυκνό γίνεται, ίσιο, τραχύ και σφιχτό-κλειστό πάνω στο σώμα. Στο κεφάλι, το εσωτερικό των αυτιών, το πρόσθιο μέρος των σκελών και στα πόδια και τις φάλαγγες των δακτύλων, το τρίχωμα είναι κοντό. Είναι ελαφρά μακρύτερο και πιο πυκνό στο λαιμό. Στο πίσω μέρος των σκελών, το τρίχωμα είναι
μακρύτερο, εκτεινόμενο στα μετακάρπια και μετατάρσια. Σχηματίζει μέτριας ποσότητας «μπατζάκια » στο πίσω μέρος των μηρών.

Χρώμα: Μαύρο με κοκκινωπά-καφέ, καστανά, κίτρινα έως ανοικτά γκρίζα σημάδια. Μονόχρωμο μαύρο ή μονόχρωμο γκρίζο. Τα γκρίζα άτομα με αποχρώσεις εμφανίζουν μαύρη «σέλα» και «μάσκα». Τα μη ενοχλητικά, μικρά άσπρα σημάδια στο στήθος όπως και η πολύ ανοιχτόχρωμη απόχρωση στα εσωτερικά μέρη είναι επιτρεπτά αλλά όχι επιθυμητά. Η μύτη πρέπει να είναι μαύρη σε όλα τα χρώματα. Σκύλοι χωρίς «μάσκα», με ανοιχτόχρωμα έως λευκωπά σημάδια στο στήθος και τα εσωτερικά μέρη, ωχρά (ανοιχτόχρωμα) νύχια και κόκκινο άκρο ουράς θεωρούνται ότι υστερούν σε χρωστική. Το εσωτερικό τρίχωμα παρουσιάζει ανοιχτόχρωμοι γκριζωπό τόνο. Το λευκό χρώμα δεν είναι δεκτό.

ΥΨΟΣ και ΒΑΡΟΣ

Αρσενικοί: Ύψος στο ακρώμιο 60-65 εκ., βάρος 30-40 κιλά.

Θηλυκές: Ύψος στο ακρώμιο 55-60 εκ., βάρος 22-32 κιλά.

Το μήκος του σώματος είναι κατά προσέγγιση από 10 έως 17% μεγαλύτερο από το ύψος του σκύλου στο ακρώμιο.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ

Κάθε απομάκρυνση από τα προαναφερθέντα σημεία πρέπει να θεωρούνται ελάττωμα και η αυστηρότητα με την οποία πρέπει να αντιμετωπίζονται, να είναι ακριβώς ανάλογο του βαθμού του.

ΣΟΒΑΡΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ

Κάθε απομάκρυνση από τα παραπάνω περιγραφέντα φυλετικά χαρακτηριστικά η οποία επηρεάζει (παρεμποδίζει) την εργασιακή ικανότητα του σκύλου.

Ελαττωματικά αυτιά: Αμφίπλευρα πολύ χαμηλά τοποθετημένα αυτιά, αυτιά που λυγίζουν στις άκρες, αυτιά που γέρνουν προς τα μέσα. Αυτιά που δεν είναι σφιχτά και σταθερά.

· Σοβαρή έλλειψη χρωστικής
· Σοβαρή έλλειψη γενικής συνοχής-στιβαρότητας
· Οδοντικά ελαττώματα: Οποιαδήποτε απόκλιση από το ψαλιδωτό δάγκωμα και την σωστή μορφή οδοντοστοιχίας, αν δεν περιλαμβάνεται στα ελαττώματα αποκλεισμού που καταγράφονται κατωτέρω.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ που επιφέρουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ

· Αδύναμη ιδιοσυγκρασία και νεύρα, σκύλοι που δαγκώνουν
· Σκύλοι με παραμορφωμένα αυτιά ή ουρά
· Σκύλοι με δυσμορφίες
· Σκύλοι με έλλειψη δοντιών όπως ακολούθως:
ένας προγόμφιος 3 συν ένα επιπροσθέτως δόντι, ή ένας κυνόδοντας, ή ένας προγόμφιος 4, ή ένας γομφίος 1 ή 2, ή σύνολο τριών ή περισσοτέρων δοντιών που λείπουν
· Σκύλοι με ελαττωματικές σιαγόνες, προγναθικοί περισσότερο από 2 χιλιοστά ή υπογναθικοί. Λαβιδωτό δάγκωμα που σχηματίζεται από όλους τους 12 κοπτήρες
· Υπερμεγέθεις ή υπομεγέθεις σκύλοι, κατά περισσότερο του 1 εκατοστού
· Αλμπίνοι
· Λευκό χρώμα μανδύα (ακόμα και με σκουρόχρωμα μάτια και νύχια)
· Μακρύ τρίχωμα (μακρύ, μαλακό πανωτρίχωμα με ή χωρίς υποτρίχωμα, κυρίως χωρισμένο στο κέντρο της πλάτης, με «χωρίστρα» στα αυτιά, τα σκέλη και την ουρά (Langhaar)

Υποσημείωση: Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν δύο φανερά φυσιολογικούς όρχεις τελείως κατεβασμένους μέσα στο όσχεο.

Ομάδα 9: Σκύλος Συντροφιάς (Companion and Toy Dogs)

Υποομάδα: Ηπειρωτικά Μικρόσωμα Σπάνιελ (Continental Toy Spaniel)

Κατηγορία 7: Αγγλικά Μικρόσωμα Σπάνιελ (English Toy Spaniel)

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.) 136 / 12.01.2009 / GB

Η ιστορία τους είναι αμφισβητούμενη. Ξεκινάει από την Ιαπωνία και πιθανόν την Κίνα των αρχαίων χρόνων, τα Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ πιστεύεται ότι έφτασαν στην Ευρώπη ως δώρα προς τους βασιλείς. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η φυλή δεν πρωτοεμφανίστηκε στην Αγγλία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου Ι -από τον οποίο πήραν το όνομά τους- αλλά υπήρχε περισσότερα από 100 χρόνια πριν. Τα Κινγκ Τσαρλς προέρχονται από διασταυρώσεις μικρόσωμων Κόκερς και Καρλέν, τα οποία στη συνέχεια ζευγάρωσαν με Θιβετιανά Σπάνιελ νάνους, που είχαν φέρει στην Αγγλία τον 15ο αιώνα οι ιεραπόστολοι. Το Κάβαλιερ δημιουργήθηκε από διασταυρώσεις που έγιναν το 19ο αιώνα και έδωσαν έναν χωριστό τύπο σκύλου, κάπως μεγαλύτερο από το Κινγκ Τσαρλς, με επίπεδο κρανίο και μακρύτερο ρύγχος. Γοητευμένος από τους σκύλους αυτούς, ο Κάρολος B’ έδωσε στη φυλή το όνομά του. Το Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ αναγνωρίστηκε από το Αμερικανικό Κέννελ Κλαμπ (AKC) το 1886, σε αντίθεση με το Κάβαλιερ το οποίο κατέλαβε την 140η θέση του ΑΚC την 1/1/1996. Μετά την πτώση του Οίκου Στιούαρτ, η κατοχή σκύλων Κάβαλιερ ισοδυναμούσε με πολιτική ευθύνη, με αποτέλεσμα η φυλή να αρχίσει να χάνεται. Την επανέφερε η βασίλισσα Βικτόρια, αν και το Κάβαλιερ είχε υποστεί πολύ μεγάλες αλλαγές από το αρχικό πρότυπο της φυλής. Το γεγονός ότι η φυλή ακολούθησε τα βήματα των βασιλικών της προγόνων οφείλεται κατά πολύ στις προσπάθειες ενός αμερικανού λάτρη της φυλής, του Ρόζγουελ Έλντριτζ, ο οποίος ταξίδεψε στην Αγγλία στις αρχές του 1920, ελπίζοντας να αγοράσει δύο σπάνιελ. Ο Ρόζγουελ δεν βρήκε τον τύπο που επιθυμούσε και σκέφτηκε να δελεάσει με ένα αξιοσέβαστο χρηματικό ποσό όποιον παρουσίαζε στο Crufts θηλυκό ή αρσενικό σκύλο παλαιού τύπου. Το χρηματικό κίνητρο προκάλεσε το ενδιαφέρον των εκτροφέων και οι προσπάθειες για την αναβίωση του αρχικού προτύπου της φυλής απέκτησαν νόημα.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ: Δραστήριο, χαριτωμένο και ισορροπημένο, με ευγενική έκφραση.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ: Αθλητικό, τρυφερό, ατρόμητο. Χαρωπό, φιλικό, καθόλου επιθετικό, καθόλου νευρικό.

ΚΕΦΑΛΙ

Κρανίο: Σχεδόν επίπεδο μεταξύ των αυτιών.

Μύτη: Ρουθούνια μαύρα και καλά ανεπτυγμένα δίχως ροζ σημάδια.

Ρύγχος: Μήκος από το ρινομετωπικό κοίλωμα μέχρι την άκρη της μύτης περίπου 3,8 εκ. Λεπταίνει στην άκρη. Αποκλείεται οποιαδήποτε τάση για μακρόστενο ρύγχος.

Χείλη: Καλά ανεπτυγμένα και όχι «ξεχειλωμένα».

Σιαγόνες/Δόντια: Δυνατές σιαγόνες με καλή εφαρμογή μεταξύ τους: τα πάνω δόντια να αγκαλιάζουν τα κάτω.

Μάτια: Μεγάλα, σκούρα, στρογγυλά αλλά χωρίς να προεξέχουν, με απόσταση μεταξύ τους.

Αυτιά: Μακριά, ψηλά τοποθετημένα, με πυκνό τρίχωμα.

ΛΑΙΜΟΣ

Μέτριο μήκος, ελαφρώς αψιδωτός.

ΣΩΜΑ

Πλάτη: Επίπεδη.

Κορμός: όχι μακρύς, κανονικός σε σχέση με το μέγεθος του σκύλου. Κοντή οσφύς.

Στήθος: Μεσαίας ανάπτυξης. Αρκετά καλή ανάπτυξη (όχι υπερβολική) των πλευρών.

ΟΥΡΑ

Μήκος της ουράς σε αρμονία με το σώμα, σε εγρήγορση, να μη φέρεται πάνω από το ύψος της ράχης. Στην Ελλάδα και στις περισσότερες χώρες του κόσμου η νομοθεσία απαγορεύει το κόψιμο της ουράς (εκτός εάν συντρέχει λόγος υγείας).

ΑΚΡΑ

Πόδια: Πόδια μάλλον λεπτά και ίσια.

Ώμοι: Καλά κεκλιμένοι.

Κνημομηριαία άρθρωση (κότσι): με καλή κλίση.

Ταρσοί: Ανεπιθύμητη οποιαδήποτε τάση για ταρσούς «αγελάδας» (προς τα έσω) ή ταρσούς «περιστεριού» (προς τα έξω).

Πέλματα: Μικρά, με ανεπτυγμένα μαξιλαράκια και πλούσιο φτέρωμα.

ΚΙΝΗΣΗ

Ελεύθερη και κομψή όταν το Κάβαλιερ βρίσκεται σε δράση. Δίνουν πολλή ώθηση τα πίσω πόδια. Μπροστινά και πίσω πόδια κινούνται παράλληλα (αν τα παρατηρήσετε από μπροστά και από πίσω).

ΤΡΙΧΩΜΑ

Μακρύ, μεταξένιο, χωρίς μπούκλες. Επιτρεπτός ελαφρύς κυματισμός. Πλούσιο. Απαγορεύεται το κούρεμα.

Αναγνωρισμένοι χρωματισμοί είναι οι εξής:

– Μαύρο Πύρινο (Black and Tan): Κατάμαυρο με καφέ σημεία πάνω από τα μάτια, στα μάγουλα, εσωτερικά στα αυτιά, στο στήθος και στα πόδια και κάτω από της ουρά. Το καφέ χρώμα πρέπει να είναι φωτεινό. Λευκά σημάδια είναι ανεπιθύμητα.

– Φαιό-πύρινο (Ruby): Ολόκληρο χρωματισμένο πλούσιο καστανοκόκκινο. Λευκά σημάδια ανεπιθύμητα.

– Λευκό / Φαιό-πύρινο (Blenheim): Πλούσια καστανοκόκκινα μπαλώματα, όμορφα κατανεμημένα σε μαργαριταρένια λευκή βάση. Μπαλώματα ομοιόμορφα χωρισμένα στο κεφάλι, αφήνοντας χώρο ανάμεσα στα αυτιά για το πολύ επιθυμητό σημάδι ή κηλίδα, μοναδικό χαρακτηριστικό της φυλής.

– Τρίχρωμο (Tricolor): Μαύρο και λευκό όμορφα κατανεμημένα, με πύρινα μπαλώματα πάνω από τα μάτια, στα μάγουλα, στο εσωτερικό των αυτιών, στο εσωτερικό των ποδιών και κάτω από την ουρά.

Οποιοδήποτε άλλο χρώμα ή συνδυασμός χρωμάτων δεν είναι επιθυμητός.

ΒΑΡΟΣ: 5,4 – 8 kg.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ

Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προαναφερθέντα θεωρείται ελάττωμα, η σοβαρότητα του οποίου κρίνεται ανάλογα με τον βαθμό εμφάνισής του και την επίδρασή του στην υγεία και την ευζωία του σκύλου. Οποιοσδήποτε σκύλος παρουσιάζει ανωμαλίες στην εμφάνιση ή τη συμπεριφορά αποκλείεται από εκθέσεις μορφολογίας.
Σημείωση: Τα αρσενικά πρέπει να έχουν δύο ευκρινώς διαχωρισμένους όρχεις.

Σκύλοι με τρίχωμα να λάμπει και με έναν αγχωμένο ιδιοκτήτη που βουρτσίζει «μανιωδώς» προσπαθώντας να δώσει μια αψεγάδιαστη εικόνα, σκυλιά με περίεργα κουρέματα και ιδιοκτήτες που προσπαθούν με κάθε «τίμημα» να πετύχουν το «τέλειο στήσιμο» του σκύλου τους μπροστά στον κριτή. Εύκολα μπορεί κάποιος να παρομοιάσει και να «βαφτίσει» την όλη διαδικασία «καλλιστεία»…δεν είναι όμως έτσι.

Βασικά σε μια έκθεση μορφολογίας ο κάθε σκύλος κρίνετε απέναντι στο πρότυπο της φυλής του.

Το πρότυπο είναι μια γραπτή περιγραφή της μορφολογίας που πρέπει να έχει ο κάθε σκύλος, των εξωτερικών χαρακτηριστικών του, των αναλογιών του, της κινησιολογίας του και του ταμπεραμέντου του. Στο πρότυπο δεν περιγράφετε ο τρόπος που πρέπει να «δουλεύει» η κάθε φυλή αλλά όλα τα παραπάνω είναι αυτά που επιτρέπουν στο σκύλο να μπορεί να αντεπεξέλθει με επιτυχία στα καθήκοντα για τα οποία προορίζετε και στις συγκεκριμένες κλιματολογικές και γεωγραφικές συνθήκες που επικρατούν στην χώρα προέλευσης και δημιουργίας του.

Μέχρι το 1800 και από την στιγμή που ο σκύλος εξημερώθηκε, οι άνθρωποι μαζεύονταν για να διηγηθούν και να περηφανευτούν για τα κατορθώματα και τις ικανότητες των σκύλων τους. Οι κυνηγοί για τα κυνηγόσκυλα τους, οι ποιμένες για τα ποιμενικά τους, κ.ο.κ. Πολλές φορές χρειαζόταν και μια «επίδειξη» των ικανοτήτων του σκύλου από τον ιδιοκτήτη για να πείσει το «κοινό» του. Αυτές οι «επιδείξεις» με τον καιρό εξελίχθηκαν σε αγώνες με στοιχήματα σε οποιοδήποτε τομέα.

Πάντοτε βέβαια, οι σκύλοι που δικαιολογούσαν την φήμη τους ή κέρδιζαν τους διαγωνισμούς και τους αγώνες ήταν και αυτοί που ζευγάρωναν ευρέως με την ελπίδα να δώσουν απογόνους με ανάλογα χαρίσματα. Κάπως έτσι διαμορφώθηκαν οι πρώτες φυλές με μια ομοιομορφία, σε συγκεκριμένο γεωκλιματικό χώρο.

Με τον καιρό οι άνθρωποι, καθώς γνώριζαν περισσότερα και αναγνώριζαν και τα οφέλη της επιλεκτικής αναπαραγωγής (κάτι παρόμοιο γινόταν με κάθε οικόσιτο ζώο), άρχισαν να διοργανώνουν πιο «επίσημες» συναντήσεις, πιο «επίσημους» αγώνες και να καταγράφουν τα στοιχεία και τις παρατηρήσεις τους. Κάπως έτσι «γεννήθηκε» αυτό που θα ονομάζαμε «κυνολογία» και «κυνοτεχνία».

Μέχρι το 1859, που έγινε η πρώτη έκθεση μορφολογίας στην Αγγλία, είχαν δημιουργηθεί όμιλοι φυλών και είχαν γραφτεί και κάποια πρότυπα όπως τα περιγράψαμε πιο πάνω. Όπως σε πολλά πράγματα, έτσι και εδώ, η κυνοτεχνία και η κυνολογία ήταν ασχολία των ευγενών και πλουσίων αλλά «καλά» σκυλιά ερχόντουσαν από κάθε κάστα. Οι πρώτες εκθέσεις μορφολογίας σκύλων αποτελούσαν μέρος «πανηγυριών», εκθέσεων πουλερικών και άλλων ζώων φάρμας.

Από την Αγγλία, η ίδρυση κυνολογικών ομίλων εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και στις άλλες ηπείρους.

Παρόλο που ο σκύλος δεν είναι πλέον ένα αμιγώς «εργασιακό» ζώο και είναι περισσότερο ένας σύντροφος του ανθρώπου σε αστικό ή προαστιακό περιβάλλον τα πρότυπα και οι εκθέσεις που δημιουργήθηκαν και γράφτηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα αποτελούν την βάση κρίσης και επιλογής και των σημερινών σκύλων.

Οι Ευρωπαϊκές χώρες, οι χώρες της Νοτίου Αμερικής και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου ενώθηκαν σε μία παγκόσμια οργάνωση, τη γνωστή ως Παγκόσμια Κυνολογική Ομοσπονδία (Federation Cynologique Internationale, FCI). Αυτός ο Οργανισμός καθιερώνει τους κανονισμούς με βάση τους οποίους διεξάγονται οι εκθέσεις σκύλων στις περισσότερες χώρες του κόσμου εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κυνολογικοί όμιλοι των χωρών αυτών οφείλουν να συμμορφώνονται στους κανονισμούς της FCI.

Τα πρότυπα φυλής και οι εκθέσεις επιβραβεύουν υγεία (πνευματική και σωματική), ευεξία και αναπαραγωγική ικανότητα μέσα από την μορφολογία και όχι ομορφιά.Δυστυχώς υπάρχουν περιπτώσεις που οι σκύλοι που ανταποκρίνονται στην «εργασία» και την «ειδικότητα» της κάθε φυλής διαφέρουν αρκετά σε μορφολογία από αυτούς που κερδίζουν στις εκθέσεις μορφολογίας, σε σημείο να μοιάζουν δύο διαφορετικές φυλές. Αυτό όμως συμβαίνει όταν υπάρχουν διαφορετικές και λάθος ερμηνείες του προτύπου φυλής ή όταν κακώς επιβραβεύονται κάποια χαρακτηριστικά και κάποια δείγματα φυλής στους εκθεσιακούς στίβους. Είναι κάτι που συζητιέται χρόνια στην παγκόσμια κυνολογική κοινότητα, απασχολεί σοβαρά τους περισσότερους που πιστεύουν σε ένα σκύλο που πρέπει να συνδυάζει υγεία, ταμπεραμέντο και μορφολογία και γίνονται κάποια βήματα προς τις σωστές κατευθύνσεις.

Τα πρότυπα και οι εκθέσεις, σαν συνέχεια των άτυπων συνάξεων και διαγωνισμών, βοήθησαν και βοηθούν ώστε ο άνθρωπος να διαλέξει τον καταλληλότερο σκύλο για τις ανάγκες του και τον σκύλο που θα του προσφέρει τα μέγιστα σε όποιο καθήκον κληθεί να εκτελέσει. Ακόμα και το καθήκον του συντρόφου, που πολλοί θεωρούν υποδεέστερο ή μη απαιτητικό, απαιτεί ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από τον σκύλο και ποικίλα, ανάλογα με τον τόπο διαμονής, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, της κοινωνίας και του όλου «οικοσυστήματος» που ο σκύλος θα κληθεί να ζήσει και να αντεπεξέλθει.

Σε κανέναν κυνόφιλο λοιπόν δε θα έπρεπε να είναι αδιάφορες οι έννοιες, οι χρήσεις και η ύπαρξη των προτύπων και των εκθέσεων μορφολογίας.

Γιατί ο σκύλος που ξεχωρίζει μπορεί να είναι ο χαμένος…

Τον καλύτερο των καλύτερων ή έναν που μοιάζει με τους υπόλοιπους;

Κάτι που λέγεται «προτιμώμενος τύπος» πλημμυρίζει τους στίβους σήμερα και σε πολλές φυλές λίγο έχει να κάνει με το πρότυπο της φυλής.

Όταν ο «σημερινός ή επικρατέστερος τύπος» δεν ισούται με την ορθότητα, ο καλύτερος σκύλος μπορεί να χάσει σε πολλούς στίβους γιατί «το μοιραίο ελάττωμα» του είναι ότι ξεχωρίζει.

Μια φίλη από τις εκθέσεις σκύλων, που όμως «απουσίαζε» από τους στίβους για αρκετό καιρό, επισκέφθηκε κάποιες τοπικές εκθέσεις μαζί μου. Χαιρετίζοντας την ευκαιρία να δει σκύλους γενικότερα μετά την αποχή της, ένιωσε «οπτικά στρεσαρισμένη» και στεναχωρημένη. Η απόγνωση της μεγάλωνε όταν έβλεπε σκυλιά «κάτω του μετρίου» να λαμβάνουν B.O.B. Η απουσία της ποιότητας στην δική της φυλή της «ραγίζει την καρδιά». Δήλωσε πως θα ήταν «χαμένη προσπάθεια» να δείξεις έναν σωστό σκύλο ως προς το πρότυπο σήμερα μια που οι περισσότεροι κριτές νιώθουν υποχρεωμένοι να βραβεύσουν σκύλους που «ταιριάζουν» με τις περισσότερες συμμετοχές στο στίβο.

Παρατηρώντας και άλλες φυλές σημειώνει την απουσία λαιμού, την περιορισμένη κίνηση στα μπροστινό μέρος και την έλλειψη της ακολουθίας του πίσω μέρους, συζητάμε για τις “gay tails” («γυριστές ουρές») και την ποικιλομορφία των τύπων σε κάθε φυλή. Παρατηρούμε λανθασμένη κίνηση και βλέπουμε σκυλιά με μανδύα που σέρνεται στο έδαφος. Αδύναμα μετατάρσια και «γυριστή» ταρσοί συμπληρώνουν την εικόνα. Αναρωτιέται τι είναι αυτό που κάνει όλα αυτά να εμφανίζονται και να συμβαίνουν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Μοιάζει σαν οι σωστοί σκύλοι να έχουν «πέσει θύματα» αυτού που θα ονομάζαμε «η τελειότητα του μέτριου».

Σήμερα, αρκετοί εκτροφείς και ιδιοκτήτες επιλέγουν να στραφούν στην απόδοση, μη θέλοντας να συμμετάσχουν στον «τζόγο» των πολλών τύπων που μπερδεύουν κριτές και κοινό. Θα κάνω αυτή την δήλωση με το ρίσκο να με «ρίξουν στην πυρά» αλλά όλο και περισσότερο διαφαίνεται πως ο καλύτερος σκύλος που θα «βγάλεις», θα εκθρέψεις ποτέ θα είναι και ο δυσκολότερος σκύλος για να καθιερώσεις. Θα είναι «η μύγα μεσ’το γάλα» στο στίβο και θα μοιάζει διαφορετικός από την πλειονότητα. Θα είναι δύσκολο να καθιερώσεις και να «επιτύχεις» με έναν τέτοιο σκύλο διότι οι περισσότεροι κριτές θα παραμερίσουν το «διαφορετικό» σκύλο από το να ρισκάρουν και να τον επιλέξουν σαν καλύτερο. Κατανοητό, αλλά πρέπει αυτοί που δεν έχουν αυτοπεποίθηση και θάρρος να κρίνουν σκύλους;

Ο μέντορας μου έλεγε «Το εκκρεμές του τύπου ταλαντεύεται μπρος και πίσω, αλλά αυτοί που μένουν πιστοί στο πρότυπο θριαμβεύουν στο τέλος».

Αυτοί οι αφοσιωμένοι και επίμονοι εκτροφείς είναι αυτοί που έχουν την γνώση να επαναφέρουν μια φυλή στην αρχική της μορφή την στιγμή που θα έχει «πιάσει πάτο».

Πρέπει ο κριτής να επιβραβεύει ένα σκύλο υποδηλώνοντας ότι αυτός ο σκύλος μπορεί να «διορθώσει» κάποια ελαττώματα της φυλής;…ΟΧΙ! Είναι δουλειά του εκτροφέα να εντάσσει τέτοια ζώα στην εκτροφή του, άσχετα με την επιτυχία που θα έχουν στις εκθέσεις. Οι κριτές όμως πρέπει να κρίνουν με βάση το πρότυπο της φυλής στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους, δίκαια και αποτελεσματικά.

Ένας αξιοσέβαστος «σκυλάς» με πλησίασε κάποτε σε ένα σεμινάριο και μου είπε «Ένας κριτής ποτέ δε θα βγεί λάθος αν επιλέγει νικητές σύμφωνα με την πλειοψηφία του τύπου των σκύλων στο στίβο την δεδομένη μέρα». Η απάντηση μου ήταν «Αποκλείετε!». Σήμερα το πιστεύω!

Μετά από παρατήρηση ενός all rounder (όλων των φυλών) κριτή από έξω, ως θεατής είδα πως άφησε στην άκρη δύο καταπληκτικά δείγματα μόνο και μόνο επειδή ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους σκύλους με τους ανύπαρκτους λαιμούς, τις κοντές μουσούδες, τα μεγάλα κεφάλια και τον «εκβιαστικό» τροχασμό που τα έκανε να μοιάζουν σαν καρικατούρες της φυλής κάνοντας τον γύρο του στίβου.

Αυτή η παράξενη προοπτική του «όμοιου» έχει κυριεύσει αρκετούς στίβους και όχι μόνο τους κριτές. Πολλοί εκτροφείς «προσαρμόζουν» την εκτροφή τους στον «επικρατέστερο τύπο» μια που δύσκολα αλλιώς θα «επιτύχουν» στους στίβους. Διαβάζουν το πρότυπο, το «μεταφράζουν» κατά το δοκούν και φυσικά απέχουν πολύ από το να το εφαρμόσουν σωστά.

Ο κριτής θα πρέπει να μπορεί να εξηγήσει γιατί ένας σκύλος κερδίζει έναντι ενός άλλου. Μοιάζει με το «φιλί του Ιούδα» η επιλογή ενός σκύλου από τον κριτή με κριτήριο το ότι μοιάζει με τα υπόλοιπα που βρίσκονται στον στίβο, ταιριάζει με τον τύπο που επικρατεί. Αυτό ενθαρρύνει τους ανθρώπους να εκτρέφουν νικητές και όχι σκύλους σύμφωνα με το πρότυπο.

Μια φυλή πρέπει να είναι ικανή να περπατά ως το πιάτο με το φαΐ χωρίς να σκοντάφτει.

Είναι λοιπόν οι κριτές «προστάτες του προτύπου» της κάθε φυλής; Οι κριτές έχουν την γνώση, αλλά το πρόβλημα είναι το πώς και αν επιλέγουν να την χρησιμοποιούν. Κάποιοι κριτές φυλής προωθούν κάποια σκυλιά με τους χειριστές τους αγνοώντας ή χωρίς να τους ενδιαφέρει η ποιότητα του σκύλου ή το αντίκτυπο που μπορεί να έχουν αυτά τα «επιτυχημένα» σκυλιά στην φυλή.

Οι εκτροφείς πρέπει να προβάλουν τους «καλύτερους των καλύτερων» (με βάση το πρότυπο) και όχι να επιλέγουν τα σκυλιά που «θα νικήσουν» επειδή μοιάζουν με τα υπόλοιπα και με τον τύπο που «αρέσει» την δεδομένη στιγμή. Πράττοντας έτσι δίνουν λάθος «μηνύματα» τόσο στο κοινό όσο και στους κριτές.

Όταν οι κριτές λένε «Αυτό θα είναι αυτό που οι εκτροφείς επιθυμούν, για αυτό είναι οι στίβοι γεμάτοι από αυτόν τον τύπο σκύλου» είναι επιζήμιο για κάθε φυλή. Δεν πρέπει να γίνεται λόγος και να ενδιαφέρει «τι θέλουν οι εκτροφείς» αλλά οι εκτροφείς και οι κριτές έχουν την ευθύνη να εκτρέφουν και να κρίνουν με βάση το πρότυπο.

Θα πρέπει οι χειριστές (οι handlers) να παρουσιάζουν σκύλους που γνωρίζουν ότι δεν είναι καλοί εκπρόσωποι της φυλής τους;

Οι εκτροφείς και οι εκθέτες έχουν την ευθύνη να παρουσιάζουν σκύλους που αντιπροσωπεύουν το πρότυπο της φυλής και να «παραμερίζουν» (να κρατούν ως pet) αυτούς που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό!

Οι χειριστές σίγουρα θα πρέπει να κάνουν τα πάντα για να επιτύχει ένας σκύλος αλλά κι εκείνοι θα πρέπει να είναι επιλεκτικοί με τα σκυλιά των πελατών τους. Οι χειριστές που γνωρίζουν το πρότυπο και θα αρνηθούν πρόταση να δείξουν σκύλο που δεν ανταποκρίνεται σε αυτό πρέπει να εκτιμώνται ιδιαιτέρως.

Η διαφήμιση δεν σημαίνει πάντα πως ο σκύλος είναι ένα «εξαίρετο δείγμα» της φυλής του. Οι επαγγελματίες και διάσημοι χειριστές δεν παρουσιάζουν πάντα «καλούς σκύλους». Η διαφήμιση και ο επαγγελματίας χειριστής επηρεάζουν σε ένα ποσοστό τους κριτές και αν ο κριτής επιλέγει με βάση μόνο αυτά, παρέχει «κακή υπηρεσία» στην φυλή και αυτό αντανακλά και στην ικανότητα του ως κριτής.

Η κρίση με «προτεραιότητες» είναι, επίσης, καταστρεπτική για τις φυλές. Κριτές «πιάνονται» να επιλέγουν με βάση μια μοναδική «αρετή», ένα εντυπωσιακό κεφάλι, μια καλή τοποθέτηση αυτιών, γερά πόδια ή έναν όμορφο μανδύα. Οι ξεχωριστές «αρετές» και τα μεμονωμένα πλεονεκτήματα είναι σημαντικά, αλλά πιο σημαντικό είναι το αρμονικό και σύμφωνα με το πρότυπο σύνολο. Ο σκύλος πρέπει να «γεμίζει το μάτι» γενικότερα και όχι να έχει κάτι το ξεχωριστό ανάμεσα σε μια πληθώρα ελαττωμάτων! Αυτό καμιά φορά δικαιολογεί και το γιατί κάποιοι κριτές σπαταλούν τόση πολύ ώρα να κρίνουν μια ομάδα, μια κατηγορία.

Πολλοί εκθέτες συζητάμε μεταξύ μας για την πορεία του σπορ και πως εξελίσσεται. Πολύς χρόνος και προσπάθεια χρειάζονται για να κατανοήσεις μια φυλή, να καταλάβεις ποιος είναι «εξαίρετος». Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος. Όλοι μπορεί να έχουν άποψη προσωπική, αλλά να είναι μια άποψη βασισμένη σε γνώση και επίγνωση. Το προσωπικό γούστο, οι προσωπικές προτιμήσεις επιτρέπονται μόνο όταν έχουμε να κάνουμε με δύο σκύλους ισάξιους ως προς το πρότυπο της φυλής.

Παρατηρήστε τα σκυλιά στο στίβο σαν θεατής, δείτε και κατανοήστε γιατί ο ένας σκύλος αντέχει στον τροχασμό και το κάνει αβίαστα και ο άλλος όχι. Γιατί κάποιοι ώμοι δεν «ανοίγουν» και ο σκύλος τεντώνει από τον αγκώνα. Παρατηρήστε τα κοντότριχα σκυλιά και μετά προσπαθήστε να δείτε κάτω από τους εντυπωσιακούς μανδύες. Κατανοήστε τι σημαίνει «γερή ράχη» και περίγραμμα σώματος ή κίνηση σύμφωνα με την κάθε φυλή. Πολλοί παρατηρητές έξω από τους στίβους και λάτρεις φυλών κοιτούν με απογοήτευση και αναρωτιούνται που βρίσκονται τα λειτουργικά σκυλιά του παρελθόντος, τι απέγιναν.

Δυστυχώς κάποια ελαττώματα είναι τόσο διαδεδομένα σήμερα που τα βλέπουμε ως «αρετές».

Αγαπώ τα σκυλιά! Αγαπώ τα σκυλιά με Τύπο και Αρμονία!…και οι δύο αρετές μπορούν να βρεθούν μαζί, στο ίδιο ζώο. Η εκτροφή για χάρη της νίκης είναι μια κατηφόρα χωρίς τέλος. Η αντιστροφή των πραγμάτων απαιτεί αφιερωμένους εκτροφείς και κριτές, χειριστές με κρίση και επίγνωση και κοινό με γνώση. Το σπορ μας δεν αξίζει τίποτα λιγότερο από το καλύτερο των προθέσεων μας.

Υπάρχει μόνο ένα πρότυπο! Ο «επικρατέστερος τύπος φυλής» και ο «δημοφιλής τύπος φυλής» είναι σαν την «γεύση του μήνα»…εφήμερος!

Οι εκτροφείς, οι κριτές και οι εκθέτες έχουν ευθύνη να προστατέψουν τα πρότυπα της φυλής τους!