Μπορεί, με μια πρώτη ματιά, οι δύο έννοιες να μοιάζουν μάλλον «άσχετες» μεταξύ τους όμως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα.

Όταν το 1934 ο Clark Gable έβγαλε το πουκάμισο του για να εμφανισθεί το γυμνό του στήθος σε μια σκηνή της ταινίας “It happened one night” , οι πωλήσεις της απλής φανέλας, που ήταν απαραίτητο εσώρουχο μέσα από το πουκάμισο μέχρι τότε, έπεσαν κατά 75%.

Μέχρι την ταινία “American Gigolo” πολύ λίγοι γνώριζαν τον Richard Gere αλλά και τον Giorgio Armani, που ήταν απλά ένας Ιταλός σχεδιαστής. Μετά την ταινία και μέχρι σήμερα η Armani έχει ετήσια κέρδη άνω των 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Αρκετά παλιά, γύρω στα 1920, στη σειρά “Little Rascals” πρωταγωνιστούσε ένα αξιολάτρευτο American Pit Bull Terrier το οποίο συνόδευε την γλυκιά συμμορία με τους μπόμπιρες σε κάθε σκανταλιά τους. Εκείνη την εποχή κανένας δεν σκεφτόταν αν τα Pit Bulls είναι «καλά σκυλιά» και όλοι ήθελαν και είχαν ένα Pit Bull στην οικογένεια.

Μια από τις πιο γνωστές και επιτυχημένες ταινίες για παιδιά είναι «Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας» και βλέποντας την ταινία ξανά σήμερα μπορώ εύκολα να καταλάβω πως έγινε μόδα το Dalmatian τις δεκαετίες ’50 και ’60.

Κάτι παρόμοιο και με τα Pug μετά την εμφάνιση του σχεδόν «εξωγήινου» αυτού σκύλου στην ταινία “Men in Black”. Είδαμε αυτή την άγνωστη εως τότε φυλή να γίνετε γνωστή και στην Ελλάδα.

Η προβολή και το marketing (θετικό ή αρνητικό), για τα ρούχα ή τα σκυλιά δεν γίνετε βέβαια μόνο μέσα από το Hollywood και τις ταινίες.

Θα δούμε διαφημίσεις χαρτιών υγείας με πανέμορφα και χαριτωμένα Labrador Retrievers, θα δούμε την Βασίλισσα της Αγγλίας να εμφανίζεται με ένα Pembroke Welsh Corgi, θα δούμε την Paris Hilton με τα Chihuahuas, τους gangsta rappers με τα Pit Bulls και τα Rottweilers και πολλά άλλα.

Ακόμα και τα δελτία ειδήσεων ή τα documentaries, μέσα από το είδος και τον τρόπο παρουσίασης μιας είδησης με πρωταγωνιστή (ή όχι) ένα σκύλο μπορούν να δημιουργήσουν «μόδες» ή στερεότυπα που αργότερα θα αλλάξουν ή όχι.

Όλο αυτό δεν είμαι στην απολύτως κατάλληλη θέση να γνωρίζω πόσο «καλό» ή «κακό» κάνει στην βιομηχανία της μόδας του ρούχου, μπορώ όμως να σας διαβεβαιώσω πως την κυνοφιλική κοινότητα και τον ίδιο τον σκύλο τον βλάπτει ιδιαίτερα.

Δεν υπάρχει τίποτα «κακό» στο να γίνει γνωστή μια φυλή σκύλων μέσα από μία ταινία ή ένα διαφημιστικό σποτ. Το «κακό» δυστυχώς είναι ότι δεν υπάρχει και η αντίστοιχη ενημέρωση για τον τρόπο, τον τόπο, τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να έχει η απόκτηση ενός σκύλου.

Δεν υπάρχει ούτε η θέληση, ούτε η λογική στον «απλό άνθρωπο» να κάνει την έρευνα του πριν καταλήξει στη επιλογή φυλής και στην πηγή απόκτησης ενός σκύλου.

Ένα «κακό», μη ποιοτικό ρούχο μπορεί να μας δημιουργήσει μια απλή αλλεργία, να μας χαλάσει γρήγορα, να «μπει» στο πλύσιμο και εν τέλει να χάσουμε τα όποια χρήματα διαθέσαμε. Βέβαια, η «κακή πηγή» απόκτησης ενός ρούχου μπορεί και να εμπλέκει παράνομη και καταχρηστική παιδική εργασία, εκμετάλλευση ανθρώπων, πόρων και κοινωνιών.

Με τα σκυλιά έχουμε και την διαφορά ότι μιλάμε για ένα «προϊόν» έμβιο, που θα «δεθούμε» μαζί του συναισθηματικά για τα επόμενα 10-15 χρόνια και το οποίο «προέρχεται» επίσης από έμβια όντα (τους γονείς του).

Ένα κουτάβι, ένας σκύλος, μπορεί να μην είναι κατάλληλος γενικότερα (δηλαδή να μην είναι υγιής, να έχει σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς) ή απλά να μην είναι ο κατάλληλος σκύλος για εμάς. Να είναι πολύ ενεργητικός, πολύ μεγαλόσωμος, ιδιαίτερα «ξεροκέφαλος», σκύλος καχύποπτος, να γαυγίζει πολύ ή λίγο και πολλά άλλα που δεν αποτελούν ελαττώματα, αλλά χαρακτηριστικά κάποιων φυλών.

Πρέπει λοιπόν, η επιλογή σκύλου να γίνετε με βάση τις ανάγκες μας, τον τρόπο ζωής μας αλλά και με βάση αυτά που μπορούμε να προσφέρουμε εμείς στο σκύλο. Σίγουρα όχι, με μοναδικό κριτήριο την πολύ ωραία ταινία που μόλις παρακολουθήσαμε ή την διαφήμιση.

Πριν επιλέξουμε πρέπει να γνωρίζουμε επίσης, πως οι γονείς του κουταβιού μας δεν ζουν σε φάρμες εντατικής αναπαραγωγής (puppy mills) με μοναδικό σκοπό να ζευγαρώνουν υπό άθλιες ή υποτυπώδης συνθήκες διαβίωσης (συνηθισμένη προμηθευτική πηγή των pet shops) .

Πρέπει, επίσης, να γνωρίζουμε πως το «ζευγάρωμα» δύο σκύλων δεν είναι μια απλή υπόθεση και δεν πρέπει να γίνεται από τον καθένα μια που υπάρχουν πολλές κληρονομικές και μη ασθένειες που ένας άνθρωπος με άγνοια δεν μπορεί να αναγνωρίσει και να αποκλείσει, όση αγάπη και αν διαθέτει.

Τα κουτάβια ΔΕΝ πωλούνται σε βιτρίνες και προθήκες καταστημάτων και ΔΕΝ πρέπει να αποχωρίζονται από την μητέρα και τα αδέρφια τους (τοκετομάδα) πριν την ηλικία των 2 μηνών. Οι λόγοι είναι πολλοί και είναι λόγοι υγείας σωματικής και ψυχικής (προβλήματα συμπεριφοράς).

Η αναζήτηση ενός καλού εκτροφέα είναι μονόδρομος όταν έχουμε καταλήξει στην επιλογή ενός σκύλου συγκεκριμένης φυλής, αλλά και εκεί πρέπει να έχουμε κριτήρια επιλογής ανάμεσα στους εκτροφείς μια που και εκεί, όπως σε κάθε τομέα, «κρύβονται» και καιροσκόποι/κερδοσκόποι.

Πολύ καλή λύση για τον άνθρωπο που απλά επιθυμεί ένα σκύλο για συντροφιά είναι τα διάφορα καταφύγια σκύλων και φιλοζωικά σωματεία. Με χαρά θα μας βοηθήσουν στην επιλογή του κατάλληλου σκύλου για εμάς και θα μας συμβουλεύσουν για οτιδήποτε χρειαστούμε.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε αυτή την «λίστα» με τα «ΜΗ» και τα «ΔΕΝ» που οι περισσότεροι από εμάς αγνοούν, αλλά ίσως παραήταν κουραστικό. Ας μείνουμε λοιπόν σε αυτά και ας είναι η μόδα η αφορμή για την αναζήτηση σκύλου και την αναζήτηση πληροφορίας γύρω από τον σκύλο και όχι η μοναδική αιτία μιας παρορμητικής αγοράς.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here