Ο Σκύλος μου


Εriana

Well-Known Member
28 Σεπτεμβρίου 2019
189
719
Ένα νήμα αφιερωμένο στις διηγήσεις μας, στο πώς αποκτήσαμε τον/τους σκύλους μας και γιατί επιλέξαμε τον/τους συγκεκριμένους σκύλους. Αρκετοί από εμάς ζούμε με παραπάνω από έναν σκύλο.

Ενδεικτικά και μόνο.
Από παιδιά λατρεύαμε τα ζώα και τους σκύλους και δεν μπορούσαμε να δούμε τη ζωή μας χωρίς αυτούς.
Ήταν απόφαση της στιγμής, "έρωτας με την πρώτη ματιά" ; Πώς πέσαμε πάνω του.
Θέλαμε από καιρό να αποκτήσουμε ένα σκύλο και κάποια στιγμή τον συναντήσαμε στον δρόμο, σε φιλοζωική, κάπου αλλού. Πού, πώς;
Θέλαμε από καιρό να αποκτήσουμε σκύλο και καθίσαμε τα βάλαμε κάτω και καταλήξαμε στα πώς και στο τί,
Έχουμε τρέλα με κάποια φυλή.
Πράκτικοί λόγοι. Χρειαζόμαστε φύλακα ή να μας παρέχει κάποια άλλη εργασία πχ. κυνήγι.
Όλα τα παραπάνω και άλλοι εκατό λόγοι για τους οποίους είμαστε παρέα.

Και τελικά γιατί τον συγκεκριμένο ο σκύλο και όχι κάποιον άλλον. Τι μας ξετρελλαίνει σε αυτόν, τί μας την βαράει...
 
  • Like
Reactions: Maria-ira


dimitris-skg

Well-Known Member
3 Σεπτεμβρίου 2012
816
2.858
O σκύλος μου ουσιαστικά ήταν μια "έξυπνη πάσα" της αδερφής μου το καλοκαίρι του 2011, του στυλ "κράτησέ τον σε παρακαλώ για 2 εβδομάδες να πάω διακοπές" .... Και ακόμα την περιμένω.
Την είχα προειδοποιήσει 1 χρόνο νωρίτερα όταν μου ανακοίνωσε πως ψάχνει για σκύλο, ότι θα βαρεθεί γρήγορα και δεν θα αντέξει αυτό τον τρόπο ζωής, και δεν άργησα να δικαιωθώ.
Από την μεριά μου αρχικά είχα κάποιους δισταγμούς για το αν θα τον κρατήσω, και αν και δεν είχα ιδέα από σκυλιά αποφάσισα να το προχωρήσω. Το πιάσαμε ζεστά από την αρχή, βρήκαμε γρήγορα τα πατήματά μας, και πλέον 9 χρόνια και κάτι μετά είναι ακόμα εδώ να μας ταλαιπωρεί :cool::giggle:;).

01jan.JPG
 


ΒασιλικηΖ

Well-Known Member
26 Σεπτεμβρίου 2020
257
215
38
Εγώ την σκυλίτσα που έχω τώρα την πήρα πριν από ένα χρόνο από το ΔΙΚΕΠΑΖ.
Υποτίθεται φιλικοτατη με τα ζώα και υγιεστατη.
Από την πρώτη μας βόλτα κατάλαβα πως είχε σοβαρό θέμα με τα ζώα αλλά δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα μιας και η πως μπορώ να την κουμαντάρω. Τώρα πλέον είμαστε αρκετά καλά με αυτό το θέμα.
Το άλλο που μου πήρε περίπου μια βδομάδα να καταλάβω ήταν πως είχε δυσπλασία. Το θεώρησα όμως ανήθικο να την γυρίσω πίσω γιατί πιθανόν αυτός ήταν και ο λόγος που την πέταξαν.
Άρχισε αμέσως αγωγή την οποία παίρνει ακόμα και για πάντα. Ενώ στην αρχή καλυτερεψε με τα φάρμακα, τώρα που έχει μεγαλώσει ένα χρόνο βαραίνει λίγο λίγο αλλά τώρα πια είναι το σκυλάκι μου και δεν σκέφτομαι στιγμή να την αλλάξω.
Το μόνο που με στεναχωρεί λίγο είναι πως θα χρειαστεί καροτσάκι.
 


medusa

Well-Known Member
20 Φεβρουαρίου 2017
3.471
11.267
Ειχα μεγαλώσει με σκυλάκια τύπου κυνηγόσκυλα ολη μου την ζωή αλλα πάντα τα είχαν οι δικοί μου εξω και ειχα το απωθημένο να εχω ενα σκυλάκι στα κρεβάτι αγκαλίτσα.
Η πρωτη αποπειρα Έκτορας , ημιαιμο γκριφονοφατσα ηταν ενα χάος για πολλους και διάφορους λόγους αλλα περάσαμε 6 χρόνια καλά....Οταν τον έχασα και αρκετα δραματικα δεν ήθελα καθολου να ξαναζήσω τα ίδια.

Μεχρι που μια μέρα απλα μου ξύπνησε. Ηθελα σκυλακι απεγνωσμένα μου έγινε εμμονη. Αυτη τη φορα λεω θα τα μελετήσω όλα. Αρχικα λεω οκ ενα αδεσποτο μαυρο ενηλικο ενεργητικο σχετικα μικρό αφου δεν εχω αμάξι. Αφου τα μελέτησα ξαναμελέτησα επι 3-4 μήνες,ειδα οτι αγγελία υπήρχε, μπηκα εδω κ.τ.λ κατέληξα στο συμπέρασμα οτι οι συνθήκες ζωής μου δεν ηταν ιδανικές απο καμία αποψη και το πλανο σκύλος θα μπει σε αναβολή... Εκλεισα αγγελίες και παρέδωσα λεω δεν είναι γραφτό, αλλη φορά.κ.τ.λ

Μετα απο κανα 2 μέρες μια φίλη μου έστειλε ενα βιντεάκι με ενα λαχταριστό ζωηρό θρασύ μαυρο γαυγιστερό κουτάβι που θα γινόταν μάλλον προς μεσαίο μέγεθος να προωθησω.
Τον ερωτευτηκα αυτομάτως, δεν προωθησα... πηγα στο πετ σοπ πηρα τροφη λουρι και πηγα και τον πηρα.

Ευτυχως εμεινα σταθερή σε όλες τις αποφάσεις μου , ακολούθησα την λογική ,δεν ήμουν καθόλου παρορμητική :LOL: .....και αυτο το τερατακι ειναι εδω δίπλα μου.:love:
Kαι ακόμα γκρινιάζει οπως την πρώτη μέρα. :giggle:
 
Last edited:


ΒασιλικηΖ

Well-Known Member
26 Σεπτεμβρίου 2020
257
215
38
@medusa ισχύει αυτό που λες, είναι τόσος μεγάλος ο πόνος της απώλεια ειδικά του πρώτου σκύλου που μπορεί και μετά να μην θες ξανά.
Αν σκεφτείς όμως πόσα πήρες καταλαβαίνεις πως αξίζει όλο αυτό και για εμένα είναι κρίμα να στερηθω τόσα μα τόσα πολλά επειδή θα ερχόταν ξανά το τέλος.
Η Κίρκη μου τώρα η έβδομη προσωπική μου σκυλίτσα και σαν την πρώτη δεν ήταν κανείς. Στην καρδιά μου.
 
  • Like
Reactions: spyv and medusa


Εriana

Well-Known Member
28 Σεπτεμβρίου 2019
189
719
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που δεν υπήρχαν ζώα. Τα αγαπούσα τρελά αλλά οι γονείς μου ήταν ανένδοτοι με το επιχείρημα ότι τα ζώα είναι για να ζουν στη φύση και φυσικά ότι αφήνουν τρίχες κλπ κλπ. Στα είκοσι μου ούσα φοιτήτρια, πήγα σε δικό μου σπίτι και μέσα σε ένα χρόνο απόκτησα έναν γάτο και δύο θηλυκά σκυλιά, όλα τα βρήκα στο δρόμο και τα μάζεψα. Ο Τσε, η Τζίλντα και ο Μπέντζι (που ανακάλυψα κάπου παρακάτω ότι ήταν η Μπέντζι αλλά συνέχισα να τον λέω ο Μπέντζι... ) Τον Μπέντζι ένα γλυκύτατο κανελί μικρόσωμο σκυλί, αγγελόσκυλο, όπως το έλεγα, λόγω της γλυκιάς καλοσύνης του, το έχασα από καλαζάρ, στα τέσσερα χρόνια και την χαζο- Τζίλντα ένα μεσάιου μεγέθους σκυλί με κάτι από λυκόσκυλο μετά από δέκα χρόνια από φόλα. Δεν απόκτησα άλλο κατοικίδιο για πααάρα πολλά χρόνια. Ειδικά ο θάνατος από φόλα ήταν τόσο επώδυνος για τον σκύλο που δεν άντεχα την ιδέα να ξανασυμβεί σε οποιοδήποε άλλο σκύλο και να μην μπορώ να κάνω κάτι.

Χρόοοοονια μετά, σε μια άλλη ζωή πια, αποφάσισα ότι ήθελα ξανά να είμαι με ένα σκύλο.
Αυτή την φορά τα έκανα όλα διαφορετικά...
Ο άντρας μου δεν είχε ποτέ σκύλο και δεν ήθελε γιατί φοβόταν ότι θα το αγαπήσει τόσο πολύ που δεν θα μπορούσε χωρίς αυτό και φυσικά σκεφτόταν όταν στο τέλος θα το έβγαζε αυτός βόλτα και κράταγε πισινή. Ο δε γιός μου, παιδί με άσμπεργκερ, φοβόταν τρομερά τα σκυλιά, γιατί τον αναστάτωναν.

Ευτυχώς στο διπλανό σπίτι έχουν τέσσερα σκυλιά, με τα οποία σιγά σιγά το παιδί εξοικειώθηκε και κάπως άρχισε να χαιδεύει το ένα από αυτά. Άρχισε να του αρέσει η ιδέα να έχουμε ένα σκυλάκι στο σπίτι αλλά μου ζήτησε να είναι μικρόσωμο για να μην το φοβάται. Όλα αυτά τα έλαβ υπ όψιν μου γιατί ήθελα να είμαστε όλοι χαρούμενοι με τον σκύλο και έτσι περιόρισα τις επιλογές μου.

Άρχισα να ψάχνω τις μικρόσωμες φυλές με ήπιο χαρακτήρα και σιγά σιγά χρειάστηκα ένα εξάμηνο κατέληξα στο bicon frise. Ήταν λίγο πιο μεγαλόσωμα από τα maltese και δεν ήταν πολύ ενεργητικά σαν τα jack και δεν είχαν πολλά προβλήματα σαν τα pug κλπ κλπ....

Μετά μπήκα στη διαδικασίία να μάθω πώς θα βρούμε ένα bichon frise και όλως τυχαίως βρέθηκα εδώ και έτσι πολύ έγκαιρα έμαθα για τα puppy mills που δεν γνώριζα γιατί για παρα πολλά χρόνια δεν είχα σχέση με σκύλο. Πήρα την διαδρομή του εκτροφείου και έτσι συναντήθηκα με τον Mighty Ripley!

Την μέρα που τον πήρα στα χέρια μου ένιωσα έναν γλυκό ενθουσιασμό. Ήταν αυτός και κανείς άλλος. Σήμερα ο άντρας μου τον βγάζει κάθε απόγευμα βόλτα ανελλιπώς, το θεωρεί κάτι πολύ δικό του που μοιράζεται με τον Ripley, ο γιός μου τον "τυρρανάει" με την αγάπη του και την αγκαλιά του και εκείνος πρόσχαρος και ζωηρός μας κάνει άνω κάτω. Κανείς μας δεν μπορεί πια, να δει την ζωή μας χωρίς τον μικρό άσπρο σκύλο μας! :)
 
Last edited:


Στατιστικά Forum

Θέματα
31.868
Μηνύματα
880.528
Μέλη
18.723
Νεότερο μέλος
Asar