Home Tags Posts tagged with "μορφολογία"

μορφολογία

Ομάδα 8: Κυνηγόσκυλα επαναφοράς, ξεπετάγματος, νερού

Υποομάδα: 2 Σκύλοι ξεπετάγματος

Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία

Αριθμός Προτύπου (F.C.I.-Standard No.): 167

Χρονολογία έκδοσης ισχύοντος προτύπου : 15/05/1993

Χρησιμότητα: Σκύλος ξεπετάγματος (flushing dog)

Χωρίς εξετάσεις εργασίας

Το Αμερικάνικο Κόκερ Σπάνιελ είναι το μικρότερο μέλος της Ομάδας «Sporting» του A.K.C. (American Kennel Club) στις Η.Π.Α.. Έχει στιβαρό, συμπαγές σώμα και ένα καθαρά σχηματισμένο, εκλεπτυσμένο κεφάλι, με το σύνολο του σκύλου σε τέλεια ισορροπία και ιδανικό μέγεθος. Στέκεται ευθυτενής, με τους ώμους ψηλά, πάνω σε ίσα σκέλη εμπρός, με γραμμή ράχης ελαφρά επικλινή προς τα ισχυρά, μετρίως γωνιωμένα, μυώδη πίσω άκρα. Είναι σκύλος ικανός για αξιοσημείωτη ταχύτητα, σε συνδυασμό με μεγάλη αντοχή. Πάνω απ’όλα, πρέπει να είναι άνετος και χαρούμενος, αρτιμελής, αρμονικός στο σύνολό του και με κίνηση που δείχνει πρόθυμη τάση εργασίας.  Ένας σκύλος καλά ισορροπημένος σε όλα του τα μέρη είναι περισσότερο επιθυμητός από ένα σκύλο με ισχυρές αντιθέσεις μεταξύ προτερημάτων και ελαττωμάτων.

Σημαντικές αναλογίες: Η μέτρηση από το άκρο του στέρνου (σ.σ. ξιφοειδές οστό) εμπρός, έως το πίσω μέρος του μηρού είναι ελαφρά μεγαλύτερη από την απόσταση από το υψηλότατα σημείο των ακρωμίων έως το έδαφος. Το σώμα πρέπει να είναι αρκετού μήκους, ώστε να επιτρέπει ευθεία και ελεύθερη κίνηση. Το σκυλί πότε δεν δείχνει μακρύ και χαμηλό.

Συμπεριφορά και Ταμπεραμέντο: Ισορροπημένο σε ταμπεραμέντο χωρίς ίχνος δειλίας.

Κεφάλι: Ένα καλά ισορροπημένο κεφάλι, το οποίο πρέπει να είναι σε αρμονία με τον υπόλοιπο σκύλο. Η έκφραση είναι ευφυής, ζωηρή , ήπια και ελκυστική.

Κρανίο: Στρογγυλεμένο αλλά όχι υπερβολικό και χωρίς καμία τάση να είναι επίπεδο. Τα υπερόφρυα τόξα είναι ευκρινώς καθορισμένα, με τονισμένο το στοπ. Η σκελετική δομή κάτω από τα μάτια είναι καλοσμιλεμένη, χωρίς προεξοχή στις παρειές.

Στοπ: Προεξέχον.

Μύτη: Μεγέθους επαρκούς ώστε να εξισορροπεί το ρύγχος και το πρόσωπο, με καλά ανεπτυγμένα ρουθούνια, τυπικά ενός αθλητικού κυνηγετικού σκύλου. Είναι μαύρη σε χρώμα στα μαύρα, μαύρα – πύρινα και μαυρόασπρα άτομα. Στα άλλα χρώματα μπορεί να είναι καφέ (καστανή), «συκωτί», ή μαύρη, όσο πιο σκούρα τόσο το καλύτερο. Το χρώμα της μύτης εναρμονίζεται με το χρώμα των βλεφάρων.

Ch Obo American Cocker Spaniel

Ρύγχος: Το ρύγχος  είναι φαρδύ και βαθύ, με τετράγωνες, ίσες γνάθους. Για να βρίσκεται σε σωστή ισορροπία, η απόσταση από το στοπ έως το ακρορίνιο είναι το μισό της απόστασης από το στοπ, πάνω από την κορφή του κρανίου έως τη βάση του.

Χείλη: Το πάνω χείλος είναι γεμάτο και επαρκούς βάθους ώστε να καλύπτει την κάτω σιαγόνα.

Γνάθοι & Δόντια: Γνάθος τετράγωνη και ίσια. Δόντια ισχυρά και άρτια, όχι πολύ μικρά – συναντώνται σε ψαλιδωτό δάγκωμα.

Μάγουλα: Δεν προεξέχουν.

Μάτια: Οι βολβοί είναι στρογγυλοί και γεμάτοι και κοιτούν ευθεία εμπρός. Το σχήμα των βλεφάρων δίνει μια ελαφρά αμυγδαλωτή εμφάνιση. Το μάτι δεν είναι αδύναμο ή εξόφθαλμο. Το χρώμα της ίριδας είναι σκούρο καφέ ( καστανό ) και γενικά όσο πιο σκούρο τόσο το καλύτερο.

Αυτιά: Λοβώδη, μακριά. Με φίνο δέρμα, καλά καλυμμένα με λεπτό τρίχωμα και τοποθετημένα όχι υψηλότερα από μια ευθεία στο κατώτερο μέρος του ματιού.

Λαιμός: Ο λαιμός είναι αρκετά μακρύς ώστε να επιτρέπει στη μύτη να φθάνει στο έδαφος εύκολα, μυώδης και απαλλαγμένος από πλαδαρότητα στην περιοχή του λάρυγγα. Υψώνεται ισχυρά από τους ώμους και καμπυλώνει ελαφρά καθώς λεπτύνεται, στην ένωση με το κεφάλι.

Πάνω γραμμή: Είναι ελαφρά επικλινής προς τα μυώδη πίσω άκρα.

Ράχη: Η πλάτη είναι δυνατή και ομαλά επικλινής ελαφρά προς τα κάτω, από τους ώμους προς την ρίζα της κομμένης ουράς.

Στέρνο: Το στήθος είναι βαθύ, το κατώτατο σημείο του όχι ψηλότερα από τους αγκώνες, στο εμπρός μέρος του αρκετά φαρδύ ώστε να επιτρέπει επαρκή καρδιακό και πνευμονικό χώρο, αλλά όχι τόσο ώστε να επεμβαίνει στην ίσα προς τα εμπρός κίνηση των σκελών. Οι πλευρές είναι βαθείς και καλά εκτεταμένες.

Ουρά: Η ουρά εκφύεται και φέρεται στην ευθεία της ραχιαίας γραμμής, ή λίγο ψηλότερα, ποτέ ίσια προς τα πάνω σαν Τέρριερ και ποτέ τόσο χαμηλά που υποδεικνύει δειλία. Όταν το σκυλί βρίσκεται σε κίνηση, η κίνηση της ουράς είναι χαρούμενη.

Εμπρόσθια άκρα: Οι ώμοι είναι καλά κεκλιμένοι προς τα πίσω, σχηματίζονται γωνία περίπου 90 μοιρών με το βραχίονα, κάτι που επιτρέπει στο σκύλο να κινεί τα εμπρόσθια σκέλη του με άνετο τρόπο και έκταση προς τα εμπρός. Οι ώμοι είναι ξεκάθαροι και επικλινείς, χωρίς προεξοχές και έτσι τοποθετημένοι ώστε τα ανώτερα σημεία των ακρωμίων βρίσκονται υπό γωνία η οποία επιτρέπει ευρεία καμπύλωση των πλευρών. Όταν τον βλέπουμε από το πλάι, με τα εμπρός σκέλη κάθετα, ο αγκώνας είναι ακριβώς κάτω από το υψηλότερο σημείο της ωμοπλάτης. Τα εμπρός σκέλη είναι παράλληλα, ίσια, με ισχυρά κόκαλα και μυώδη, τοποθετημένα κοντά στο σώμα, κάτω από τις ωμοπλάτες. Τα μετατάρσια είναι κοντά και δυνατά. Τα εμπρόσθια «ψευδόνυχα» μπορούν να αφαιρούνται. Πόδια συμπαγή, μεγάλα, στρογγυλά και σφιχτά, με σκληρά «μαξιλάρια» δεν στρέφονται προς τα μέσα ούτε προς τα έξω.

Πίσω άκρα: Οι γοφοί είναι ευρύς και οι γοφοί «καλοστρογγυλεμένη» και μυώδης. Όπως φαίνονται εκ των όπισθεν, τα πίσω σκέλη είναι παράλληλα, εν κινήσει και εν στάσι. Είναι μυώδη, με δυνατά οστά, μέτρια γωνίωση στο γόνατο και γεμάτους δύναμη, ευκρινώς σχηματισμένους μηρούς. Οι ταρσοί είναι ισχυροί και κατεβασμένοι χαμηλά. Τα «ψευδόνυχα» στα πίσω σκέλη μπορούν να αφαιρούνται.

Τροχασμός & Κίνηση: Το Αμερικάνικο Κόκερ Σπάνιελ, αν και το πλέον μικρόσωμο από τα κυνηγετικά (sporting dogs) σκυλιά, έχει ένα τυπικό διασκελισμό κυνηγετικού σκύλου (sporting dog).

Προϋπόθεση της σωστής κίνησης είναι ισορροπία μεταξύ της δομής του εμπρόσθιου και οπίσθιου συστήματος, των εμπρόσθιων και οπίσθιων συναρμογών (assemblies). Ωθείται με δυνατά, ισχυρότατα πίσω άκρα και είναι σωστά κατασκευασμένο στους ώμους και τα εμπρός σκέλη ώστε να μπορεί να εκταθεί εμπρός χωρίς περιορισμό, σε πλήρη διασκελισμό, εξισορροπώντας την προωθητική ισχύ από το πίσω μέρος. Πάνω απ’όλα, ο διασκελισμός του είναι συντονισμένος, ομαλός και χωρίς προσπάθεια. Ο σκύλος πρέπει να καλύπτει έδαφος (επαρκώς) με την κίνηση του. Η υπερβολική ζωηράδα δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως σωστή κίνηση.

Τρίχρωμα: Στο κεφάλι, κοντό και φίνο στο σώμα, μέσου μήκους, με επαρκές υποτρίχωμα ώστε να παρέχει προστασία. Τα αυτιά, στήθος, υπογάστριο και σκέλη είναι καλά καλυμμένα με τρίχωμα αλλά όχι τόσο υπερβολικά που να κρύβουν τις πραγματικές γραμμές του Κόκερ ή να παρεμβαίνουν στην εμφάνιση και λειτουργία του ως κυνηγετικού (sporting) σκύλου με μέτριο τρίχωμα. Η υφή είναι άκρως σημαντική, το τρίχωμα είναι μεταξένιο, επίπεδο ή ελαφρά κυματιστό και με υφή η οποία επιτρέπει εύκολη φροντίδα. Υπερβολικό τρίχωμα ή σγουρό ή «βαμβακερής» υφής θα υποβαθμίζονται αυστηρά. Χρήση ηλεκτρικών ψαλιδιών (clippers) στο τρίχωμα της ράχης είναι ανεπιθύμητη. Καλλωπιστικό κούρεμα (trimming) που γίνετε για να αναδείξει τις πραγματικές γραμμές του σκύλου, θα πρέπει να γίνεται έτσι ώστε να φαίνεται όσο το δυνατόν πιο φυσικό.

Braewood Tricep Chevalier Noir

Μαύρη ποικιλία: Μονόχρωμο μαύρο χρώμα, περιλαμβάνει εδώ και το μαύρο με πύρινο χρώμα σημεία. Το μαύρο πρέπει να είναι κατάμαυρο: αποχρώσεις καστανού ή συκωτί στο τρίχωμα είναι ανεπιθύμητες. Μικρή ποσότητα λευκού στο στήθος και/ ή στο λάρυγγα επιτρέπεται. Λευκό χρώμα οπουδήποτε αλλού αποφέρει τον αποκλεισμό.

Οποιοδήποτε άλλο μονόχρωμο εκτός Μαύρου (A.S.C.O.B. = O.A.M.E.M): οποιοδήποτε αμιγές χρώμα εκτός μαύρου, που κυμαίνονται από το πιο ανοιχτόχρωμο υπόλευκο της κρέμας (cream = κρέμ) έως το σκουρότερο κόκκινο, περιλαμβάνοντας το καστανό και το καστανό με πυρρόχρωμα σημεία. Το χρώμα είναι ομοιόμορφης απόχρωσης, αλλά ανοιχτότερο χρώμα στο «πτέρωμα» είναι επιτρεπτό. Μικρή ποσότητα άσπρου στο στήθος και / ή στο λάρυγγα επιτρέπεται. Άσπρο οπουδήποτε αλλού αποφέρει τον αποκλεισμό.

Πολύχρωμη ποικιλία: Δύο ή περισσότερα, αμιγή, καλά κατανεμημένα χρώματα, ένα εκ των οποίων πρέπει να είναι το λευκό. Μαύρο και άσπρο, κόκκινο και άσπρο (το κόκκινο μπορεί να κυμαίνεται από το ανοικτότερο «κρέμ» έως το σκουρότερο ερυθρό), καφέ και άσπρο και πολύστικτα (roan) χρώματα, συμπεριλαμβάνοντας και οποιοδήποτε από αυτούς τους χρωματικούς συνδυασμούς με πυρρόχρωμα σημεία. Είναι προτιμότερο τα πυρρόχρωμα σημάδια να βρίσκονται στις ίδιες περιοχές (pattern) όπως και στην Μαύρη και Ο.Α.Μ.Ε.Μ ποικιλία. Τα πολύστικτα (Roans) κατατάσσονται ως Πολύχρωμα και μπορούν να έχουν οποιοδήποτε από τους συνήθεις στικτούς χρωματισμούς. Κύριο χρώμα που έχει έκταση ενενήντα τοις εκατό (90%) ή περισσότερο θα επιφέρει αποκλεισμό.

Πύρινα Σημάδια: Το χρώμα του «πύρινου» (tan) μπορεί να είναι από το ανοιχτότερο κρέμ έως το σκουρότερο κόκκινο και περιορίζεται στο δέκα τοις εκατό (10%) ή λιγότερο του συνολικού χρωματισμού του δείγματος / ατόμου. Πύρινα σημάδια μεγαλύτερης από αυτήν έκτασης θα επιφέρουν αποκλεισμό.

Στην περίπτωση των πύρινων σημείων στην Μαύρη ή Ο.Α.Μ.Ε.Μ. ποικιλία, τα σημάδια βρίσκονται ως εξής:

  • Μια διαυγής πύρινη κηλίδα πάνω από κάθε μάτι.
  • Στα πλάγια του ρύγχους και στα μάγουλα.
  • Στην κάτω εσωτερική πλευρά των αυτιών.
  • Σε όλα τα (άκρα) πόδια και/ ή σκέλη.
  • Κάτω από την ούρα.
  • Στο στήθος, προαιρετικά: παρουσία ή απουσία αυτού δεν θα επιφέρει υποβάθμιση.

Μέγεθος: Το ιδανικό ύψος στα ακρώμια για ένα ενήλικο αρσενικό είναι 15 ίντσες (38 εκατοστά) και για μια ενήλικη θηλύκια 14 ίντσες (35,5 εκατοστά).

Το ύψος μπορεί να ποικίλλει κατά 1,25 εκ. πάνω ή κάτω από το ιδεώδες. Σκύλος που υπερβαίνει σε ύψος τα 39,5 εκ. ή σκύλα που υπερβαίνει τα 37 εκ. θα αποκλείονται. Ενήλικος σκύλος που το ύψος τους είναι λιγότερο από 37 εκ. και ενήλικη σκύλα ύψους λιγότερο από 34,5 εκ. θα υποβαθμίζονται. Το ύψος καθορίζεται από μία κάθετη ευθεία, από την κορυφή των ακρωμίων στο έδαφος, καθώς το σκυλί στέκει φυσικά, με τα εμπρός σκέλη και το κάτω μέρος των πίσω σκελών (μετατάρσια) παράλληλα προς την ευθεία μέτρησης.

Σφάλματα: Κάθε απόκλιση από τα παραπάνω θα πρέπει να θεωρείτε λάθος και η σοβαρότητα με την οποία θα αξιολογείται θα πρέπει να είναι ανάλογη με τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην υγεία και το ευ ζην του σκύλου.

Σφάλματα Αποκλεισμού:

  • Αρσενικά πάνω από 39,5 εκ. ύψος.
  • Θηλυκές πάνω από 37 εκ. ύψος.
  • Οποιοδήποτε άλλο χρώμα ή συνδυασμοί χρωμάτων επιφέρουν αποκλεισμό.
  • Μαύρα με λευκά σημάδια εκτός από το στήθος και το λάρυγγα.
  • Μονόχρωμα με λευκά σημάδια εκτός από το στήθος και το λάρυγγα.
  • Ποικιλόχρωμα με κυρίως χρώμα (έκταση) ενενήντα τοις εκατό (90%) ή περισσότερο.
  • Πύρινα σημάδια που: (1) που υπερβαίνουν το δέκα τοις εκατό (10%) και (2) Απουσία των πυρών σημείων στις ποικιλίες Μαύρων ή A.S.C.O.B (Ο.Α.Μ.Ε.Μ.) σε οποιαδήποτε από τις καθορισμένες περιοχές ενός κατά τα άλλα πυρόστικτου σκύλου.

Σημείωση: Τα αρσενικά ζώα θα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις, πλήρως κατεβασμένους στο όσχεο. Μόνο λειτουργικοί, κλινικά υγιείς σκύλοι και με τυπική μορφολογία βάση του προτύπου της φυλής θα πρέπει να χρησιμοποιούνται στην εκτροφή.

Όταν το Άγριο Σκυλί έφτασε στην είσοδο της σπηλιάς, ανασήκωσε το αποξηραμένο δέρμα αλόγου με την μουσούδα του και πήρε μια μυρωδιά από το ψητό κρέας…

«Ω, Εχθρέ μου και Γυναίκα του Εχθρού μου, τι είναι αυτό που μυρίζει τόσο όμορφα σε όλο το Άγριο Δάσος;»…είπε το Άγριο Σκυλί.

Τότε η Γυναίκα πήρε ένα κόκκαλο από το ψητό και το πέταξε προς το Άγριο Σκυλί και είπε…»Αγρίμι του Άγριου Δάσους, δοκίμασε».

Το Άγριο Σκυλί καταβρόχθισε το κόκκαλο και ήταν ότι πιο νόστιμο είχε γευθεί ποτέ…»Ω, Εχθρέ μου και Γυναίκα του Εχθρού μου, δώστε μου ακόμα ένα».

Η Γυναίκα αποκρίθηκε «Αγρίμι του Άγριου Δάσους, βοήθησε τον Άντρα μου στο κυνήγι κατά την διάρκεια της ημέρας και προστάτευε αυτή την σπηλιά το βράδυ και θα σου δίνω όσα ψητά κόκαλα χρειάζεσαι»…

– από το «Η γάτα που περπατούσε» του Rudyard Kipling

Για πολλά χρόνια, η επιστημονική εξήγηση της εξημέρωσης του σκύλου δεν απείχε πολύ από τα λόγια του Κίπλινγκ. Οι άνθρωποι των σπηλαίων λεγόταν πως είχαν εξημερώσει τον λύκο, πιθανόν μεγαλώνοντας παρατημένα κουτάβια. Τα κουτάβια αυτά μεγάλωσαν για να γίνουν σύντροφοι του ανθρώπου στο κυνήγι και φύλακες της σπηλιάς που εκείνος ζούσε και με τον καιρό ζευγάρωναν με άλλους εξημερωμένους λύκους για να φτάσουμε στον σκύλο. Έτσι απλά!

Πως όμως ο πρωτόγονος άνθρωπος είχε την ιδέα να κάνει κάτι τέτοιο εξαρχής; Οι άγριοι λύκοι δεν υπήρχε περίπτωση να είχαν δείξει κάποια ένδειξη ότι θα ήταν καλοί σύντροφοι και χρήσιμοι κοντά στις σπηλιές.

Το να μεγαλώνεις κουτάβια λύκων δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Ακόμα και σύγχρονες προσπάθειες εξημέρωσης κουταβιών λύκων πρέπει να γίνουν πριν τα κουτάβια ανοίξουν τα μάτια τους, πράγμα που σημαίνει πως η γυναίκα των σπηλαίων θα έπρεπε να μεγαλώσει τα κουτάβια με… μπιμπερό.

Υπάρχει ακόμα ένα πρόβλημα με το μεγάλωμα λύκων από τον άνθρωπο… Όσο καλή δουλειά και αν κάνεις, όταν θα φτάσουν στην σεξουαλική ωριμότητα θα φύγουν. Όχι και τόσο καλός σύντροφος, ειδικά για το κυνήγι.

Μήπως κρατούσαν τους λύκους μαντρωμένους;… Αρκετά απίθανο.

Οι λύκοι είναι γνωστοί για τις αποδράσεις τους (έχουν υπάρξει αρκετά περιστατικά ακόμα και στην Ελλάδα που λύκοι απέδρασαν από πάρκα και βρέθηκαν να κυκλοφορούν ελεύθεροι ακόμα και στο κέντρο του Πειραιά και της Αθήνας) από μοντέρνες εγκαταστάσεις, πόσο μάλλον από αυτές του ανθρώπου των σπηλαίων. Ο άνθρωπος των σπηλαίων δεν είχε αλυσίδες, κάγκελα ή κλειδαριές.

Παρόλα αυτά, υπάρχει η πεποίθηση πως ο άνθρωπος δημιούργησε τον καλύτερο του φίλο με επιλεκτική αναπαραγωγή των πιο ήρεμων λύκων μέσα σε πολλές γενιές. Αυτό όμως προϋποθέτει πάρα πολλούς λύκους.

Για να πάρετε μια ιδέα πόσους, ένα Σιβηρικό πείραμα που ξεκίνησε το 1959 για την αναπαραγωγή εξημερωμένων αλεπούδων διαλέγοντας αυστηρά για ηρεμία και δεκτικότητα, μετά από 35 γενιές και 75.000 αλεπούδες, κατάφεραν να έχουν μια γραμμή φιλικών αλεπούδων από τις οποίες το 75% ζητούσαν την ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Η επιλογή και η επιλεκτική εκτροφή για ηρεμία, πραότητα και δεκτικότητα δεν είναι βραχυπρόθεσμος στόχος και δεν επιτυγχάνετε εύκολα και είναι πολύ μακρυά από τα πλάνα και τα σχέδια ενός ανθρώπου που προσπαθεί να επιβιώσει μέρα με την μέρα.

Αλλά αν ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν εξημέρωσε τον σκύλο, τότε ποιος το έκανε;… Μη μπλέξουμε πάλι τους εξωγήινους!… Ο σκύλος από μόνος του το έκανε.

Πολλοί ερευνητές και κυνολόγοι πιστεύουν πως ο σκύλος εξημέρωσε τον εαυτό του (ο λύκος της εποχής, αν προτιμάτε).

Όταν ο άνθρωπος απέκτησε μόνιμες κατοικίες, αναπόφευκτα δημιουργήθηκαν και «χωματερές», μέρη στα οποία συσσωρεύονταν τα σκουπίδια και τα υπολείμματα φαγητού. Για τους λύκους της εποχής όμως αυτά τα μέρη ήταν τεράστιοι μπουφέδες.

Το να πας να τραφείς όμως εκεί δεν ήταν ένα άθλημα για όλους, χρειαζόταν θάρρος και θράσος για να πλησιάσεις τόσο κοντά σε έναν φυσικό εχθρό και ανταγωνιστή σου. Όσοι όμως το έκαναν αυτό και διέθεταν αυτά τα χαρακτηριστικά που χρειαζόταν είχαν ένα αναπαραγωγικό αβαντάζ απέναντι στους άλλους μια που έβρισκαν σχετικά εύκολα άφθονη τροφή και όχι μόνο επιβίωναν, αλλά μεγάλωναν δυνατοί.

Με τον καιρό αυτοί οι θρασείς, πιο δεκτικοί και περισσότερο πράοι λύκοι, συνεχίζοντας να έχουν αυτό το αβαντάζ, ζευγάρωναν μεταξύ τους και δημιουργούσαν ακόμα πιο ήρεμες γενιές. Τελικά, κάποιοι από αυτούς τους λύκους έφτασαν να είναι τόσο ήρεμοι και πράοι που αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το «υπέρτατο όπλο» του σκύλου… την ζητιανιά!

Ο σκύλος έχει αυτό το καταπληκτικό χάρισμα να μπορεί να ζητιανεύει και να παρακαλάει για τα πάντα με τόσο εύστοχο τρόπο που ούτε ένα μωρό δεν μπορεί να τον συναγωνιστεί.

Ίσως δεν μάθουμε ποτέ πως ακριβώς εξημερώθηκε ο σκύλος, αλλά είμαστε πιο τυχεροί με τα ποιος, τι, που και πότε.

Στοιχεία από το DNA των σκύλων δείχνουν πως όλα τα σκυλιά προήλθαν από τον γκρίζο λύκο (όχι τον σημερινό, αλλά από ένα είδος λυκόμορφου σκύλου, ας πούμε, που δεν υπάρχει πλέον).

Επίσης, στοιχεία από το DNA δείχνουν πως η πρώιμη εξημέρωση του λύκου έλαβε χώρα σε πολλά σημεία του πλανήτη και όχι μόνο στην Ευρασία, την Ευρώπη και την Ανατολική Ασία, όπως μέχρι πρόσφατα υποστηριζόταν.

Τα παλαιότερα απολιθώματα εξημερωμένου σκύλου βρέθηκαν στις περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου και Δυτικής Ασίας, αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη.

Ο σκύλος είναι το παλαιότερο εξημερωμένο ζώο, το πρώτο ζώο που εξημερώθηκε…αλλά πότε;

Τα πράγματα εδώ δεν είναι τόσο ξεκάθαρα. Το παλαιότερο αρχαιολογικό εύρημα και στοιχείο της εξημέρωσης του σκύλου είναι 14.000 ετών, αλλά ανάλογα τις παραμέτρους που θα χρησιμοποιηθούν, στοιχεία από το DNA του σκύλου δείχνουν πως ο λύκος και ο σκύλος «ξεχώρισαν» από 15.000 εώς και 135.000 χρόνια πριν. Η ποικιλομορφία των σκύλων και η εξάπλωση τους ανά τον πλανήτη τόσο σύντομα μετά τα 15.000 χρόνια δείχνει πως η εξημέρωση είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα.

Αλλά μέχρι να έχουμε νέα αδιάψευστα στοιχεία, μπορούμε μόνο να μιλήσουμε για εξημέρωση τουλάχιστον 15.000 ετών.

Πως όμως αυτό ο «πρωτόγονος» γκρίζος λύκος έφτασε να μεταλλαχθεί από το να μας φέρνει το θήραμα στο να μας φέρνει τις παντόφλες; Πως άλλαξε τόσο ακόμα και σε εμφάνιση;

Ας πάμε πίσω σε εκείνο το Σιβηρικό πείραμα με τις αλεπούδες… Κάτι πολύ περίεργο συνέβει καθώς οι αλεπούδες άρχισαν να είναι πιο ήρεμες. Κάποιες ανέπτυξαν εξωτερικά χαρακτηριστικά πολύ αντίθετα με αυτά των αλεπούδων, όπως πλατιά και βαριά αυτιά που ήταν πεσμένα, μεγάλες άσπρες στάμπες στο τρίχωμα τους και είχαν οίστρο 2 φορές τον χρόνο, ακριβώς όπως ο σκύλος.

Με κάποιο τρόπο η επιλεκτική εκτροφή για πραότητα και ηρεμία ακούσια «επιλέγει» και άλλα χαρακτηριστικά. Οι άνθρωποι δεν ήθελαν και δεν επέλεγαν για πεσμένα αυτιά, άσπρα σημάδια, κλπ… Αυτά απλά εμφανίστηκαν.

Παρόλα αυτά, κάποια χαρακτηριστικά που δεν τα αναπτύσσει ο λύκος σίγουρα ήταν στόχος επιλογής από τον άνθρωπο.

Τα κατοικίδια σκυλιά που εξαρτώνται από τον άνθρωπο και τα σκουπίδια του ή την «ελεημοσύνη» του, δεν χρειάζονταν μεγάλο και βαρύ σκελετό, μεγάλο όγκο, τεράστια δόντια ή ακόμα και μεγάλο εγκέφαλο όπως ένας κυνηγός αγέλης, όπως ο λύκος. Όλα αυτά απαιτούν μεγαλύτερες ανάγκες σε θερμίδες και όταν τα σκουπίδια δεν ήταν αρκετά, το μικρότερο «πρωτόγονο σκυλί», με τις μικρότερες ανάγκες σε θερμίδες θα είχε το προβάδισμα στην επιβίωση.

Τα πρώτα κατοικίδια σκυλιά το πιθανότερο να είχαν την μορφή των Κογιότ και των λοιπών παριών σκύλων που επιβιώνουν ακόμα και σήμερα κοντά σε πρωτόγονες φυλές (ένα μοντέρνο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι το Μπασέντζι).

Τα σκυλιά σε σχέση με τον λύκο είναι πολύ πιο εύκολα στην συμβίωση γιατί, σε πολλά σημεία, φέρονται σαν ανώριμοι λύκοι. Αν κλείσεις ένα μέσο σκύλο σε ένα τυπικό φράχτη θα γαβγίζει, θα πηδάει χωρίς λόγο, θα γρατζουνάει, θα δαγκώνει τα ξύλα και τέλος θα καταφύγει στο «μυστικό του όπλο» να δείχνει λυπημένος.

Αν κλείσεις ένα μέσο λύκο σε ένα τυπικό φράχτη μετά από λίγο δεν θα έχεις λύκο!

Αν τώρα κάνεις το ίδιο με έναν έφηβο και ανώριμο λύκο θα είναι εκεί μαζί με τον σκύλο.Αυτό γιατί με διάφορους τρόπους ο χαρακτήρας του σκύλου είναι σαν αυτόν του ανώριμου λύκου, σαν ένας λύκος με μόνιμο παλιμπαιδισμό.

Συγκριτικά με τους ενήλικες λύκους, οι έφηβοι λύκοι έχουν μικρότερο εγκέφαλο συγκριτικά με το μέγεθος τους, μικρότερα δόντια και μικρότερα σαγόνια… όπως και οι σκύλοι.

Συγκριτικά με τους ενήλικες λύκους, οι έφηβοι λύκοι είναι λιγότερο ευρηματικοί, λιγότερο θαρραλέοι, περισσότερο πράοι και πολύ λιγότερο επιφυλακτικοί… όπως και οι σκύλοι.

Ακόμα, οι έφηβοι λύκοι κάνουν κάτι που σπάνια ένας ενήλικας λύκος κάνει… γαβγίζουν όταν είναι σε εγρήγορση, όταν νιώσουν απειλή… όπως και οι σκύλοι.

Όλες αυτές οι αλλαγές μπορεί να οφείλονται στα ίδια γονίδια που επηρεάζουν το μέγεθος και την ωρίμανση. Μια μικρή αλλαγή σε αυτά τα γονίδια μπορεί να επηρεάσει τις ορμόνες ενεργεί και αλληλεπιδρά σε μια πληθώρα πραγμάτων επηρεάζοντας χαρακτήρα και ταμπεραμέντο, φυσικά χαρακτηριστικά ή σεξουαλική ωρίμανση.

Μπορεί τα σκυλιά να είναι «χαζοί λύκοι» αλλά είναι πανέξυπνα σκυλιά. Κανένας λύκος, ούτε καν πρωτεύοντα όπως ο χιμπαντζής δεν μπορούν να πλησιάσουν την ικανότητα του σκύλου να «διαβάζει» τον άνθρωπο, να αποκωδικοποιεί την γλώσσα του σώματος του και να αλληλεπιδρά μαζί του.

Συμπέρασμα: Οι λύκοι είναι καλύτεροι λύκοι από ότι τα σκυλιά και τα σκυλιά είναι καλύτερα σκυλιά από ότι οι λύκοι!… Τι λέτε;

Σκύλοι με τρίχωμα να λάμπει και με έναν αγχωμένο ιδιοκτήτη που βουρτσίζει «μανιωδώς» προσπαθώντας να δώσει μια αψεγάδιαστη εικόνα, σκυλιά με περίεργα κουρέματα και ιδιοκτήτες που προσπαθούν με κάθε «τίμημα» να πετύχουν το «τέλειο στήσιμο» του σκύλου τους μπροστά στον κριτή. Εύκολα μπορεί κάποιος να παρομοιάσει και να «βαφτίσει» την όλη διαδικασία «καλλιστεία»…δεν είναι όμως έτσι.

Βασικά σε μια έκθεση μορφολογίας ο κάθε σκύλος κρίνετε απέναντι στο πρότυπο της φυλής του.

Το πρότυπο είναι μια γραπτή περιγραφή της μορφολογίας που πρέπει να έχει ο κάθε σκύλος, των εξωτερικών χαρακτηριστικών του, των αναλογιών του, της κινησιολογίας του και του ταμπεραμέντου του. Στο πρότυπο δεν περιγράφετε ο τρόπος που πρέπει να «δουλεύει» η κάθε φυλή αλλά όλα τα παραπάνω είναι αυτά που επιτρέπουν στο σκύλο να μπορεί να αντεπεξέλθει με επιτυχία στα καθήκοντα για τα οποία προορίζετε και στις συγκεκριμένες κλιματολογικές και γεωγραφικές συνθήκες που επικρατούν στην χώρα προέλευσης και δημιουργίας του.

Μέχρι το 1800 και από την στιγμή που ο σκύλος εξημερώθηκε, οι άνθρωποι μαζεύονταν για να διηγηθούν και να περηφανευτούν για τα κατορθώματα και τις ικανότητες των σκύλων τους. Οι κυνηγοί για τα κυνηγόσκυλα τους, οι ποιμένες για τα ποιμενικά τους, κ.ο.κ. Πολλές φορές χρειαζόταν και μια «επίδειξη» των ικανοτήτων του σκύλου από τον ιδιοκτήτη για να πείσει το «κοινό» του. Αυτές οι «επιδείξεις» με τον καιρό εξελίχθηκαν σε αγώνες με στοιχήματα σε οποιοδήποτε τομέα.

Πάντοτε βέβαια, οι σκύλοι που δικαιολογούσαν την φήμη τους ή κέρδιζαν τους διαγωνισμούς και τους αγώνες ήταν και αυτοί που ζευγάρωναν ευρέως με την ελπίδα να δώσουν απογόνους με ανάλογα χαρίσματα. Κάπως έτσι διαμορφώθηκαν οι πρώτες φυλές με μια ομοιομορφία, σε συγκεκριμένο γεωκλιματικό χώρο.

Με τον καιρό οι άνθρωποι, καθώς γνώριζαν περισσότερα και αναγνώριζαν και τα οφέλη της επιλεκτικής αναπαραγωγής (κάτι παρόμοιο γινόταν με κάθε οικόσιτο ζώο), άρχισαν να διοργανώνουν πιο «επίσημες» συναντήσεις, πιο «επίσημους» αγώνες και να καταγράφουν τα στοιχεία και τις παρατηρήσεις τους. Κάπως έτσι «γεννήθηκε» αυτό που θα ονομάζαμε «κυνολογία» και «κυνοτεχνία».

Μέχρι το 1859, που έγινε η πρώτη έκθεση μορφολογίας στην Αγγλία, είχαν δημιουργηθεί όμιλοι φυλών και είχαν γραφτεί και κάποια πρότυπα όπως τα περιγράψαμε πιο πάνω. Όπως σε πολλά πράγματα, έτσι και εδώ, η κυνοτεχνία και η κυνολογία ήταν ασχολία των ευγενών και πλουσίων αλλά «καλά» σκυλιά ερχόντουσαν από κάθε κάστα. Οι πρώτες εκθέσεις μορφολογίας σκύλων αποτελούσαν μέρος «πανηγυριών», εκθέσεων πουλερικών και άλλων ζώων φάρμας.

Από την Αγγλία, η ίδρυση κυνολογικών ομίλων εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και στις άλλες ηπείρους.

Παρόλο που ο σκύλος δεν είναι πλέον ένα αμιγώς «εργασιακό» ζώο και είναι περισσότερο ένας σύντροφος του ανθρώπου σε αστικό ή προαστιακό περιβάλλον τα πρότυπα και οι εκθέσεις που δημιουργήθηκαν και γράφτηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα αποτελούν την βάση κρίσης και επιλογής και των σημερινών σκύλων.

Οι Ευρωπαϊκές χώρες, οι χώρες της Νοτίου Αμερικής και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου ενώθηκαν σε μία παγκόσμια οργάνωση, τη γνωστή ως Παγκόσμια Κυνολογική Ομοσπονδία (Federation Cynologique Internationale, FCI). Αυτός ο Οργανισμός καθιερώνει τους κανονισμούς με βάση τους οποίους διεξάγονται οι εκθέσεις σκύλων στις περισσότερες χώρες του κόσμου εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κυνολογικοί όμιλοι των χωρών αυτών οφείλουν να συμμορφώνονται στους κανονισμούς της FCI.

Τα πρότυπα φυλής και οι εκθέσεις επιβραβεύουν υγεία (πνευματική και σωματική), ευεξία και αναπαραγωγική ικανότητα μέσα από την μορφολογία και όχι ομορφιά.Δυστυχώς υπάρχουν περιπτώσεις που οι σκύλοι που ανταποκρίνονται στην «εργασία» και την «ειδικότητα» της κάθε φυλής διαφέρουν αρκετά σε μορφολογία από αυτούς που κερδίζουν στις εκθέσεις μορφολογίας, σε σημείο να μοιάζουν δύο διαφορετικές φυλές. Αυτό όμως συμβαίνει όταν υπάρχουν διαφορετικές και λάθος ερμηνείες του προτύπου φυλής ή όταν κακώς επιβραβεύονται κάποια χαρακτηριστικά και κάποια δείγματα φυλής στους εκθεσιακούς στίβους. Είναι κάτι που συζητιέται χρόνια στην παγκόσμια κυνολογική κοινότητα, απασχολεί σοβαρά τους περισσότερους που πιστεύουν σε ένα σκύλο που πρέπει να συνδυάζει υγεία, ταμπεραμέντο και μορφολογία και γίνονται κάποια βήματα προς τις σωστές κατευθύνσεις.

Τα πρότυπα και οι εκθέσεις, σαν συνέχεια των άτυπων συνάξεων και διαγωνισμών, βοήθησαν και βοηθούν ώστε ο άνθρωπος να διαλέξει τον καταλληλότερο σκύλο για τις ανάγκες του και τον σκύλο που θα του προσφέρει τα μέγιστα σε όποιο καθήκον κληθεί να εκτελέσει. Ακόμα και το καθήκον του συντρόφου, που πολλοί θεωρούν υποδεέστερο ή μη απαιτητικό, απαιτεί ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από τον σκύλο και ποικίλα, ανάλογα με τον τόπο διαμονής, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, της κοινωνίας και του όλου «οικοσυστήματος» που ο σκύλος θα κληθεί να ζήσει και να αντεπεξέλθει.

Σε κανέναν κυνόφιλο λοιπόν δε θα έπρεπε να είναι αδιάφορες οι έννοιες, οι χρήσεις και η ύπαρξη των προτύπων και των εκθέσεων μορφολογίας.