Οι πρώτες ακτίνες του ηλίου βρήκαν τον Ζήκο πιο αδύναμο. Ο Τύχης και η Ευτυχία περίμεναν να περάσει η ώρα για να επισκεφτούν τον γιατρό. Ο Ζήκος αραιά και που σηκωνόταν από το κρεβατάκι του έκανε μια μικρή βολτούλα αργά αργά και νωχελικά μέσα στο σπίτι και ξάπλωνε πάλι για ύπνο.
Οι ώρες πέρναγαν αργά και βασανιστικά. Επιτέλους έφτασε η στιγμή που θα επισκεπτόντουσαν τον γιατρό. Πριν καταλάβουν το πως είχαν φτάσει στην πόρτα του κτηνιατρείου με το κρεβατάκι του Ζήκου αγκαλιά και ο Ζήκος μέσα του κοιμόταν σκεπασμένος με μια κουβερτούλα για να είναι ζεστός. Ο γιατρός παίρνει τον Ζήκο στα χέρια του και τον κοιτάει. Του βάζει για πέντε λεπτά ορό. Κοιτάζει τον Τύχη και την ευτυχία και τους λέει ότι είναι εντάξει για σήμερα. Τα παιδιά απορούν.
- Τι εντάξει? Τι έχει τελικά? Ρωτούν τον γιατρό.
- Αυτό που λέγαμε. Ιογενής γαστρεντερίτιδα. Απαντάει αυτός.
- Ωραία και τι κάνουμε τώρα? Να του δώσουμε να φάει? Να πιει κάτι???
- Εεεε δώστε του λίγο τσάι με ζάχαρη.
- Και να έρθουμε πάλι αύριο?
- Θα τηλεφωνηθούμε να μου πείτε πως πάει.
Το ζευγάρι έφυγε σοκαρισμένο. Διάολε!!! Τι θα πει εντάξει? Τι θα πει θα τηλεφωνηθούμε αύριο?
Ο Τύχης παίρνει τηλέφωνο έναν πολύ καλό του φίλο, τον Νίκο που έχει αρκετά σκυλιά στο σπίτι του. Του εξηγήσει την κατάσταση. Ο Νίκος αρχίζει και ουρλιάζει από το τηλέφωνο.
- Δεν του έκανε εξετάσεις? Και πως ξέρει τι έχει??? Τι μ*)%(^)$ είναι αυτές. Να μην φάει το κουταβάκι για δεύτερο 24ώρο? Πεντάλεπτο ορό??? Πάρε αμέσως την Δέσποινα την κτηνίατρο μου και πες της την κατάσταση. Τώρα με ακούς???
Αμέσως ο Τύχης παίρνει τηλ την Δέσποινα και τις εξηγεί το πως έχουν τα πράγματα με τον πανέμορφο Ζήκο και το τι έχει γίνει από την αρχή της αδιαθεσίας. Αυτή σοκάρεται??? Πέντε λεπτά όρος? Δεύτερο 24ωρό χωρίς φαγητό? Εξηγεί στον Τύχη ότι όταν έχουν να κάνουν με γαστρεντερίτιδα οι γιατροί συστήνουν αφαγία για να στρώση το έντερο. Αλλά όχι σε τόσο μικρή ηλικία. Όχι για δεύτερο 24ωρο. Το κουταβάκι θα λιμοκτονήσει. Δίνει οδηγίες στον Τύχη να του φτιάξουν κοτόπουλο με ρύζι και με την σύριγγα να του δίνουν ένα κουταλάκι του γλυκού ανά τρις ώρες σιγά σιγά. Να του δίνουν επίσης νεράκι ή τσάι και την άλλη ημέρα το πρωί να τον πάνε στο ιατρείο της όπου και θα παρέμενε ο Ζήκος για εξετάσεις και την απαραίτητη αγωγή. Χωρίς να χαθεί άλλος πολύτιμος χρόνος.
Ακόμα ένα βράδυ πέρναγε βασανιστικά αργά και τους τρεις. Ανά τρις ώρες γινόταν το τάισμα. Δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Με τις πρώτες ακτίνες του ηλίου αναχώρησαν. Ο Ζήκος ήταν καλύτερα. Στο αυτοκίνητο βγήκε από το καλαθάκι του. Αδύναμος αλλά πλέον άνοιγε τα υπέροχα ματάκια του. Και οι τρεις φανερά κουρασμένοι έφθασαν στην γιατρό που πρήρε αμέσως στα χέρια της το Ζήκο. Έβαλε θερμόμετρο και προς μεγάλη ανακούφιση είδαν ότι δεν έχει πυρετό.
Τον πήρε και το έβαλε στην κλινική αφού του έδωσε μια σειρά από αντιβιοτικά και τον έβαλε στον ορό γιατί ήταν εξουθενωμένος. Καθησύχασε τον Τύχη και την Ευτυχία ότι θα κάνει τα πάντα για να σωθεί ο Ζήκος. Το ζευγάρι έφυγε νιώθοντας ότι ο Ζήκος ήταν σε καλά χέρια...