Home Tags Posts tagged with "εκπαίδευση"

εκπαίδευση

Το σκυλί σου είναι όπως το μάθεις!

Πάντα άκουγα συμβουλές του τύπου «Το σκυλί σου είναι όπως το μάθεις!» ή «Αν το μεγαλώσεις σωστά δεν θα έχεις προβλήματα» ή ακόμα «Άμα το αγαπάς το σκυλί θα βγει καλό!»… Πόσο σωστές είναι αυτές οι «συμβουλές» και αυτά τα στερεότυπα και πόσο καλό κάνουν στο σκύλο και ειδικά στις φυλές που αποκαλούμε δυναμικές;

Από τότε που θυμάμαι να έχω ενδιαφέρον για τα σκυλιά (από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δηλαδή) πάντα με γοήτευαν οι λεγόμενες δυναμικές φυλές. Οι φυλές που δεν ήταν «πλαστελίνη» στα χέρια του ιδιοκτήτη, που παρουσίαζαν προκλήσεις και που είχαν λίγο και την φήμη του «κακού παιδιού».

Τότε είχα κι εγώ ενστερνιστεί τις απόψεις τύπου «Το σκυλί σου είναι όπως το μάθεις!» και «Δεν υπάρχουν κακά σκυλιά, μόνο κακοί ιδιοκτήτες!». Όταν, λοιπόν, βρέθηκα με το πρώτο Pit Bull στα χέρια μου, το πρώτο πράγμα που ονειρευόμουν ήταν να γίνουμε οι δύο μας οι καλύτεροι πρεσβευτές της διάψευσης κάθε κακής φήμης για την φυλή. Μας έβλεπα να πηγαίνουμε σε πάρκα και πλατείες πολυσύχναστες, που πηγαίνουν όλοι με τα σκυλιά τους και να είναι ένας σκύλος που παίζει με όλα τα σκυλάκια. Να ανέχεται κάθε είδους ενόχληση από άλλα σκυλιά χωρίς να αντιδρά, να γυρνά ανάποδα για χάδια, να μην απαντά στις προκλήσεις.

Το σκυλί σου είναι όπως το μάθεις

Το σκυλί σου είναι όπως το μάθεις… Αλήθεια;

Παραλίγο και πιθανόν από καθαρή τύχη γλυτώσαμε και οι δύο από το να γίνουμε ακριβώς το αντίθετο. Να επιβεβαιώσουμε με τον χειρότερο τρόπο τις κακές φήμες και να στιγματιστούμε ανεπανόρθωτα. Βλέπετε, ο σκυλάκος που είχα διαλέξει ήταν ένας σκύλος με υψηλό drive, ένας σκύλος με δύναμη και πείσμα, ένας πολύ καλός αντιπρόσωπος της φυλής του.

Έτσι, όταν τον προκαλούσε άλλος σκύλος, ίδιου φύλου και παρόμοιου μεγέθους αντί να αδιαφορήσει ή να παίζει χαρούμενος, αυτός ήταν έτοιμος να τον αρπάξει και να τον τελειώσει. Στην αρχή πάντα φιλικός και με τεράστια όρεξη για παιχνίδι, το δικό του, δυναμικό παιχνίδι που αν κάποιος δεν ανεχόταν και το έδειχνε ήταν σαν να κάνει «ευχή θανάτου».

Μα τι έφταιγε; Αφού το σκυλί σου είναι όπως το μάθεις και αφού εγώ τον αγαπούσα τόσο πολύ και ποτέ δεν είχα χρησιμοποιήσει βία, τι έγινε;

Αν δεν υπάρχουν κακά σκυλιά παρά μόνο κακοί ιδιοκτήτες, πραγματικά, ένιωθα ο χειρότερος από όλους!

Τώρα, και εδώ και αρκετό καιρό, όπου τα χρόνια πέρασαν όπως και αρκετά σκυλιά από τα χέρια μου. Τώρα που η εμπειρία μου με αυτές τις φυλές έχει εμπλουτιστεί και έχω ζήσει, μιλήσει και διαβάσει πολλούς εμπειρότερους από εμένα… Κατανοώ πλήρως τα σφάλματα μου.

Το Pit Bull μου (όπως και το American Staffordshire Bull Terrier μου αργότερα ή τα Staffordshire Bull Terrier μου σήμερα, μα ακόμα και ένα Γερμανικό Ποιμενικό που είχα και πολλά άλλα που εκπαίδευσα και έζησα μαζί τους και άνηκαν σε φυλές δυναμικές) δεν είχε δημιουργηθεί για να είναι Labrador και να φέρεται σαν τέτοιο. Αυτός ο σκύλος δεν είχε δημιουργηθεί για να έχει την συμπεριφορά ενός Maltese ή ενός Collie και αυτό δεν θα μπορούσα να το αλλάξω με τον τρόπο που θα τον μεγάλωνα ή θα το εκπαίδευα.

Αν μπορούσε να αλλάξει ριζικά η εκτροφή δεκάδων ετών και η επιλεκτική αναπαραγωγή για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συμπεριφορές, με μερικούς μήνες χάδια, βόλτες και εκπαίδευση τότε κάτι δεν έχουμε κατανοήσει σωστά.

Οι συμπεριφορές που ο σκύλος έβγαζε και η «έφεση» προς ορισμένα πράγματα δεν ήταν απόρροια «κακής ανατροφής» μα γενετικής!

Κάποιοι σκύλοι έχουν έμφυτη την επιθετικότητα προς άλλους σκύλους και αυτό είναι κάτι που ο μελλοντικός ιδιοκτήτης πρέπει να δεχθεί, να αποδεχθεί και να διαχειριστεί. Διότι δεν μπορεί να το εξαλείψει και ας του λένε το αντίθετο. Κανείς δεν μιλά για την δουλειά για την οποία εκτράφηκαν και δημιουργήθηκαν κάποιες φυλές, κανένας δεν μιλά για το τι αναπόφευκτα συνοδεύει ένα ισχυρό drive και έναν σκύλο με δυναμική προσωπικότητα.

Αντί αυτών βλέπουμε φωτογραφίες και βιντεάκια με δυναμικά σκυλιά να γλύφουν μωράκια, να έχουν παπάκια στο κεφάλι και να τρέχουν ανέμελα στα λιβάδια λες και αυτά έχουν κάποια σχέση ή κάποια χρησιμότητα… Ακριβώς το αντίθετο!

Το Malinois θα είναι πάντα Malinois...

Το Malinois θα είναι πάντα Malinois…

Πριν αρχίσετε να βγάζετε αυθαίρετα συμπεράσματα να τονίσω πως δεν μιλώ για «κακά σκυλιά», δεν μιλώ για «επικίνδυνα σκυλιά». Δεν συμφωνώ με αυτούς τους όρους και είμαι κάθετα αντίθετος σε κάθε είδους απαγορεύσεις και νόμους που διαχωρίζουν τα σκυλιά σε ακίνδυνα και επικίνδυνα. Βεβαίως, τα Pit Bulls, τα Staffordshire Bull Terriers, τα Malinois, τα Rottweiler μπορούν να κουλουριαστούν και να παίζουν με τα παιδιά. Βεβαίως μπορούν να είναι therapy dogs, να πηγαίνουν σε πάρκα με άλλα σκυλιά, να παίζουν, κλπ. Τα λατρεύω και δεν θα υποστήριζα κάτι κακό για αυτά. Μα χρειάζεται σεβασμός σε αυτό που είναι και σωστή διαχείριση και όχι άρνηση και παραπληροφόρηση για αυτό που είναι.

Τα στερεότυπα τύπου «Το σκυλί σου είναι όπως το μάθεις!» και «Δεν υπάρχουν κακά σκυλιά, μόνο κακοί ιδιοκτήτες!» κάνουν μεγάλο κακό και γεμίζουν ενοχές και λάθος αντιλήψεις ανθρώπους που αν είχαν την σωστή πληροφόρηση θα γίνονταν άψογοι ιδιοκτήτες.

Αντιλήψεις όπως ότι τα σκυλιά γίνονται επιθετικά μόνο αν τα κακοποιήσεις ή αν τα δέρνεις δεν ισχύουν και είναι μύθος. Η επιθετικότητα μπορεί να έχει πολλούς παράγοντες όπως το ισχυρό drive, η υπερδιέγερση, ο μεγάλος ενθουσιασμός, ο ισχυρός χαρακτήρας ή ακόμα και η κακή διαχείριση και το «κακό διάβασμα» κάποιων σημείων. Επίσης, η επιθετικότητα μπορεί να έχει κληρονομική μορφή, γενετική.

Δεν ισχύει πως το σκυλί είναι όπως το μάθεις διότι υπάρχουν πράγματα όπως οι φυλές, οι γραμμές αίματος (blood lines), η εκτροφή, τα κληρονομικά χαρακτηριστικά και το ταμπεραμέντο.

Οποιαδήποτε μέθοδο εκπαίδευσης και αν ακολουθήσετε και όσο καλά και αν την δουλέψετε ποτέ δεν θα μεταμορφώσετε ένα Malinois σε ένα Labrador ή σε ένα Basset Hound.

Άλλο ένα λάθος στερεότυπο και μια «καραμέλα» που πολλοί επαναλαμβάνουν είναι τα περί «κοινωνικοποίησης»… Αν κοινωνικοποιήσεις το σκύλο σου από νωρίς και σωστά δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα. Βλακείες!

Η λάθος έννοια που έχει δοθεί στην κοινωνικοποίηση όχι απλά θέλει άλλο ένα άρθρο για να εξηγηθεί, αλλά πιθανόν να χρειάζεται εγχείρηση για να αφαιρεθεί από τα μυαλά κάποιον.

Η γενετική και η κληρονομικότητα είναι πολύ σημαντικές. Δεν υπάρχουν «τζάμπα» τόσες διαφορετικές φυλές, με τόσο διαφορετικές μορφές και χαρακτήρες.

Ένα Pit Bull θα είναι πάντα Pit Bull. Ένα Malinois θα είναι πάντα ένα Malinois. Ένα Stafford θα είναι πάντα ένα Stafford… Όπως και ο σκύλος θα είναι πάντα σκύλος.

Διαφορετικά θα συμπεριφερθεί ένα Labrador σε μια κατάσταση, διαφορετικά ένα Malinois, διαφορετικά ένα Beagle και διαφορετικά ένα Pit Bull.

Πρέπει οι ιδιοκτήτες να μάθουν για τα διαφορετικά χαρακτηριστικά κάθε φυλής, να μάθουν να τα διαχειρίζονται, να μάθουν να περιορίζουν και να ελέγχουν τους σκύλους τους ανάλογα, να μάθουν να ελέγχουν και να προσέχουν το περιβάλλον και τα ερεθίσματα που ο σκύλος τους έρχεται σε επαφή.

Θα πρέπει να είμαστε λιγότερο επικριτικοί με τους ιδιοκτήτες που έχουν τέτοιους σκύλους και με τους ιδιοκτήτες που από γνώση δεν αφήνουν τον σκυλάκο τους ελεύθερο να παίξει στο πάρκο. Ίσως κάτι ξέρουν περισσότερο και δεν είναι «κακοί ιδιοκτήτες» που δεν μεγάλωσαν σωστά τον σκύλο τους.

Δεν θα πρέπει να παραπληροφορούμε τον κόσμο λέγοντας πως όλα τα σκυλιά είναι ίδια και να δίνουμε σε ανθρώπους που βλέπουμε πως δεν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν και δεν θέλουν έναν τέτοιο σκύλο, ένα σκύλο με την συμβουλή πως «Το σκυλί σου είναι όπως το μάθεις!».

Σίγουρα υπάρχουν εκεί έξω Pit Bulls που ζουν μαζί με γάτες και κοτόπουλα, Malinois που παίζουν ανέμελα με άλλα σκυλιά και Staffordshire Bull Terriers που αγνοούν τον άλλο σκύλο όταν τα καβαλά και τους γρυλίζει… Μα αυτά δεν είναι ο κανόνας!

Τα δυναμικά σκυλιά, όλες αυτές οι φυλές που αναφέρθηκα και ακόμα περισσότερες, είναι υπέροχα σκυλιά και αξίζουν το σεβασμό και την γνώση μας. Αξίζουν την διατήρηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους και την σωστή διαχείριση τους.

Τα σκυλιά μας είναι όλα αποτέλεσμα της εκτροφής τους, είναι αποτέλεσμα των γονιδίων τους και των χαρακτηριστικών που αυτά κουβαλούν. Δεν διευκολύνουμε κανέναν και δεν κάνουμε χάρη σε κανέναν, σκύλο ή άνθρωπο, αν αγνοούμε και παραπληροφορούμε για αυτά.

Το σκυλί σου είναι όπως το μάθεις είναι ένας μύθος και ένα άχρηστο στερεότυπο.

Ο εκπαιδευτής είναι ένας από τους επαγγελματίες που θα πρέπει να θεωρείται απαραίτητος για όλους τους ιδιοκτήτες σκύλων, ανεξάρτητα από την εμπειρία τους ή το επίπεδο γνώσεων που μπορεί να έχουν. Όπως η σωστή «πηγή» απόκτησης σκύλου (ο εκτροφέας, το καταφύγιο αδέσποτων ή το φιλοζωικό σωματείο) και η επιλογή κτηνίατρου, έτσι και η επιλογή εκπαιδευτή είναι αρκετά σημαντική και χρήσιμη, ασχέτως με τον τρόπο που ο καθένας θα κάνει χρήση του εκπαιδευτή σκύλων.

Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να συγκεντρώσουμε κάποια κριτήρια που θεωρούμε πως μπορούν να οδηγήσουν σε μια, όσο το δυνατόν, σωστότερη επιλογή. Μερικά από τα κριτήρια:

  1. Ο εκπαιδευτής πρέπει να έχει όρεξη και διάθεση να μας εξηγήσει τα πάντα που αφορούν την δική του δουλειά. Από τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει και προσεγγίζει την εκπαίδευση, μέχρι και τον τρόπο και το ποσό με το οποίο θα αμειφθεί για την εργασία του.
  2. Ο εκπαιδευτής που θα προσεγγίσει εμάς και τον σκύλο μας ως «μοναδική περίπτωση». Δηλαδή, αυτός που έχει την ικανότητα να ξεχωρίσει τις ιδιαιτερότητες του δικού μας χαρακτήρα, ως ιδιοκτήτες σκύλου, μα και του σκύλου μας και να δουλέψει με τέτοιο τρόπο ώστε να επέλθει το επιθυμητό αποτέλεσμα με τρόπο ευχάριστο μα και κατανοητό.
  3. Ο εκπαιδευτής με τον οποίο «επικοινωνούμε», ο οποίος γίνεται κατανοητός σε εμάς και αυτά μου μας διδάσκει «αποτυπώνονται», γίνονται «κτήμα μας» ώστε να μπορέσουμε να τα χρησιμοποιήσουμε στην συνέχεια. Βλέπεται, η εκπαίδευση και η μάθηση δεν έχουν τέλος. Είναι μια διαδικασία που συνεχίζεται εφ’ όρου ζωής, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
  4. Ο εκπαιδευτής που θα επιλέξουμε είναι καλό, για διάφορους λόγους, να μην είναι ταυτόχρονα εισαγωγέας σκύλων, έμπορος σκύλων ή εκτροφέας πολλών φυλών (κάτι που είναι χαρακτηριστικό Back Yard Breeder ή αλλιώς ανεύθυνου «εμπορικού» εκτροφέα).
  5. Ο εκπαιδευτής πρέπει να έχει εξ αρχής ένα πλάνο το οποίο και πρέπει να μας εξηγήσει. Ακόμα και κάποιο χρονοδιάγραμμα, πάνω στα οποία θα κατευθυνθούμε ανεξάρτητα εάν θα γίνουν προσαρμογές και αλλαγές που θα θεωρήσουμε από κοινού ότι θα ωφελήσουν.
  6. Ο εκπαιδευτής που θα επιλέξουμε θα πρέπει να έχει να μας δείξει «δείγματα» της δουλειάς του και θα πρέπει να είναι άνετος στο να το κάνει αυτό. Θα πρέπει κι εμείς, από μέρους μας, να ψάξουμε και να βρούμε πελάτες του εκπαιδευτή που μας ενδιαφέρει και να προσπαθήσουμε να συζητήσουμε μαζί τους.
  7. Ο εκπαιδευτής που οι χώροι που διαθέτει (αν διαθέτει) είναι καθαροί και κατάλληλοι και που ο ίδιος δεν έχει πρόβλημα να μας δείξει.
  8. Ο εκπαιδευτής που θα δουλέψει κυρίως με εμάς και λιγότερο με τον σκύλο, μια που εμείς είμαστε το σημαντικότερο κομμάτι στην εκπαίδευση, όσο και αν νομίζουμε κάτι διαφορετικό.
  9. Ο εκπαιδευτής που θα μοιράζεται μαζί μας πληροφορίες γενικότερες μα αρκετά χρήσιμες, όπως για την συμπεριφορά των σκύλων, για τα χαρακτηριστικά συγκεκριμένης φυλής ή τύπου σκύλων, για θέματα που πιθανόν να συναντήσουμε ή και άλλα. Ο εκπαιδευτής δεν θα πρέπει να αρκεστεί στην εκμάθηση 5-10 εντολών, μα στην δημιουργία «βάσεων» για μια καλή συμβίωση μεταξύ σκύλου και ιδιοκτήτη.
  10. Ο εκπαιδευτής που ασχολείται με κάποια ή κάποιο κυνάθλημα ή έστω έχει γνώση για αυτά ή κάποιο από αυτά.
  11. Ο εκπαιδευτής που με όρεξη θα απαντήσει σε κάθε μας ερώτηση, όσο «ηλίθια» και αν ακούγετε και που δεν θα δυσανασχετεί κάθε φορά που θέλουμε να ρωτήσουμε κάτι.
  12. Ο εκπαιδευτής που θα επιθυμεί και ο ίδιος να κρατήσουμε επαφή και που θα θέλει να γνωρίζει την πορεία και την εξέλιξη μας με τον σκύλο.
  13. Ο εκπαιδευτής θα πρέπει να γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες, τις «δεξιότητες» και τις «κλίσεις» της φυλής ή του τύπου του σκύλου που εκπαιδεύει και να μπορεί να πληροφορεί για αυτά και τον ιδιοκτήτη.
  14. Να μην ξεχνάμε πως σημαντικό και αναπόσπαστο κομμάτι είναι ο σκύλος! Άρα, ο σκύλος σας θα πρέπει να νιώθει «άνετα» με τον εκπαιδευτή του και τις μεθόδους του. Θα πρέπει να του είναι ευχάριστη η όλη διαδικασία και να μη δείχνει σημάδια στρες, άγχους, ιδιαίτερης πίεσης, κ.α.

Αυτά είναι κάποια γενικότερα ή ειδικότερα σημεία, κάποια κριτήρια με βάση των οποίων μπορούμε να έχουμε μια καλή επιλογή εκπαιδευτή, με μια καλή συνεργασία και επιθυμητό αποτέλεσμα.

Σίγουρα υπάρχουν και μπορεί να υπάρξουν διαφοροποιήσεις, ιδιαιτερότητες και στοιχεία που δεν εμπεριέχονται στα παραπάνω, μα και μόνο τα παραπάνω θεωρούμε πως είναι αρκετά και χρήσιμα για μια σωστή επιλογή.

 

Έρευνα που διεξήχθη από ερευνητές κτηνιάτρους και ιατρούς εντόπισε «γενετικά μονοπάτια» που επιδεινώνουν τη σοβαρότητα των ιδεοψυχαναγκαστικών διαταραχών στους σκύλους (χρησιμοποιήθηκαν Ντόμπερμανς, όχι τυχαία), μια ανακάλυψη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε καλύτερες και αποτελεσματικότερες θεραπείες των ιδεοψυχαναγκαστικών διαταραχών στους ανθρώπους.

Οι ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές, έτσι όπως έχουν ονομαστεί στα Ελληνικά (OCD-Obsessive/Compulsive Disorders), είναι μία από τις πιο συχνές νευροψυχιατρικές διαταραχές επηρεάζοντας κατ ‘εκτίμηση 1% έως 3% των ανθρώπων και αναφέρεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως μία από τις 20 ασθένειες που καθιστούν ανίκανους και ανήμπορους όσους υποφέρουν από αυτήν. Οι ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές χαρακτηρίζονται συχνά από αυτοκαταστροφικές σκέψεις και χρονοβόρες, επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, ενώ οι ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές στον σκύλο (CCD– Canine Compulsive Disorders) μπορεί να περιλαμβάνουν το επίμονο κυνήγι της ουράς ή της σκιάς τους, την υπερβολική περιποίηση (γλείψιμο και δάγκωμα) και το πιπίλισμα της κουβέρτας ή των πλευρών (βλ. εικόνα).

Οι τρέχουσες θεραπείες δεν είναι τόσο αποτελεσματικές στον άνθρωπο και μόνο το ήμισυ περίπου του συνόλου των ασθενών ανθρώπων δείχνουν βελτίωση και θεραπεία κατόπιν φαρμακευτικής αγωγής. Δεν υπήρχε προηγούμενη καταγεγραμμένη μελέτη σε ανθρώπους ή σκύλους για τους παράγοντες που επιβαρύνουν τις ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές.

Για την έρευνα χρησιμοποιήθηκε το DNA από 70 διαφορετικά Ντόμπερμαν και οι ερευνητές εντόπισαν δύο περιοχές που συσχετίζονταν έντονα με την επιβάρυνση των συμπτωμάτων του CCD και έναν τρίτο τόπο όπου έδειξε στοιχεία συσχέτισης.

Η έρευνα βασίζεται σε στοιχεία και προσπάθειες 10 περίπου ετών και πέρα από το γενετικό επίπεδο τονίζει πως σημαντικό παράγοντα στην εμφάνιση και επιβάρυνση αυτών των διαταραχών στο σκύλο μα και στον άνθρωπο έχει το περιβάλλον και το ποσοστό στρες στο οποίο υποβάλλεται κάθε άτομο.

Όσο για τα σκυλιά, όταν ένας σκύλος έχει δημιουργηθεί, έχει εκτραφεί για μια απαιτητική εργασία που απαιτεί ενέργεια, εγρήγορση, επαγρύπνηση, ετοιμότητα, σπιρτάδα, κ.α. έχει ανάγκη εκτόνωσης και έκφρασης αυτών των χαρακτηριστικών του. Τα περισσότερα σκυλιά σήμερα όμως, δεν λαμβάνουν ερεθίσματα τέτοιου επιπέδου και το περιβάλλον τους και η ζωή τους δεν είναι τόσο απαιτητική και ενδιαφέρουσα. Τα σκυλιά αυτά έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές ή να επιβαρυνθεί η γονιδιακή τους προδιάθεση.

Άλλος ένας λόγος για να προσπαθούμε να εκτονώνουμε και να «κουράζουμε» τα σκυλιά μας, τόσο σωματικά όσο και πνευματικά… και το ίδιο ισχύει και για εμάς.

Μια δυσάρεστη και απωθητική συμπεριφορά για τους ιδιοκτήτες σκύλων που αγγίζει τα όρια του «ταμπού» μια που το ποσοστό των σκύλων που δείχνουν αυτή την συμπεριφορά αγγίζουν το 60%. Αυτό το ποσοστό, από μόνο του, είναι ικανό να μας δείξει πως δεν πρόκειται για κάποια εξαίρεση ή για μια σπάνια ιδιαιτερότητα, αλλά για μια αρκετά κοινή και «φυσιολογική» συμπεριφορά του σκύλου.

Πολλά σκυλιά θα φάνε τα κόπρανα τους ή κόπρανα άλλων σκύλων και τα περισσότερα σκυλιά θα φάνε τις ακαθαρσίες που προέρχονται από γάτα, κατσίκα, άλογο, αγελάδα ή κουνέλι. Επίσης έχει παρατηρηθεί πως η πλειοψηφία των σκύλων θα βρει ελκυστικά τα ανθρώπινα περιττώματα. Η σκύλα πάντα εξαφανίζει τα παραπροϊόντα της γέννας της (πλακούντες, υγρά κλπ) και αυτό γιατί πρέπει να περιορίσει τις οσμές και τα ίχνη που θα μπορούσαν να τραβήξουν προς τη φωλιά με τα μικρά τους φυσικούς της εχθρούς και να δεχθεί επίθεση αυτή και τα νεογνά της.

Έτσι τρώει τα πάντα (και τα κόπρανα των κουταβιών) για να διατηρεί «καθαρό» το χώρο που ζει αυτή και τα μικρά της. Τα κουτάβια, αργότερα, θα έχουν την τάση να αντιγράψουν αυτή την συμπεριφορά ως οικεία και φυσιολογική. Αυτή η λειτουργία παρατηρείται σε όλα σχεδόν τα άγρια ζώα. Επίσης, πολλά θηρευτικά θηλαστικά θα φάνε τα κόπρανα της λείας τους πριν της επιτεθούν ή θα κυλιστούν μέσα σε αυτά.

Πέρα από την αηδία που μπορεί να μας προκαλεί αυτή η συνήθεια των σκύλων, υπάρχουν και κάποιοι μικροί ή μεγαλύτεροι κίνδυνοι που ελλοχεύουν, ανάλογα την περίπτωση. Ο σκύλος αυξάνει τις πιθανότητες να προσβληθεί από ενδοπαράσιτα ή σε κάποιες περιπτώσεις να δηλητηριαστεί από ίχνη χημικών και φαρμακευτικών ουσιών που μπορεί να υπάρχουν στα κόπρανα άλλων ζώων.

Η κοπροφαγία μπορεί να οφείλεται είτε σε (1) οργανικά και παθολογικά αίτια, είτε σε (2) συμπεριφορικά και «ψυχολογικά» αίτια.

1. Το πάγκρεας εκκρίνει κάποια πεπτικά ένζυμα τα οποία βοηθούν στην επεξεργασία της τροφής, αλλά σε πολλούς σκύλους αυτή η έκκριση ενζύμων είναι ελλιπής. Επειδή λοιπόν τα περιττώματα των άλλων ζώων είναι πηγή πεπτικών ενζύμων, τα σκυλιά με ανεπαρκή λειτουργία του παγκρέατος αναπληρώνουν τα ένζυμα αυτά με την κατανάλωση των κοπράνων. Συμπτώματα που πρέπει να μας κινήσουν την προσοχή προς κάποιο παθολογικό αίτιο, εκτός από την ίδια τη κοπροφαγία, είναι οι εμετοί, η παρουσία αίματος στα κόπρανα, μια χειροτέρευση της ποιότητάς τους (σύσταση, χρώμα, ποσότητα) και καμιά φορά και μια αλλαγή στην ενεργητικότητα του σκύλου (κατάπτωση, έλλειψη ενδιαφέροντος και αλλαγή στην γενική συμπεριφορά του ζώου).

Κόπρανα από κατσίκες, αγελάδες, λαγούς και κουνέλια είναι πλούσιες πηγές πεπτικών ενζύμων, αλλά και βιταμινών του συμπλέγματος Β. Παρατηρούμε λοιπόν πως πάρα πολλοί σκύλοι θα αρπάξουν την ευκαιρία αν βρεθούν μπροστά σε περιττώματα του παραπάνω είδους, επωφελούμενα από όλα τα θρεπτικά συστατικά που κρύβουν.

Επίσης, μπορεί να οφείλεται σε διάφορες αιτίες και κυρίως στη παρουσία αρωματικών ουσιών μέσα στις τροφές, που μπορεί να παραμένουν και μετά τη πέψη και να δίνουν στα κόπρανα μια μυρωδιά ελκυστικής τροφής. Αυτό συμβαίνει κυρίως όταν το σκυλί τρώει κόπρανα άλλων σκύλων ή και κόπρανα άλλων ειδών ζώων ή γάτας. Τα κόπρανα της γάτας περιέχουν συχνά ένα σημαντικό ποσοστό πρωτεϊνών και αφήνουν μια δυνατή μυρωδιά που μπορεί να προσελκύσει τον σκύλο.

2. Το άγχος, στρες και ανία είναι σημαντικοί παράγοντες για την κοπροφαγία. Σκύλοι έγκλειστοι για μακρά χρονικά διαστήματα (σε φιλοζωικά σωματεία, σε εκτροφεία, καταφύγια, κλπ) υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εκδηλώσουν αυτή την συμπεριφορά ακόμα και σαν στερεοτυπική συμπεριφορά.

Επίσης, πολύ συχνό φαινόμενο είναι να αναπτύσσουν αυτή την συμπεριφορά σκύλοι που τιμωρήθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους επειδή έκαναν «την ανάγκη» τους σε λάθος μέρος ή λάθος χρόνο. Οι σκύλοι αυτοί έχουν καταλάβει πως η ίδια η αφόδευση είναι κάτι «κακό» και κάτι που δεν πρέπει να ανακαλύψει ο ιδιοκτήτης τους. Έτσι, τρώγοντας τα κόπρανα τους εξαφανίζουν τις «αποδείξεις» προσπαθώντας να αποφύγουν την τιμωρία ή την επίπληξη.

Στην φύση παρατηρήθηκε πως ζώα όπως λύκοι, τσακάλια, αλεπούδες αλλά και αδέσποτοι σκύλοι προβαίνουν στην κοπροφαγία όταν στερεύουν οι πηγές τροφής τους. Αυτή η θεωρία εξηγεί και το γεγονός πως κοπροφαγία παρατηρείται πολύ συχνότερα σε κουτάβια που προέρχονται από εκτροφεία εντατικής αναπαραγωγής και υπό κακές συνθήκες ή puppy mills. Κουτάβια που απογαλακτίστηκαν πολύ νωρίς, που χρειάστηκε να παλέψουν με άλλα κουτάβια για την τροφή που ήταν κοινή για όλους ή που απομονώθηκαν νωρίς σε ένα μικρό κλουβί χωρίς καμία δραστηριότητα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν κοπροφαγία.

Υπάρχει και η πιθανότητα ένα μικρότερος σκύλος να «διδαχθεί» την κοπροφαγία από κάποιον μεγαλύτερο που ήδη έχει αυτή την συμπεριφορά. Ο νέος σκύλος στο σπίτι βλέπει τον παλαιότερο να επιδίδεται με ευχαρίστηση στην συγκεκριμένη «ενασχόληση» και τον αντιγράφει, έστω και δοκιμαστικά για κάποιο διάστημα.

Όπως βλέπουμε τα αίτια της κοπροφαγίας μπορούν να είναι διαφορετικά και για να εμποδίσουμε αυτή την απωθητική συμπεριφορά, για τον ιδιοκτήτη, πρέπει να καταλάβουμε από πού προέρχεται.

Υπάρχουν κάποιες απλές ενέργειες στις οποίες μπορούμε να προβούμε ώστε να μειώσουμε ή να εξαλείψουμε αυτήν την «κακή» συνήθεια του σκύλου.

1. Απομακρύνουμε τα κόπρανα του σκύλου αμέσως μετά την αφόδευση χωρίς να κάνουμε τον σκύλο να αισθάνεται άσχημα για μια απόλυτα φυσιολογική λειτουργία. Όσο και αν δεν μας αρέσει ο τόπος ή ο χρόνος που επέλεξε ο σκύλος μας να «κάνει τα κακά του», δεν θα πρέπει να τον τιμωρήσουμε.

2. Τηρούμε αυστηρό πρόγραμμα στις ώρες των ταϊσμάτων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μπορούμε να παρακολουθήσουμε, να «προβλέψουμε» τις ώρες που ο σκύλος μας θα αφοδεύσει και να δράσουμε ανάλογα.

3. Εμπλουτίζουμε και βελτιώνουμε την διατροφή του σκύλου μας.

4. Απασχολούμαι το μυαλό του σκύλου μας ταυτόχρονα με το σώμα του. Παίζουμε με τον σκύλο μας, γυμνάζουμε τον σκύλο μας, κουράζουμε στον σκύλο μας και διατηρούμε έναν χαρούμενο και ευτυχισμένο σκύλο. Έναν σκύλο που δεν θα νιώσει ανία και θα προσπαθήσει να βρει μόνος του «ενδιαφέροντα» που μπορεί να μη μας ενθουσιάσουν.

Τις περισσότερες φορές δεν είναι ένα θέμα που μπορεί να λυθεί γρήγορα και άμεσα. Χρειάζεται χρόνος και προσπάθεια και συνήθως θα πρέπει να αρκούμαστε και στον περιορισμό του. Για τον σκύλο μας η κοπροφαγία δεν αποτελεί μια τόσο σιχαμερή και απωθητική συμπεριφορά όπως στα δικά μας μάτια.

Παρόμοιοι τίτλοι με τον δικό μας, χωρίς το ερωτηματικό, κοσμούν πολλές σελίδες του διαδικτύου τα τελευταία 24ωρα. Αφορμή ένα περιστατικό σε βενζινάδικο, στην Θεσσαλονίκη, όπου ένας σκύλος Pit Bull φέρεται να τραυμάτισε 9 άτομα, κατά άλλους, 7 άτομα. Η είδηση (αν και δεν αποτελεί είδηση όταν ένας σκύλος δαγκώσει άνθρωπο, όπως έχει πει και διάσημος εκδότης και συμφωνούμε) «έπαιξε» και στα δελτία ειδήσεων με ρεπορτάζ από το σημείο, μαρτυρίες και ένα βίντεο από το κλειστό κύκλωμα του βενζινάδικου.

Διαβάσαμε τα περισσότερα από τα «άρθρα» για το θέμα και δεν είχαν μεγάλες διαφορές, τα περισσότερα αποτελούσαν απλά αναδημοσιεύσεις και copy/paste ακολουθώντας πιστά τα καινούργια ήθη δημοσιογραφίας και αρθρογραφίας. Είδαμε και τα περισσότερα δελτία ειδήσεων όπου εκεί το ρεπορτάζ στο σημείο και οι 2-3 μαρτυρίες, καθώς και τα πλάνα από τους τραυματίες (που ποτέ δεν ξεπέρασαν τους 3) έδωσαν περισσότερα στοιχεία για το περιστατικό.

Οι τραυματίες έχουν δαγκωνιές, όχι ιδιαίτερα σοβαρές (δηλαδή δεν λείπει κομμάτι ή δεν έσπασε κάποιο οστό) και γρατσουνιές, ενώ τα πλάνα από το βίντεο του κλειστού κυκλώματος δείχνουν τον σκύλο να κυκλοφορεί νευρικά και με έκδηλο στρες (αν βέβαια μπορεί κανείς να το αναγνωρίσει), αλλά οι άνθρωποι να συνεχίζουν να βάζουν βενζίνη, για παράδειγμα και μόνο όταν δαγκώνει την φόρμα του ανθρώπου που βάζει βενζίνη, αυτός να τρομοκρατείται (και δεν κατηγορούμε φυσικά τον άνθρωπο που αντιδρά έτσι).

Επίσης, ακούμε ανθρώπους να μαρτυρούν πως το σκυλί ήταν φιλικό και παίζανε μαζί του, αλλά κάποιες στιγμές γυρνούσε και τους δάγκωνε. Στο βίντεο, πάλι, βλέπουμε τους ανθρώπους που δαγκώθηκαν να προσπαθούν να το κλωτσήσουν για να το απωθήσουν, να τρέχουν πανικόβλητοι, να κουνούν χέρια και πόδια και να το γυρίζουν σβούρες. Αν είχαμε και ήχο σίγουρα θα ακούγαμε και φωνές, στριγκλιές και άλλου τύπου φωνητικές εκφράσεις τρόμου και πανικού.

Για να δικαιολογήσουμε μέρος της παρουσίας του ερωτηματικού στον τίτλο, θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε και να «αποσυναρμολογήσουμε» το περιστατικό, σε μικρότερα κομμάτια που θα βοηθήσουν στην κατανόηση του.

Αρχικά, ας δούμε τον σκύλο. Ο σκύλος φαίνεται να είναι σκυλί τύπου Pit Bull, δεν μπορούμε να πούμε Pit Bull με 100% σιγουριά μια που ούτε έχουμε καλή εικόνα του, αλλά κυρίως δεν έχουμε γνώση του γενεαλογικού του δέντρου. Αυτό, από μόνο του, όχι μόνο δεν δικαιολογεί τον τίτλο, αλλά αντίθετα κάνει ακόμα πιο δύσκολη την προσπάθεια να δώσουμε μια λογική εξήγηση. Αυτό συμβαίνει διότι τα σκυλιά Pit Bull είναι μία από τις πιο ανθρωποκεντρικές φυλές και μία από τις φυλές με την μεγαλύτερη ανοχή και υπομονή σε κάθε λάθος (ακόμα και κακή) μεταχείριση από τον άνθρωπο. Με λίγα λόγια, δαγκώνουν ανθρώπους πολύ σπανιότερα σχεδόν από οποιαδήποτε άλλη φυλή σκύλου. Θα μου πείτε τώρα «Μα συνέχεια για Pit Bull ακούμε και διαβάζουμε όταν πρόκειται για επιθέσεις σε ανθρώπους»… και δεν θα έχετε άδικο. Για να απαντήσουμε όμως σε αυτό θα πρέπει να αναλύσουμε τον χώρο των Μ.Μ.Ε., τον ρόλο τους, τον στόχο τους καθώς και να δούμε αρκετές στατιστικές και στοιχεία που θα μας βγάλουν από το παρόν θέμα. Απλά να σχολιάσουμε πως σύμφωνα με τα Μ.Μ.Ε. το 2000 θα κατέστρεφε τα πάντα ένας ηλεκτρονικός ιός, αργότερα η γρίπη των χοίρων και η γρίπη των πτηνών θα αφάνιζε την ανθρωπότητα και πρόσφατα εκεί που ο Έμπολα θα μας έστελνε όλους στον τάφο, ξαφνικά εξαφανίστηκε σαν να μην υπήρχε…

Ξαναγυρνώντας στο θέμα, η φυλή του σκύλου δεν δικαιολογεί το περιστατικό όπως περιγράφεται και οι μαρτυρίες μας λένε πως ο σκύλος ήταν φιλικός και αυτοί έπαιζαν μαζί του. Μέχρι εκεί ταιριάζουν τα πράγματα. Γιατί όμως ξαφνικά ο σκύλος δαγκώνει; Η απάντηση είναι πιο απλή από όσο νομίζεται. Ο σκύλος δαγκώνει διότι έχει στόμα… Βασικά, αυτός είναι ο κύριος λόγος και ενισχύεται από το γεγονός ότι δεν έχει χέρια. Στο παιχνίδι λοιπόν αυτό (όποιο και να είναι) δεν μπορεί να συμμετέχει με κάτι άλλο πέρα από το στόμα του και ναι, έχει δυνατό στόμα και δάγκωμα (εδώ παίζει ρόλο η φυλή ή ο τύπος).

Κατά την διάρκεια, λοιπόν, αυτού του παιχνιδιού ο σκύλος ενθουσιάζεται και ενθουσιάζεται αρκετά μια που η φυλή ή ο τύπος του το δικαιολογούν και αυτό. Πάνω στον ενθουσιασμό του και μην έχοντας μάθει διαφορετικά, βάζει παραπάνω δύναμη στο δάγκωμα. Κάποιος με εμπειρία στα σκυλιά ή ακόμα καλύτερα, με εμπειρία στα δυναμικά σκυλιά θα ήξερε να βάλει «φρένο» σε αυτό το σημείο και να ηρεμήσει τα πνεύματα, μια που παίζει με έναν άγνωστο σκύλο και δεν γνωρίζει την εκπαίδευση του ή τις αντιδράσεις του σε ανάλογες καταστάσεις. Ο άπειρος όμως και χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις άνθρωπος θα αρχίσει να δυσανασχετεί, να φοβάται και πιθανόν να πανικοβάλλεται… και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα.

Απότομες κινήσεις, προσπάθεια να απωθήσεις τον σκύλο με χέρια και πόδια, κλωτσιές, φωνές, τρέξιμο… Όχι μόνο δεν θα βελτιώσουν την κατάσταση, αλλά κατά 99% θα την επιδεινώσουν. Εδώ έχει θέση, ξανά, η φυλή ή ο τύπος. Αυτά τα σκυλιά λατρεύουν το «σκληρό παιχνίδι» (physical game) και δε θα κάνουν πίσω, αλλά θα «ανεβάσουν» και αυτά «στροφές». Αν τώρα καταλάβουν πως κάτι άλλο συμβαίνει, αν βρεθούν σε μια κατάσταση που πλέον δεν μοιάζει με παιχνίδι αλλά μοιάζει με μικρή ή μεγάλη απειλή και γενικότερα με εκτός ελέγχου κατάσταση, θα προσπαθήσουν να πάρουν τον έλεγχο. Πως θα το κάνουν τώρα αυτό; Μα με το στόμα (ξανά) κυρίως και με τις κινήσεις τους γύρω από την απειλή ή το ανεξέλεγκτο άτομο. Επίσης, ένα σημείο που η φυλή παίζει ρόλο μια που έχουμε να κάνουμε με σκύλους που «έκαναν καλά» ταύρους και γελάδια ή αγριόχοιρους. Θα δαγκώσουν και θα αφήσουν τα πόδια του ζώου, θα το γυρίζουν γύρω-γύρω, θα πηδήξουν πάνω του, θα γαβγίσουν… θέλουν να πάρουν τον έλεγχο της κατάστασης και όχι να σκοτώσουν το θήραμα και η διαφορά είναι στον τρόπο που δαγκώνουν και κινούνται. Ο σκύλος λοιπόν του βίντεο δεν έδειχνε να θέλει να «τελειώσει» το θέμα, αλλά να το ελέγξει και για αυτό δαγκώθηκαν παραπάνω από ένας άνθρωποι και όχι ένας, με σοβαρότερα τραύματα.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και το ενδεχόμενο ο σκύλος να είχε χάσει ή να είχε αφεθεί εκεί από τον ιδιοκτήτη του, η δική του νευρικότητα, ανασφάλεια και το άγχος μεγαλώνουν και μετά διογκώνονται από τις αντιδράσεις των υπολοίπων.

Οι άνθρωποι τώρα που ενεπλάκησαν και σύμφωνα με όσα βλέπουμε και από τις εικόνες, δεν ήξεραν (και δεν όφειλαν να γνωρίζουν) πως να αντιδράσουν σε μια τέτοια κατάσταση. Έκαναν τα περισσότερα πράγματα από αυτά που δεν πρέπει κάποιος να κάνει και έφτασαν ένα σκύλο από το παιχνίδι, στην άμυνα και το στρες. Πιθανόν, λίγο νερό, λίγο φαγητό και ένας περιορισμός με δέσιμο εξ’αρχής μέχρι να διαπιστωθεί τίνος είναι και τι σκύλος είναι (από πλευράς συμπεριφοράς) θα είχε αποτρέψει όλο αυτό τον «τζέρτζελο», διότι περί αυτού πρόκειται και ουδεμία παραπάνω σοβαρότητα είχε (πέρα από τον θάνατο του σκύλου από σφαίρα αστυνομικού).

Στην ίδια θέση βρίσκονται πολλές φορές και ιδιοκτήτες σκύλων που αγνοούν τις συμπεριφορές και τα ένστικτα του σκύλου και βρίσκονται «μπλεγμένοι», ακόμα και δαγκωμένοι.

Για πολλούς, λοιπόν, δεν αποτελεί μυστήριο το τι έγινε σε εκείνο το βενζινάδικο, δεν είναι τόσο παράξενη, ανεξήγητη και «απόκοσμη» η συμπεριφορά αυτού του σκύλου και σίγουρα δεν είναι η δική του παρουσία που προκάλεσε «το κακό». Αυτό προκλήθηκε από την μόνιμη παρουσία της άγνοιας και την πολύ συχνή παρουσία του πανικού, του φόβου και της ανευθυνότητας. Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι και το πιο βαρύ τίμημα το πλήρωσε ο σκύλος με την ζωή του. Για άλλη μια φορά τιμωρήθηκε το θύμα και όχι ο θύτης και για άλλη μια φορά δεν αναδεικνύονται οι πραγματικοί «φταίχτες», τα πραγματικά αίτια για να μην επαναλαμβάνονται τέτοια περιστατικά. Είναι στο χέρι μας να τα μειώσουμε στο ελάχιστο, αν όχι να τα εξαλείψουμε και το όπλο δεν είναι πυροβόλο, αλλά η σωστή ενημέρωση.

Ο σκύλος είναι ένα ζώο που βάσει ενστίκτου είναι «άγριο», έχει δηλαδή χαρακτηριστικά επιθετικότητας τα όποια είναι (ή ήταν) απαραίτητα για την επιβίωση του.

Η επιθετικότητα χρειαζόταν στο σκύλο για να κυνηγήσει, για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την περιοχή του από άλλα ζώα, για να υπερασπιστεί την λεία του ή ακόμα και για να υπερασπιστεί την οικογένεια του.

Η επιλεκτική εκτροφή, μέσα στα χρόνια, προσπάθησε να ελαχιστοποιήσει ή και να κατευθύνει αυτά τα ποσοστά επιθετικότητας που φυσιολογικά «κουβαλά» ο σκύλος. Σίγουρα όμως είναι ένα χαρακτηριστικό (η επιθετικότητα) που δεν μπορούμε να το «παραμερίσουμε» εντελώς και να το αφαιρέσουμε από την «φύση» του ζώου (μάλλον δε θα έπρεπε κιόλας).

Οι σκύλοι είναι ζώα που «εν δυνάμει» μπορούν να προκαλέσουν «ζημιά» με το δάγκωμα τους ή γενικότερα με μια επίθεση τους. Κάτι που ήταν ή είναι απαραίτητο για την επιβίωση και διατήρηση του είδους τους. Αυτό βέβαια δεν πρέπει να φέρνει εμάς, τους ιδιοκτήτες και λάτρεις των σκύλων, σε εντελώς μειονεκτική θέση ή και σε αδυναμία ελέγχου ενός σκύλου.

Υπάρχουν πολλοί και ποικίλοι τρόποι που μπορούν να μας βοηθήσουν να αποφύγουμε τις επιθετικές εξάρσεις ενός σκύλου ή ακόμα να τις αναγνωρίσουμε, να τις διαχειριστούμε και να τις ελέγξουμε.

Δύο από τους «βασικότερους τύπους» επιθετικότητας είναι αυτοί της επιθετικότητας σε «ξένους» ή αγνώστους (1) και της επιθετικότητας προς τα μέλη της οικογένειας ή τους οικείους (2).

Ένας σκύλος που είναι ή θα είναι επιθετικός σε νέα και άγνωστα πρόσωπα ή ζώα και καταστάσεις, είναι αυτός που είναι πάντα στρεσαρισμένος και σε εγρήγορση όταν βρίσκετε σε «άγνωστα νερά». Είναι αυτός που δεν μπορεί να σταθεί σε «μια μεριά», που είναι έτοιμος να πηδήξει σε κάθε ήχο ή κάθε νέο ερέθισμα. Είναι ο σκύλος που βλέπει μια πιθανή απειλή σε κάθε τι καινούργιο.

Η λύση και το «κλειδί» σε όλα αυτά λέγεται «κοινωνικοποίηση». Δηλαδή εισαγωγή από μικρή ηλικία, σε όσο δυνατόν περισσότερα νέα ερεθίσματα, με όσο το δυνατόν πιο ήπιο, ελεγχόμενο και σταδιακό τρόπο.

Ο σκύλος ή καλύτερα, το κουτάβι θα πρέπει να εισάγεται εξ’αρχής στα ερεθίσματα της κοινωνίας και του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο θα καλεστεί να ζήσει και να λειτουργήσει.

Τα ερεθίσματα μπορεί να είναι ήχοι, εικόνες, άνθρωποι, ζώα ή ακόμα και ολόκληρα «σενάρια» καταστάσεων με τα οποία ο σκύλος πρέπει να νιώθει άνετα και να έχει αυτοπεποίθηση.

Αυτά μπορεί να γίνουν και μέσα από «μαθήματα εκπαίδευσης» με την βοήθεια επαγγελματιών, αλλά σίγουρα δε θα πρέπει να περιορίζονται εκεί. Θα πρέπει με τον σκύλο μας να ζούμε μαζί και να του «δείχνουμε» πως είναι ασφαλής μαζί μας απέναντι σε οτιδήποτε.

Σημαντικό βέβαια είναι όλα αυτά να γίνουν σταδιακά και όχι όλα μαζί και βιαστικά διότι μπορεί να έχουμε αποτέλεσμα αντίθετο από το επιθυμητό.

Η επιθετικότητα προς τα οικεία πρόσωπα τώρα, έχει άλλες «πηγές». Μιλάμε για μια προσπάθεια του σκύλου να υπερασπιστεί τα «κεκτημένα» του, τις «πηγές» (resources) του απέναντι σε ένα πιθανό «κίνδυνο» (εσάς ή μέλη της οικογενείας σας).

Αυτή η συμπεριφορά είναι γνωστή και ως resource guarding κάτι πολύ συνηθισμένο και «φυσιολογικό» για τα σκυλιά.

Σημάδια αυτής της συμπεριφοράς είναι το γρύλισμα όταν περπατάτε κοντά σε παιχνίδια του ή το φαγητό του, έντονο ή «καχύποπτο» κοίταγμα, κλπ.

Ο λόγος που μπορεί να έχουμε εμφάνιση ή υπερβολή αυτής της συμπεριφοράς είναι γιατί ο σκύλος μας έχει πάρει εσφαλμένη εικόνα της «αγέλης» του.

Σαν αγελαίο ζώο που είναι ο σκύλος, έχει μάθει και είναι «προγραμματισμένος» να λειτουργεί κάτω από ξεκάθαρες και συγκεκριμένες παραμέτρους. Δεν υπάρχουν «γκρίζες ζώνες».

Ο σκύλος «διαβάζει» και επικοινωνεί, με βάση τους παραπάνω γενικούς κανόνες, με την «γλώσσα του σώματος» κυρίως. Πολλές φορές τα μηνύματα που εμείς περνάμε μέσα από αυτή την μορφή επικοινωνίας είναι εκ διαμέτρου αντίθετα από αυτά που θέλουμε ή πρέπει να περάσουμε.

Δε θα πρέπει να παρεξηγήσουμε τα παραπάνω με χρήση «βίας» ή «σκληρής επιβολής»… είναι κυρίως μια μορφή επικοινωνίας «ξεχασμένη» από εμάς, τους ανθρώπους αλλά πολύ χρήσιμη ακόμα και για τις δικές μας διαπροσωπικές σχέσεις μια που είναι και πιο «ειλικρινής».

Ακόμα και σε αυτό το επίπεδο, θα πρέπει να «δουλεύουμε» με τον σκύλο μας από νωρίς, από την «νηπιακή» ηλικία και θα πρέπει να προσέχουμε και τον ίδιο. Δηλαδή, πως εκείνος προσπαθεί να επικοινωνήσει τα όποια μηνύματα του και πως καταφέρνει να παίρνει αυτό που ζητά από εμάς ή άλλους.

Σημαντική βοήθεια σε αυτές τις περιπτώσεις είναι και η εκπαίδευση βασικής υπακοής, αλλά και το παιχνίδι με την μορφή του «είναι αποδοτικό και συμφέρον να κάνεις αυτό που θέλω».

Πρέπει, επίσης, από πολύ μικρή ηλικία να επιδιώκουμε την σωματική επαφή με το σκύλο μας. Το χάδι, την αγκαλιά, το «χτύπημα» στο κεφάλι. Ακόμα και το «σκληρό» (physical) παιχνίδι, μέσα από το οποίο θα «ψυχολογήσουμε» αλλά και θα εκπαιδεύσουμε το σκύλο μας.

Σενάρια κτηνιατρικής εξέτασης ή μιας εξέτασης από κριτή σε έκθεση μορφολογίας θα πρέπει να γίνονται και να «προβάρονται» από μικρή ηλικία και πριν να είναι απαραίτητα και αναπόφευκτα. Όλα αυτά θα πρέπει να έχουν «ευτυχή» και ευχάριστη κατάληξη για τον σκύλο μας (παιχνίδι, λιχουδιά, χάδια, βόλτα, κ.α.).

Όσο μεγαλώνει ο σκύλος σε ηλικία, όσο εδραιώνονται τα προβλήματα και όσο συσσωρεύονται οι κακές εμπειρίες τα πράγματα γίνονται όλο και δυσκολότερα.

Κάποιοι νομίζουν πως αυτό δεν μπορεί να συμβεί ποτέ σε αυτούς σαν ιδιοκτήτες ή ότι η φυλή του σκύλου τους δεν έχει τέτοια θέματα ή ακόμα πως το μέγεθος του σκύλου τους είναι «αμελητέο», αλλά όπως σε πολλά πράγματα έτσι κι εδώ «Better safe then sorry»…

Ο Γιώργος μόλις είχε πάρει τον Απάτσι, ένα κουταβάκι 9 μηνών ράτσας American Pit Bull Terrier και τον είχε βγάλει την πρώτη του βόλτα. Με τα αυτιά του να αιωρούνται ανέμελα και το βλέμμα του Γκούφυ ήταν ο αποδέκτης πολλών βλεμμάτων. Σε κάποια στιγμή ένα κοριτσάκι τον πλησίασε και τον χάιδεψε στο κεφάλι… «Μαμά κοίτα ένα κουταβάκι;»

Η μαμά πλησίασε και αναφώνησε «Αυτό δεν είναι κουταβάκι!…Είναι Πιτ Μπουλ!…Έλα εδώ γρήγορα!».

Η Βίκυ, μετά από αρκετό ψάξιμο και αναμονή, πήρε στα χέρια της το Cane Corso κουταβάκι της. Μαύρο,γυαλιστερό τρίχωμα και λαμπερά μάτια.

Σε μια επίσκεψη σε φιλικό σπίτι και ενώ είχε πάρει μαζί και τον Cezar, κάποιος σχολίασε «Αυτός ο σκύλος θα σε φάει ζωντανή!».

Όλοι όσοι έχουμε ή είχαμε σκυλιά που ανήκουν σε φυλές «δυναμικές» και έχουν χαρακτηριστεί «επικίνδυνα», έχουμε ακούσει παρόμοια σχόλια.

Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε αυτή την άποψη ή έστω να διασφαλίσουμε ένα πιο σίγουρο μέλλον για τις φυλές που αγαπάμε.

1. Ας είμαστε ρεαλιστές

Ας μην αρνούμαστε πεισματικά τα ελαττώματα ή ιδιαίτερα γνωρίσματα της φυλής μας. Σίγουρα πολλές από τις «κατηγορίες» είναι αναληθείς ή υπερβολικές. Οι περισσότερες μάλλον, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα σκυλιά ποτέ δεν είναι επικίνδυνα.

Τα APBT, Perro de pressa Canario, Fila Brasileiro, Dogo Argentino, Rottweiler και άλλα πολλά, έχουν εμπλακεί σε σκυλοκαυγάδες και σε επιθέσεις σε ανθρώπους, πολλές φορές με πολύ σοβαρές συνέπειες.

Μιλάμε για πολύ δυνατά σκυλιά, με μεγάλη επιμονή και «ξεροκεφαλιά».

Ας μη κάνουμε τα «στραβά μάτια» στα σημάδια τέτοιων συμπεριφορών και να θυμόμαστε πάντα πως τα σκυλιά αλλάζουν με την ενηλικίωση. Το γλυκούλικο, χαζοχαρούμενο, «φιλειρηνικό» κουταβάκι μπορεί να μην είναι τόσο «διαλλακτικό» όταν θα φτάσει τους 18 μήνες.

Μη παραβλέπετε τα σημάδια επιθετικότητας ως «μικρόελαττώματα» ή απλά να τα σημειώνετε ως λάθη και «βλακεία» του άλλου σκύλου και του άλλου ιδιοκτήτη.

Η συμπεριφορά έχει και κληρονομική διάθεση.

Για αυτό τον λόγο τα Retrievers (Θηραματοφόροι) ανακτούν το θήραμα, τα Pointers (Δείκτες) το δείχνουν και τα κυνηγόσκυλα το κυνηγούν. Τα APBT’s εκτράφηκαν χρόνια για να μάχονται με ταύρους και άλλα σκυλιά, το ίδιο τα Tosa Inu, τα Perro de presa Canario, κ.α. Όπως κάποια εκτράφηκαν σαν man stopers ταυτόχρονα (Fila, Rottweiler, Cane Corso, etc.).

Οι εκτροφείς μπορούν, εάν θέλουν, να μετριάσουν και να ελέγξουν αυτές τις συμπεριφορές μέσα από την επιλεκτική αναπαραγωγή. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να ενισχύουμε ΜΟΝΟ αυτούς τους εκτροφείς, που φροντίζουν να έχουν ισορροπημένα σκυλιά.

Βέβαια μην αφήνετε το καλό γενεαλογικό δέντρο και τον έγκριτο εκτροφέα να σας παρασύρει σε μια λανθασμένη αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς. Πάντα πρέπει να έχετε τα «μάτια ορθάνοιχτα».

2. Ας αποφύγουμε τα πάρκα και τις πλατείες με τα πολλά σκυλιά

Είναι υπέροχο ο σκύλος σου να παίζει και να συναναστρέφεται με δεκάδες άλλα σκυλιά, αλλά είναι εξίσου αφύσικο για κάποια ζώα. Στο πάρκο, πέρα από χαρές και παιχνίδια, θα ξεκινήσουν και καυγάδες.

Το APBT σας, Perro de pressa Canario σας, Fila Brasileiro σας κλπ., μπορεί να μην είναι αυτό που θα αρχίσει τον καυγά αλλά σίγουρα θα είναι αυτό που θα τον τελειώσει και με σοβαρές συνέπειες για το άλλο ζώο.

Μπορεί να μοιάζει άδικο το να αφαιρείτε από τον σκύλο σας αυτή την χαρά, αλλά είναι το ασφαλέστερο που μπορείτε να κάνετε για να έχετε καλό μέλλον. Ας περιοριστείτε σε βόλτες με σκυλιά που γνωρίζετε 100%, σε ελεγχόμενα μέρη και με τα «μάτια σας 14».

3. Λάβετε μέτρα

Τι και αν, παρ’ όλες τις προσπάθειες σας, ο σκύλος σας είναι επιθετικός σε ζώα ή ανθρώπους;

Μπορείτε να ρισκάρετε περιμένοντας πως θα εξελιχθεί ή μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιον επαγγελματία να σας βοηθήσει.

Επίσης βεβαιώνετε πως ο σκύλος σας ΠΟΤΕ δεν κυκλοφορεί ελεύθερος. Βεβαιώνετε πως δεν μπορεί να ξεφύγει από φράκτες, αυλές, μπαλκόνια και να προκαλέσει ατυχήματα και φροντίστε να το κάνετε σωστά γιατί μπορεί να μην έχετε δεύτερη ευκαιρία.

4. Η στείρωση βοηθά

Εκτός από το ότι θα ήταν καλύτερο να στειρώνουμε τα σκυλιά μας για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα και το πρόβλημα των παρατημένων, ταλαιπωρημένων, αδέσποτων σκύλων, είναι και μια κίνηση που μπορεί να προσφέρει σε θέματα συμπεριφοράς και επιθετικότητας. Λιγότερη τεστοστερόνη, λιγότερη επιθετικότητα.

Ακόμα και πολλές θηλυκές, που «αγριεύουν» ιδιαίτερα τις μέρες της περιόδου, επωφελούνται από την στείρωση.

5. Πρώιμη κοινωνικοποίηση

Η κοινωνικοποίηση είναι απαραίτητη και σημαντική για κάθε κουτάβι. Ακόμα περισσότερο για τις φυλές που αναφέρομαι.

Οι πρώτοι μήνες της ζωής του κουταβιού και οι πρώτες εμπειρίες του είναι και αυτές που «σημαδεύουν» την εξέλιξη του αργότερα. Αυτοί οι πρώτοι μήνες μπορεί να κάνουν την διαφορά από ένα σκύλο που κινείτε και αντιδρά φιλικά σε άγνωστους ανθρώπους και ζώα, σε ένα σκύλο που είναι φοβικός, ντροπαλός, επιθετικός και απρόβλεπτος.

Ο σκύλος πρέπει να έρχεται σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και αρκετά σκυλιά, πάντα κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες.

6. Απαραίτητη η βασική υπακοή

Κάθε σκύλος πρέπει να γνωρίζει βασική υπακοή. Εντολές βασικές, που θα τον καθιστούν ελεγχόμενο. Πολύ περισσότερο φυλές όπως APBT, Perro de pressa Canario, Fila Brasileiro, Rottweiler, κλπ. Τα σκυλιά αυτά μπορούν εύκολα να φοβίσουν κάποιον μόνο και μόνο πηδώντας επάνω του και έτσι να δημιουργήσουν λανθασμένες εντυπώσεις που θα οδηγήσουν σε εχθρική αντιμετώπιση.

Το ότι μοιάζει εύκολη, δε σημαίνει πως είναι κιόλας!

Για αυτό τον λόγο καλό θα ήταν να θεωρούμε πως ένας καλός εκπαιδευτής μας είναι όσο απαραίτητος κι ένας καλός κτηνίατρος.

7. Καλή εντύπωση

Οι άνθρωποι προσέχουν αυτά τα σκυλιά κυρίως όταν κάνουν κάτι «κακό», κάτι που επιβεβαιώνει την φήμη τους. Σιγουρευτείτε πως ο σκύλος σας δίνει το καλό παράδειγμα!

Μη δίνετε αφορμή για σχόλια και παράπονα προσπαθώντας να επιδείξετε την ρώμη, το ταμπεραμέντο και τις «ικανότητες» του σκύλου σας απέναντι σε άλλα ζώα ή ανθρώπους.

Εσείς και ο σκύλος σας είστε οι πρεσβευτές της φυλής και αυτό σημαίνει extra ευθύνη και μεγάλη προσοχή.

Να επιδυκνείετε το πόσο ισορροπημένο και καλό χαρακτήρα έχει ο σκύλος σας, χωρίς να τον αφήνετε να γρυλίζει, αγριεύει, γαβγίζει προς τρίτους για να δείξετε τις «ικανότητες» του.

Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τον φόβο προς τα σκυλιά, χρειάζονται τον σεβασμό και την αγάπη.

8. Ασχοληθείτε!

Ασχοληθείτε με τον σκύλο σας σε σπορ ή άλλες δραστηριότητες.

Διοχετεύστε την ενέργεια του, σωστά και ελεγχόμενα και απασχολήστε το πνεύμα και το σώμα του όσο το δυνατόν περισσότερο. Επίσης, πολύ καλή ιδέα, για σκυλιά με «φήμη», είναι η ενασχόληση με κοινωφελής δραστηριότητες, όπως επισκέψεις σε ιδρύματα, σχολεία, νοσοκομεία και η δραστηριοποίηση σε φιλοζωικές οργανώσεις.

9. Καταδικάστε και καταγγείλετε

Υπάρχουν πολλές πιθανότητες, όταν κατέχετε μια τέτοια φυλή, να σας πλησιάσουν άνθρωποι που ασχολούνται ή θα ήθελαν να ασχοληθούν με κυνομαχίες ή άλλου τέτοιου είδους παράνομες και επικίνδυνες δραστηριότητες.

Μην αφήνετε το θέμα έτσι!

Υπάρχουν τρόποι να «κινηθείτε» και να δώσετε ένα ισχυρό πλήγμα σε τέτοιες δραστηριότητες που μόνο κακό έχουν να κάνουν στην φυλή που αγαπάτε.

10. Διαδώστε το!

Προσπαθήστε να ενημερώνετε και άλλους για την ευθύνη που έχουν απέναντι σε τέτοια σκυλιά. Αποτρέψετε άπειρους ανθρώπους ή ακατάλληλους στο να αποκτήσουν ένα τέτοιο σκύλο. Προσπαθήστε να ενημερώνετε με κάθε δυνατό τρόπο (media, internet, συζητήσεις, σεμινάρια) και με υπομονή και επιμονή.

Αυτοί είναι 10 τρόποι που μπορείτε να βοηθήσετε τις φυλές που πραγματικά αγαπάτε.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι, αλλά είναι μια καλή αρχή!

Ίσως η πιο συχνή ερώτηση, όχι μόνο στο φόρουμ αλλά παντού και ένα από τα πρώτα προβλήματα που ερχόμαστε αντιμέτωποι αφού αποκτήσαμε το σκύλο μας.

Ένα από τα σημαντικότερα «όπλα» μας σε συτή την «μάχη» είναι να μάθουμε να «διαβάζουμε» τον σκύλο μας, το κουτάβι μας.

Κάθε σκύλος, κάθε κουτάβι οποιασδήποτε φυλής, έχει συγκεκριμένη γλώσσα του σώματος που μπορεί να μας βοηθήσει στο να προλάβουμε και να εκπαιδεύσουμε.

Θα κάνουμε μια προσπάθεια να δώσουμε κάποια σημαντικά σημεία «κλειδιά» για την εκπαίδευση της τουαλέτας του κουταβιού μας.

1. Η «καλή αρχή»

Καλό είναι να επιλέξουμε να φέρουμε το κουτάβι σπίτι μας όταν θα έχουμε τον χρόνο να σχοληθούμε μαζί του (καλοκαιρινή ή άλλη άδεια, διακοπές από σχολείο ή σπουδές, κλπ.).

Αν και 10-20 μέρες μπορεί να μην είναι αρκετές για την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης της τουαλέτας, παραμένει ένα καλό διάστημα για μια καλή αρχή και για να δώσουμε σωστές βάσεις στο κουτάβι μας.

2. Το σημείο «0»

Αμέσως με τον ερχομό του νέου κουταβιού μας στο σπίτι να το μεταφέρουμε στο σημείο που επιθυμούμε να κάνει τις ανάγκες του.

Συνήθως θα θέλει να «πρωτοσημαδέψει» τον χώρο, αλλά και λόγο μεταφοράς πιθανόν να θέλει να «τα κάνει».

3. Με λουρί

Κρατάτε το κουτάβι με λουρί στο σημείο που θέλετε να «πηγαίνει τουαλέτα».Κάντε αυτό για τις πρώτες βδομάδες ώστε να έχετε και εικόνα των αφοδεύσεων (αρκετά σημαντικό στοιχείο για την υγεία του κουταβιού ιδιαίτερα), αλλά και την συχνότητα.

Μόλις τελειώσει το αφήνετε ελεύθερο να παίξει και να «βολτάρει».

4. Εντολή/Λέξη «κλειδί»

Χρησιμοποιείτε μια συγκεκριμένη λέξη ή φράση για να του δίνετε να καταλάβει τι θέλετε από αυτό, πως είναι ώρα να κάνει κάτι.

«Τσίσα», «Κακάκια», «Κατούρα να φύγουμε» ή ότι άλλο μπορεί να σκεφτείτε και σας βολεύει.

Επαναλαμβάνετε την λέξη από την στιγμή που φτάνετε στο σημείο/τουαλέτα και καθόλη την παραμονή σας εκεί, μέχρι την επίτευξη του στόχου.

Αργότερα θα σας φανεί αρκετά χρήσιμο να μπορεί να εκτελεί κατ’εντολή κάτι τέτοιο (σε ταξίδι και μια σύντομη στάση, όταν δεν έχετε πολύ χρόνο, μια βροχερή μέρα, κλπ.).

5. Μπράβο καμάρι μου!

Μη ξεχνάτε να επιβραβεύετε όταν επιτέλους κάνει αυτό που θέλατε.Πολλά «Μπράβο», χάδια, ίσως και μια λιχουδιά.

Όλα αυτά όχι όταν γυρίσετε σπίτι, αλλά στο σημείο.

6. Το ίδιο σημείο

Χρησιμοποιείτε πάντα το ίδιο σημείο για τις πρώτες βδομάδες.Οι παλιές μυρωδιές θα προτρέπουν το κουτάβι να επαναλάβει την πράξη στο σημείο εκείνο.

Αν το σημείο που επιλέξατε είναι σε μια πίσω αυλή ή σε κάποιο μπαλκόνι ή βεράντα, να χρησιμοποιείτε πάντα την ίδια έξοδο.

Με αυτό τον τρόπο το κουτάβι θα συνδυάσει αυτή την πόρτα/έξοδο με τις φυσικές του ανάγκες και θα κατευθύνετε προς τα εκεί όταν επιθυμεί να «τα κάνει».

8. Τα μάτια σας 14!

Να έχετε πάντα υπό την εποπτεία σας το κουτάβι.Τα κουτάβια, όπως και τα παιδιά, χρειάζονται επιτήρηση.

Το κουτάβι χρειάζετε να ουρήσει ή να αφοδεύσει κάθε 50-60 λεπτά και περίπου 5-10 λεπτά μετά από φαϊ, νερό, ύπνο, κλπ.

9. Με λουρί στο σπίτι

Στην αρχή να κρατάτε το κουτάβι σας με λουρί στο σπίτι.Έτσι θα μπορείτε να καταλάβετε πότε θέλει να «πάει τουαλέτα» και αμέσως το παίρνετε αγκαλιά και το οδηγείτε στο επιθυμητό σημείο.

10. Γλώσσα του σώματος

Μάθετε να «διαβάζετε» το κουτάβι σας και το πότε θέλει να «τα κάνει».

Συνήθως η διαδικασία περιέχει περπάτημα σε κύκλους, χαμηλωμένο κεφάλι και μύτη στο πάτωμα (μυρίζει), ψάξιμο ενός ήσυχου και απόμερου σημείου, κλαψούρισμα, χαμήλωμα των γοφών, κ.α.

11. Crate

Χρησιμοποιείστε το crate όταν δεν μπορείτε να το επιτηρείτε, για παράδειγμα το βράδυ.

12. Λέξη αποτροπής

Χρησιμοποιείτε μια λέξη ή έναν ήχο, όπως «Εεεεπ!» ή «Έξω!» ή κάτι άλλο σ περίπτωση που πιάσετε επ αυτοφόρο το κουτάβι να λερώνει σε λάθος σημείο.

Διακόψτε το και μεταφέρετε το στο επιθυμητό σημείο, χωρίς φωνές και υπερβολές που θα το φοβίσουν και θα έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Καθαρίστε το «λάθος» σημείο που λέρωσε πολύ καλά.

13. Δικό σας το λάθος

Αν συμβεί το μοιραίο και δεν το προλάβετε μη κάνετε τα πολυχρησιμοποιημένα και γνωστά…να του τρίψετε την μούρη στο σημείο που τα έκανε, να το δείρετε και να φωνάζτε «ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΕΚΕΙ;» όχι μόνο δείχνοντας πως θεωρείτε φυσιολογικό να πάρετε απάντηση, αλλά και δείχνοντας άγνοια για κάτι που και εσείς κάνετε χρόνια…»κακά» και «τσίσα»!

Σκεφτείτε τι δεν κάνετε, τι σας ξέφυγε και πως δεν θα ξανασυμβεί.

14. Η υπομονή είναι αρετή

Αυτό ακριβώς!…Μη περιμένετε να «χτίσετε τη Ρώμη σε μια μέρα».

15. Χρονικό περιθώριο

Δώστε του 2-3 μήνες την παραπάνω προσοχή και μετά μπορείτε να το έχετε πιο ελεύθερο.Μέχρι 9 μηνών περίπου τα σκυλιά δεν είναι ικανά να μείνουν μόνα στο σπίτι, ελέγχοντας τις ανάγκες τους.

Καλή τύχη!

Πολλοί θα έχουμε δεί και ζηλέψει τη σχέση της Lassie και του μικρού Joe Carraclough , του Rin Tin Tin και του ορφανού Rusty ή του Pete και της συμμορίας των μικρών κατεργαρέων.
Στην πραγματικότητα αυτή η σχέση , αν και μπορεί να θεμελιωθεί , δεν είναι κάτι που συμβαίνει αυτόματα και σίγουρα δεν πρέπει να θεωρείτε ως κανόνας ή δεδομένο.Υπάρχουν μια σειρά από παγίδες που μπορούν να αποβούν μοιραίες (όπως και στην περίπτωση της μικρής από τα Χανιά) που μπορούμε να τις αποφύγουμε εάν είμαστε προσεκτικοί , γνωρίζουμε τον σκύλο μας και δουλέψουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Αρχικά θα πρέπει να κατανοήσουμε πως ΠΟΤΕ δεν πρέπει να αφήνουμε ένα παιδί και ένα σκυλί , ανεξαρτήτως μεγέθους , φυλής ή ηλικίας χωρίς επιτήρηση , ούτε για μία στιγμή.
Τα παιδιά μπορεί άθελα ή από περιέργεια να τραυματίσουν ή να πονέσουν ένα ζώο τσιμπώντας το , σκουντώντας το , κλωτσώντας το και αυτό να αντιδράσει ποικιλοτρόπος.
Λέγετε ότι μέχρι τα 6 έτη τα παιδιά αδυνατούν να κατανοήσουν την έννοια του γρυλίσματος ή του ανασηκώματος του άνω χείλους του σκύλου , οπότε η όποια προειδοποίηση του σκύλου προς το παιδί για την δυσφορία του δεν θα έχει καμία σημασία.

Ο σκύλος δεν έχει τα ίδια μέσα επικοινωνίας με τον άνθρωπο. Δε διαθέτει λόγο , δεν διαθέτει χέρια. Δε μπορεί να μεταδώσει την δυσφορία του με λόγια , να αποτρέψει το παιδί με τα χέρια του και εάν ο δικός του τρόπος επικοινωνίας και έκφρασης αγνοηθεί , δεν γίνει κατανοητός , τότε θα καταφύγει στα τελευταία μέσα έκφρασης που έχει , προειδοποιητικό/αμυντικό δάγκωμα.

Ένα παιδί πρέπει να μάθει να σέβεται την περιοχή του σκύλου. Αν ο σκύλος είναι στο σπιτάκι του , στο χώρο του , στο κρεβατάκι του πρέπει να αφήνετε στην ησυχία του.Το ίδιο και τις στιγμές που ο σκύλος μπορεί να τρώει , να κοιμάται , να παίζει με το κόκκαλο του , κλπ.

Δεν πρέπει ένα παιδί να ενοχλεί το σκύλο με φαγητό ή παιχνίδια , να του πετάει πράγματα , να φωνάζει και να τρέχει γύρω του. Χρειάζετε να μάθουμε στο παιδί μας να παίζει ήρεμα με το σκύλο.

Τα παιχνίδια κυνηγητού και οι απότομες κινήσεις στο επίπεδο του ματιού του σκύλου τον ερεθίζουν και του διεγείρουν το ένστικτο του θηρευτή (prey drive) με αποτέλεσμα ο σκύλος να «αρπάξει» κάποιο ρούχο του παιδιού ή και το χέρι ή το πόδι του ή απλά να το ρίξει κάτω ορμώντας πάνω του.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί πως οι φυλές σκύλων Saarloos Wolfhound , Czech Wolfhound και άλλα υβρίδια σκύλου/λύκου παρουσιάζουν αυξημένη επιθετικότητα απέναντι σε παιδιά λόγο του ότι τα παιδιά κινούνται στο ύψος του ματιού τους , όπως και το όποιο θήραμα.Η αυξημένη αυτή επιθετικότητα σε συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα και για τους συγκεκριμένους λόγους , οφείλετε στο υψηλό prey drive αυτών των σκύλων.

Μία άλλη πλευρά του θέματος «κυνηγητό» , κουταβιών και παιδιών , είναι ότι τα σκυλιά με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν πως είναι διασκεδαστικό και θεμιτό να φεύγουν όταν τα κυνηγά άνθρωπος ή μπορεί να τους προκαλέσει φοβίες που δύσκολα θα ξεπεραστούν στο μέλλον. Ένα άλλο παιχνίδι που δεν είναι καλό να παίζουν τα παιδιά με τα σκυλιά είναι η διελκυστίνδα (tug of war) η οποία εδραιώνει ένα αίσθημα ανωτερότητας στο σκύλο , αν νικά συχνά.

Πρέπει να μάθουμε στο παιδί μας να ξεχωρίζει και να σέβεται ένα γέρικο σκυλί , μία έγκυο σκύλα , μία σκύλα με κουτάβια , ένα τραυματισμένο ζώο ή ακόμα ένα δεμένο ζώο.
Όλα τα παραπάνω μπορεί να αντιδράσουν άσχημα σε απότομα και άτσαλα ερεθίσματα για διάφορους λόγους.

Όταν ένα παιδί πλησιάζει ένα ξένο σκύλο στο δρόμο πρέπει να του έχουμε μάθει πως πρώτα ΠΑΝΤΑ πρέπει να ρωτήσει τον ιδιοκτήτη , τον άνθρωπο που το κρατά.Ποτέ δεν πρέπει να βάλει το χέρι μέσα από περιφράξεις , αυλές , παράθυρα αυτοκινήτων , κλπ. Το ζώο νιώθει πως απειλείτε ο χώρος του , ακόμα και ο νοητός χώρος δίπλα στον ιδιοκτήτη του και κοντά στο λουρί του.

Αν και εφόσον ο ιδιοκτήτης επιτρέψει να αγγίξει το παιδί το σκύλο ΠΟΤΕ δεν πρέπει να απλώνει το χέρι με φορά από πάνω προς τα κάτω αλλά αντίθετα. Ποτέ δεν πρέπει να ξαφνιάζει το σκύλο , να τον πλησιάζει αθόρυβα , να κάνει απότομες κινήσεις. Πρέπει να δίνει χρόνο στο σκύλο να το δεί προτού νιώσει το άγγιγμα του και καλό θα ήταν να του επιτρέψει να το μυρίσει πρώτα. Το παιδί δεν πρέπει να αγκαλιάζει τον σκύλο , να τον χτυπά στο κεφάλι ή ότι άλλο θα κάνει το σκύλο να δυσανασχετήσει.

Τα σκυλιά από την πλευρά τους και οι ιδιοκτήτες τους , εάν θα ζούν σε περιβάλλον με παιδιά ή σε κάποιο αστικό κέντρο όπου θα έρχονται σε επαφή με παιδιά , θα πρέπει από μικρά να κοινωνικοποιηθούν και να έρθουν σε επαφή με παιδιά ΠΑΝΤΑ υπό επιτήρηση. Θα πρέπει να εκπαιδευθούν στη βασική υπακοή και να δημιουργούνται σενάρια εκπαίδευσης που θα περιλαμβάνουν και παιδιά.

Τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν «αυστηρά» , υπερβολικά , αλλά αν δεν καταλάβουμε πως η αγάπη μας για τα ζώα , όπως τα σκυλιά , πρέπει να συνοδεύετε από σεβασμό στην φύση του ζώου , το χαρακτήρα του , τον τρόπο επικοινωνίας του και από μεγάλη υπευθυνότητα από εμάς ως ιδιοκτήτες για το σκύλο , αλλά και τον περίγυρο μας , τότε καλύτερα ας αφήσουμε στην άκρη την ενασχόληση με τα ζώα…υπάρχουν άλλες ασχολίες , λιγότερο απαιτητικές.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ή ακόμα και χρησιμοποιήσει την παραπάνω έκφραση σε στιγμές απελπισίας και αγανάκτησης…και φυσικά δεν υπαινισσόμαστε κάποιο παθολογικό πρόβλημα ακοής του σκύλου!

Παραφράζοντας όμως το γνωστό ρητό «Μη βλέπεις τι ΔΕΝ κάνει ο σκύλος σου, δες τι έχεις κάνει εσύ για τον σκύλο σου».

Θα πρέπει καταρχήν να κατανοήσουμε πως ο σκύλος δε γνωρίζει και ποτέ δε θα μάθει…Ελληνικά ή κάποια άλλη γλώσσα. Ποτέ δε θα είναι ικανός να κατανοήσει την ειρωνεία μας, τον σαρκασμό μας, την λεκτική οργή μας και γενικά την πολυλογία μας.

Η επικοινωνία μας θα πρέπει να βασιστεί σε πολύ πιο «βασικά» πράγματα και πολύ πιο «ξεκάθαρα».

Πριν όμως αρχίσουμε να επιλέγουμε λέξεις για τις εντολές μας, τρόπους επιβράβευσης ή διόρθωσης, μέρη για εκπαίδευση, κλπ…θα πρέπει να «επενδύσουμε τα πάντα» στο «χτίσιμο» της σχέσης μας.

Ο «ακρογωνιαίος λίθος» για οτιδήποτε θέλουμε, καταφέρουμε ή πάθουμε στο μέλλον στην συμβίωση μας με το σκύλο είναι αυτός, η σχέση μας.

Αυτή θα πρέπει να βασίζεται στην εμπιστοσύνη (που κερδίζεται με κόπο συνήθως) του ενός στον άλλο και φυσικά στον σεβασμό. Για αυτά θα χρειαστούμε ισχυρές «δόσεις» υπομονής, επιμονής και ηρεμίας με «μικρές αλλά σημαντικές δόσεις» δικαιοσύνης, διορατικότητας και πυγμής.

Τα παραπάνω μη σας φαίνονται τα προσόντα του τέλειου «στρατιωτικού» ή του «σκληρού»…Το αντίθετο!

Σημαντικότερο, φανταστείτε, κομμάτι της σχέσης μας με τον σκύλο επιτυγχάνεται ή δομείται μέσα από το παιχνίδι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε να παίζουμε με τον σκύλο μας (όπως και με τα παιδιά μας) και σίγουρα από τα μεγαλύτερα προσόντα ενός «καλού ιδιοκτήτη» αλλά και εκπαιδευτή είναι να μην έχει χάσει το «παιδί» από μέσα του (μάλλον προσόν για κάθε άνθρωπο, σε κάθε ρόλο).

Το παιχνίδι θα πρέπει να καλύπτει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου μας με τον σκύλο, να μην είναι ανεξέλεγκτο αλλά εποικοδομητικό. Δηλαδή, να εμπεριέχει «Μπράβο!» και «Μη!», να θέτει όρια, να έχει τρυφερότητα, να έχει αυστηρότητα, να έχει πυγμή αλλά να δίνει και χώρο στην εκτόνωση…

Δεν υπάρχει το «τέλειο παιχνίδι με τον σκύλο».Παιχνίδια επαναφοράς, διελκυστίνδας, κυνηγητού, κρυφτού ή πάλης μπορούν να είναι χρήσιμα.

Επίσης, σημαντικές οι βόλτες με τον σκύλο να περπατά μαζί μας (δίπλα μας ή μπροστά μας, δεν έχει σημασία).Μεγάλες και με στιγμές «συζήτησης» και χαδιών, σε διάφορα μέρη και με διάφορα ερεθίσματα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε να μιλάμε στον σκύλο μας, αλλά να μην υπερβάλλουμε πολυλογώντας αδιάφορα και «άχρηστα». Να δίνουμε βάση σε ξεκάθαρες έννοιες ή εντολές που θα δίνονται στο σκύλο με την μορφή μιας λέξης (καλύτερα), εύηχης και με σταθερή φωνή και τόνο.

Να δίνουμε σημασία περισσότερο στην χροιά της φωνής μας και στο πως η λέξη, ο ήχος που θα βγεί από τα χείλη μας, θα δίνει στο σκύλο να καταλάβει ξεκάθαρα την δυσαρέσκεια ή την ευχαρίστηση μας, την σημαντικότητα της εντολής και την «επιτακτική ανάγκη» να την εκτελέσει γιατί εμείς δεν θα υποχωρήσουμε ή την «τρυφερότητα» και την «αγάπη» μας.

Δεν θα μπορούσαν να λείπουν από την «λίστα» και οι «στιγμές ηρεμίας». Εκείνες οι στιγμές που ο σκύλος κι εμείς θέλουμε να χαλαρώσουμε ή να ξεκουραστούμε και θα κάτσουμε κοντά ο ένας στον άλλο, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει σωματική επαφή ή άλλου είδους. Απλά βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και απολαμβάνουμε τον «χώρο και τον χρόνο μας» σεβόμενοι και τον «χώρο και το χρόνο» του άλλου.

Σημαντικό και το «φαγητό» στην σχέση μας, όπου η προετοιμασία του αλλά και ο τρόπος που δίδεται στον σκύλο μπορούν να παίξουν το ρόλο τους. Καλό είναι, για παράδειγμα, μερικές φορές να ταΐζουμε τον σκύλο (το κουτάβι) από το χέρι μας, να του προσφέρουμε τροφή, να χρησιμοποιούμε συγκεκριμένες λέξεις και συναισθήματα για να κάνουμε την ώρα του φαγητού «σημαντική», ευχάριστη αλλά και ήρεμη χωρίς εντάσεις και «άγχοι».

Ας μη βγάζουμε λοιπόν βιαστικά συμπεράσματα για τον σκύλο μας και ας μην είμαστε έτοιμοι να μεταφέρουμε τις ευθύνες στο «άλογο ον». Θα πρέπει να κοιτάξουμε και να αξιολογήσουμε εμάς και την στάση μας (τον ρόλο μας) στην συμβίωση μας με τον σκύλο…Τι προσφέρουμε και τι απαιτούμε;

Δέκα λεπτά την ημέρα βολτούλα, ένα πιάτο φαΐ, πεταμένα παιχνίδια στο μπαλκόνι, ακριβό σπιτάκι και/ή «καλό pedigree» δεν «αγοράζουν» μια αρμονική σχέση.