Home Tags Posts tagged with "σεβασμός"

σεβασμός

Ο σκύλος είναι σκύλος!

Τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από ένα άρθρο με τον τίτλο «Ο Σκύλος είναι σκύλος!», το οποίο φιλοξενείται σε μια σελίδα αποκλειστικά για τον σκύλο;

Τι το «νέο» μπορεί να γράφει παρακάτω, ποια η «πρωτότυπη» θέση;

…και όμως τα τελευταία χρόνια επιταχύνεται ραγδαία η απομάκρυνση από την ουσία αυτής της φράσης. Ο σκύλος, ολοένα και περισσότερο, ολοένα και ταχύτερα γίνεται «άνθρωπος».

Οι σκύλοι, με τα αγελαία τους ένστικτα, την κοινωνική τους συμπεριφορά και την εκπαιδευσιμότητα τους, έχουν φτάσει να είναι με διαφορά το πιο «ανθρωπομορφισμένο» ζώο (κατοικίδιο), σαν μέλος της οικογένειας, σαν ο καλύτερος φίλος ή σαν «το τετράποδο μωρό μας».

Στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας και στην πορεία της σχέσης του ανθρώπου με τον σκύλο, θα βρούμε πολλά βιβλία, πολλές γραφές, πολλές κινηματογραφικές ταινίες, μα και πολλές μαρτυρίες που αναφέρονται στην «αγάπη του σκύλου» και εξυμνούν την «αγάπη του σκύλου». Τι σημαίνει να αγαπάς και να αγαπιέσαι από ένα σκύλο, τι σημαίνει να έχεις ή να ζεις με σκύλο.

Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο όπου «το σκυλομωρό μας», αυτή η «ψυχούλα» έχει gourmet γεύματα, φοράει επώνυμα ρουχαλάκια και αξεσουάρ, κοιμάται σε ορθοπεδικά στρωματάκια, δέχεται πανάκριβες θεραπείες και του γίνονται πάρτι γενεθλίων και Χριστουγεννιάτικα δώρα.

Παρόλο, όμως, που φαινομενικά δείχνουμε να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να διατηρούμε τα σκυλιά μας ευτυχισμένα, στην ουσία υπονομεύουμε και αδιαφορούμε για αυτό που πραγματικά χρειάζονται οι σκύλοι. Παρ’ όλη την «αγάπη», τις αγορές, τα χάδια, την εκπαίδευση, τις διαμαρτυρίες για τα δικαιώματα του, τις κατάρες σε όσους τους κάνουν κακό και τα χιλιάδες like σε «αγαπησιάρικες» και γεμάτες «ευαισθησία» δημοσιεύσεις στα social media, ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε αν όλα αυτά… Όλος αυτός ο ανθρωπομορφισμός είναι περισσότερο πρόβλημα παρά προνόμιο διότι… ο σκύλος είναι σκύλος.

Τα σκυλιά δεν είναι παιδιά. Τα σκυλιά δεν είναι άνθρωποι. Παρουσιάζουμε όμως, ως κοινωνία, μια απελπισμένη ανάγκη να πλησιάζουμε κάθε σκυλίσια συμπεριφορά, κάθε τι σκυλίσιο και να το μεταφράζουμε «καθ’ ομοίωση».

 

Στο παραπάνω βίντεο που χαρακτηρίζεται και ως «σπαρακτικό» χιλιάδες ή και εκατομμύρια άνθρωποι (μια που έγινε viral) είδαν στον σκύλο κάποια ή κάποιες συμπεριφορές που πραγματικά, όσες φορές και αν είδα το βίντεο αδυνατώ να διακρίνω.

 

Η ανάγκη να χαρακτηρίζουμε τα σκυλιά με ανθρώπινα κριτήρια, να τα «ανθρωποποιούμε» ξεκινά από την άγνοια μας, την έλλειψη φαντασίας μας μα συγχρόνως και την έλλειψη κοινής λογικής.

Ως άνθρωποι που ελέγχουμε το πεδίο της κρίσης, αδυνατούμε να επιδείξουμε την ταπεινότητα που απαιτείται για να αποδεχθούμε αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε, αυτό που δεν συμφωνεί με αυτά που γνωρίζουμε, αυτό που δεν γνωρίζουμε.

Ίσως αυτό που πρέπει να αναζητούμε στο σκύλο και αυτό που πρέπει να εκτιμούμε είναι το πόσο ζώο είναι και όχι πόσο άνθρωπος.

Διαβάζοντας περιοδικά ή ιστοσελίδες με θέμα τον σκύλο θα συναντήσουμε πολύ συχνά την λέξη «σκυλογονιός». Θα δούμε πολλούς να λένε πως τα σκυλιά τους είναι «τα παιδιά τους» και πολλοί «σκυλογονιοί» θα υποστηρίξουν πως το να έχεις σκύλο είναι σαν να έχεις παιδί.

Στα social media θα βρούμε πολλές δημοσιεύσεις που συνοδεύονται από φωτογραφίες ή βίντεο και μιλούν για σκυλιά που δακρύζουν, για σκυλιά που πενθούν, για σκυλιά που αποχαιρετούν τον «ανθρωπογονιό» τους που πεθαίνει.

Υπάρχει η ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι τα σκυλιά μας δίνουν «ανιδιοτελή αγάπη» και μας είναι πιστά χωρίς να μας κρίνουν. Επαινούμε τα σκυλιά διότι είναι ανίκανα να πράξουν ως «κακοί άνθρωποι» και αυτό είναι απλά μια μεγάλη ανοησία.

Μετατρέπουμε ένα ζώο σε μια ιδεατή ανθρώπινη ύπαρξη που τείνει προς το Θείο, μια εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού μας, της ύπαρξης μας και προσπαθούμε να ανελιχθούμε ηθικά και κοινωνικά «πατρονάροντας» το και «κανακεύοντας» το.

Σαν συνέπεια ο άνθρωπος και οι ανθρώπινες σχέσεις καλούνται να συγκριθούν με (φανταστικά) πλάσματα που διαθέτουν ακλόνητη πίστη, αμνησικακία, εμπιστοσύνη, αθωότητα και πάνω από όλα, αγάπη.

Οι σκύλοι παρουσιάζονται σαν «ηθικά ανώτερα» πλάσματα διότι δεν κλέβουν, δεν ξεκινούν πολέμους, δεν κρίνουν αρνητικά κάποιον για την εμφάνιση του (!).

Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν σοβαρά πως δεν εμπιστεύονται ανθρώπους που δεν έχουν ζώα ή δεν «αγαπούν» τα σκυλιά. Πόσο θλιβερά όμοιο είναι αυτό με τους θεοσεβούμενους που λένε ότι δεν εμπιστεύονται αλλόθρησκους και άπιστους.

Μα ο σκύλος είναι περισσότερο ένα «φυσικό» πλάσμα και όχι ηθικό (ο σκύλος είναι σκύλος).

Την «αγάπη» και όλα τα ηθικά και συναισθηματικά που καταλογίζουμε στον σκύλο θα πρέπει να τα εξετάζουμε και να τα σκεφτόμαστε όχι σύμφωνα με τα δικά μας συναισθήματα, μα με το πως ο σκύλος σκέφτεται και κατανοεί. Διότι και σκέφτεται και κατανοεί.

Η συμβίωση με τον σκύλο είναι μια συνεργατική διεργασία. Είναι μια διαδικασία η οποία πρέπει να προκύπτει και να διέπεται από σεβασμό και αφοσίωση στον σκύλο, τον χαρακτήρα του και τις διανοητικές του ικανότητες και όχι από την ανάγκη μας να μετατρέψουμε τους σκύλους σε ανθρώπους και ακόμα χειρότερα, να τους καθιστούμε υπεύθυνους για την «συναισθηματική μας ευεξία» και «ανόρθωση».

Σε όλο το φάσμα της ζωής του σκύλου με τον άνθρωπο ο ανθρωπομορφισμός και η «αγάπη» αντικαθιστούν ολοένα και περισσότερο τον σεβασμό, την αυτοσυγκράτηση και την αφοσίωση και η σχέση μας με τον σκύλο γίνεται όλο και πιο «δραματική» αντί ουσιώδης.

Υπογραμμίζοντας άλλο ένα σημείο αυτής της σχέσης, τα σκυλιά που εκπαιδεύονται για κάποιο σκοπό αποκαλούνται από τους ανθρώπους «στρατιώτες», «αστυνομικοί», «αθλητές», «διασώστες», «θεραπευτές», «ήρωες». Μα ο σκύλος της αστυνομίας δεν έχει καμία γνώση και άποψη για τον νόμο. Ο σκύλος του στρατού δεν γνωρίζει την έννοια του πολέμου, της πατρίδας ή της τρομοκρατίας. Σίγουρα κανένας από τους δύο δεν γνωρίζει πως είναι πολύ πιθανό να χάσει την ζωή του στα επόμενα λεπτά.

Φτάνοντας σε άλλη μια υπερβολή ανθρωπομορφισμού βλέπουμε κηδείες αυτών των σκύλων, όπου αποδίδονται τιμές με αυτοκινητοπομπές, με πυροβολισμούς και άλλα παρόμοια.

Βλέπουμε φέρετρα καλυμμένα με σημαίες και παρασημοφορήσεις. Γίνονται ακόμα και τελετές, με τον ιερέα να απαγγέλει από το Ευαγγέλιο και να κατατίθενται στεφάνια και λουλούδια μπροστά από μια φωτογραφία του σκύλου που έχει πεθάνει. Όλα αυτά για ένα ζώο που ποτέ δεν κατάλαβε τους λόγους για τους οποίους πέθανε, που πολύ πιθανά δεν θα επέλεγε να πεθάνει για αυτούς και που δεν είχε καμία σχέση με θρησκείες, πατρίδες, κλπ.

Όλα αυτά για να δείξουμε πως σεβόμαστε και «υπέρ-αγαπάμε» ενώ ουσιαστικά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Οι άνθρωποι φτάνουν σε σημείο να προσβάλλονται και να εξεγείρονται όταν έρχονται αντιμέτωποι με πιο φυσιολογικές αντιμετωπίσεις του σκύλου. Ακόμα και με πιο ευεργετικές και ουσιώδης όπως π.χ. η μη χρήση καλλυντικών στα σκυλιά, η νηστεία, η διατροφή με αποφάγια, ωμά και φρέσκα προϊόντα, μια σταθερή διόρθωση, κ.α.

Αυτοί που έχουν να προσφέρουν μόνο «κενά» συναισθήματα στο σκύλο προσβάλλονται και αντιδρούν σε αυτά σε σημείο που τα καταδικάζουν ως «σκληρά» ή ακόμα και ως «κακοποίηση».

Από την στιγμή που θα ακουστεί η λέξη «αγάπη» νομίζουμε ότι ξέρουμε τα πάντα που χρειάζεται ο σκύλος… «Μόνο αγάπη ζητούν»… «Αγάπη χρειάζονται και τίποτε άλλο»… Εκείνη την στιγμή ο σκύλος μετατρέπεται σε ένα απλό «βαρόμετρο της συναισθηματικής μας αξίας». Σε αυτές τις «σχέσεις» (που μόνο «σχέσεις» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν) τα σκυλιά υπάρχουν μόνο για να τροφοδοτούν και να διατηρούν τις συνθήκες μιας αέναης και φαύλης γοητείας με το «εγώ» μας. Αν όμως αναλογιστούμε τα πραγματικά συναισθήματα που μοιράζονται ή πρέπει να μοιράζονται ο άνθρωπος και ο σκύλος, όπως ο αμοιβαίος σεβασμός, η σύνδεση, η γνώση και η αφοσίωση τότε η λέξη «αγάπη» απλά δεν είναι η κατάλληλη.

Το να συμπεριφερόμαστε στα σκυλιά σαν να είναι άνθρωποι ή παιδιά και το να μεταφράζουμε τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις τους «καθ’ εικόνα και ομοίωση» δική μας, απλά μας οδηγεί στο να παραβλέπουμε την μοναδικότητα τους και την πραγματική τους αξία όπου ο σκύλος είναι σκύλος!

Ο Γιωργάκης πάντα ήθελε να έχει ένα σκυλάκι. Δεν σταματούσε να ζητά από τους γονείς ένα κουταβάκι για δώρο, δεν έχανε ευκαιρία να παίζει και να χαϊδεύει κάθε σκυλάκι που συναντούσε και αν τον ρωτούσες «Ποιος είναι ο καλύτερος σου φίλος;» η απάντηση του ήταν «Ο Μάιλο, της θείας Λένας!».

Ο μπαμπάς του Γιωργάκη είχε αποφασίσει να του κάνει την χάρη και δεν «κρατιόταν» να του αγοράσει ένα κουταβάκι. Να το βάλει σε μια κούτα για να απολαύσει την χαρά και την έκπληξη του γιού του την ώρα που θα άνοιγε το κουτί και από μέσα θα ξεπεταγόταν ένα κουταβάκι.

Είναι όμως αυτός ο καλύτερος τρόπος για να αποκτήσει ο Γιωργάκης ένα κουταβάκι;

Είναι αυτός ο κατάλληλος τρόπος για να αποκτήσει μια οικογένεια σκυλάκι;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ!

Η απόκτηση σκύλου από μια οικογένεια είναι μια σημαντική απόφαση για πάρα πολλούς λόγους. Γίνεται ακόμα σημαντικότερη όταν υπάρχει παιδί και θες το παιδί σου όχι απλά να χαρεί, μα να αποκομίσει πολλά περισσότερα οφέλη από αυτό το γεγονός.

Το κουταβάκι που έρχεται ως «δώρο – έκπληξη» σίγουρα προσφέρει μια πολύ ωραία στιγμή, μα αυτό δεν μπορεί να συγκριθεί με τα όσα προσφέρει η ένταξη του παιδιού στην διαδικασία απόκτησης ενός σκύλου από την αρχή και με τον σωστό τρόπο.

Το παιδί θα καταλάβει πως η απόκτηση σκύλου είναι μια σημαντική απόφαση και δεν είναι «δώρο», δεν είναι «παιχνίδι», δεν είναι μια εκδρομή – έκπληξη που μπορούμε να πάρουμε μια απόφαση βιαστική, στιγμιαία, επιπόλαιη, παρορμητική.

Είναι ένα μέλος της οικογένειας που θα προστεθεί και μια ζωή για την οποία είμαστε υπεύθυνοι και θα είμαστε για 8-15 χρόνια. Αυτό θα το καταλάβει διότι θα δει και θα συμμετάσχει σε συζητήσεις και αναζητήσεις, θα δει τους γονείς του να μιλούν και να συζητούν για την σωστή απόκτηση, την σωστή επιλογή, την υγεία του κουταβιού και των γονιών του, τις ανάγκες ενός σκύλου. Θα μας δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε με το παιδί μας για πάρα πολλά θέματα, να μιλήσουμε για αδέσποτα σκυλάκια που περιμένουν υιοθεσία, για κουταβάκια που αντιμετωπίζονται ως εμπόρευμα, για τον σεβασμό στην ζωή, την διαφορετικότητα, τις πραγματικές αξίες έναντι των πλασματικών…

Θα δει τους γονείς του να του ζητούν και την δική του άποψη, σαν ισότιμο μέλος της οικογένειας, να του αναθέτουν ευθύνες και «αποστολές» που θα πρέπει να φέρει σε πέρας για να δείξει το ενδιαφέρον, την όρεξη και την λαχτάρα που έχει κι αυτός. Θα δει τους γονείς του να συνεργάζονται και να αντιμετωπίζουν σοβαρά το ζήτημα της απόκτησης σκύλου μα και τον ίδιο.

Μέσα από αυτά θα έρθει σε επαφή και θα μπορέσει να κατανοήσει έννοιες όπως ο σεβασμός, η υπευθυνότητα, η συνεργασία, η ορθώς εννοούμενη αγάπη και πολλά ακόμη.

Θα δει πως πρέπει να λειτουργεί η οικογένεια μα και η κοινωνία γενικότερα όταν πρέπει να πάρει αποφάσεις, πως πρέπει να συζητούμε όλοι, πως όλοι έχουμε και πρέπει να έχουμε άποψη και γνώση για να την στηρίζουμε, πως πρέπει να μοιραζόμαστε ευθύνες, να συνεισφέρουμε, να προσφέρουμε.

Με το να του παρουσιάζεται ένα ζώο ως «δώρο – έκπληξη» σε κουτί του δίνουμε την εντύπωση πως είναι το ίδιο με ένα ποδήλατο, ένα PS4, ένα επιτραπέζιο… ένα οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι ή αντικείμενο που «του πήραμε δώρο».

Ο σκύλος όμως είναι μέλος της οικογένειας, ο σκύλος δεν είναι του Γιωργάκη γιατί «Μου το πήρε δώρο ο μπαμπάς», δεν είναι κάποιου… ανήκει σε όλους και «του ανήκουν» όλοι.

Ο σκύλος έρχεται να ενταχθεί και να πάρει θέση ανάμεσα μας και δεν μπορεί να μπει στο ράφι ή στην αποθήκη όταν θα τον βαρεθούμε ή όταν θα «χαλάσει», θα μεγαλώσει, θα γεράσει ή δεν θα γίνει έτσι όπως οραματιζόμασταν επειδή δεν είχαμε ενημερωθεί σωστά.

Ο μπαμπάς του Γιωργάκη, λοιπόν, θα προσφέρει πολλά περισσότερα στον Γιωργάκη, στην οικογένεια και την κοινωνία αν αντί του κουτιού με την ωραία κορδέλα, «πάρει» όλη την οικογένεια και αρχίσουν μαζί την αναζήτηση του νέου, τετράποδου, φίλου τους.

Τα συναισθήματα και η πληρότητα που θα νιώσουν δε θα περιοριστούν στην χαρά και την έκπληξη μα θα επεκταθούν σε αξίες και συναισθήματα πολύ πιο σημαντικά και θεμελιώδη.

Ο σκύλος και τα οφέλη που αποκομίζει μια οικογένεια και ένα παιδί από την συμβίωση με αυτόν, θα έχουν ήδη κάνει αισθητή την παρουσία τους, πολύ πριν την παρουσία του ίδιου του κουταβιού.

Για αυτό:

– Γιωργάκη, έχουμε να σου πούμε κάτι σημαντικό με την μαμά και θέλουμε και την δική σου βοήθεια…

0

Πολλές φορές κατηγορούμαι ή χρησιμοποιούμαι αρνητικά τις λέξεις «διαφήμιση», «πωλήσεις», «δημοσιότητα», «marketing», κ.α., μα υπάρχει πάντα η «καλή πλευρά», η σωστή χρήση και ο τρόπος όλοι να είναι κερδισμένοι και για καλό σκοπό.

Σε αυτή την περίπτωση έχουν συμβεί αυτά και μια ομάδα εθελοντών που βοηθούν σκύλους σε πραγματικά πολύ άσχημες καταστάσεις, οι άνθρωποι του «Arrow Fund» βοηθήθηκαν από το «Prank it Forward» και από κάποιες άλλες εταιρείες με τέτοιο τρόπο ώστε για όλους να υπάρχει όφελος και καλή δημοσιότητα και κυρίως να αναδειχθεί το πρόβλημα των σκύλων και της κακοποίησης τους μα και το έργο αυτών των εθελοντών.

Αυτοί οι άνθρωποι παραλαμβάνουν πραγματικά κακοποιημένα και παραμελημένα σκυλιά, με ασθένειες ή τραυματισμούς που σίγουρα θα οδηγούσαν στο θάνατό τους και καταφέρνουν, με κάποιο τρόπο, όχι μόνο να τους σώσουν την ζωή, αλλά να τους βρίσκουν μόνιμα σπίτια που να τους γεμίζουν με αγάπη, σεβασμό και χαρά τα επόμενα χρόνια της ζωής τους!

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ αυτό το βίντεο αν νομίζετε πως αυτό το μήνυμα αξίζει να εξαπλωθεί!

Μερικούς από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της ανθρωπότητας τους φυλάμε σε μουσεία…

με κάποιους άλλους μοιραζόμαστε την ζωή μας.

– Άγνωστος –

 

Το «ταξίδι» του Μπεν και του Ντενάλι άρχισε το 1999 όταν ο Μπεν έκανε επίσκεψη σε ένα καταφύγιο σκύλων και διάλεξε τον Ντενάλι ανάμεσα στα τόσα άλλα σκυλιά του καταφυγίου. Το πιθανότερο είναι πως κανείς τους δεν ήξερε τι ξεκινούσε εκείνη την στιγμή, το πιο όμορφο ταξίδι, δύο ζωές σαν μία.

Ο Μπεν Μούν (Ben Moon) ταξίδεψε σε πάρα πολλά μέρη και δεν αποχωρίστηκε ποτέ τον Ντενάλι από το πλάι του. Η φωτογραφική του καριέρα στηρίχθηκε στην καταγραφή και φωτογράφιση ορειβατών και σέρφερς καθώς και αρκετών διαφημιστικών για πολύ γνωστές εταιρείες, όπως οι Nau, Patagonia, Keen, και Timberland. Μα πιο πολύ ίσως του άρεσε να φωτογραφίζει τον Ντενάλι.

Όπως περιγράφει και ο Ντενάλι στην ταινία (με την βοήθεια του Μπεν), ο Μπεν ήταν ένα «ελεύθερο πνεύμα»… Ίσως αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να αναγνωρίσει και να σεβαστεί κανείς το μεγαλείο του σκύλου μέσα από την απλότητα του. Γιατί αυτό το «ταξίδι» που οι δύο τους βιώνουν είναι κάτι που όλοι μπορούν να βιώσουν, αρκεί να θέλουν.

Ταξίδεψαν πολύ, πήγαν για ψάρεμα, έκαναν γιόγκα, ο Ντενάλι βοηθούσε τον Μπεν να γνωρίσει κοπέλες, γνώρισαν διάσημους ανθρώπους, πήγαν για ιστιοπλοΐα στην έρημο…

Όλα τα ταξίδια όμως έχουν και φουρτούνες και μια μέρα, πριν 10 χρόνια περίπου σε μια κατασκήνωση τους, ο Μπεν σηκώθηκε δίπλα στην φωτιά και λιποθύμησε έχοντας και αιμορραγία από την μύτη. Η διάγνωση ήταν καρκίνος και τα πράγματα θα άλλαζαν αρκετά. Ο Ντενάλι δεν έφυγε ποτέ από το πλάι του, τον έγλυφε και μπορούσε να γευτεί τα χημικά που προσπαθούσαν να «σκοτώσουν» τον καρκίνο αλλά έμοιαζε να σκοτώνουν και τον ίδιο. «Αν κάποιος προσπαθούσε να με πάρει από το πλάι του, θα του δάγκωνα το πρόσωπο», λέει ο Ντενάλι με την βοήθεια του Μπεν.

Ο Μπεν υποβλήθηκε σε χειρουργείο για την αφαίρεση των όγκων και του έγινε κολοστομία, δηλαδή θα έπρεπε να «τα κάνει» σε ένα πλαστικό σακουλάκι που είχε πάντα συνδεδεμένο επάνω του για την υπόλοιπη ζωή του, όπως περιγράφει ο Ντενάλι στεναχωρημένος αφού ήδη έπρεπε να μαζεύει τα δικά του «κακά» σε πλαστικό σακουλάκι.

Η ασφάλεια του Μπεν δε δεχόταν να καλύψει τα έξοδα της θεραπείας και οι δυσκολίες συνεχίζονταν, μα κανένας από τους δύο δεν έδειχνε σημεία παράδοσης και θλίψης. Αφού είχαν ο ένας τον άλλον.

Ο Μπεν κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο και ο Ντενάλι δεν θα έχανε τον σύντροφο του.

Πριν λίγο καιρό όμως ο καρκίνος «χτύπησε την πόρτα» του Ντενάλι… Ο Ντενάλι δεν κατάφερε να το ξεπεράσει… Ήταν ήδη 14 ετών…

Αυτή όμως είναι μια μικρή περίληψη του «ταξιδιού» τους. Το «δέσιμο» του ανθρώπου που σεβάστηκε και κατάλαβε τον σκύλο του δεν τελειώνει όταν αυτός αφήσει το σώμα του στα 14 του χρόνια. Το «δέσιμο» και το «ταξίδι» κρατούν όσο υπάρχουν καρδιές που χτυπούν και θυμούνται αυτούς τους δύο. Όσοι έχουν ζήσει ή ζουν κάτι παρόμοιο είναι πολύ εύκολο να το κατανοήσουν.

Οι σκύλοι θα καλύψουν ένα κενό που δεν ήξερες ότι υπάρχει και θα αναδείξουν τον άνθρωπο που δεν ήξερες ότι είσαι… Άφησε τους!

Οι σινεφίλ θα κάνουν άμεσους συνειρμούς με εκείνη την ταινία μυστηρίου και σιωπής του Jim Jarmousch. Ένας μοναχικός, περίεργος ξένος που δεν μιλά Ισπανικά και μέσα σε όλα μια ποιητική σκηνή με ένα flamengo και τον τραγουδιστή να τραγουδά «El que se tenga por grande»…

Για τους «κυνοφίλ» όμως τι μπορεί να σημαίνει;

Ποια μπορεί να είναι τα «όρια του ελέγχου»;

Ποια τα «όρια των επιλογών»;

Ποιος και γιατί θέτει όρια;

Με μια πρώτη ματιά, κάποιος θα έλεγε πως ο κάθε ένας κάνει και μπορεί να κάνει, ότι επιθυμεί…Ιδιαίτερα σε σχέση με το σκυλί (και το παιδί) του…Είναι όμως έτσι;

Μπορεί ο σεβασμός να είναι «a la carte» ή τα δικαιώματα να έρχονται δίχως υποχρεώσεις;

Μάλλον όχι…

Το δικαίωμα του να έχουμε σκύλο και ιδιαίτερα σε ένα αστικό περιβάλλον όπως αυτό των σύγχρονων πόλεων δεν είναι ίδιο με το δικαίωμα που είχαν οι παππούδες μας να έχουν σκύλο πριν 50-60 χρόνια στα χωριά τους.

Με αυτό θέλω να πω πως το δικαίωμα συνοδεύεται από πολλές, ποικίλες και διαφορετικές υποχρεώσεις.

Για παράδειγμα, τα λιγοστά τετραγωνικά χώματος ή γκαζόν στις πόλεις δεν είναι απαραίτητα η φυσική τουαλέτα του αγαπημένου μας κατοικίδιου. Δεν ισχύει το ίδιο με αυτό που ίσχυε πριν 50 χρόνια στα μεγάλα χωράφια, τους λιγοστούς ανθρώπους και τους ακόμα λιγότερους σκύλους.

Υπάρχουν σημεία στις πόλεις μας που το ποσοστό κόπρανα/χώμα είναι 70/30 και δεν ισχύει το «Έλα μωρέ!…Λίπασμα είναι».

Μια «νέα» ευθύνη, μια «νέα» υποχρέωση», λοιπόν, για τον κυνόφιλο του σήμερα είναι να μαζεύει ΠΑΝΤΑ τα κόπρανα του σκύλου του…Όπου κι αν τα κάνει.

Δεν υπάρχει επιλογή σε αυτό, δεν υπάρχουν προϋποθέσεις και τα όρια τα βάζει η λογική και ο σεβασμός προς όλους.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η επιλογή του να «αφήνω τον σκύλο μου ελεύθερο»…και εδώ τα πράγματα έχουν αλλάξει από το 1950.

Μια νησίδα, μια πλατεία, ένα πάρκο ή ένα κοντινό βουνό ή δάσος δεν μπορεί να θεωρηθεί «τσιφλίκι» μας και να είμαστε σίγουροι πως είμαστε μόνοι μας και το ελέγχουμε. Δεν είναι δυνατόν με την πυκνότητα που είναι κατοικημένες οι πόλεις μας.

Ένας ελεύθερος σκύλος, όσο «καλός» και υπάκουος να είναι καταπατά το δικαίωμα συνανθρώπων μας να νιώθουν ασφαλείς και δείχνει να μη σεβόμαστε εμείς την πιθανότητα ύπαρξης φοβιών ή άλλων θεμάτων που εμείς δεν είμαστε σε θέση να κρίνουμε (πάντα σε λογικά πλαίσια που συνήθως ο νόμος προβλέπει).

Επίσης, δεν σκεφτόμαστε πως άλλα σκυλιά και άλλοι ιδιοκτήτες μπορεί να μην είναι τόσο «ανεκτικοί», όσο εμείς, με έναν σκύλο που πηδάει, γλύφει, λερώνει, γαβγίζει…Μπορεί το αποτέλεσμα μιας τέτοιας «συνάντησης» να είναι άσχημο με πολλούς τρόπους.

Βέβαια, σπάνια συναντάμε υπάκουους και «υπό έλεγχο» σκύλους στην χώρα μας, στην καθημερινότητα και αυτό διότι θεωρούμε δικαίωμα επιλογής μας και άλλη μια υποχρέωση ενός κυνόφιλου που ζει σε μια σύγχρονη κοινωνία…Ότι ο σκύλος θα πρέπει να έχει εκπαιδευθεί έστω στην βασική υπακοή.

Δεν είναι «επιλογή», δεν είναι «έξτρα», δεν είναι «για λίγους», δεν είναι «πολυτέλεια»…είναι ΑΝΑΓΚΗ!

Είναι αναγκαίο για την ασφάλεια την δική μας, του σκύλου μας αλλά και του περιβάλλοντος μας.

Ακόμα και η επιλογή του σκύλου που θα εισάγουμε στο σπίτι μας και κατ’επέκταση στην κοινωνία και το περιβάλλον μας δεν πρέπει να θεωρείτε μόνο «δικαίωμα μας».

Θα πρέπει στα κριτήρια μας να συνυπολογίσουμε πως ίσως δεν είναι κατάλληλος κάποιος σκύλος, κάποια φυλή για το διαμέρισμα μας, στην 6όροφη πολυκατοικία μας, με τα 8 διαμερίσματα ανά όροφο…

Όσο και αν «βομβαρδιζόμαστε» από τα Μ.Μ.Ε. για την έξαρση της εγκληματικότητας και την ανάγκη «ασφάλειας», δεν θα πρέπει να «πέφτουμε θύματα» μιας «τρομοκρατίας προς κατανάλωση» που μας επιβάλει διάφορα προϊόντα προς κατανάλωση με βασικό όργανο marketing τον τρόμο…»Το χρειάζεσαι!…Το έχεις ανάγκη!…Θα σε γλυτώσει!» και άλλα παρόμοια.